Το Σάββατο 28/2 συμπληρώνονται 3 χρόνια από το κρατικό – καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη και η χώρα μπαίνει σε απεργιακό κλοιό με εργατικά σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους, οργανώσεις και συλλογικότητες να καλούν σε απεργιακές συγκεντρώσεις πανελλαδικά σε πάνω από 100 πόλεις, διαδηλώνοντας ενάντια στις πολιτικές του κράτους να ιδιωτικοποιεί και να δολοφονεί για τα κέρδη του κεφαλαίου και απαιτώντας δικαιοσύνη για τα 57 θύματα και ασφαλείς και δημόσιους σιδηρόδρομους.
Καλέσματα:
Θεσσαλονίκη, 10.30 στο Ρολόι Νεάπολης, 11.00 στη Καμάρα, 12.00 στο άγαλμα Βενιζέλου
Αθήνα, 11.30 στα Προπύλαια, 12.00 στη πλατεία Συντάγματος — Βύρωνας, 11.00 στη πλατεία Μαρτάκη
Πάτρα, 11.00 στη πλατεία Βασ. Γεωργίου
Βόλο, 12.00 στον Θόλο του Πανεπιστημίου και στη παραλία, 11.30 στο ταχυδρομείο Βόλου
Γιάννενα, 12.00 στην Περιφέρεια Ηπείρου
Λάρισα, 12.00 στη κεντρική πλατεία
Χανιά, 11.00 στη πλατεία Αγοράς
Ηράκλειο, 12.00 στη πλατεία Ελευθερίας
Ρέθυμνο, 12.00 στη πλατεία Αγνώστου Στρατιώτη
Αλεξανδρούπολη, 12.00 στο Δημαρχείο Αλεξ/πόλης
Τρίκαλα, 12.00 στη κεντρική πλατεία
Καρδίτσα, 12.00 στη κεντρική πλατεία
Ξάνθη, 12.00 στη πλατεία Δημοκρατίας
Βέροια, 11.00 στην πλατεία Δημαρχείου
Καβάλα, 11.00 στη πλατεία Ελευθερίας
Κέρκυρα, στις 12.00 στην Πόρτα Ριάλα
Άγιο Νικόλαο, 12.00 στην κεντρική πλατεία
Αγρίνιο, 11.00 στην κεντρική πλατεία
Αίγιο, 11.00 στην κεντρική πλατεία
Αλεξάνδρεια, 11.00 στο Πνευματικό Κέντρο
Αλιβέρι, 11.00 στον πεζόδρομο
Αλμυρό, 12.00, στην κεντρική πλατεία
Αμαλιάδα, 11.00 πλατεία Αγίου Αθανασίου.
Αμύνταιο, 12.00 στο παλιό Δημοτικό σχολείο
Αμφιλοχία, 11.00 στην κεντρική πλατεία
Άμφισσα, 12.00 στην πλατεία Ησαΐα
Αργοστόλι, 12.00 στην πλατεία Βαλλιάνου
Άρτα, 11.00 στο Εργατικό Κέντρο
Αριδαία, 11.00 στην πλατεία Σέστσκου
Γιαννιτσά, 11.00 στην πλατεία ΕΠΟΝ
Γρεβενά, 13.30 στην κεντρική πλατεία
Δράμα, 12.00 στην κεντρική πλατεία
Έδεσσα, 11.00 στους Μικρούς Καταρράκτες
Ελασσόνα, 12.00 στην κεντρική πλατεία
Ζάκυνθο, 12.00 στην πλατεία Αγίου Μάρκου
Ηγουμενίτσα, 12.00 στην πλατεία Δημαρχείου
Ηράκλειο, 12.00 στην πλατεία Ελευθερίας
Θάσο, 12.00 στην πλατεία Ηρώων στον Λιμένα
Θήβα, 11.00 στην κεντρική πλατεία
Ιεράπετρα, 12.00 στην κεντρική πλατεία
Ικαρία, 12.00 στην πλατεία Ευδήλου
Ιστιαία, 11.00 στην κεντρική πλατεία
Καβάλα, 12.00 στην κεντρική πλατεία
Καλαμάτα, 12.00 στην κεντρική πλατεία
Κάλυμνο, 10.30 στο Πνευματικό Κέντρο
Καρπενήσι, 11.00 στην κεντρική πλατεία
Καστοριά, 12.00 στην Αντιπεριφέρεια
Κατερίνη, 12.00 στην κεντρική πλατεία
Κεφαλονιά, 12.00 στην πλατεία Βαλλιάνου στο Αργοστόλι
Κιάτο, 12.00 στην πλατεία Ελευθερίας
Κιλκίς, 12.00 στην πλατεία Ειρήνης
Κοζάνη, 12.00 στην κεντρική πλατεία
Κομοτηνή, 11.30 στην κεντρική πλατεία
Κόρινθο, 12.00 στην πλατεία Περιβολάκια
Κυπαρισσία, 11.30 στην κεντρική πλατεία
Κως, 10.30 στην πλατεία Ελευθερίας
Λαμία, 12.00 στην πλατεία Πάρκου
Λαύριο, 12.00 στο Άγαλμα Μεταλλωρύχων (πλατεία Λαυρίου)
Λέρο, 12.00 στην πλατεία Πλατάνου
Λευκάδα, 12.00 στην πλατεία Αγ. Μηνά
Λήμνο, 12.00 στο λιμάνι της Μύρινας
Λιβαδειά, 12.00 στην κεντρική πλατεία
Μαντούδι, 11.00 στην πλατεία
Μεσολόγγι, 11.00 στην κεντρική πλατεία
Μυτιλήνη, 12.00 στην πλατεία Σαπφούς
Νάουσα, 11.00 στην κεντρική πλατεία
Ναύπλιο, 18.30 στην πλατεία Δημαρχείου
Ναύπακτο, 11.00 στην πλατεία Κεφαλόβρυσου
Νικήτη, 17.00 στο Δημαρχείο
Ορεστιάδα, 12.00 στην κεντρική πλατεία
Πολύγυρο, 12.00 στην πλατεία Δημαρχείου
Πρέβεζα, 11.00 στα Δικαστήρια
Πτολεμαΐδα, 12.00 στην κεντρική πλατεία
Πύργο, 11.00 στην κεντρική πλατεία (Σάκη Καράγεωργα)
Ρόδο, 12.00 στην πλατεία Δημαρχείου
Σάμο, 12.00 στο Βαθύ, στην πλατεία Πυθαγόρα και στο Καρλόβασι, και 12.00 στην πλατεία
Σαντορίνη, 12.00 στην πλατεία των Φηρών
Σέρρες, 12.00 στην πλατεία Ελευθερίας
Σητεία, 12.00 στην κεντρική πλατεία
Σκόπελο, 12.00 στην παραλία.
Σκύδρα, 11.00 στην πλατεία Δημοκρατίας (έναντι Δημαρχείου)
Σπάρτη, 12.00 στην κεντρική πλατεία
Σύρο, 11.30 στην πλατεία Μιαούλη
Τρίκαλα, 12.00 στην κεντρική πλατεία
Τρίπολη, 12.00 στην πλατεία Πετρινού
Τύρναβο, 12.00 στην κεντρική πλατεία
Φάρσαλα, 12.00 στην κεντρική πλατεία
Φλώρινα, 12.00 στην πλατεία Μόδη
Φούρνους, 12.00 στην πλατεία
Χαλκίδα, 11.00 στην πλατεία Δικαστηρίων
Χανιά, 11.00 στην πλατεία Δημοτικής Αγοράς
Χίο, 12.00 στην πλατεία Βουνακίου
Αναλυτικά τα καλέσματα:
Θεσσαλονίκη:
ΑΠΑΝ – Λαική Βιβλιοθήκη
Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής πρόνοιας (ΣΒΕΨΥΚΟΙ)
Τρία χρόνια συμπληρώνονται στις 28 Φλεβάρη από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών. Τρία χρόνια δεν έχει επέλθει δικαίωση και καθημερινά διακυβεύεται το δικαίωμά μας στη ζωή, η οποία μπροστά στο κέρδος μοιάζει αναλώσιμη. Η αποποίηση πολιτικών ευθυνών συνεχίζεται, με τον πρωθυπουργό μέχρι και σήμερα να αναφέρεται σε ατύχημα και στην εργαλειοποίηση αυτού. Τρία χρόνια μετά δεν έχουν γίνει καν στοιχειώδεις κινήσεις για να αναβαθμιστεί το σιδηροδρομικό σύστημα.
Η υποβάθμιση του σιδηροδρομικού συστήματος αφορά σε ελλιπείς χρηματοδοτήσεις, μειωμένο προσωπικό και φθίνουσα ποιότητα στις παρεχόμενες υπηρεσίες. Επιπλέον αφορά στο υποσυντηρημένο δίκτυο και την απουσία όρων ασφαλείας όπως το σύστημα τηλεδιοίκησης. Η προαναφερθείσα συνθήκη η οποία δεν καλύφθηκε από κρατικό προϋπολογισμό, οδήγησε τελικά στην ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ.
Σήμερα και όσο τα παραπάνω όχι απλώς δεν επιλύονται αλλά κανονικοποιούνται, εξίσου κανονικοποιείται και εντείνεται η καθημερινή καταπάτηση των εργασιακών μας δικαιωμάτων. Τα εργατικά ατυχήματα αυξάνονται και εργάτριες χάνονται στο βωμό του κέρδους των αφεντικών και του συστήματος. Οι χαμηλοί μισθοί πείνας, οι εκφοβισμοί, οι απολύσεις και οι υπερωρίες παραμένουν. Μάλιστα οι υπερωρίες λογίζονται πλέον ως τυπικό ωράριο καθώς φτάσαμε στη δυνατότητα συνεχόμενης 13ωρης εργασίας. Οι συμβάσεις μας παραμένουν ορισμένου χρόνου και η ανεργία αυξάνεται. Όλα αυτά την ίδια στιγμή που για την ενοικίαση σπιτιού ξοδεύουμε τον μισό μισθό μας και που οι εξώσεις και οι πλειστηριασμοί έχουν γίνει καθημερινή είδηση.
Ταυτόχρονα παιδεία και υγεία τα τελευταία τρία χρόνια υποβαθμίστηκαν και ιδιωτικοποιήθηκαν ευνοώντας το κεφάλαιο να κερδοφορεί και τις κοινωνικές ανισότητες να οξύνονται.
Κόντρα στη συγκάλυψη και την υποβάθμιση του ζητήματος που επιχειρείται από τον κρατικό μηχανισμό και τα μέσα επιρροής του της κοινής γνώμης, οι συγγενείς των θυμάτων από την αρχή δίνουν τον δικό τους αγώνα για να δικαιωθούν τα θύματα του εγκλήματος, να αποκαλυφθεί η αλήθεια και να αποδοθούν οι πραγματικές ευθύνες. Ο αγώνας τους ενεργοποίησε την συσσωρευμένη κοινωνική οργή η οποία μετατράπηκε σε συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις σε όλη την χώρα τα προηγούμενα χρόνια, δημιουργώντας ένα πραγματικό συλλογικό βίωμα εναντίωσης στο θάνατο που σπέρνει το κράτος και το κεφάλαιο στο όνομα του κέρδους. Η μαζική συμμετοχή απέδειξε ότι όταν η κοινωνία βγαίνει στο δρόμο έχει την δύναμη όχι μόνο να δημιουργεί ρωγμές στο «κυρίαρχο αφήγημα», αλλά και να θέσει τους δικούς της όρους στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Σήμερα, παρά τις πρόσφατες εξελίξεις και τις αλλαγές στο σύλλογο συγγενών, είναι αναγκαίο να γίνει φανερό πως ο αγώνας για δικαίωση είναι ανεξάρτητος από κόμματα και καθοδηγητές, όπως αποδείχθηκε και τα προηγούμενα χρόνια. Τον κινούμε εμείς με τη μαζική μας συμμετοχή όπως και σε κάθε άλλη εργατική διεκδίκηση, γνωρίζοντας πως η ευθύνη και η δύναμη είναι στα δικά μας χέρια.
Δυστυχώς η ΓΣΕΕ μέχρι και σήμερα, λίγες ημέρες πριν τη μαύρη επέτειο, δεν έχει κηρύξει απεργία, στάση ανάλογη με των προηγούμενων ετών, όπου είτε ήταν απούσα είτε αναγκάστηκε να καλέσει λόγω πιέσεων. Επιβεβαιώνει έτσι τον ρόλο της που όχι μόνο δεν είναι διεκδικητικός αλλά αντίθετα υπονομεύει φορώντας προσωπείο συνδικάτου τους αγώνες του εργατικού κινήματος.
Απέναντι στην καταπίεση, την εξαθλίωση και τον θάνατο, απέναντι στην ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση κάθε πτυχής της ζωής και δραστηριότητάς μας, θα συνεχίσουμε να οργανωνόμαστε στους χώρους δουλειάς μας, σε σωματεία, να απεργούμε και να διεκδικούμε αξιοπρεπείς συνθήκες για τη ζωή και την εργασία μας. Διεκδικούμε μέσα από ισότιμες και συμμετοχικές διαδικασίες βάσης ασφαλείς και δημόσιες μεταφορές και χώρους εργασίας ώστε κανένας εργοδότης, κανένας επιχειρηματίας και καμιά κυβέρνηση να μην παίζει με τις ζωές μας. Αγωνιζόμαστε για ελεύθερη πρόσβαση στην υγεία και την παιδεία, σταθερό ωράριο εργασίας, αυξήσεις στους μισθούς, πλήρη ασφαλιστική κάλυψη, συλλογικές συμβάσεις εργασίας και καταπολέμηση των διακρίσεων βάσει φύλου, φυλής και σε βάρος της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας.
ΟΛΟΙ/ΕΣ/Α ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026
Προσυγκέντρωση 11:00 Καμάρα
Συγκέντρωση 12:00 Άγαλμα Βενιζέλου
Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής πρόνοιας (ΣΒΕΨΥΚΟΙ)
Email επικοινωνίας: psyxoswmateio@riseup.net
/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
Ταξική Πρωτοβουλία Βάσης Εργαζομένων στις Τηλεπικοινωνίες και την Πληροφορική
3 χρόνια από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη
Όλοι και όλες στις απεργιακές διαδηλώσεις στις 28ης Φλεβάρη
Η παρούσα χρονική περίοδος διακρίνεται από την πιο οξεία νεοφιλελεύθερη επίθεση των τελευταίων δεκαετιών, μια επίθεση του Κεφαλαίου απέναντι στην εργατική τάξη, με κύριο συνένοχο το Κράτος, που λειτουργεί και νομοθετεί πάντα υπέρ των αφεντικών.
Νέοι εργασιακοί νόμοι, 13ωρα και περαιτέρω ελαστικοποίηση των όρων εργασίας μας. Εργατικά “ατυχήματα” (εργοδοτικές δολοφονίες) που πολλαπλασιάζονται, με πιο τραγικό το πρόσφατο παράδειγμα των 5 νεκρών εργατριών στο εργοστάσιο της εταιρίας “Βιολάντα” στα Τρίκαλα.
Ακρίβεια, υψηλά ενοίκια, πάγωμα των μισθών και φυσικά ο μπαμπούλας της ανεργίας ως αποτρεπτικός παράγοντας για όσους δυσανασχετούν.
Στο κομμάτι της στέγασης, τα διάφορα fund, στο βωμό του κέρδους, πέφτουν σαν τα κοράκια πάνω στα σπίτια της εργατικής τάξης και των λαϊκών οικογενειών, πάντα με την ανοχή του Κράτους, που δεν επιθυμεί να προστατέψει ούτε καν την πρώτη κατοικία, ούτε καν για τα πιο ευπαθή κοινωνικά στρώματα. Οι εξώσεις – ή οι απόπειρες τους- ακόμη και σε μονογονεϊκές οικογένειες, όπως πρόσφατα στον Εύοσμο, τείνουν να γίνουν καθημερινότητα σε αυτή την μανιώδη προσπάθεια του Κεφαλαίου να στραγγίξει και την τελευταία ρανίδα αίματος της τάξης μας.
Ταυτόχρονα, οι σταδιακές ιδιωτικοποιήσεις των πάντων, έρχονται να προστεθούν στο μαζικό ξεπούλημα των δημοσίων υποδομών που πραγματοποιήθηκε την εποχή των μνημονίων από όλες τις κυβερνήσεις. Σήμερα, οι υποδομές της υγείας, της παιδείας, των μεταφορών, βρίσκονται όλες στο χειρότερο δυνατό επίπεδο, ενώ στο κομμάτι της ενέργειας, τα μονοπώλια και το περίφημο “χρηματιστήριο” που δημιουργήθηκε, έχουν εκτινάξει τις τιμές στα ύψη και έχουν καταργήσει κάθε έννοια λογικής, πέραν της καπιταλιστικής φυσικά. Οι πολιτικές του κεφαλαίου πολλές φορές επιχειρείται να προωθηθούν και με ύπουλους τρόπους, όπως οι δήθεν “αγαθοεργίες” από ντεμέκ φιλανθρωπικά “ιδρύματα”, όπως στην περίπτωση των Ωνάσειων Σχολείων που απειλούν να εξοβελίσουν δεκάδες μαθητές από τα σχολεία της γειτονιάς τους με υποτιθέμενο σκοπό την αναβάθμιση, ενώ στον ορίζοντα φαίνεται ξεκάθαρα η συστημική επιθυμία για περαιτέρω ανάθεση της διαχείρισης της παιδείας υπό την εποπτεία του Κεφαλαίου. Άλλωστε οι νεοφιλελεύθερες λογικές έχουν ήδη εισαχθεί πολύ βαθιά στο δημόσιο σχολείο, όπως η διαδικασία της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, που συνάντησε αντίσταση από αγωνιστές δασκάλους και καθηγητές, αλλά έφερε και αρκετές διώξεις και ποινές.
Όλη η παραπάνω υποβάθμιση του δημοσίου τομέα προς όφελος του ιδιωτικού κεφαλαίου και η άρνηση των κυβερνήσεων να επενδύσουν στην πρόληψη και την πρόνοια δεν είναι ολωσδιόλου ξεκομμένες από την δυστοπική πραγματικότητα που βιώνουμε: Κάθε χρόνο οι πυρκαγιές κατακαίνε τα δάση της χώρας (ενώ στην θέση των δέντρων ξεπηδούν με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα οι ανεμογεννήτριες της “πράσινης ανάπτυξης”), οι πλημμύρες στην Θεσσαλία έφεραν θανατηφόρες επιπτώσεις στις ζωές των ανθρώπων της περιοχής, οι οποίοι φαίνεται πως έχουν ξεχαστεί στην μοίρα τους. Η ακρίβεια στην ενέργεια και η στροφή των κρατών της ΕΕ σε πιο φτηνές λύσεις τροφίμων, φέρνουν την ήδη πιεσμένη φτωχή αγροτιά στα έσχατα όριά της, ενώ οι μαζικές θανατώσεις των κοπαδιών ως “λύση” στις μολυσματικές ασθένειες γονατίζουν τους κτηνοτρόφους.
Τέλος, η παγκόσμια στροφή προς την πολεμική οικονομία απαιτεί όλο και μεγαλύτερα κεφάλαια να δαπανούνται σε εξοπλισμούς, σε όπλα που σκοτώνουν χιλιάδες ανθρώπους της τάξης μας σε κάθε μήκος και πλάτος του πλανήτη. Κεφάλαια που θα μπορούσαν να είχαν καλύψει άμεσες ανάγκες των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων. Αντ’ αυτού, βλέπουμε για άλλη μια φορά το Κεφάλαιο (πολεμικό, εμπορικό, κατασκευαστικό) να αυξάνει τα κέρδη του.
Το ίδιο το έγκλημα των Τεμπών είναι παράγωγο αυτής της πολιτικής που προτεραιοποιεί τα κέρδη του Κεφαλαίου έναντι της ασφάλειας και της ζωής των πολιτών.
Δεν ξεχνάμε πως η Κυβέρνηση εξαρχής προσπάθησε να αποκρύψει την ύπαρξη παράνομων εύφλεκτων υλικών, για να προστατεύσει τα καρτέλ στο λαθρεμπόριο καυσίμων, και να αποποιηθεί κάθε ευθύνης, καλύπτοντας τα μέλη της και ανάγοντας το έγκλημα σε δήθεν “τραγικό ανθρώπινο λάθος”. Ταυτόχρονα μας φλόμωνε στα ψέματα εγκαινιάζοντας ηλεκτρονικά συστήματα που ακόμη δεν λειτουργούν στην πραγματικότητα και τα οποία, με κόστος λίγων μόλις χιλιάδων ευρώ, θα μπορούσαν να είχαν αποτρέψει το έγκλημα αν είχαν εγκατασταθεί εγκαίρως. Η ίδια αυτή κυβέρνηση, ο ίδιος ο πρωθυπουργός, κλαίγονταν από την μία, πως δήθεν τους εξαπάτησε η Helleniс Train, η εταιρία που εξαγόρασε τους σιδηρόδρομους για μια μπουκιά ψωμί και λαμβάνει από πάνω αποζημίωση 61εκ. ευρώ, ενώ από την άλλη επέμεναν πως έχουν πραγματοποιήσει όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την διαλεύκανση της υπόθεσης και την αρωγή της δικαιοσύνης. Ίσως εννοούν το μπάζωμα του χώρου του εγκλήματος, που απ’ ό,τι φαίνεται, ανατέθηκε με συνοπτικές διαδικασίες σε ανύπαρκτες εταιρίες, από τις περιφερειακές αρχές, συνδεδεμένες άρρηκτα με την Κυβέρνηση. Ξέρουμε πολύ καλά πως καμία βοήθεια δεν μπορεί και δεν θέλει να παρέχει το αστικό σύστημα στην αληθινή απόδοση ευθυνών, καθώς υπεύθυνοι είναι στην πραγματικότητα οι ίδιοι και οι πολιτικές τους, φανερές ή παρασκηνιακές.
Επιπλέον, δεν ξεχνάμε ποτέ την χλεύη διαφόρων πολιτικών σαλτιμπάγκων, κυβερνητικών και μη, προς τα πρόσωπα των συγγενών των θυμάτων, που την μία τους αποκαλούσαν “ψεκασμένους” και την άλλη τους λοιδορούσαν ως αποζητούντες την αυτοπροβολή! Ήταν οι ίδιοι που, μετά τις μεγαλειώδεις περσινές διαδηλώσεις και αφού κατάλαβαν πως το ζήτημα δεν θα ξεχαστεί, όπως θα επιθυμούσαν, δήλωναν πως δήθεν καταλαβαίνουν τον πόνο τους και πως τους συμπαραστέκονται.
Είμαστε πεπιεσμένοι/ες πως η συνέχεια αυτής της πολιτικής, αυτού του απάνθρωπου συστήματος που υποτιμάει ακόμη και την ίδια την έννοια της ανθρώπινης ζωής (όπως είδαμε και στην απόπειρα της συγκάλυψης του εγκλήματος της Πύλου με τους περισσότερους από 550 νεκρούς μετανάστες, το πρόσφατο έγκλημα του Λιμενικού στην Χίο αλλά και φυσικά στην γενοκτονία της εποχές μας στην Παλαιστίνη) δεν είναι μονόδρομος. Αρκεί η εργατική τάξη να πάρει την κατάσταση στα χέρια της, να διεκδικήσει και να πετύχει τον ριζικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων τα παράσιτα του Κεφαλαίου και τους πολιτικούς του αντιπροσώπους.
Γνωρίζουμε πολύ καλά πως η “Δικαιοσύνη” δεν θα κερδηθεί μέσα από κόμματα και “ηγέτες”, δικαστικές αίθουσες και κοινοβούλια. Θα κερδηθεί στους δρόμους, με αγώνα συλλογικό.
Οι εκατομμύρια άνθρωποι ανά την επικράτεια που βρέθηκαν πέρσι στους δρόμους όλης της χώρας μετά από τα καλέσματα των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών, αλλά και όσοι/ες κάνουν την καθημερινή δουλειά μυρμηγκιού στους χώρους εργασίας, στις σχολές τους, έξω στην κοινωνία και επιμένουν να αγωνίζονται υπό πολύ δύσκολες συνθήκες, μας δείχνουν ότι κάτι συνεχίζει να κινείται εκεί έξω. Μας δείχνουν ότι η εργατική τάξη και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα δεν θα ανεχθούν για πολύ καιρό ακόμη την χλεύη, την συγκάλυψη, την καταπίεση και την εκμετάλλευση. Αρκεί να παίξει ο κάθε ένας και η κάθε μία από εμάς, την οργανωμένη εργατική τάξη, τον ρόλο που του/της αναλογεί σε αυτή την υπόθεση.
Στις 28 Φλεβάρη, την επέτειο της δολοφονίας 57 ανθρώπων στα Τέμπη, απεργούμε διεκδικώντας την δικαίωση των συγγενών των θυμάτων. Την δικαίωση του αίματος των ίδιων των νεκρών, που ακόμη είναι νωπό, αν και καλυμμένο από τόνους χώματος και μπάζων.
Και ταυτόχρονα, διεκδικούμε εκείνες οι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες, της καταπίεσης, της εκμετάλλευσης, της λογικής του κέρδους πάνω από τον άνθρωπο και την φύση, των πολέμων και των γενοκτονιών, που επέτρεψαν σε αυτό το έγκλημα να συντελεστεί, να ανατραπούν, μέσα από την πάλη της οργανωμένης εργατικής τάξης και των φορέων της.
Μέχρι τότε, συνεχίζουμε να παλεύουμε για καλύτερες συνθήκες εργασίας, αυξήσεις στους μισθούς και μια ζωή αξιοβίωτη για κάθε άνθρωπο.
Σάββατο 28 Φλεβάρη, όλοι και όλες στις απεργιακές κινητοποιήσεις για τα 3 χρόνια από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη!
Προσυγκέντρωση 11:00 Καμάρα
Συγκέντρωση 12:00 Άγαλμα Βενιζέλου
Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
28/2: Τρία χρόνια από τo κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη
Όλοι και όλες στις απεργιακές συγκεντρώσεις!
Η Κοινωνική Δικαιοσύνη κερδίζεται στους δρόμους
… Και όχι μέσα από δικαστήρια, κόμματα και ηγέτες.
Τρία χρόνια έχουν περάσει από το μεγαλύτερο κρατικό/καπιταλιστικό έγκλημα της σύγχρονης εποχής στην χώρα, το έγκλημα στα Τέμπη, που κόστισε την ζωή σε τουλάχιστον 57 συνανθρώπους μας.
Τρία χρόνια μετά, καμία ευθύνη δεν έχει αποδοθεί στους πραγματικούς υπαίτιους αυτής της τραγωδίας, που δεν είναι άλλοι από το πολιτικό προσωπικό της χώρας, εκείνους που βρίσκονταν στις καίριες θέσεις ευθύνης που θα μπορούσαν να είχαν αποτρέψει αυτό το έγκλημα, αλλά και το Κεφάλαιο, δηλαδή τις ιδιωτικές εταιρίες οι οποίες, εν μέσω κρίσης, εξαγόρασαν για μια μπουκιά ψωμί τις δημόσιες υποδομές. Όλοι όσοι προτεραιοποίησαν το κέρδος έναντι της ασφάλειας και της ανθρώπινης ζωής. Κανέναν και καμιά δεν ξεγελάει η απόδοση ευθυνών ατομικά σε αποδιοπομπαίους τράγους, ακόμη κι αν έφεραν και οι ίδιοι κομμάτι της ευθύνης.
Η παρούσα κυβέρνηση, έως και πρόσφατα, αισθανόταν παντοδύναμη και έδειχνε να πιστεύει πως δεν χρειάζεται να απολογηθεί σε κανέναν και για τίποτα. Μετά και από την δεύτερη εκλογική της επικράτηση, το περίφημο “41%”, συνέχισε να προχωράει στα αντικοινωνικά της σχεδια με περίσσεια αλαζονεία και αναλγησία, στο σημείο που δεν δίσταζε καν να εμπαίζει τους συγγενείς των θυμάτων, να διατάζει το μπάζωμα του χώρου του εγκλήματος, να ψεύδεται σε σχέση με τους πραγματικούς λόγους και τις αληθινές αιτίες που οδήγησαν στο δυστύχημα.
Μετά τις περσινές μεγαλειώδεις διαδηλώσεις – τόσο της 26ης Γενάρη, όσο και της 28ης Φλεβάρη, οι οποίες συγκέντρωσαν πάνω από 2 εκατομμύρια ανθρώπους πανελλαδικά και πολλές χιλιάδες ακόμη σε διάφορες πόλεις σε όλον τον κόσμο- κάτι έδειξε να αλλάζει προς στιγμήν και στην κοινωνία αλλά και στην ίδια την κρατική διαχείριση.
Για κάποιο χρονικό διάστημα, όσο οι κοινωνικές μάζες βρίσκονταν στον δρόμο, η Κυβέρνηση κατάλαβε πως δεν είχε πια απέναντι της μια κοινωνία μουδιασμένη και ηττημένη, μετά από 15 – και βάλε- χρόνια κρίσης. Δεν είχε πια απέναντί της μια κοινωνία της οποίας τα πιο ενεργά κομμάτια προσπαθούσαν να συνέλθουν από το φιάσκο της σοσιαλδημοκρατίας, ενώ πάσχιζαν να αντιμετωπίσουν ταυτόχρονα την ακραία καταστολή των ακροδεξιών πολιτικών της παρούσας κρατικής διαχείρισης. Είχε πλέον να αντιμετωπίσει την γενική κατακραυγή. Από εκεί που το Κράτος θεωρούσε ότι βρίσκεται στην στιγμή της απόλυτης κυριαρχίας του, ώστε να υπηρετήσει το Κεφάλαιο χωρίς καμία περίσπαση, οι εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου που στάθηκαν στο πλευρό των συγγενών των θυμάτων και ζήτησαν δικαιοσύνη, φάνηκε προς στιγμήν να ταρακουνούν την σιγουριά των κυβερνώντων. Φάνηκε ξεκάθαρα πως ήταν λάθος τους να πιστεύουν ότι η παρούσα κατάσταση κοινωνικής αδράνειας μπορεί να συνεχιστεί υπέρ τους επ’ αορίστον.
Η κοινωνία μπορεί να είναι βαθιά καταρρακωμένη από την συνεχιζόμενη επίθεση και η εργατική τάξη για πολλά χρόνια διασπασμένη και διαιρεμμένη, αλλά κατέστη πλέον κοινώς κατανοητό – τουλάχιστον ανάμεσα σε όσους δεν είναι ποταποί τσανακογλείφτες της Κυβέρνησης και των αφεντικών – πως ένα τέτοιο έγκλημα δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνει αναπάντητο. Το συναίσθημα της οργής – που υφέρπει στο εσωτερικό της κοινωνίας εδώ και πολύ καιρό – έψαχνε διέξοδο να εκφραστεί.
Για αυτό τον λόγο, την περίοδο εκείνη πραγματοποιήθηκε μια οξεία επίθεση της Κυβέρνησης και των πληρωμένων φερεφώνων της απέναντι στους ίδιους τους συγγενείς των θυμάτων, αλλά και σε κάθε άνθρωπο που τους συμπαραστάθηκε ενεργά. Η προπαγάνδα έφτασε στα έσχατα επίπεδα κατασυκοφάντησης, ενώ επιστρατεύθηκαν και νέες τεχνικές παραχάραξης της αλήθειας (παραποιημένα Video κλπ).
Ταυτόχρονα, η Κυβέρνηση προσπάθησε να “τσιμεντώσει” το δικό της κοινό με αφίσες που καλούσαν τον κόσμο να μην κατέβει στις πορείες, ανασύροντας ακόμη και τους νεκρούς στο Μάτι, για να πείσει πως όλα αυτά είναι μια σκευωρία προκειμένου να πέσει η – τόσο αγαπητή σε όλους – κυβέρνηση του Μητσοτάκη.
Ακόμη και μετά τις μαζικές περσινές διαδηλώσεις για τα Τέμπη, τις μεγαλύτερες σε όγκο στην σύγχρονη ιστορία της χώρας, η Κυβέρνηση παρίστανε πως δεν συνέβη τίποτα. Καμία αυτοκριτική, καμία κίνηση που να έδειξε έστω και την πιο στοιχειώδη θέληση για ανάληψη ευθύνης.
Δυστυχώς, στους μήνες που ακολούθησαν, το κίνημα των Τεμπών, δηλαδή οι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που βρέθηκαν στους δρόμους για να στηρίξουν τους συγγενείς που ζητούσαν δικαίωση, αποδυναμώθηκε.
Από την μία, αυτό ήταν αναπόφευκτο να συμβεί, καθώς υπήρχε έλλειψη οποιασδήποτε σταθερής δομής οργάνωσης – πέραν του Συλλόγου των Συγγενών των Θυμάτων και κάποιων πρωτοβουλιών νέων ανθρώπων. Επίσης, η σταδιακή ανάθεση της απόδοσης της “Δικαιοσύνης” (γενικά κι αόριστα) αποκλειστικά στην θεσμική οδό, δηλαδή στις δικαστικές αίθουσες, ποτέ δεν θα μπορούσε πραγματικά να αγγίξει την συστημική ρίζα του προβλήματος, καθώς η αστική “δικαιοσύνη” μόνο τυπικά είναι ανεξάρτητη και στην πραγματικότητα είναι πλήρως ελεγχόμενη, ειδικά στην Ελλάδα. Και σε γενικότερα πλαίσια όμως, μια τέτοιου είδους θεσμική αντίληψη περί της απόδοσης “δικαιοσύνης”, ουσιαστικά απομακρύνει την κοινωνία από την πραγματική ενασχόληση με το ζήτημα με όρους μαζικής και δυναμικής διεκδίκησης και την καθιστά απλό θεατή. Επιπλέον, στην συγκεκριμένη περίσταση, το ίδιο το αίτημα της “Δικαιοσύνης” δεν απέκτησε ποτέ πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο, για αυτό άλλωστε και συσπείρωσε ανθρώπους κάθε κοινωνικής τάξης και πολιτικής απόχρωσης, οι οποίοι μπορεί να έχουν μεταξύ τους ριζικά αντίθετα ταξικά και κοινωνικά συμφέροντα και σε οποιαδήποτε άλλη στιγμή να βρίσκονταν στο απέναντι στρατόπεδο. Ήταν όμως ταυτόχρονα ενα αίτημα τόσο γενικό, ώστε να είναι εύκολο να ελεγχθεί και να βρει τα όριά του.
Από την άλλη, τα ριζοσπαστικά και επαναστατικά κινήματα δεν κατάφεραν να παρέμβουν ουσιαστικά σε αυτό το ζήτημα, να το συνδέσουν πολιτικά με την γενικότερη έλλειψη κοινωνικής δικαιοσύνης και να αναδείξουν τις βαθύτερες συστημικές αιτίες που οδήγησαν στο Έγκλημα. Παρά την συνεχή τους παρουσία στον δρόμο, πάρα τις εκατοντάδες εκδηλώσεις και την αμέριστη αλληλεγγύη που έδειξαν στους Συγγενείς, δεν φάνηκαν να μπορούν να καταστήσουν κυρίαρχα τα αντικαπιταλιστικά προτάγματα στον αγώνα αυτό, στον οποίο κυριάρχησε ένα αίσθημα εθνικής ενότητας και εναντίωσης στην παρούσα κυβέρνηση.
Δεν κατάφεραν δηλαδή, με λίγα λόγια, να καταστήσουν κοινό κτήμα των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που βρέθηκαν στον δρόμο – η πλειοψηφία των οποίων ντε φάκτο ανήκει στην τάξη μας- πως το ζήτημα δεν αφορά μόνο την συγκεκριμένη Κυβέρνηση ή μόνο συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα. Κανείς δεν αμφιβάλλει βέβαια πως οι παρόντες διαχειριστές του Κράτους είναι οι πιο βαθιά βουτηγμένοι στα συμφέροντα, τις μίζες και τα πάρε-δώσε με την μαφία και το μαύρο κεφάλαιο. Φυσικά και έχουν κάνει τα πάντα για να καλύψουν τους “υμετέρους”. Φυσικά και είναι οι προτιμότεροι από το Κεφάλαιο διαχειριστές του συστήματος. Ωστόσο, το ζήτημα είναι πολύ βαθύτερο.
Το έγκλημα στα Τέμπη αναδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το που οδηγούν οι ακραίες καπιταλιστικές πολιτικές της ιδιωτικοποίησης των πάντων, της υποβάθμισης κάθε δημόσιας υποδομής στον βωμό του κέρδους. Ακόμη και η ίδια η συγκάλυψη και το ζήτημα με τα παράνομα καύσιμα που μετέφερε το τρένο, μας δείχνουν τον ακραίο βαθμό του εναγκαλισμού του Κράτους με το (μαύρο ή μη) Κεφάλαιο και τα επίπεδα ποταπότητας στα οποία μπορεί να εκπέσει το πρώτο για να καλύψει το δεύτερο.
Αφού λοιπόν το ριζοσπαστικό και επαναστατικό κίνημα δεν κατάφερε να νοηματοδοτήσει επαρκώς τον αγώνα, άνοιξε ο δρόμος για την διαμεσολάβηση, την αντιπροσώπευση και την κομματικοποίησή του. Αν και πολλά από τα υπάρχοντα κόμματα του κοινοβουλίου φάνηκε ότι θα μπορούσαν να επωφεληθούν από την ενασχόλησή τους με το ζήτημα και τις σχέσεις τους με συγκεκριμένους εκ των Συγγενών (Βελόπουλος, Κωνσταντοπούλου, Νίκη) εν τέλει εμφανίστηκε το (υπό ίδρυση) κόμμα Καρυστιανού, το οποίο προβάλει ως μοναδική του αξίωση την “κάθαρση” του πολιτικού συστήματος και την “τιμωρία των υπευθύνων”, δηλαδή των πολιτικών προσώπων που εμπλέκονται στο έγκλημα και τη συγκάλυψη. Η κυρία Καρυστιανού, της οποίας τον αγώνα για δικαίωση, από κοινού με τους υπόλοιπους συγγενείς, στήριξε εξαρχής το ριζοσπαστικό κίνημα, εμφανίζεται να μην έχει ξεκάθαρες θέσεις για όλα τα υπόλοιπα πολιτικά, κοινωνικά και κυρίως οικονομικά ζητήματα που μαστίζουν την πλειοψηφία της κοινωνικής βάσης και ιδίως την εργατική τάξη. Δηλώνει πως “υπερβαίνει” τον διαχωρισμό “Δεξιάς/Αριστεράς”, ενώ ταυτόχρονα έχει συσπειρώσει στο επιτελείο της προσωπικότητες της ακροδεξιάς, κάτι που αντανακλάται και σε διάφορες δηλώσεις της.
Όμως, ως ξεκάθαρο κρατικό/καπιταλιστικό έγκλημα, τα Τέμπη δεν είναι ξεκομμένα από τα λοιπά κοινωνικά και ταξικά ζητήματα, τα καθημερινά εγκλήματα πάσης φύσης: στους χώρους εργασίας (“εργατικά ατυχήματα”), στα υδάτινα και χερσαία σύνορα (δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών), δεν είναι ξεκομμένα από τον πνιγμένο Θεσσαλικό Κάμπο και τα καμμένα δάση και σπίτια σε όλη την χώρα, από την Ρόδο μέχρι τον Έβρο. Δεν είναι ξεκομμένα από την φτώχεια και την ανεργία, μέσα σε ένα σύστημα που ιεραρχεί το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Υπαίτιοι για όλα τα παραπάνω δεν είναι μονάχα συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα τα οποία χρήζουν “τιμωρίας” και “κάθαρσης”, ούτε καν μονάχα η συγκεκριμένη κυβέρνηση, όπως αναφέραμε και παραπάνω. Υπαίτιο είναι συνολικά το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Το Κράτος και το Κεφάλαιο.
Ένα σύστημα διεθνές, που στον μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό εγκληματεί παντού με παρόμοιους τρόπους και επηρεάζει τις ζωές όλων των ανθρώπων που βρίσκονται υπό την κυριαρχία του, όπως φανερώθηκε πρόσφατα και με το νέο πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία, χώρα στην οποία οι σιδηρόδρομοι άνοιξαν στον ιδιωτικό τομέα λίγα χρόνια πριν και που στην ιδιωτικοποίηση εμπλέκεται, τι περίεργο, η ίδια εταιρία που εξαγόρασε τα ελληνικά τρένα για μια μπουκιά ψωμί εν μέσω των μνημονίων, η Ιταλική Ferrovie dello Stato Italiane.
Μέσα σε αυτό το εκμεταλλευτικό Κρατικό-Καπιταλιστικό σύστημα, η απόδοση της “Δικαιοσύνης” δεν μπορεί να αφεθεί στα ελεγχόμενα αστικά δικαστήρια, αλλά ούτε και στα υπάρχοντα πολιτικά πλαίσια γενικότερα, δεν μπορεί να επέλθει μέσα από κοινοβουλευτικά κόμματα, ηγέτες και σωτήρες, όσο αντισυστημικό προφίλ κι αν παρουσιάζουν. Ακόμη και άνθρωποι με αγνές προθέσεις, όταν καταλήγουν να διεκδικούν την δικαίωση του αγώνα τους μέσω της εμπλοκής στο ίδιο το σύστημα που προκαλεί την αδικία και τον θάνατο, ουσιαστικά προδίδουν τον ίδιο τον σκοπό τους.
Ως αναρχικοί/ες δεν έχουμε αυταπάτες: Οι κοινωνικοί αγώνες κερδίζονται στους δρόμους, με την αλληλεγγύη και την αυτο-οργάνωση. Ακόμη κι αν επέλθει κάποιου είδους δικαστική δικαίωση ή πολιτική “κάθαρση” που θα αφορά το συγκεκριμένο έγκλημα στα Τέμπη, όσο οι συνθήκες που οδήγησαν σε αυτό παραμένουν ανέπαφες, τίποτα δεν εμποδίζει ένα νέο, παρόμοιο έγκλημα από το να συμβεί. Πραγματική δικαίωση για τα θύματα του εγκλήματος των Τεμπών σημαίνει κατάργηση των όρων που το προκάλεσαν, ώστε να μην επαναληφθεί. Και μια τέτοια δικαίωση μπορεί να έρθει μόνο μέσα από την απόδοση πραγματικής κοινωνικής δικαιοσύνης, μέσα από τον συνολικό αγώνα για την κοινωνική επανάσταση, έναν κόσμο ισότητας και ελευθερίας. Έναν κόσμο χωρίς καταπιεστές και καταπιεζόμενους, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους. Έναν κόσμο όπου το ιδιωτικό κέρδος δεν θα μπαίνει πάνω από τις ζωές μας, αφού δεν θα υπάρχει καν.
Οι νεκροί των Τεμπών περιμένουν. Αναμένουν δικαίωση. Και είναι καθήκον των ζωντανών να την αποδώσουν.
Όλοι και όλες στις απεργιακές διαδηλώσεις για τα Τέμπη, Σάββατο 28/2:
-11:00, Καμάρα. Στηρίζουμε τα μπλοκ των Σωματείων Βάσης και των Ταξικών Πρωτοβουλιών
-12.00, Άγαλμα Βενιζέλου. Στηρίζουμε τα καλέσματα των συγγενών των θυμάτων
Rabbia Viola
ΑΠΟ ΤΙΣ ΡΑΓΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΕΡΓΑ ΤΗΣ ΜΙΣΘΩΤΉΣ ΣΚΛΑΒΙΑΣ ΩΣ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΤΗ ΛΩΡΙΔΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ
Η ΘΛΙΨΗ ΜΑΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΤΑΜΙ ΟΡΓΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
28 ΦΛΕΒΑΡΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ
ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ |11:00 ΚΑΜΑΡΑ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ | 12:00 ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΊΩΝ ΒΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΑΞΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΩΝ
Έχουν περάσει τρία χρόνια από το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023, όταν η επιβατική αμαξοστοιχία Intercity 62 που εκτελούσε το δρομολόγιο Αθήνα-Θεσσαλονίκη συγκρούστηκε μετωπικά με εμπορική αμαξοστοιχία στα Τέμπη, με αποτέλεσμα 57 άνθρωποι να σκοτωθούν και να καούν ζωντανοί και δεκάδες να τραυματιστούν σοβαρά, ενώ υπάρχουν άτομα που παραμένουν αγνοούμενα. Τα θύματα αυτής της τραγωδίας ήταν άνθρωποι της κοινωνικής βάσης, οι εργαζόμενες και εργαζόμενοι στο τρένο, φοιτήτ(ρι)ες, μετανάστ(ρι)ες, εργάτ(ρι)ες. Αυτό που συνέβη στα Τέμπη δεν ήταν ούτε «η κακιά στιγμή», ούτε «ατύχημα», ούτε «ανθρώπινο λάθος», όπως πάσχισε να προεξοφλήσει η κυβέρνηση και τα συστημικά ΜΜΕ. Ήταν μία κρατική και καπιταλιστική δολοφονία που φανέρωσε με τον χειρότερο και πιο τραγικό τρόπο τη (μη) αξία που έχουν οι ζωές μας στον καπιταλισμό και πόσο εύκολα αναλώσιμες είναι στον βωμό του κέρδους και μπροστά στην αναλγησία κράτους και κεφαλαίου.
Οι από τα κάτω κινητοποιήσεις και ο ξεσηκωμός για την κρατική και καπιταλιστική δολοφονία στα Τέμπη χρειάζεται να συνενωθούν με όλους τους άλλους αγώνες που δίνονται σήμερα, διότι ο αγώνας είναι ένας, απέναντι στη γενικότερη υποτίμηση, απαξίωση και ευτελισμό των ζωών μας μέσα στη βίαιη πραγματικότητα που δημιουργεί ο καπιταλισμός. Η συνεχιζόμενη φτωχοποίηση της κοινωνικής βάσης, η καταστολή, οι δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών στα χερσαία και υδάτινα σύνορα και ο εγκλεισμός τους στα camps, η έμφυλη βία και οι γυναικοκτονίες, η ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της υγείας, της παιδείας, των μεταφορών, του ρεύματος, των τηλεπικοινωνιών, η εκμετάλλευση της φύσης και των ζώων, η κακοπληρωμένη εργασία, οι πλειστηριασμοί είναι αποτελέσματα διαπλεκόμενων καταπιεστικών συστημάτων με τα οποία ερχόμαστε αντιμέτωπα και με τα οποία συγκρουόμαστε.
Ενιαίος δημόσιος σιδηρόδρομος
Αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και διαβίωσης.
Να μην θρηνήσουμε άλλα θύματα από το χέρι του κράτους και του κεφαλαίου.
Να υψώσουμε τα δικά μας αναχώματα στη θανατοπολιτική τους.
Συλλογικότητα για τον ελευθεριακό φεμινισμό
Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων
ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ.
ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026
ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 11:00 ΚΑΜΑΡΑ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 12:00 ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
Τρία χρόνια από το κρατικό καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη. Τρία χρόνια χωρίς δικαίωση.
Τρία χρόνια που κράτος και κεφάλαιο υποτιμούν συνεχώς τις ζωές μας μπροστά στο κέρδος. Οι πολιτικές ευθύνες αποσιωπούνται, κάθε εγκλημα βαφτίζεται «ατύχημα» και φυσικά οι δημόσιες μεταφορές παραμένουν επικίνδυνα υποβαθμισμένες.
Αυτό δεν ειναι τυχαίο.
Η υποχρηματοδότηση, η έλλειψη προσωπικού, οι ελλιπείς υποδομές και η απουσία βασικών συστημάτων ασφαλείας άνοιξαν τον δρόμο για τις ιδιωτικοποιήσεις και για ένα μοντέλο που θυσιάζει την ασφάλεια μας στο όνομα της κερδοφορίας. Η σκόπιμη συνεχής υποβάθμιση και απαξίωση της δημόσιας υποδομής, όπως έγινε και στην περίπτωση των δημόσιων σιδηροδρομικών μετακινήσεων, δείχνει πραγματικά με τον πιο σκληρό τρόπο την αδιαφορία κράτους και αφεντικών για την ανθρώπινη ζωή.
Δεν πέφτουμε όμως από τα σύννεφα: Πλέον το κράτος έχει πάρει ξεκάθαρα απειλητική στάση απέναντι σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας μας, προστατεύοντας το κεφάλαιο σφυρίζοντας αδιάφορα στις εκατοντάδες δολοφονίες εργατριών της τάξης μας (με πιο πρόσφατες τις δολοφονίες των 5 εργατριων στο εργοστασιο Βιολάντα)- ελέγχοντας πλήρως θεσμούς και ΜΜΕ, κάνοντας πλάτες στο Λιμενικό που δολοφονεί συστηματικά μετανάστριες και μετανάστες.
Την ίδια στιγμή, η επίθεση στη ζωή και την εργασία μας εντείνεται. Ελαστικές σχέσεις εργασίας, εξαντλητικά ωράρια που φτάνουν τις 13 ώρες, χαμηλοί μισθοί, ανασφάλεια, απολύσεις. Τα εργατικά «ατυχήματα» πληθαίνουν. Το κόστος στέγασης εκτοξεύεται, ενώ υγεία και παιδεία υποβαθμίζονται και εμπορευματοποιούνται, διευρύνοντας τις κοινωνικές ανισότητες.
Ο αγώνας για δικαίωση είναι υπόθεση όλων μας. Δεν ανήκει σε κόμματα ούτε σε «εκπροσώπους». Ανήκει σε όσους και όσες παλεύουν καθημερινά για αξιοπρέπεια στη δουλειά και στη ζωή.
Ως εργαζόμενες και εργαζόμενοι στον κλάδο του επισιτισμού, γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τι σημαίνει εντατικοποίηση, ανασφάλεια και υποτίμηση. Απεναντι στα εγκλήματα των αφεντικών, στην υποτίμηση της εργασιακής μας δύναμης και συνολικότερα της ζωής μας είναι η οργάνωση και αντίσταση στους χώρους δουλειάς.Μονο μέσω της οργάνωσης στη βάση και της συλλογικοποίησης των αναγκών μας μπορούμε να αντισταθούμε στις αντικοινωνικές πολιτικές του κράτους και των αφεντικών που μας επιβάλλονται σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας.
•Ασφαλη και δημόσια μέσα μαζικών μεταφορών
•Αυξήσεις στους μισθούς
•Συλλογικές συμβάσεις και πλήρη ασφαλιστική κάλυψη
•Δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία
ΝΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΩΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΗΝ ΒΑΣΗ
ΑΓΩΝΑΣ ΤΑΞΙΚΟΣ
*ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΜΕ.ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ 24ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ
** Μετά την πορεία, απεργιακή κουζίνα/bar οικονομικής ενίσχυσης στα γραφεια των σωματείων βάσης στη Μακρυγιάννη 7.
Libertatia, συλλογικότητα για τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
Καλεσμα στήριξης στην απεργιακή συγκέντρωση – πορεία για το κρατικό – καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη
Σάββατο 28/2, 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου
Προσυγκέντρωση 11:00, Καμάρα
ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ – ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ
Τη νύχτα της 28ης Φλεβάρη 2023, δύο αμαξοστοιχίες της Hellenic Train, μία επιβατική και μία εμπορική, συγκρούονται μετωπικά στα Τέμπη, οδηγώντας στον θάνατο τουλάχιστον 57 ανθρώπων, δεκάδων τραυματιών, ενώ μέχρι και σήμερα ο ακριβής αριθμός των επιβαινόντων δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως. Από τις πρώτες ώρες μετά το έγκλημα, το κράτος και οι μηχανισμοί του επιδόθηκαν σε μια συντονισμένη προσπάθεια αποπροσανατολισμού, επιχειρώντας να παρουσιάσουν τη σύγκρουση ως «δυστύχημα», αποκρύπτοντας την εγκληματική της διάσταση και τη συστημική ευθύνη του κρατικού και καπιταλιστικού μοντέλου οργάνωσης των μεταφορών.
Παρά την προσπάθεια να αποδοθεί το γεγονός σε μεμονωμένα «ανθρώπινα λάθη», είναι πλέον σαφές πως τα Τέμπη δεν αποτέλεσαν ατύχημα, αλλά μια προδιαγεγραμμένη κρατική – καπιταλιστική δολοφονία, αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης του σιδηροδρομικού δικτύου, της διαχρονικής απαξίωσης των υποδομών, της έλλειψης συστημάτων ασφαλείας και της συνειδητής αγνόησης των προειδοποιήσεων των εργαζομένων. Η μεταβίβαση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ σε ιδιωτικά συμφέροντα συνοδεύτηκε από τη λειτουργία ενός σιδηροδρομικού δικτύου με παλαιό τροχαίο υλικό, ελλιπή συντήρηση και ανύπαρκτους μηχανισμούς ελέγχου, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τη λογική του κόστους – οφέλους και της μεγιστοποίησης του κέρδους.
Στους μήνες και στα χρόνια που ακολούθησαν, το κράτος επιχείρησε να συγκαλύψει το έγκλημα, μπαζώνοντας τον τόπο της σύγκρουσης, έναν κρίσιμο χώρο για τη διερεύνηση των αιτιών, αποδίδοντας ευθύνες αποσπασματικά και αρνούμενο πεισματικά να διερευνήσει κρίσιμα στοιχεία. Παρά τις επανειλημμένες καταγγελίες, επί μακρό χρονικό διάστημα αποκλειόταν επισήμως το ενδεχόμενο μεταφοράς παράνομου και εύφλεκτου φορτίου από την εμπορική αμαξοστοιχία, την ίδια στιγμή που οι συγγενείς των θυμάτων λοιδορούνταν και αντιμετωπίζονταν ως εμπόδιο στην «κανονικότητα». Τα πορίσματα και τα ντοκουμέντα που ήρθαν στο φως αργότερα επιβεβαιώνουν ότι η φωτιά που ακολούθησε τη σύγκρουση δεν ήταν τυχαία, αλλά συνδέεται άμεσα με τη μεταφορά εύφλεκτων χημικών, στοιχείο που κόστισε τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο άρνησης, συγκάλυψης και θεσμικής βίας, η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, πατέρα θύματος του εγκλήματος των Τεμπών, αποτέλεσε μια κραυγή αξιοπρέπειας απέναντι στη σιωπή της εξουσίας. Ο Πάνος Ρούτσι ξεκίνησε απεργία πείνας έξω από τη Βουλή, απαιτώντας την εκταφή του γιου του, προκειμένου να πραγματοποιηθούν ουσιαστικές ιατροδικαστικές και τοξικολογικές έρευνες που θα μπορούσαν να φωτίσουν τα πραγματικά αίτια του θανάτου. Το κράτος, επιλέγοντας για ακόμη μία φορά τη στάση της αδιαφορίας, άφησε έναν άνθρωπο να φτάσει στα όρια της σωματικής κατάρρευσης, χωρίς να ικανοποιήσει άμεσα το αίτημά του, αποδεικνύοντας πως ακόμη και ο πόνος των συγγενών μετατρέπεται σε πεδίο πολιτικής διαχείρισης.
Το έγκλημα των Τεμπών δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός, αλλά μέρος μιας παγκόσμιας πραγματικότητας, όπου οι υποδομές, οι μεταφορές και οι ζωές των από τα κάτω θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους. Από τη προσφατη σύγκρουση αμαξοστοιχιών στην Ισπανία, που ανέδειξε ξανά τις θανατηφόρες συνέπειες της υποβάθμισης της ασφάλειας και της ιδιωτικοποίησης, μέχρι την κατάρρευση του στεγάστρου στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ στη Σερβία, σε ένα έργο που είχε παρουσιαστεί ως «ανακαινισμένο», το μοτίβο παραμένει το ίδιο.
Κράτη και εταιρείες που δολοφονούν και στη συνέχεια επιχειρούν να αποσείσουν τις ευθύνες τους.
Παρά την καταστολή και τη συστηματική προσπάθεια απονεύρωσης των αντιδράσεων, το έγκλημα στα Τέμπη προκάλεσε ένα ευρύ κοινωνικό ρήγμα. Μαζικές διαδηλώσεις, γενικές απεργίες, φοιτητικές καταλήψεις και συγκρούσεις με τις δυνάμεις της καταστολής σημάδεψαν την περίοδο που ακολούθησε, εκφράζοντας την άρνηση μεγάλων κομματιών της κοινωνίας να αποδεχθούν τον θάνατο ως κανονικότητα. Παρά το πέρασμα του χρόνου, το αίτημα για δικαιοσύνη παραμένει ανοιχτό, καθώς καμία ουσιαστική λογοδοσία δεν έχει υπάρξει.
Ως αναρχικοί/ες αναγνωρίζουμε πως ο πραγματικός εχθρός δεν είναι ούτε αόρατος ούτε στιγμιαίος, αλλά εντοπίζεται στο ίδιο το σύστημα του κράτους και του κεφαλαίου, που οργανώνει την κοινωνία με όρους εκμετάλλευσης, υποτίμησης της ζωής και συστηματικής βίας. Απέναντι σε αυτό το σύστημα αντιτάσσουμε την οργάνωση από τα κάτω, τη συλλογικότητα, την ταξική αλληλεγγύη και τον διεθνισμό, ως τα μόνα μέσα για να υπερασπιστούμε τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας. Να μη συνηθίσουμε στον θάνατο, να μη δεχτούμε τη λήθη, να αγωνιστούμε για την ανατροπή κράτους και καπιταλισμού, για την ελευθερία, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.
ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΝΟΒΙ ΣΑΝΤ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΒΙ ΣΑΝΤ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΚΟΡΔΟΒΑ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ
ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΟΥΤΕ Η ΚΑΚΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΡΔΗ – ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ
ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ
Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ
Τρία χρόνια μετά τη μεγαλύτερη σιδηροδρομική τραγωδία στην ιστορία της χώρας με αποτέλεσμα 57 νεκρούς σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει. Ήταν ένα κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα καθώς το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας από το κράτος στους καπιταλιστές και η απαξίωση των μέτρων ασφαλείας έγινα μεθοδικά και με σχέδιο. Η προσπάθεια συγκάλυψης που ακολούθησε είναι χαρακτηριστική της νοοτροπίας των κυβερνήσεων.
Ένοχοι για το έγκλημα είναι τόσο το πολιτικό προσωπικό που εφάρμοσε τις συγκεκριμένες πολιτικές όσο και οι εταιρείες που ενεπλάκησαν με κάθε τρόπο σε αυτή τη διαδικασία ιδιωτικοποίησης. Οι εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους είχαν καταγγείλει επανειλημμένα μέσω των συνδικαλιστικών τους οργάνων τις ελλείψεις στην ασφάλεια.
Καθημερινά βιώνουμε την απαξίωση της ζωής μας όπως το έδειξε και το πρόσφατο πρόβλημα με την βλάβη στις εναέριες συγκοινωνίες και ένα ανάλογο ατύχημα με αεροπλάνα αποφεύχθηκε μόνο με τις προσπάθειες των εργαζομένων. Κανένα μέτρο δεν λαμβάνεται αν δεν μπει πρώτα στο ζύγι του κέρδους.
Ένα χρόνο πριν έγιναν τεράστιες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε όλη τη χώρα με βασικό αίτημα την απόδοση δικαιοσύνης. Για λίγες μέρες η κοινωνία κατάλαβε τη δύναμή της και τρόμαξε την κυβέρνηση αλλά δυστυχώς δεν υπήρξε κάποιο απτό αποτέλεσμα. Είναι επιτακτικό να συνεχίσουμε τον αγώνα εκεί που τον αφήσαμε.
Είτε θα αποδεχθούμε ότι οι ζωές μας μετράνε λιγότερο από τα κέρδη του κεφαλαίου -τόσο της «νόμιμης» όσο και της παράνομης δραστηριότητας του- είτε θα αγωνιστούμε. Η ανάγκη να οργανωθούμε και να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Αυτοοργανώμενα, χωρίς αυταπάτες για εκλογικούς σωτήρες, σε κάθε χώρο δουλειάς και κοινωνικά πεδίο όλες/οι οι εργαζόμενες/οι να παλέψουμε για την ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος που γεννά μόνο κέρδη για τους λίγους και δυστυχία και θάνατο για τους πολλούς. Που δεν θα διστάσει να ξεκινήσει νέους πολέμους στην προσπάθεια του να ξεπεράσει ακόμα μια δομική κρίση. Για μια κοινωνία οργανωμένη σε άλλες βάσεις, αυτές τις ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης.
ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 28 ΦΛΕΒΑΡΗ
ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΚΑΜΑΡΑ, 11:00
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, 12:00
Στηρίζουμε τα μπλοκ των σωματείων βάσης και των ταξικών πρωτοβουλιών
Αναρχική Συνέλευση Φοιτητών/τριών Quieta Movere – Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας
Στις 28 Φλεβάρη Ξαναβγαίνουμε στους Δρόμους
26 Φεβρουαρίου
Αθήνα: 12:00, Προπύλαια
Θεσσαλονίκη: 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου
28 Φεβρουαρίου
Αθήνα: 12:00, Σύνταγμα
Θεσσαλονίκη: 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου
Τρία χρόνια μετά το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, όλοι οι λόγοι που μας έβγαλαν από την πρώτη στιγμή στους δρόμους παραμένουν ακόμα σε ισχύ: πολιτικά πρόσωπα δεν διώκονται, ο σιδηρόδρομος βρίσκεται ακόμα στην ίδια κατάσταση που οδήγησε στο έγκλημα της 28ης Φλεβάρη του 2023, ενώ σε όλο αυτό που διάστημα που μεσολάβησε μέχρι σήμερα η επίθεση Κράτους και Κεφαλαίου σε όλα τα κοινωνικά αγαθά (παιδεία, υγεία, στέγαση, μεταφορές) συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς, κινούμενη στην ίδια κατεύθυνση, η οποία μπορεί να συνεχίσει να γεννάει μονάχα νέα εγκλήματα. Γιατί η ίδια επίθεση που αποσκοπεί στον έλεγχο και τη μεσολάβηση του Κράτους πάνω στα δημόσια αγαθά και τις κοινωνικές σχέσεις από τη μία, και στην κερδοφόρο εκμετάλλευση τους από το Κεφάλαιο από την άλλη, γεννιέται μέσα από την αθεράπευτα αντικοινωνική φύση του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος που ως μηχανισμός επιβίωσης και επιβολής σαν προτεραιότητα δεν μπορεί να έχει την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών, αλλά την επιβίωση της παρασιτικής σχέσης των πολιτικών και οικονομικών ελίτ εις βάρος μας. Το ιστορικό βάθος του συγκεκριμένου εγκλήματος, από την μη ολοκλήρωση της σύμβασης 717 σε διάστημα εικοσαετίας με την εναλλαγή μιας σειράς κυβερνήσεων στην εξουσία, μέχρι το ξεπούλημα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ σε Ιταλούς επενδυτές, επί της σοσιαλδημοκρατικής διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι επανέφεραν τρένα που είχαν αποσυρθεί για να τα λειτουργήσουν σε έναν εν γνώσει τους μη λειτουργικό σιδηρόδρομο, αποδεικνύει με τον πιο τραγικό τρόπο την πραγματικότητα αυτή.
Η φρικαλεότητα του Κράτους αποκαλύπτεται με τον τρόπο που έγινε η συγκάλυψη του εγκλήματος, αφού από την πρώτη στιγμή το σημείο μπαζώθηκε αμέσως, εξαφανίζοντας όλα τα στοιχεία που το αποδεικνύουν, μαζί με αυτά και ανθρώπινα μέλη των θυμάτων, τα οποία βρέθηκαν πεταμένα σε χωράφια της Λάρισας.
Δεν έχουμε καμία ψευδαίσθηση πως η δικαίωση των οικογενειών των θυμάτων, αλλά και συνολικά της κοινωνίας μπορεί να επέλθει μέσω οποιουδήποτε κρατικού φορέα, και πιο συγκεκριμένα της αστικής δικαιοσύνης. Από την θεσμοθέτηση της αστικής δημοκρατίας μέχρι και σήμερα το Κράτος έχει την δυνατότητα να ξεπλένει και να νομιμοποιεί κάθε πολιτικό εγκληματία μεθοδευμένα, έτσι ώστε να μην αφήνει περιθώριο σε κάποιον κοινωνικό αντίλογο πέραν των θεατρικών αντιπαραθέσεων εντός του κοινοβουλίου. Από την ευνοϊκή μεταχείριση των βασανιστών της Χούντας, μέχρι την επανεκλογή του πρώην υπουργού μεταφορών Κώστα Καραμανλή, και την θρασύδειλη επίθεση προς τις οικογένειες των θυμάτων από μπράβους της κυβέρνησης εντός των δικαστηρίων της Λάρισας, η δικαιοσύνη του Κράτους αποτελεί έναν ακόμη μηχανισμό επιβολής της εξουσίας και φίμωσης της κοινωνικής αντίστασης.
Μία άλλη δικαιοσύνη είναι αυτή που μπορεί να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα της κοινωνίας. Είναι εκείνη που δημιουργεί συνειδήσεις και νέους κοινωνικούς δεσμούς. Είναι η δικαιοσύνη του δρόμου. Σε αυτή την μορφή δικαιοσύνης δημιουργούνται σχέσεις αλληλεγγύης, εμπιστοσύνης, και αλληλοβοήθειας, κόντρα στην καπιταλιστική νοοτροπία που το μόνο κοινωνικό της κίνητρο είναι η διαμόρφωση των σχέσεων με σκοπό τη μέγιστη κερδοφορία του Κεφαλαίου, αδιαφορώντας πλήρως για την ανθρώπινη ζωή.
Από τις προταγματικές καταλήψεις της Σερβίας, οι οποίες πυροδότησαν μια νέα εξεγερσιακή συνθήκη δημιουργώντας σε όλα τα πανεπιστήμια κόμβους πολιτικής αυτοοργάνωσης, μέχρι τους αγώνες στους δρόμους των ελληνικών πόλεων, μάς γίνεται όλο και πιο κατανοητό ότι η πραγματική δικαίωση βρίσκεται στο δρόμο και όχι στα δικαστήρια.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το Κρατικό-Καπιταλιστικό σύστημα επιβιώνει αφομοιώνοντας τους εχθρούς του εντός του. Έτσι, μέσα στους κόλπους του παίρνουν σάρκα και οστά νέα πολιτικά εγχειρήματα με φαινομενικά “αντισυστημικό” λόγο, που τελικά βρίσκουν τη θέση τους μέσα στο ίδιο καθεστώς που υπόσχονται να καταστρέψουν, λειτουργώντας τελικά καίρια για την επιβίωση και την αναπροσαρμογή του, σύμφωνα με τις εκάστοτε συνθήκες και ανάγκες των καιρών. Τα παραδείγματα πολλά, από την προηγούμενη διακυβέρνηση της σοσιαλδημοκρατίας, που το μόνο που πέτυχε ήταν να ανοίξει τον δρόμο στη δεξιά πέντε χρόνια αργότερα, για να καταργήσει τις όποιες παραχωρήσεις έλαβαν χώρα ως προς το κομμάτι των κοινωνικών παροχών, μέχρι τον νέο κομματικό σχηματισμό της Μ. Καρυστιανού, η οποία αυτό που ουσιαστικά προτάσσει είναι ότι η αιτία των εγκλημάτων που βιώνουμε καθημερινά δεν είναι η εκμεταλλευτική δομή και υπόσταση του Κράτους, το αντικοινωνικό αυτό σύμπλεγμα που έχει δομηθεί ανάμεσα σε πολιτικούς, δικαστές, ανακριτές, μαφιόζους, τοπικούς αιρετούς, και μπάτσους, αλλά οι προσωπικές και κατά βάση ηθικές επιλογές που έχουν κατά καιρούς πάρει διάφοροι αχυράνθρωποι του πολιτικού σκηνικού, όταν βρέθηκαν σε θέσεις εξουσίας, καλλιεργώντας έτσι εκ νέου πολιτικές αυταπάτες περί κάποιας ανθρωπιστικής διαχείρισης του Κράτους και του Καπιταλισμού και συνδράμοντας στην επανομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος.
Ενάντια στον μεσσιανισμό, την ανάθεση και την υποστήριξη σε προσωπολατρικά πολιτικά σχήματα που βάζουν μπροστά τον προσωπικό αγώνα συγκεκριμένων ανθρώπων, η μόνη ελπίδα και διέξοδος βρίσκεται στον από τα κάτω αγώνα των πολλών -της κοινωνικής βάσης- πιάνοντας το νήμα από τον αγώνα των τριών τελευταίων χρόνων, από τις μαχητικές διαδηλώσεις και απεργίες των πρώτων ημερών με τα κατειλημμένα σχολεία και πανεπιστήμια, μέχρι τον αγώνα που δίνουν ασταμάτητα οι συγγενείς των δολοφονημένων στα Τέμπη, έχοντας ενάντιά τους το σύνολο του διεφθαρμένου πολιτικού καθεστώτος της μεταπολίτευσης, και από την 28η Φλεβάρη του 2025, με τη μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων δεκαετιών, μέχρι την νικηφόρα απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι στο Σύνταγμα ενάντια στη συγκάλυψη των δολοφόνων. Η μόνη διέξοδος για να μπορέσει η κοινωνική οργή που αναμοχλεύεται συνεχώς εδώ και τρία χρόνια να εκφραστεί και να αλλάξει την πραγματικότητα που βιώνουμε είναι να δράσει αποκλειστικά έξω από τους κρατικούς θεσμούς και ενάντιά τους, να σπάσει τις σαπισμένες ρίζες του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, του κομματικού “αγώνα”, και του αστικού καθωσπρεπισμού που τον κρατούσαν δέσμιο και περιχαρακωμένο σε στενά όρια και τον εμπόδισαν να αφομοιώσει περισσότερες διεκδικήσεις και να κερδίσει περισσότερες νίκες.
Ο κόσμος βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει ραγίσει, οπότε ρίχνει τις μάσκες της και αποκαλύπτεται το πιο σκληρό της πρόσωπο. Το κύριο μέλημα του Κράτους και του Κεφαλαίου είναι η ωμή μετατροπή όλων των κοινωνικών αγαθών, αλλά ακόμα και της ίδιας μας της ζωής, σε εμπόρευμα, χωρίς να νοιάζεται πλέον ούτε για τα φιλελεύθερα προσχήματα. Σε αυτή την οργανωμένη επίθεση της εξουσίας, εμείς απαντάμε οργανωμένα, οριζόντια και από τα κάτω, συνειδητοποιώντας μέρα με την μέρα πως η συλλογικοποίηση των ζωών μας, η πολιτικοποίηση των αντιστάσεων και των αρνήσεών μας και ο ανυποχώρητος αγώνας ενάντια στους κανίβαλους αυτού του κόσμου είναι ο τρόπος για να ξεπεράσουμε το κυνήγι της επιβίωσης και να φτιάξουμε μία ζωή που αξίζει να βιωθεί.
ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΩΣ ΤΟ ΝΟΒΙ ΣΑΝΤ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
Τέμπη – Πύλος – Χίος – Βιολάντα
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ
28 ΦΛΕΒΑΡΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ
Θεσσαλονίκη: 12.00 – Άγαλμα Βενιζέλου
Αθήνα: 11.30 – Προπύλαια
μεταφορές, παιδεία, υγεία, σίτιση, στέγαση
ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ – ΟΛΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
Οργάνωση και αγώνας για την Κοινωνική Επανάσταση
Φάμπρικα Υφανέτ
Μέχρι ο θάνατος να μην έχει πια εξουσία.
Τρία χρόνια από το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη, εντός των οποίων η πραγματικότητα δεν έχει έρθει τούμπα, πόσο μάλλον να μετατοπιστεί ελάχιστα. Τρία χρόνια εντός των οποίων η χρηματοδότηση του σιδηροδρομικού δικτύου ολοένα και μειώνεται ενώ ειδήσεις για συμβάντα «μηχανικών επιπλοκών», δυσλειτουργιών των γραμμών και συνεχούς υποτίμησης τους ανακύπτουν σε τακτά χρονικά διαστήματα. Τρία χρόνια εντός των οποίων συμπυκνώνεται η λιτότητα η οποία έχει επιβληθεί την τελευταία 20ετία και η οριακότητα που αυτή έχει επιφέρει στη λειτουργία των πάντων. Οι ζωές μας ακόμα δεν έχουν αξία, η καθημερινότητα φαντάζει πιο επισφαλής και δυσβάσταχτη και ενώ το ερώτημα του «που ζούμε;» φαίνεται να έχει απαντηθεί με τους χειρότερους όρους, το ερώτημα του «τι κάνουμε;» παραμένει αναπάντητο. Ωστόσο, σε αυτό το διάστημα φαίνεται να εμπεδώθηκε μια κοινωνική συνειδητοποίηση η οποία ζητούσε παραπάνω από τη ζωή που μας επιφυλάσσουν και αν μη τι άλλο, δεν ήταν διατεθειμένη να παραχωρήσει νομιμοποίηση στα όσα εκτυλίσσονταν.
Ακριβώς πριν ένα χρόνο υπήρξαμε σε κινήσεις στον δρόμο πρωτόγνωρα μαζικές, ξεπερνώντας το πλήθος των απεργιών του 2010-2012, ακόμα και των αρχικών πορειών που ακολούθησαν το σιδηροδρομικό έγκλημα. Το βασικό αίτημα που διαπερνούσε την κοινωνική πραγματικότητα εκείνες τις ημέρες ήταν αυτό της δικαιοσύνης, απέναντι σε ένα πολυσχιδές δίκτυο σχέσεων το οποίο επιστράτευε κάθε λογής μέσο ώστε να συσκοτίσει το έγκλημα και να το περάσει στο χρονοντούλαπο της λήθης. Χιλιάδες άνθρωποι διεκδικούσαν με επιμονή να μάθουν πως και γιατί χάσανε τους ανθρώπους τους εκείνο το βράδυ. Οι κινητοποιήσεις του Φλεβάρη για το έγκλημα των Τεμπών ταρακούνησαν την καθημερινότητά μας, και για λίγο πιστέψαμε πως θα σπάσει η κανονικότητα, πως η κοινωνική δυσαρέσκεια θα διαρρήξει το κλίμα κοινωνικής συναίνεσης απέναντι στον θάνατο και την υποτίμησή μας.
Σύντομα όμως είδαμε πολλά όρια, αφού αυτές οι κινήσεις έθεταν ερωτήματα τα οποία αναζητούσαν μια αποκάλυψη η οποία θα έδινε νόημα σε όσα βιώνουμε. Ότι με το να εκτεθούν κάποιοι ιθύνοντες, ο θάνατος και ο τραυματισμός τόσων ανθρώπων θα αποκτούσε άλλο νόημα. Λες και αυτή η διαδικασία, θα κατάφερνε με κάποιο τρόπο να απαλύνει την οδύνη της ωμής συνειδητοποίησης πως οι ζωές μας είναι αναλώσιμες, πως αυτό που έχει πραγματικά σημασία στον κόσμο που ζούμε είναι τα κέρδη των αφεντικών και όχι οι ίδιοι οι άνθρωποι. Η συνειδητοποίηση αυτής της βίας που καταπίνει τις ζωές μας, καθιστά την πραγματικότητα δυσβάσταχτη. Είτε στις ράγες, είτε στα εργοστάσια, είτε στα σύνορα, η ανθρώπινη ζωή υποτιμάται για χάρη της διαφύλαξης των κερδών όσων μας εκμεταλλεύονται. Αυτό δεν είναι συνωμοσία, πλεκτάνη ή συγκάλυψη, αλλά πλέον παρατηρείται εξόφθαλμα όπου κι αν κοιτάξουμε. Γιατί αυτή η βία που σιγοτρώει τις ζωές μας, έχει ρίζες που φτάνουν στον πυρήνα αυτού του κόσμου.
Πέρα απ’ τον λόγο περί συνομωσίας, η κίνησή μας φάνηκε να σκαλώνει και σ’ άλλα σημεία. Εφόσον στις αρχικές κινητοποιήσεις δεν βρέθηκε ο τρόπος να διευρυνθεί ο αγώνας ενάντια στην υποτίμησή μας, σε δεύτερο χρόνο αφέθηκε η ανακίνηση του ζητήματος στους συγγενείς και τα κοντινά πρόσωπα των θυμάτων. Όσο κι αν αντιλαμβανόμαστε τη σημαντικότητα του λόγου και της δράσης των άμεσα εμπλεκόμενων προσώπων, παρατηρούσαμε ότι πολλές φορές η δυσανασχέτηση έδινε χώρο στην ανάθεση. Ο πρώτος λόγος ανήκε στους συγγενείς, άρα ο υπόλοιπος κόσμος έπρεπε να ακολουθήσει τις δικές τους κινήσεις. Για εμάς, η ανάθεση δεν διαμορφώνει τις συνθήκες γύρω από τις οποίες θέλουμε να αγωνιστούμε. Ακριβώς γιατί, και ειδικά στην προκειμένη, πέρα από το ότι σ’ αυτό το τρένο βρίσκονταν κόσμος που γνωρίζαμε, ξέραμε ότι θα μπορούσε το κάθε άτομο από εμάς να είναι εκεί. Αυτή η αίσθηση της εν δυνάμει ταύτισης με τους 57 και όσους επιζήσανε, ταρακούνησε την καθημερινότητά μας. Δεν μπορούσαμε να δούμε στις διάφορες μορφές που αναδύθηκαν ως υπερασπιστές της δικαιοσύνης, την ανατίμηση των ζωών μας. Γιατί αυτές οι μορφές στριμώχτηκαν για άλλη μια φορά στο δημοκρατικό αφήγημα του κράτους για αποκατάσταση της αλήθειας. Γιατί όσο οι θεσμοί δεν κρίνονται ως εγγενώς προβληματικοί και άδικοι και ο διαμαρτυρόμενος κόσμος θεωρεί πως ο κόσμος του κεφαλαίου σηκώνει εξυγίανση και αλλαγή πολιτικών προσώπων, επαναπαυόμαστε σε όσους διατείνονται ότι μπορούν και έχουν την πυγμή να αλλάξουν την καθημερινότητα. Αυτή η λογική δίνει χώρο στο κράτος να επανεμφανιστεί ως ο ρυθμιστής της ισορροπίας που έχει χαθεί, αγνοώντας πως το ίδιο το κράτος δομεί την υπάρχουσα ισορροπία. Δηλαδή τη διατήρηση της κεφαλαιακής σχέσης σε βάρος των ζωών μας. Κι εμείς ξέρουμε πως το πρόβλημα είναι το ίδιο το κράτος και η διαχείριση της ζωής με όρους ζημιάς και κέρδους.
Μιλάμε για το ίδιο πολιτικό σύστημα που σαν άλλος Αισχύλος, χρησιμοποιεί το σχήμα της τραγωδίας για να εξορθολογίσει τον παραλογισμό του θανάτου, σε καιρούς ειρήνης και πολέμου. Λίγες μέρες μετά το πολύνεκρο σιδηροδρομικό έγκλημα, η κυβέρνηση χαρακτήρισε τις ζωές που χάθηκαν ως «θυσίες», ως κάτι που ήταν αναπόφευκτο, ώστε να μάθουμε τα προβλήματα του σιδηροδρόμου και να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη. Μία μικρή θυσία των λίγων για το μεγάλο καλό του συνόλου, ένας τραγικός επίλογος ο οποίος με κάποιο τρόπο θα βελτίωνε τη ζωή συνολικά. Τρία χρόνια μετά και πλέον στα πλαίσια της πολεμικής προετοιμασίας, το κράτος ζητάει από τη νεολαία του να ετοιμαστεί για νέες θυσίες. Η διασφάλιση της εθνικής συνοχής και η προστασία όσων χαρακτηριστικών τη συνθέτουν, φαίνεται σαν ιερό χρέος που πρέπει να τελέσουμε, ένα συμβόλαιο του σώματος που υπογράφηκε στη γέννα: «θα γίνεις κρέας για τα κανόνια, αλλιώς θα χάσεις το επόμενο τρένο για μια ασφαλή και ποιοτική ζωή». Τι κι αν αυτό το τρένο συγκρουστεί με ένα άλλο στα μισά της διαδρομής και βρεθείς πάλι στον τάφο σου. Το κράτος σού έχει δώσει την πιο ηρωική αφήγηση στην τραγωδία σου.
Για αυτόν και άλλους τόσος λόγους, εμείς δεν εναποθέτουμε τη ζωή μας στα χέρια κανενός κράτους ή σωτήρα. Δεν περιμένουμε καμία αλήθεια να αποκαλυφθεί γιατί αντιλαμβανόμαστε πολύ καλά ότι η αλήθεια εντός του καπιταλισμού βιώνεται κάθε μέρα στο πετσί μας και αν θέλουμε να ανατραπεί, πρέπει να την κατανοήσουμε καλύτερα. Μία αλήθεια η οποία διαπερνάει κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας και μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο όταν βρούμε τρόπο να δώσουμε διάρκεια στους αγώνες. Όταν ένα έγκλημα σαν τα Τέμπη δεν γίνεται απλά άλλη μια επέτειος, όταν δεν σταματάμε να αγωνιζόμαστε για παραπάνω οξυγόνο, όταν κατανοήσουμε ότι μας ενώνουν πολύ περισσότερα από τον θάνατο, όταν οραματιστούμε μία ζωή πέρα απ’ τα στενά όρια της επιβίωσης. Και τότε ίσως το βλέμμα μας πέσει πάνω σε αυτήν που στέκεται δίπλα μας στον δρόμο, στην εργασία, στα νοσοκομεία και όχι σε υπουργεία ή μεσσίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Γιατί πέρα από θλίψη, πένθος και οργή, νιώθουμε αποφασιστικότητα και ανάγκη να τελειώνουμε με αυτό τον κόσμο που αναβλύζει εκμετάλλευση και θάνατο.
Ενάντια σε κάθε κρατική δολοφονία.
ΟΚΔΕ
3 χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών: Δεν ξεχνάμε, δε συγχωρούμε – θα τους τιμωρήσουμε!
Όλοι στις Συγκεντρώσεις
Αθήνα 10:30, Προπύλαια
Θεσσαλονίκη: 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου
3 χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών, οι δολοφόνοι του Μητσοτάκη κάνουν τα πάντα για να συνεχιστεί το μπάζωμα. Θέλουν προκλητικά να μείνει το έγκλημα ατιμώρητο: εξεταστικές επιτροπές, δικαστήρια, κοινοβούλιο κουκουλώνουν με κάθε τρόπο την αλήθεια, μετατρέποντας τη συγκάλυψη σε βασικό «έργο» της κυβέρνησης. Πιο πρόσφατο παράδειγμα η εντολή της εισαγγελίας για άμεση εκταφή 9 σορών για τοξικολογικές εξετάσεις: πραγματική κοροϊδία, αφού δεν έχουν οριστεί ούτε τα κατάλληλα εργαστήρια, ούτε οι ιατροδικαστές που απαιτούνται.
Όμως, τους χάλασαν τα σχέδια οι περσινές μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις στις 28 Φλεβάρη. Ήταν μια μεγάλη ιστορική στιγμή, οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις της Μεταπολίτευσης: Εκατομμύρια εργαζόμενοι, νέοι και φτωχά λαϊκά στρώματα ξεχύθηκαν σε πάνω από 200 πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά, παραλύοντας όλη τη χώρα και ξεχειλίζοντας από οργή για την ατιμωρησία, διαφθορά, αλαζονεία. Έκαναν κομματάκια όλα τα κυβερνητικά παραμύθια, που ήθελαν να θολώσουν την κατάσταση (π.χ. «φταίει ο σταθμάρχης», «θεωρίες συνομωσίας το εύφλεκτο υγρό» κ.ά.). Απονομιμοποιήθηκε παλλαϊκά και στον δρόμο η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ήταν η «αρχή του τέλους» για να χάσει το στήριγμά της σε πλατιά κομμάτια της κοινωνίας (αγρότες κ.ά.). Έγινε κοινή παραδοχή, σχεδόν ομόφωνα από το σύνολο των εργαζομένων, των φτωχών στρωμάτων και της νεολαίας, πως δεν υπάρχει δικαιοσύνη από την καμαρίλα των δικαστηρίων και του κοινοβουλίου, πως μόνο στον δρόμο τιμωρούνται οι υπεύθυνοι.
Γεμάτη εγκλήματα, συγκάλυψη, ατιμωρησία είναι όλη η καθημερινότητά μας: ακρίβεια, μισθοί πείνας, πλήρης διάλυση των Συλλογικών Συμβάσεων, εργατικά «ατυχήματα» δολοφονίες. Ενοίκια σε δυσθεώρητα ύψη, ενώ με πλειστηριασμούς τα funds αρπάζουν σπίτια λαϊκών οικογενειών. Η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας Παιδείας και Υγείας μετατρέπει αυτά τα αγαθά σε πανάκριβα εμπορεύματα. 3,3 δις θα κοπούν από τις κοινωνικές δαπάνες μέχρι το 2029. Το Κράτος Έκτακτης Ανάγκης μονιμοποιείται, ένα τρομοκρατικό καθεστώς για να τσακίσει κάθε εργατική κατάκτηση. Η απειλή του πολέμου πιο άμεση από ποτέ, με πολλαπλά μέτωπα σε κάθε γωνιά του πλανήτη από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Η διαφθορά, οι συγκαλύψεις, ο αυταρχισμός, τα ψέματα και οι απειλές του «βοναπάρτη» Μητσοτάκη και της κλίκας του ξεπερνάνε τα όρια καθημερινά, φτάνοντας να απειλούν με μια μαύρη, πραξικοπηματική συνταγματική αναθεώρηση. Μας έχουν κηρύξει έναν αμείλικτο, λυσσασμένο ΤΑΞΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ. Πλούσιοι και μεγαλοεπιχειρηματίες βγάζουν αμύθητα κέρδη, ενώ υπέρογκα ποσά δίνονται στους μηχανισμούς καταστολής, στη συμμετοχή στα πολεμικά σχέδια ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ. Οι δολοφονίες των εργατριών στη μπισκοτοβιομηχανία «Βιολάντα» αποκαλύπτουν την τρομοκρατία σε κάθε χώρο δουλειάς, την έλλειψη ελέγχου από οποιοδήποτε μηχανισμό του κράτους, αλλά και την πραγματική ουσία του νεοφιλελευθερισμού: ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΖΩΕΣ.
ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ – Ή ΑΥΤΟΙ Ή ΕΜΕΙΣ! Όπλο μας η Ενότητα, ο Αγώνας, η Οργάνωση
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρίσκεται απονομιμοποιημένη και απομονωμένη. Με την κατάρρευση της «αντιπολίτευσης» και τον κατακερματισμό σε προσωποκεντρικά κόμματα, δημιουργείται ένα πολιτικό χάος. Κανένα από τα υπάρχοντα κοινοβουλευτικά και «νέα» κόμματα δεν μπορούν να εκφράσουν πραγματικά τη μαζική διάθεση για ριζικές αλλαγές κι ας μιλούν εξ΄ ονόματός της). Μετά τις 28/2, η νίκη της απεργίας πείνας στο Σύνταγμα (Ρούτσι), οι κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη, εργατικοί αγώνες (ναυτεργάτες, επισιτισμός, εκπαιδευτικοί κ.ά.), οι αγροτικές κινητοποιήσεις δείχνουν ΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΔΡΟΜΟ. Ενάντια στην αθλιότητα, τους συμβιβασμούς, τα αδιέξοδα της επίσημης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, όλων των αποχρώσεων. Έναν δρόμο αξιοπρέπειας και αγώνα, που παλεύει να «συναντηθεί» με το αγέρωχο βλέμμα της ιστορίας των 200 εκτελεσμένων της Καισαριανής.
Λυσσασμένοι νεοφιλελεύθεροι όπως του Μητσοτάκη δε νικιούνται με λόγια, αγώνες που μένουν «στα μισά», πολιτικές και συνδικαλιστικές «ηγεσίες» που σκέφτονται μόνο καρέκλες και ψήφους για τη Βουλή. Χρειαζόμαστε παντού Ενότητα, Αγώνα, Οργάνωση, με αιχμή μια ΙΣΧΥΡΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ – πρέπει να χτίσουμε παντού, ώστε να οπλίσουν την αποφασιστικότητα για αγώνες μέχρι τη νίκη, την ανατροπή. Αυτό να γίνει υπόθεση δική μας, των εργαζόμενων, της νεολαίας και των φτωχών – έτσι θα έρθει και η πραγματική δικαίωση για τα Τέμπη, όπως χρωστάμε στους νεκρούς, στην αξιοπρέπειά μας! Με Αγώνα Διαρκείας, να οργανώσουμε διαδηλώσεις, καταλήψεις, απεργίες με σύνθημα ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ – ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ. Να τελειώνουμε με τις ιδιωτικοποιήσεις (το πιο μεγάλο σκάνδαλο) και να επιβάλλουμε μαζικές εθνικοποιήσεις επιχειρήσεων κάτω από έλεγχο των εργαζομένων, αυτών που πραγματικά ξέρουν και θέλουν να τις λειτουργήσουν προς όφελος της κοινωνίας. Μονόδρομός μας είναι η σύγκρουση με το καθεστώς Μητσοτάκη, η ανατροπή του: ο μόνος τρόπος για να σταματήσουν τα εγκλήματά του, που θα συνεχίζονται όσο παραμένει στην εξουσία. Πραγματική δικαιοσύνη δεν μπορεί να έρθει από ένα σαπισμένο αστικό κράτος, τους θεσμούς του που είναι ποτισμένο στη διαφθορά και συγκάλυψη. Να παλέψουμε για μια άλλη οργάνωση της κοινωνίας, μια Κυβέρνηση των Εργαζομένων, που θα ανοίγει τον δρόμο για μια Σοσιαλιστική κοινωνία.
- Η ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ΣΠΑΕΙ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ, ΟΧΙ ΜΕ ΛΟΓΙΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΕΣ.
- ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ – ΤΑ ΤΡΕΝΑ ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ
- ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ, ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥΣ, ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ
- ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΙΜΩΡΗΣΟΥΜΕ – ΚΑΤΩ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ
ΑΝΤΑΡΣΥΑ
28 Φλεβάρη: Τρία χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη. Απεργούμε και γεμίζουμε τους δρόμους με τη δύναμη του αγώνα και της ανατροπής
28 ΦΛΕΒΑΡΗ: ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ
ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΓΕΜΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ
ΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ: ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΩΝ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ KAI ΜΕ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ
ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ
Τρία χρόνια μετά από το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη, η μνήμη δεν έχει ξεθωριάσει, ο αγώνας δεν έχει σταματήσει. Η σύγκρουση δύο τρένων δεν ήταν ένα «ατύχημα». Ήταν το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που θυσιάζει τις ζωές μας και την ασφάλεια των δημόσιων συγκοινωνιών στο όνομα του κέρδους και των ιδιωτικοποιήσεων. Εκεί οδήγησε η πολιτική της ΝΔ και όσων ακόμα κυβέρνησαν (ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ κ.α.), αλλά και οι επιλογές της ΕΕ που αφήνουν τον σιδηρόδρομο υποστελεχωμένο και απαξιωμένο, για να ανοίγει ο δρόμος στους ιδιώτες.
Το έγκλημα των Τεμπών αποκάλυψε με τον πιο τραγικό τρόπο πως για το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του, τα κέρδη είναι πάνω από τις ανθρώπινες ζωές. Η κυβέρνηση επιχείρησε να επιβάλει σιωπή μέσα από τη συγκάλυψη, τη συκοφάντηση και την καταστολή. Γιατί η συγκάλυψη είναι πολιτική επιλογή. Είναι η προσπάθεια να διασωθεί μια ολόκληρη στρατηγική ιδιωτικοποιήσεων και διάλυσης του δημόσιου τομέα.
Αυτή η προσπάθεια πέφτει στο κενό. Δεν υπάρχει καμιά εμπιστοσύνη απέναντι στην δικαστική εξουσία και στην κυβέρνηση της ΝΔ. Οι περσινές μεγαλειώδεις απεργιακές κινητοποιήσεις συγκλόνισαν όλη τη χώρα και έστειλαν ένα δυνατό μήνυμα ελπίδας και ανατροπής.
Ταυτόχρονα, μέσα από αυτόν τον αγώνα γεννήθηκε μια νέα, ελπιδοφόρα κατάσταση για το λαϊκό κίνημα. Οι «από κάτω» έδειξαν τη δύναμή τους. Εργαζόμενοι και εργαζόμενες στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, φοιτητές, μαθητές, αγρότες, βρέθηκαν μαζί στους δρόμους. Εκεί βρίσκεται η δύναμη που μπορεί να φέρει την δικαίωση και την νίκη, την τιμωρία των ενόχων σε κάθε επίπεδο, αλλά και το ξήλωμα της Hellenic Train που κερδοσκοπεί με δημόσιο χρήμα διαλύοντας τον σιδηρόδρομο. Σε αυτή τη δύναμη βρίσκεται η διέξοδος απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική της φτώχειας, του ρατσισμού και του πολέμου που γεμίζει με «Τέμπη» τη ζωή μας, από το εργατικό μακελειό στη «Βιολάντα» μέχρι το ρατσιστικό έγκλημα στη Χίο.
Η κυβέρνηση επιχειρεί τώρα αντεπίθεση. Προωθεί τη συνταγματική θωράκιση της φτώχειας και των χαμηλών μισθών που βαφτίζονται «δημοσιονομική σταθερότητα», των ιδιωτικοποιήσεων, τα ιδιωτικά ΑΕΙ. Προωθεί την αξιολόγηση και την άρση της μονιμότητας στο δημόσιο τομέα που είναι προϋπόθεση για να ξεπουληθούν τα πάντα. Την ίδια στιγμή σπαταλά δισεκατομμύρια για πολεμικούς εξοπλισμούς, στέλνει στρατό κατοχής στη Γάζα στο πλευρό του γενοκτονικού κράτους του Ισραήλ και εντείνει το δολοφονικό κρατικό ρατσισμό απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες. Απέναντι σε αυτή την πολιτική, ο δρόμος είναι ένας: η συλλογική, αποφασιστική πάλη.
Με το βλέμμα στο εκλογικό παιχνίδι, η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση συναινεί σε αυτή την πολιτική. Την ίδια στιγμή οι δυνάμεις της ακροδεξιάς φωνάζουν για «διαφθορά» για να αφήσουν στο απυρόβλητο την πολιτική του κέρδους, των ιδιωτικοποιήσεων, της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων που επέβαλλαν οι κυβερνήσεις και η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Για να αναπνεύσουμε, πρέπει να τους ανατρέψουμε. Καμία συναίνεση- Καμία αναμονή
Θα επιβάλουμε το δίκιο μας με τη δύναμη του αγώνα της εργατικής τάξης και του οργανωμένου λαού. Και αυτό μπορεί να το πετύχει μόνο ο αποφασιστικός, ανυποχώρητος αγώνας και όχι τα άσφαιρα πυρά του κοινοβουλευτικού παιχνιδιού.
Οργανώνουμε τον ξεσηκωμό στα 3 χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών για να ενώσουμε τους αγώνες και τις δυνάμεις του κινήματος από όλα τα μέτωπα. Χρειαζόμαστε μια νέα απεργία-σταθμός που να μας ενώσει όλους και όλες σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, μια 48ωρη απεργία στις 27-28 Φλεβάρη. Αυτό ήταν που φοβήθηκε ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός ,αλλά και το ΠΑΜΕ, που δεν επιλέγει τη σύγκρουση και την κλιμάκωση των αγώνων. Κρατάμε την 24ωρη απεργία του ιδιωτικού τομέα και παλεύουμε να διευρυνθεί το αγωνιστικό απεργιακό μέτωπο την Παρασκευή 27 Φλεβάρη. Την μέρα εκείνη ολοκληρώνεται η δίκη της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσής Αυγής, με την ανακοίνωση της απόφασης. Καλούμε τα συνδικάτα, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα να προχωρήσουν σε απεργία για να μπορέσουν οι εργαζόμενοι, να δώσουμε και πάλι μαζικά το παρόν. Έχουμε χρέος στο μέλλον της κοινωνίας, αλλά και στους 200 Κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή και που εμπνέουν σήμερα τους αγώνες μας ενάντια στον φασισμό!
Συμμετέχουμε μαζικά στις απεργιακές και λαϊκές συγκεντρώσεις, για δικαιοσύνη για τα Τέμπη, ενάντια στην κυβέρνηση και στην πολιτική που τα προκάλεσε. Συνεχίζουμε με νέες κινητοποιήσεις, με αγώνα διάρκειας, μέχρι να δικαιωθούν οι νεκροί ,ενάντια στην πολιτική που θυσιάζει τις ζωές μας. Βγαίνουμε ξανά στους δρόμους στις 8 Μάρτη, στην παγκόσμια μέρα των Γυναικών.
H αντιλαϊκή κυβέρνηση της ΝΔ, του εγκλήματος στα Τέμπη, στη Χίο και στην Πύλο, του πολέμου και των τερατωδών πολεμικών εξοπλισμών, των σκανδάλων και του ΟΠΕΚΕΠΕ, του σεξισμού, της συμμαχίας με το κράτος – τρομοκράτη του Ισραήλ και η πολιτική της πρέπει να ανατραπούν.
Με πανεργατικό αγώνα διαρκείας και σύγχρονη μετωπική αντικαπιταλιστική Αριστερά
Στα 3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη να ακουστεί ο χτύπος της καρδιάς του κόσμου της δουλειάς και να ζωντανέψει η χώρα, να βουλιάξουν οι δρόμοι και οι πλατείες.
- Δικαιοσύνη ενάντια στην χυδαία συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών. Καμία συγκάλυψη. Να τιμωρηθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί.
- Ενάντια στη νέα σύμβαση της κυβέρνησης των δολοφόνων με την Hellenic Train, εμείς λέμε: Έξω η HELLENIC TRAIN. Επανακρατικοποίηση των σιδηροδρόμων χωρίς αποζημίωση και με τον έλεγχο των εργαζόμενων για να λειτουργούν με ασφάλεια και σε όφελος του λαού. Ενιαίος, αποκλειστικά δημόσιος σιδηρόδρομος.
- Ακύρωση κάθε μορφής ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης των συγκοινωνιών και όλων των δημόσιων αγαθών, σε ρήξη με τα συμφέροντα του κεφαλαίου, την κυβέρνηση και τις ντιρεκτίβες της ΕΕ για «απελευθέρωση» και εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών και των μεταφορών.
- Όχι στα εργοδοτικά εγκλήματα. Τώρα μέτρα ασφαλείας στους χώρους δουλειάς, που έχουν γίνει κάτεργα εκμετάλλευσης. Αυξήσεις και ΣΣΕ παντού και επιτροπές υγιεινής και ασφάλειας παντού με τον έλεγχο των εργαζόμενων.
- Όχι στα ρατσιστικά εγκλήματα. Ανοιχτά σύνορα. Άσυλο, στέγη, δουλειά και χαρτιά για τους πρόσφυγες και μετανάστες.
- Λευτεριά στη Παλαιστίνη. Όχι ελληνικός στρατός στη Γάζα. Διακοπή κάθε σχέσης με το κράτος του Ισραήλ.
- Κάτω οι πολεμικοί εξοπλισμοί. Λεφτά για την υγεία και την παιδεία όχι για τον πόλεμο.
Όλοι και όλες στην 24ωρη απεργία
Σάββατο 28 Φλεβάρη
12:00 στο Αγ. Βενιζέλου
Κομμουνιστική Απελευθέρωση
Η ΑΝΟΙΞΗ ΠΑΝΤΑ ΝΙΚΑΕΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ
Ανακοίνωση Κομμουνιστική Απελευθέρωση & νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση-νΚΑ (οργανώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) για την 3η επέτειο του εγκλήματος των Τεμπών
ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: Άγ. Βενιζέλου – 12:00
Κι αν πέρασαν τρία χρόνια, για εμάς είναι σαν χτες να ξυπνήσαμε με την είδηση του αδιανόητου εγκλήματος των Τεμπών. Τα ονόματα των 57 νεκρών που θα μπορούσαν να είναι καθένας από εμάς -φοιτητές, εργαζόμενες, μετανάστες, άνθρωποι που δεν ταξιδεύουν με λιμουζίνες και πτήσεις πολυτελείας- τα έγραψε ο λαός μπροστά στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, αλλά τα χαράξαμε και ανεξίτηλα στη μνήμη και τις καρδιές μας. Το αίτημα για δικαιοσύνη που ακούστηκε από την επόμενη κιόλας μέρα σε κάθε πόλη, η κραυγή «ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΞΥΓΟΝΟ» που έβγαλε εκατομμύρια ανθρώπους στο δρόμο ακόμα αντηχούν δυνατότερα από τα ένοχα μισόλογα όσων τόσα χρόνια συγκαλύπτουν τις ευθύνες κυβέρνησης και Hellenic Train ή τα γαβγίσματα όσων ανοιχτά υπερασπίζονται τους δολοφόνους.
Γιατί χάθηκαν 57 ζωές στις 28/2/2023;
Επειδή ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ δούλεψαν επί σειρά ετών για τη διάλυση και το ξεπούλημα των σιδηροδρόμων.
Επειδή η Hellenic Train θησαύριζε ανενόχλητη την ίδια ώρα που δεν υπήρχαν ούτε τα στοιχειώδη μέτρα ασφαλείας στα τρένα, χωρίς αυτό να το θεωρούν πρόβλημα οι νεοδημοκράτες ιεραπόστολοι του «επιτελικού κράτους», οι ίδιοι που τώρα ανανέωσαν τη σύμβασή της με το κράτος.
Η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, την οποία προωθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση εδώ και 30 χρόνια έχει από πίσω της την εξής κυνική λογική: κάθε αγαθό, κάθε υποδομή, κάθε υπηρεσία ζωτικής σημασίας για την κοινωνική πλειοψηφία δεν είναι παρά μια εστία κερδοφορίας.
ΑΥΤΟΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ…
Στην εκμετάλλευση: Έρχεται νέα κρίση και το κεφάλαιο θέλει ξανά να λαδώσει τις μηχανές του με φρέσκο αίμα. Η κυβέρνηση ψηφίζει δεκατριάωρα και στοχοποιεί τον συνδικαλισμό, την ίδια ώρα που η απουσία ελέγχου γεννά «εργατικά Τέμπη». Μαθαίνουμε ότι η γνώση δεν είναι δύναμη, αλλά «ανταγωνιστικό προσόν» για ψίχουλα.
Και τον πόλεμο: Τριγύρω μυρίζει πόλεμο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ελλάδα υπογράφουν εξοπλιστικά προγράμματα 600 δις, στρέφοντας την οικονομία στην πολεμική προετοιμασία. Με το νόμο Δένδια επιχειρείται η διαμόρφωση ενός στρατού έτοιμου για πολεμικές επιχειρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.
ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΑΛΛΟ ΔΡΟΜΟ
Τα Τέμπη μας δίδαξαν το πώς πρέπει να απαντήσουμε, δείχνοντάς μας μια βαθιά ρωγμή και μια πανίσχυρη ενότητα. Αυτό αποτύπωσε η ιστορική απεργία στις 28/2/2025. Πρέπει ο αγώνας για δικαιοσύνη και οξυγόνο να κλιμακωθεί με απεργιακό ξεσηκωμό, καταλήψεις και μάχιμο συντονισμό.
Αναπαλαίωση ή συντριβή του σάπιου κόσμου;
Δεν φτάνει πια μόνο να ζητάμε «δικαιοσύνη», αν δεν βάλουμε στο στόχαστρο αυτούς που οδήγησαν στο έγκλημα: την πολιτική του κέρδους, την ΕΕ, την κυβέρνηση της ΝΔ και το σάπιο πολιτικό σύστημα. Το κίνημα των Τεμπών είτε θα γίνει χαλί για την αναπαλαίωση του συστήματος είτε η λάβα που θα τον κάψει.
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ
Εδώ και τώρα απαιτούμε:
Καμία συγκάλυψη! Τιμωρία των φυσικών και ηθικών αυτουργών.
Δικαιοσύνη για Χίο και Πύλο.
Κρατικοποίηση των σιδηροδρόμων χωρίς αποζημίωση με εργατικό λαϊκό έλεγχο.
Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων.
Δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους/ες/α.
Αυξήσεις στους μισθούς – όχι στην πολεμική οικονομία.
Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση
Λαϊκή μνήμη, μνήμη που δε σβήνει | Όλοι/ες στις πανελλαδικές απεργιακές συγκεντρώσεις για το έγκλημα στα Τέμπη.
Αθήνα – Πλατεία Συντάγματος
Θεσσαλονίκη – Άγαλμα Βενιζέλου
28/2, 12:00
Σήμερα, 3 χρόνια από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη η απαίτηση για δικαίωση παραμένει. Τρία χρόνια μετά εξακολουθούν να θυσιάζονται ζωές στον βωμό του κέρδους και η ζωή μας, η ζωή της τάξης μας και του λαού, να υποτιμάται καθημερινά για τα συμφέροντα της αστικής τάξης.
Δεν ξεχνάμε όμως τις περσινές ιστορικές κινητοποιήσεις σε ολόκληρη τη χώρα, που μας γέμισαν ελπίδα και απέδειξαν πως η συνένωση της ανάγκης για απόδοση δικαιοσύνης με την ανάγκη για το μπλοκάρισμα των ιδιωτικοποιήσεων και της ακρίβειας, αλλά και για αυξήσεις στους μισθούς και μέτρα ασφαλείας, μπορούν να κατεβάσουν κρίσιμες μάζες στον δρόμο. Δεν ξεχνάμε -από εκείνες τις μέρες- τη νέα πνοή πολιτικοποίησης/ριζοσπαστικοποίησης, την μαχητική και αποφασιστική στάση των εργαζόμενων και της νεολαίας που δημιούργησαν την πρώτη ύλη για τη επανάκτηση της συλλογικής μας αυτοπεποίθησης και την εμπέδωση πως μόνο ο λαός μπορεί να σώσει το λαό από το εμπόλεμο αστικό κράτος και τις αντιλαϊκές-αντεργατικές πολιτικές των κυβερνήσεων που πρώτα μας ξεζουμίζουν, ύστερα μας δολοφονούν και μετά συγκαλύπτουν.
Απέναντι στη λαϊκή οργή το αστικό κράτος, η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Μητσοτάκη και η Hellenic Train, μη μπορώντας πλέον να σκεπάσουν ότι πρόκειται για ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα, κρύβονται πίσω από επικοινωνιακούς, νομικούς και δικαστικούς ακροβατισμούς και τεχνάσματα εμπαίζοντας τα θύματα, τους συγγενείς και ολόκληρη την κοινωνία, αφήνοντας τους πραγματικούς υπεύθυνους στο απυρόβλητο.
Οι συγγενείς των θυμάτων συνεχίζουν τη μάχη για την ανάδειξη των υπευθύνων και τη διατύπωση ξεκάθαρων απαντήσεων για το χαμό των παιδιών τους με ηχηρό και τραγικό παράδειγμα την απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι που ανάγκασε, έστω και μερικώς, τις δικαστικές αρχές σε αναδίπλωση ανοίγοντας το δρόμο για την εκταφή του παιδιού του.
Σε αυτή τη μάχη προκύπτουν διαφορετικές προσεγγίσεις και αναδεικνύονται διαφορετικές προσωπικές επιλογές. Σε ένα πολιτικό και κοινωνικό κλίμα όπου εξελίσσεται μια ευρεία αναδιάταξη του συντηρητικού, δεξιού, ακροδεξιού στρατοπέδου άμεσα συνδεδεμένη με τις διεθνείς εξελίξεις, την πολεμική προετοιμασία και τη στρατιωτικοποίηση της οικονομίας, οι προσωπικές επιδιώξεις για πολιτικές καριέρες παρότι δεν επισκιάζουν την ουσία του αγώνα των Τεμπών καταδεικνύουν εμφατικά ότι ένα γενικόλογο αίτημα κατά της διαφθοράς από τη στιγμή που δεν εντάσσεται και δεν μετουσιώνεται σε ένα ξεκάθαρο πολιτικό πλαίσιο κατάδειξης και καταδίκης των πραγματικά υπεύθυνων, μπορεί να εγκολπωθεί εύκολα και να εξυπηρετήσει μια συντηρητική, αποπροσανατολιστική ρητορική.
Και είναι καθήκον των οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων και του κινήματος, να θέσουν και να επικοινωνήσουν αυτό το πλαίσιο και τις προεκτάσεις του, να συγκροτήσουν τα αγωνιστικά αναχώματα διεκδικώντας μαζί με το λαό την απαίτηση για την πραγματική δικαίωση των νεκρών της τάξης μας. Παράλληλα πρέπει να κατανοήσουν και να εκμεταλλευτούν την πολιτική αναταραχή και τα ρήγματα που δημιουργούνται από την κοινωνική πίεση και τη λαϊκή κινητοποίηση και να μετατρέψουν αυτόν τον αγώνα σε σύγκρουση εφ’ όλης της ύλης με την εξουσία του κεφαλαίου.
Γι’ αυτό και βασικό διακύβευμα αυτής της περιόδου είναι η ενθάρρυνση, η προτροπή και η οργάνωση της κινητοποίησης των εργαζόμενων και της νεολαίας, που μετά από μια δεκαετία φτωχοποίησης, εμπαιγμού και καταστολής έχουν την προοπτική να σταθούν όρθιοι στα πόδια τους και να αγωνιστούν. Γιατί η οργάνωση κοινών πεδίων αγώνα μέσα σε σχολεία, σχολές, γειτονιές, χώρους δουλείας αλλά και στους δρόμους αποτελεί την προϋπόθεση για να σφυρηλατηθεί η επαναστατική μας έφοδος με τα συγκεκριμένα πολιτικά προτάγματα/επίδικα του λαού και τη μαχητική οργάνωση για την διεκδίκηση τους.
Γιατί ο αγώνας για τα Τέμπη δεν μπορεί να ιδωθεί ξέχωρα από τη ταξική του διάσταση ως μέρος και παράγωγο της ταξικής διαπάλης ενάντια σε ένα σύστημα που υποβαθμίζει και ξεπουλάει δημόσια αγαθά (ΟΣΕ, Υγεία, Παιδεία), που δολοφονεί καθημερινά ανθρώπους της τάξης μας (αμέτρητα εργατικά ατυχήματα, εργοδοτική δολοφονία στη “Βιολάντα”), που απαξιώνει την ίδια τη ζωή μπροστά στη διαιώνιση της κερδοφορίας του.
Όπως λέγαμε και πέρυσι στο κάλεσμά μας για τη μεγαλειώδη απεργιακή συγκέντρωση στη συμπλήρωση 2 χρόνων από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα:
“….Στις 7 Φλεβάρη του 2023, λίγες ημέρες πριν την σύγκρουση των αμαξοστοιχιών, οι εργαζόμενοι στον σιδηρόδρομο προειδοποιούσαν πως «Όσο δεν παίρνονται μέτρα προστασίας στους εργασιακούς χώρους και την ασφαλή λειτουργία και κυκλοφορία των τρένων, τα ατυχήματα δεν έχουν τελειωμό.[…]Δεν θα περιμένουμε το δυστύχημα που έρχεται, για να τους δούμε να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, κάνοντας διαπιστώσεις».
Το έγκλημα στα Τέμπη δεν μπορεί να ιδωθεί ως κάτι ξέχωρο από τις πολιτικές της εξαθλίωσης του κεφαλαίου και του κράτους του, δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως μια «κακιά στιγμή» ή ένα «ανθρώπινο λάθος». Μέσα στις εκατοντάδες περιπτώσεις ξεπουλήματος και ιδιωτικοποιήσεων, χαρακτηριστική ήταν και αυτή του ΟΣΕ, με επακόλουθο την υποβάθμιση των σιδηροδρόμων και την πλημμελή συντήρηση των γραμμών, με απολύσεις και μειώσεις μισθών, με αύξηση των τιμών των εισιτηρίων, αλλά και ελλιπή μέτρα προστασίας της υγείας και της ζωής των εργαζομένων και των επιβατών, με πολλαπλασιασμό εργατικών ατυχημάτων, καθυστερήσεων και θανατηφόρων δυστυχημάτων. Οι ιδιωτικοποιήσεις, η απορρύθμιση και η υποχρηματοδότηση των δημόσιων υποδομών δεν είναι συγκυριακά φαινόμενα, αλλά δομικά χαρακτηριστικά του σύγχρονου καπιταλισμού. Το σιδηροδρομικό δίκτυο δεν αφέθηκε στην τύχη του, δεν ήταν αποτέλεσμα απλής αδιαφορίας, αλλά στρατηγική επιλογή: οι αστικές κυβερνήσεις και οι επιχειρηματικοί όμιλοι εξακολουθούν να βάζουν το κέρδος πάνω από τις ζωές μας, να εξυπηρετούν τη διάλυση κάθε δημόσιου αγαθού, συντελώντας στην πλήρη υποτίμηση της ζωής της εργατικής τάξης και έπειτα, να συγκαλύπτουν με κάθε μέσο τα δολοφονικά τους εγκλήματα.
Η επίθεση στην εργατική τάξη: Φτώχεια, ακρίβεια, εξώσεις
Η υποτίμηση της ζωής μας όμως, δεν σταματά στους σιδηροδρόμους. Η καθημερινότητα που βιώνουμε αντικατοπτρίζει τη σκληρή και ολομέτωπη επίθεση που εξαπολύουν το κεφάλαιο και το κράτος του σήμερα: Μία επίθεση που εκδηλώνεται με τους πετσοκομμένους μισθούς που παραμένουν καθηλωμένοι παρά τις αυξήσεις-κοροϊδία του κατώτατου, καθώς η ακρίβεια και οι ανατιμήσεις στα βασικά αγαθά αυξάνονται διαρκώς. Που εκδηλώνεται με τις δραματικές αυξήσεις των ενοικίων και την πλήρη απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας και των εξώσεων να θέτουν υπό αμφισβήτηση το δικαίωμα στην στέγαση. Με αντεργατικά νομοσχέδια που νομιμοποιούν την δραματική εντατικοποίηση της εργασίας, τα ελαστικά ωράρια, τα μειωμένα ή μηδενικά ένσημα και τα ανύπαρκτα μέσα προστασίας και υγιεινής.
Την ίδια ώρα που τα εργατικά «ατυχήματα» και οι εργατικές δολοφονίες συνεχίζονται αδιάκοπα και αυτό το έτος καθιστώντας τους χώρους εργασίας σε μία απέραντη κοιλάδα των Τεμπών.
[…]
Στο μεταξύ, τα δημόσια νοσοκομεία και σχολεία είναι υποστελεχωμένα και η δημόσια υγεία και παιδεία βρίσκονται υπό κατάρρευση με παραδείγματα όπως η πτώση ασανσέρ στον Ερυθρό Σταυρό και το ταβάνι που έπεσε κυριολεκτικά στα κεφάλια μαθητών, να αποδεικνύουν την αξία της ζωής μας που χάνεται μπροστά στο κέρδος. Και όλα αυτά, όταν αντί να δοθούν χρήματα στις δημόσιες μεταφορές, την παιδεία και την υγεία, για να μην πεθαίνουμε στα Τέμπη, στα νοσοκομεία, στους χώρους δουλειάς μας, τα δημόσια κονδύλια προορίζονται για τις πολεμικές δαπάνες, το ΝΑΤΟ, τις τραπεζικές ανακεφαλαιοποιήσεις, τις φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου ενώ παράλληλα οι λαϊκές ανάγκες αντιμετωπίζονται ως περιττή δαπάνη.
Καμία συγκάλυψη – Μόνο ο ταξικός αγώνας μπορεί να φέρει δικαιοσύνη
Για το κεφάλαιο, είμαστε «η αναγκαία θυσία, για να πάμε μπροστά». Όσο όμως οι άνθρωποι της τάξης μας πεθαίνουν στους χώρους δουλειάς, σε σιδηροδρομικές τραγωδίες όπως τα Τέμπη, στις πυρκαγιές τα καλοκαίρια, στις πλημμύρες στην Θεσσαλία, στα ναυάγια των μεταναστών, τόσο η λαϊκή οργή γιγαντώνεται.
Λαϊκή οργή που απαντάει στην θρασύτητα και την αλαζονεία της κρατικής διαχείρισης η οποία με πρόσχημα το επίπλαστο εκλογικό της ποσοστό δεν διστάζει επί 2 χρόνια να αποποιείται οποιωνδήποτε ευθυνών και συσχέτισης με το έγκλημα των Τεμπών καλύπτοντας ταυτόχρονα τα επιχειρηματικά συμφέροντα που εμπλέκονται. Δεν διστάζει να κοροϊδεύει, να ειρωνεύεται και να επιτίθεται στον αγώνα των συγγενών και στην κοινωνική απαίτηση για δικαίωση. Να παρουσιάζει τις δίκαιες κοινωνικές αντιδράσεις ως ένα οργανωμένο σχέδιο «αποσταθεροποίησης» παραληρώντας μέσω των ΜΜΕ σε μια προσπάθεια να σπείρει την τρομοκρατία και να τις αποσυμπιέσει, επικαλούμενη ταυτόχρονα το «αδιάβλητο» της δικαιοσύνης .
Η επιθετική τακτική που ακολουθεί το κυβερνητικό επιτελείο φανερώνει το μέγεθος της πολιτικής πίεσης που ασκείται σε ανώτατα επίπεδα από την εντεινόμενη, αν και σε πρωτόλεια επίπεδα, συνθήκη απονομιμοποίησης και έλλειψης εμπιστοσύνης της κρατικής διαχείρισης. Μια συνθήκη η οποία με τη μαζικότητα, την πολυμορφία και τη διάρκεια των κινητοποιήσεων και του αγώνα για δικαίωση συμπυκνώνει και αποκρυσταλλώνει έμπρακτα, στο δρόμο, το ευρύτερο πλαίσιο βίαιης εκμετάλλευσης του καπιταλιστικού συστήματος. Βρισκόμαστε σε μια χρονική στιγμή και περίοδο αγώνα όπου δημιουργούνται οι ευκαιρίες για ρήγματα, με την πληττόμενη κοινωνική πλειοψηφία να έχει τα μάτια και τα αυτιά της ανοιχτά, φανερώνοντας επιτακτικά το καθήκον των οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων να συμβάλλουν με την παρουσία τους και το πολιτικό τους πλαίσιο κάνοντας ακόμα πιο ξεκάθαρο το δίπολο «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».
[…]
Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα από αυτούς που μας καταδικάζουν στη φτώχεια και την εξαθλίωση, που υποτάσσουν τις ανάγκες και τις ζωές μας στις απαιτήσεις της αγοράς. Το δικό μας καθήκον είναι να συνεχίσουμε, να μην αφήσουμε τίποτα να ξεχαστεί, να οργανώσουμε τον αγώνα της τάξης μας, για να νικήσει η ζωή τον θάνατο.”
Να ορθώσουμε αγώνες οι οποίοι θα καταφέρουν να συνδυάσουν το αντιιμπεριαλιστικό καθήκον με τις ταξικές διεκδικήσεις. Να στήσουμε ανάχωμα στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τις πολεμοκάπηλες πολιτικές της κυβέρνησης και των ΝΑΤΟ-ΕΕ, να απαντήσουμε στην ταξική βία της ακρίβειας, την αρπαγή των λαϊκών σπιτιών από τα κοράκια-τραπεζίτες και τα αντιεργατικα νομοσχέδια που αιματοκυλίζουν τους χώρους δουλειάς, να μπλοκάρουμε την στρατικοποίηση στρατηγικών τομέων όπως οι μεταφορές και η έρευνα.
Η αντίθεση είναι ξεκάθαρη: ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας. Ένα δίπολο που καταλήγει πάντα στο λίγοι απέναντι στους πολλούς, με το πραγματικό στοίχημα να βρίσκεται στην οργάνωση των πολλών. Να περάσουμε στην αντεπίθεση.
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ
Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ, ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ
ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 28ης ΦΛΕΒΑΡΗ
Ομάδα Τ57 Θεσσαλονίκης
⚠️ 3 Χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη
✊ ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
12:00 | ΑΓ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
Τέμπη: το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος
Τα τελευταία χρόνια, τα σωματεία εργαζομένων στο σιδηρόδρομο είχαν αναδείξει πολλές φορές την τραγική και επικίνδυνη κατάσταση στην οποία βρισκόταν το σιδηροδρομικό δίκτυο. Ενδεικτικά της κατάστασης αυτής ήταν και τα δεκάδες μικροατυχήματα ακόμα και πριν το έγκλημα των Τεμπών, με τις φωνές που προειδοποιούσαν για τις ελλείψεις σε υποδομές, προσωπικό και ασφάλεια να αποσιωπώνται διαρκώς και στοχευμένα. Ακόμα κι όταν το ζήτημα έφτασε στη βουλή, ο υπουργός μεταφορών ωρυόταν πως «είναι ντροπή να τίθεται ζήτημα ασφαλείας», φανερώνοντας πως η συγκάλυψη είναι μια διαδικασία που προϋπήρχε του εγκλήματος. Έτσι, οι ευθύνες που οδήγησαν στη σύγκρουση των τρένων φαίνεται πως είναι και διαχρονικές και συστημικές. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν συγκεκριμενοποιούνται και ταυτόχρονα.
Πλέον, μας έχει γίνει ξεκάθαρο πως μοναδικό μέλημα του ελληνικού κράτους -τόσο της κυβέρνησης όσο και της δικαστικής εξουσίας με την οποία φαίνεται να είναι σε άριστη συνεργασία-, στο δρόμο προς τη συνολική συγκάλυψη, είναι να κρύψει κάθε στοιχείο ώστε να εξαφανιστούν οι πολιτικές και ποινικές ευθύνες που τη βαραίνουν.
Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, είναι πολύ σημαντικός ο δικαστικός αγώνας που δίνουν οι συγγενείς και φίλοι των θυμάτων, καθώς και οι επιζώντες/ζήσασες της σύγκρουσης. Ενώ παλεύουν καθημερινά με τα τραύματα που το έγκλημα αυτό άφησε ανεξίτηλα στα σώματα και τις ψυχές τους, έρχονται αντιμέτωποι/ες και με την εγκατάλειψη του ελληνικού κράτους. Παρ’ όλα αυτά έχουν την δύναμη να συγκρούονται με το κρατικό αφήγημα που προσπαθεί με κάθε μέσο να αναστρέψει την πραγματικότητα. Η δική μας θέση είναι ξεκάθαρη: στεκόμαστε δίπλα στον αγώνα των ανθρώπων αυτών, δίνοντας του διάρκεια και δύναμη. Άλλωστε για εμάς, ο μόνος τρόπος για να ανοίξει ο δρόμος προς την δικαίωση είναι μέσα από την κοινωνική δυναμική που θα αγωνιστεί γι’ αυτήν. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου πως οι στιγμές που ταρακουνήθηκαν περισσότερο όλοι όσοι προσπαθούν να συγκαλύψουν το έγκλημα, ήταν εκείνες που ο κόσμος βρέθηκε στον δρόμο. Με αποκορύφωμα βέβαια, τους πρώτους δύο μήνες του 2025, όπου οι μαζικές διαδηλώσεις, οι καθημερινές δράσεις και η ανταπόκριση του κόσμου δεν άφησαν περιθώρια απόκρυψης του ζητήματος. Αν κάτι μας αναλογεί λοιπόν, είναι να δώσουμε διάρκεια στον αγώνα όχι μόνο πριν την έναρξη της δίκης, αλλά τόσο κατά την διάρκεια όσο και μετέπειτα.
Παράλληλα, όσο σημαντικός είναι ο δικαστικός αγώνας για να ανοίξει ο δρόμος προς την δικαιοσύνη, άλλο τόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αυτή δεν θα έρθει μόνο μέσω αυτού.
Οι συνθήκες που οδήγησαν στην κρατική δολοφονία 57 ανθρώπων και στον τραυματισμό -σωματικό και ψυχικό- πολλών περισσότερων, είναι απαράλλαχτες. Ο σιδηρόδρομος βρίσκεται ακόμη και σήμερα σε άθλια κατάσταση και δεν υπάρχει καμία εξασφάλιση για την αποφυγή ενός νέου εγκλήματος. Όσο η κυβέρνηση προσπαθεί με κάθε τρόπο να διασφαλίσει πως δεν θα βγει χαμένη, εμείς είμαστε υποχρεωμένες και υποχρεωμένοι να διασφαλίσουμε ότι δεν θα χάσουμε το δάσος από τα πολλά δένδρα. Όπως και οι διαδηλώσεις στη Σερβία, που μετά τον θάνατο 15 ανθρώπων από την κατάρρευση στέγης σε σιδηροδρομικό σταθμό, δεν σταμάτησαν ούτε με την παραίτηση του πρωθυπουργού, έτσι και εμείς να σταθούμε στο γεγονός ότι πέρα από όλες τις σκανδαλώδεις στιγμές συγκάλυψης, μεγάλη σημασία έχει και το πως οδηγηθήκαμε σε αυτό. Να αναδείξουμε πως, όσο οι δημόσιες υποδομές απαξιώνονται σκόπιμα και τα πάντα εμπορευματοποιούνται και λειτουργούν με μοναδικό γνώμονα την κερδοφορία, οι ζωές μας θα παραμένουν αναλώσιμες. Το έγκλημα αυτό, μεταξύ άλλων, φανέρωσε όλη την εκμετάλλευση, υποτίμηση και κρατική βία που δεχόμαστε καθημερινά ώστε να συνεχίζει αδιάκοπα η επίτευξη του κέρδους από την πλευρά του κράτους.
Ό,τι συμβαίνει στον δημόσιο τομέα άλλο τόσο και ακόμη πιο ανεξέλεγκτα συμβαίνει και στον ιδιωτικό. Δεκάδες νεκροί κάθε χρόνο σε χώρους εργασίας όπου το μόνο που μετράει για τα αφεντικά τους, είναι το κόστος της και όχι η ίδια η ζωή. Δεν ξεχνάμε τις 5 εργάτριες στο εργοστάσιο της Βιολάντα που δολοφονήθηκαν πρόσφατα με τραγικό τρόπο, γιατί ο έλεγχος των υποδομών και η προστασία των εργαζομένων κοστίζουν. Τέλος, υπάρχουν και άλλες χιλιάδες αναλώσιμες ζωές θαμμένες στον υγρό τάφο του αιγαίου, όπου αντί για προστασία και ασφάλεια βρέθηκαν αντιμέτωπες με έναν μονομερή ακήρυχτο πόλεμο τόσο από το κράτος όσο και απ’ την μισανθρωπιά, πού μετέτρεψε τους απόκληρους αυτού του πλανήτη σε “παράνομους εισβολείς” προκειμένου να νομιμοποιηθεί το έγκλημα σε βάρος τους. Δεν ξεχνάμε την Πύλο δεν ξεχνάμε την Χίο. Ο θάνατος έτσι, μοιάζει μια στατιστική στιγμή εντός αυτής της συνθήκης, που κάνει εξόφθαλμη και την ανάγκη να αγωνιστούμε εναντίον της.
Το δίκτυο Τ57 από την ίδρυση του, ούτε στηρίζει ούτε στηρίζεται σε κόμματα, ούτε έχει σχέση με εκλογικές διαδικασίες. Στηρίζεται μόνο στην αυτενέργεια και τη αυτόβουλη συμμετοχή όσων το έχουν επιλέξει σαν φορέα δράσης και αγώνα χωρίς διακρίσεις και ιεραρχίες, για δικαίωση όσων δολοφονήθηκαν και όσων τραυματίστηκαν στο έγκλημα των Τεμπών. Δεν μπορούμε να περιμένουμε κάποιο νέο σωτήρα. Μόνο εμείς με ακηδεμόνευτους αγώνες μπορούμε να ανατρέψουμε αυτή την σάπια συνθήκη.
Καμία συγκάλυψη – Αγώνας μέχρι τέλους
Ασφαλείς και προσβάσιμες μεταφορές
Οι ζωές μας πάνω από τα κέρδη τους
Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη
Ομάδα Τ57 Θεσσαλονίκης
Ανοιχτή συνέλευση για το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη
Από τις 28/02/23 κανείς δεν μπορεί να πει πως δεν βλέπει τη συστηματική σήψη του κράτους και του κεφαλαίου που έφερε το θάνατο σε τουλάχιστον 57 ανθρώπους. Και αν για τον καπιταλισμό οι 57 άνθρωποι είναι απλά μια υποσημείωση, στο υποσέλιδο γράφονται οι μη καταγεγραμμένοι νεκροί μετανάστες σε αυτά τα βαγόνια. Χρειάστηκε να είναι αυτή η τελεσιδικία του θανάτου που ανάγκασε τους πάντες να διακόψουν κάθε τι που κάνουν και επιτέλους να ακούσουν όσα λέγονταν καιρό για την κατάσταση του σιδηροδρόμου από τους ίδιους τους εργαζόμενους σε αυτόν. Για τις πολυεθνικές-κολοσσούς η απώλεια ζωής είναι μονάχα ένας αριθμός σε κάποιο υπολογιστικό φύλλο εσόδων και εξόδων με σκοπό τη μεγιστοποίηση του κέρδους των στελεχών και των αφεντικών τους.Η μετακίνηση, το ταξίδι, η συγκοινωνία ήταν και παραμένουν να είναι βασικές ανθρώπινες ανάγκες ανά τους αιώνες. Ο καπιταλισμός και τα κράτη ελέγχουν το πώς αλλά και για ποιο λόγο θα μετακινηθούμε. Τα σύνορα χωρίζουν εκατοντάδες ανθρώπους από την προσπάθειά τους να φτάσουν προς την ασφάλεια, αφού φύγουν από τα ιμπεριαλιστικά σφαγεία. Τα εμπορεύματα παίρνουν προτεραιότητα στη μετακίνηση. Οι άνθρωποι εξισώνονται με αυτά. Η μετακίνηση πλέον είναι κυρίως ένα ακόμα προϊόν που αναγκαζόμαστε να εμπιστευτούμε την ασφάλειά μας στο ίδιο σύστημα που μας εκμεταλλεύεται.
Η επικίνδυνη κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο σιδηρόδρομος και τα τραίνα, το σύστημα τηλεδιοίκησης σύμφωνα με τη σύμβαση 717 που δεν υλοποιήθηκε ποτέ, τα συστήματα ασφαλείας που δεν υπήρχαν ήταν μέτρα που επέλεγαν τόσο το ελληνικό κράτος όσο και οι δύο συνυπεύθυνες εταιρίες (η ελληνική ΤΡΑΙΝΟΣΕ και η ιταλική Hellenic Train) να μην λάβουν συνειδητά. Βέβαια οι εργαζόμενοι/ες κάναν απεργίες για να καταδείξουν τους χειρισμούς των εργοδοτών τους, οι οποίοι αντιμετωπίζουν την ασφάλειά μας ως επιλογή που δεν θα πάρουν. Ως προς τις συνθήκες στις οποίες δούλευαν ίσχυε υποστελέχωση, με προσωπικό λιγότερο του 50% του απαιτούμενου, οπότε έπεφτε ο φόρτος εργασίας σε πολύ λίγους ανθρώπους, τους οποίους έβαζαν να εργάζονται και σε διπλοβάρδιες, ενώ οι αγώνες τους καταστέλλονταν και οι ίδιες/οι διώκονταν ποινικά για τις απεργίες. Δεν θα φύγει ποτέ από τη μνήμη μας το έγκλημα των Τεμπών, ως μια κρατική δολοφονία που κόστισε την ζωή 57 ανθρώπων, αλλά και ως μία από τις μαζικότερες εργατικές δολοφονίες,που οδήγησε στον θάνατο 11 εργαζομένων.
Το μόνο πράγμα για το οποίο τα κράτη και δη το ελληνικό προετοιμάζονται είναι ο ακόμα μαζικότερος θάνατος. Οι πολεμικές ιαχές πυκνώνουν στην Ευρώπη και η Μεσόγειος γεμίζει όσο ποτέ από δολοφονημένα σώματα. Λίγους μήνες μετά το έγκλημα των Τεμπών, στην Πύλο, συμβαίνει ακόμα ένα μαζικό κρατικό ρατσιστικό έγκλημα, με το ελληνικό λιμενικό να αναποδογυρίζει σκάφος όπου επέβαιναν εκατοντάδες μετανάστες, ενω λίγες μέρες πριν και συγκεκριμένα το βράδυ στις 3/2/2026 το ελληνικό λιμενικό δολοφόνησε για ακόμα μια φορά 15 μεταναστες στη Χίο. Η φιγούρα του μετανάστη δεν αποκρύπτεται αλλά έρχεται στο επίκεντρο. Στο έγκλημα της Πύλου κάποιοι από τους επιζώντες, 22 Αιγύπτιοι, φυλακίζονται ως διακινητές. Τους υπόλοιπους/ες τους περιμένουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, η υπερεκμετάλλευση από τα ελληνικά αφεντικά, ο θεσμικός και διάχυτος ρατσισμός. Με τη συμμετοχή του σε πολεμικά πρόγραμματα (ReArm Europe), χαράζοντας την Ευρωπαϊκή αντιμεταναστευτική πολιτική (συνέδριο MED5), κάνοντας κοινές ασκήσεις με τον Ισραηλινό στρατό και παρέχοντας του πολεμικές βάσεις για το γενοκτονικό του πόλεμο, αναθερμένοντας τις εθνικές αφηγήσεις γύρω από το Τουρκικό Κράτος, το Ελληνικό Κράτος επισπεύδει ένα μέλλον πολεμικών αναδιανομών και φέρετρων.
Γυρνώντας πίσω στα Τέμπη, το κράτος και οι μηχανισμοί του προσπάθησαν να κατευνάσουν τις όποιες αντιδράσεις έμελλε να ξεσηκωθούν μετά από αυτή τη μαζική δολοφονία, ψάχνοντας αποδιοπομπαίους τράγους να ρίξουν την ευθύνη και έτσι να κρύψουν τη δική τους. Η προσπάθεια συγκάλυψης του κρατικού καπιταλιστικού εγκλήματος στα Τέμπη ξεκίνησε από τα πρώτα λεπτά της σύγκρουσης των τρένων, με τα ΜΜΕ να χαρακτηρίζουν το συμβάν ατύχημα από ανθρώπινο λάθος. Έπειτα ο χώρος του εγκλήματος καλύφθηκε με τσιμέντο, ενώ σε δεύτερο χρόνο το ξεμπάζομα είχε ως αποτέλεσμα την εκκαθάριση του εδάφους από τα οστά περισσότερων θυμάτων που δεν καταγράφτηκαν και δε θα μάθουμε ποτέ τα ονόματά τους. 40 μέρες μετά το συμβάν δόθηκε εντολή για την καταστροφή των φιαλιδίων αίματος που είχαν ληφθεί για δείγματα DNA, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε τοξικολογικές εξετάσεις για τη διαπίστωση πιθανών αιτιών θανάτου των θυμάτων.Η συγκάλυψη συνεχίστηκε με τις δηλώσεις της Hellenic Train και του Μητσοτάκη για το περιεχόμενο των φορτίων του τρένου, στις οποίες ισχυριζόντουσαν με βεβαιότητα πως δεν υπήρχε τίποτα εύφλεκτο, παρόλο που οι επιζώντες της σύγκρουσης, καθώς και οι διασώστες και οι πυροσβέστες που έσπευσαν αμέσως στο σημείο παρουσίασαν χημικά εγκαύματα στα σώματά τους. Δύο χρόνια μετά, ο πρωθυπουργός επιχειρεί για άλλη μια φορά να απαλλάξει το πρόσωπό του από κάθε ευθύνη και την αποδίδει πλήρως στη Hellenic train, ισχυριζόμενος ότι του δόθηκαν λανθασμένες πληροφορίες τις οποίες εκείνος απλώς μετέφερε. Παράλληλα, τον Φεβρουάριο του 2025 βρέθηκε νεκρός ο γιος της εισαγγελέως που διαχειριζόταν την υπόθεση του μπαζώματος, αφού είχε εξαφανιστεί από τον Δεκέμβριο του 2024. Ταυτόχρονα η παρακώλυση της διαδικασίας έγινε με πολλούς τρόπους, από την σύσταση εξεταστικής επιτροπής στη βουλή που δεν κάλεσε σημαντικούς μάρτυρες και την επιβράβευση των μελών αυτών με προαγωγές, μέχρι την άρνηση σε συγγενείς για εκταφή των σορών η οποία τον Σεπτέμβριο του 2025 οδήγησε τον Πάνο Ρούτσι, πατέρα θύματος, σε απεργία πείνας 23 ημερών και αλλά πολλά παραδείγματα.
Η απόπειρα συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών δεν είναι κάτι πρωτοφανές, παρά μια ακόμα προσπάθεια της νομιμοποιημένης μαφίας κράτους και δικαστικής αρχής να προστατέυσει τα μέλη της και τους συνεργάτες της, όπως συνέβη και με το έγκλημα στο Μάτι. Όσο δύσκολο και να είναι το να κρυφτεί κάτι τόσο μεγάλο που αδιαμφισβήτητα κανένα πλέον δεν μπορεί να ξεχάσει, δεν ήταν ποτέ δουλειά και πρόθεση της αστικής δικαιοσύνης να δικαιώσει τους πληγέντες. Η επανόρθωση ενός τέτοιου εγκλήματος είναι πέρα από την απόδοση δικαιοσύνης που μπορεί να προσφέρει το σύστημα των φυλακών, του σωφρονισμού και της αστικής νομιμότητας, το οποίο οι ίδιοι θεσμοί κατασκεύσαν για να υποτάσσουν και να ελέγχουν. Όσο υπαρκτές κι αν είναι οι διαφορές και οι όψεις διαχείρισης από τους κυρίαρχους, ποτέ δε θα οδηγούνταν σε μια τέτοια αυτοφαγία.
Οι προσπάθειες μιας γρήγορης συγκάληψης ωστόσο, αποδείχτηκαν το λιγότερο μη αποτελεσματικές. Οι περσινές κινητοποιήσεις της 28ης Φλεβάρη, δύο χρόνια μετά το συμβάν, πλαισιώθηκαν από κάθε κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, σε σχεδόν 400 διαφορετικά σημεία σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Συγκεκριμένα, η συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος αποτέλεσε ενδεχομένως την μαζικότερη συγκέντρωση στην ιστορία της χώρας, με δημοσιογραφικά πρακτορεία να εκτιμούν την συμμετοχή περί του ενός εκατομμυρίου ατόμων, την ίδια ώρα που η ΕΛ.ΑΣ προσπαθούσε να κρύψει το πραγματικό μέγεθος των διαδηλώσεων, με το δελτίο που εξέδωσε να κάνει λόγο για εκατόν ογδόντα χιλιάδες άτομα. Η μέρα εκείνη συνδυάστηκε με μαζικές απεργίες της συντριπτικής πλειοψηφίας των κλαδικών σωματείων της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, οδηγώντας σε παράλυση το σύμπλεγμα κράτους και κεφαλαίου και αναδεικνύοντας το έγκλημα στα Τέμπη ως καθοριστικής σημασίας γεγονός στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Στις μεγάλες πόλεις ωστόσο εκείνη η μέρα, παρότι αποτέλεσε μία από τις ελάχιστες φορές που τόσο διευρημένο πλήθος ατόμων βρέθηκε στους ίδιους δρόμους, η προπαγανδιστική μηχανή αυτοάμυνας του κράτους πέτυχε έναν σημαντικό στόχο. Ο διχασμός των διαδηλωτών σε ειρηνικούς και “μπαχαλάκιδες”, συνοδεύτηκε από ένα τεράστιο κύμα προβοκατορολογίας,κάτι το οποίο ανατροφοδοτήθηκε από σημαντική μερίδα του κόσμου. Αποτέλεσμα αυτού, οποιαδήποτε συγκρουσιακή διάθεση και πράξη να θεωρείται ότι υποκινείται από την αστυνομία με σκοπό να διαλύσει την κινητοποίηση. Οι συγκρούσεις στην πλατεία Συντάγματος συνοδεύτηκαν από την καταστολή της συγκέντρωσης, ωστόσο δεν οδήγησαν σε αυτην, όπως αποδείχτηκε και απο την βίαιη καταστολή των επακόλουθων ειρηνικών καθιστικών διαμαρτυριών στο ίδιο μέρος το ίδιο απόγευμα. Η καλλιέργεια μιας πεποίθησης περι σιωπηλού και “εθνικού” πένθους, όπως επίσης και η σκόπιμη εμμονικότητα των ΜΜΕ να απεικονίζουν κάθε σύγκρουση ως κάτι το οποίο “αμαυρώνει” τις διαδηλώσεις και υποβιβάζει την συλλογική έκφραση, καταφέραν να εξασφαλίσουν αυτό ακριβώς που επιθυμούσε το κράτος: σχετικά αναίμακτες διαδηλώσεις, με μετριασμένο πολιτικό και υλικό κόστος, όπως και ισχυροποίηση της εσωτερικής καταστολής των κινημάτων. Η προβοκατορολογία ενισχύει την αποκλειστικότητα του κράτους στην άσκηση νομιμοποιημένης βίας και την ψευδαίσθηση της ύπαρξης “κοινωνικής ειρήνης”, ενώ παράλληλα συμβάλει στην παραγωγή και αναπαραγωγή της αντίληψης πως δεν υπάρχουν εξεγερμένες ατομικότητες και πως η επετειακή πορεία των Τεμπών είναι μέρα εθνικού πένθους και όχι μέρα οργής.
Εμείς από τη δικιά μας πλευρά αντιλαμβανόμαστε την 28 Φεβρουαρίου ως μέρα άμεσα συνδεδεμένη με τον συνολικότερο αγώνα μας με όλα τα μέσα για την ολική καταστροφή κάθε εξουσίας. Διότι δεν αντιλαμβανόμαστε το γεγονός αυτό ως “ατύχημα”, αλλά ως τρανταχτό παράδειγμα υποτίμησης ανθρώπινων ζωών μπροστά στο κέρδος της άρχουσας τάξης. Γνωρίζοντας πως η αστική δικαιοσύνη υφίσταται για να προστατεύει τους καταπιεστές και να στρέφει τα βέλη της στις καταπιεσμένες που αντιστέκονται, αναγνωρίζουμε πως το δίκιο το έχουν τα εξεγερμένα, και απαντάμε στη βία του κράτους επιστρέφοντάς του μέρος αυτής της βίας που δεχόμαστε καθημερινά από αυτό. Διότι βία της εξουσίας είναι και η φτώχεια, η μισθωτή σκλαβιά, οι νόμοι, τα σύνορα, η πατριαρχία, ο εγκλεισμός, όπως και η ίδια η ύπαρξη της εξουσίας. Επομένως, η επιθετική αλληλεγγύη είναι και θα είναι πάντα αναπόσπαστο κομμάτι των αγώνων μας και δεν σταματάμε να την υπερασπιζόμαστε. Οι δυνάμεις της κυριαρχίας συναντιούνται ενστικτωδώς όταν θρηνούμε δεκάδες ή εκατοντάδες νεκρών. Εμείς επιλέγουμε να συναντηθούμε μέσα αλλά και πέρα από το πένθος, συνδέοντας την θλίψη και οργή μας σε αγώνες μέσω των οποίων θα θέσουμε εμείς τους όρους με τους οποίους θα ζήσουμε.
ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΕΝΑ-ΦΕΡΕΤΡΑ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΜΕΤΩΠΑ ΠΟΛΕΜΟΥ
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ
ΤΕΜΠΗ-ΠΥΛΟΣ-ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ
Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ
ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 28ης ΦΛΕΒΑΡΗ
Σωματεία και Εργατικές Συλλογικότητες Βάσης
ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ
Τα παρακάτω σωματεία & εργατικές συλλογικότητες βάσης, καλούμε σε απεργιακή συγκέντρωση και κοινό μπλοκ, το Σάββατο 28/2, στις 10.30 πμ στα Προπύλαια
- ΣΒΕΟΔ | Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου
- ΣΣΜ | Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων του κλάδου του επισιτισμού
- ΣΒΕΜΚΟ | Σωματείο Βάσης Εργαζομένων Mη Kυβερνητικών Oργανώσεων
- ΣΒΕΑΚΥΠ | Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον Αγροδιατροφικό Κλάδο & στις Υπηρεσίες Πρασίνου
- ΣΒΕΑ | Σωματείο Βάσης Ενοικιαστών Αθήνας
- Πρωτοβουλία Εργαζομένων & Ανέργων στην ιδιωτική εκπαίδευση
- Συνέλευση εργαζομένων και ανέργων στην Υγεία
Ακολουθεί η προκήρυξη που συνυπογράφουμε:
Από τα Τέμπη ως τη Βιολάντα, κράτος και αφεντικά δολοφονούν εργάτες
ΤΕΜΠΗ
Όπως και στο έγκλημα στη Βιολάντα, έτσι και στο έγκλημα των Τεμπών, οι εργαζόμενοι-συνδικαλιστές είχαν καταγγείλει από καιρό τα ζητήματα ασφαλείας και υποστελέχωσης των σιδηροδρόμων, όμως αγνοήθηκαν επιδεικτικά. Αναπόφευκτα, η απουσία ελεγκτικών συστημάτων και μηχανισμών, σε συνδυασμό με τη συνειδητή και συνεχή αδιαφορία του ελληνικού κράτους και της εταιρείας Hellenic Train για χάρη των κερδών, οδήγησε στη δολοφονία τουλάχιστον 57 επιβατών και εργαζομένων (χωρίς να υπολογίσουμε όσους επιβάτες δεν είχαν χαρτιά) και στον διά βίου ψυχολογικό ή και σωματικό τραυματισμό των υπόλοιπων επιβατών. Ένα έγκλημα το οποίο συνεχίστηκε με τη διαρκή συγκάλυψή του από το κράτος μέχρι σήμερα.
«Ζούμε από τύχη» είναι η θλιβερή διαπίστωση που θα κάνει όποιο άτομο φέρει στο μυαλό του κάποια από τα γεγονότα των τελευταίων ετών. Επιβιώνουμε σε μια χώρα στην οποία οι έννοιες της δικαιοσύνης, της παιδείας, της υγείας και της πρόνοιας έχουν ξεκάθαρα ταξικά χαρακτηριστικά, ενώ θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, όπως η στέγαση διαρκώς, καταπατώνται. Ιδιωτικοποιήσεις και ξεπούλημα, πληθωρισμός, ποινικοποίηση των αγώνων, δολοφονίες εργαζομένων, πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, αστυνομικές δολοφονίες και βία, καταπάτηση και λεηλασία της φύσης, πολεμοχαρής κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος, εκτελέσεις μεταναστών στα σύνορα, πατριαρχία και πόλεμος συντελούν στην εξόντωση της Τάξης μας, παγκοσμίως.
Τα Τέμπη, όπως και η Βιολάντα, δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, ούτε η τυχαία εξαίρεση του κανόνα. Είναι τμήμα της ολοκληρωτικής επίθεσης που δέχεται η εργατική τάξη και τα κατώτερα οικονομικά στρώματα της κοινωνίας εντός συνόρων. Συνδέονται άρρηκτα με τα οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα, με τις συγκαλύψεις κυκλωμάτων trafficking και παιδοβιαστών, με τα πολύνεκρα ναυάγια προσφύγων στην Πύλο και στη Χίο, με την κακοποίηση και τις δολοφονίες στα αστυνομικά τμήματα, με τους ακρωτηριασμένους εργάτες και τις νεκρές εργάτριες, με τους απελπισμένους συνανθρώπους μας που οδηγούνται στην αυτοχειρία. Και έτσι, η θλιβερή διαπίστωση της αρχής, συνδυασμένη με την αδρανή στάση της κοινωνίας που βάλλεται, μετατρέπεται σε σκληρή πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που είναι στο χέρι μας να αλλάξουμε.
ΒΙΟΛΑΝΤΑ
Στις 26/1/2026 έκρηξη που προκλήθηκε από διαρροή προπανίου στο εργοστάσιο της Βιολάντα οδήγησε στον θάνατο 5 εργατριών και τον τραυματισμό αρκετών ακόμα ατόμων. Προστίθενται έτσι στη μακρά λίστα των νεκρών της Τάξης μας, ακόμα πέντε γυναίκες που ξεκίνησαν να πάνε στη δουλειά τους και δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους. Ο πατριαρχικός καταμερισμός της εργασίας, τις οδήγησε να εργάζονται σε επισφαλείς νυχτερινές βάρδιες σε αδήλωτο υπόγειο του εργοστασίου, για να μπορούν παράλληλα να καλύψουν την απλήρωτη εργασία της μητέρας και της συζύγου στο σπίτι.
Ο θάνατός τους οφείλεται στην ανθρωποκτόνα «αμέλεια» της εργοδοσίας και την παντελή έλλειψη μέτρων προστασίας και προληπτικών ελέγχων. Παρά τις συνεχείς καταγγελίες των εργαζομένων για την έντονη οσμή προπανίου στις εγκαταστάσεις, ο εργοστασιάρχης Κων/νος Τζιωρτζιώτης αδιαφόρησε πλήρως για την ασφάλεια των εργατών, ενώ παράλληλα τρομοκρατούσε και φίμωνε κάθε προσπάθεια συνδικαλιστικής τους δράσης.
Τα τελευταία χρόνια, ο αριθμός των εργατικών ατυχημάτων και δυστυχημάτων έχει εκτοξευθεί. Παρόλο που η καταγραφή τους είναι ελλιπής, τα στοιχεία είναι αμείλικτα. Μόνο για τον Γενάρη του 2026 μετράμε ήδη 14 νεκρούς και 18 τραυματίες. Ενδεικτικότερα, έχουμε 633 νεκρούς/ές εργαζόμενους/ες για το διάστημα 2022-2025. Τα νούμερα προκαλούν φρίκη και είναι προφανές πως δεν φταίει «η κακιά στιγμή». Οι υπεύθυνοι έχουν ονοματεπώνυμο και οι αιτίες για τον αυξανόμενο αριθμό εργατικών ατυχημάτων και δυστυχημάτων βρίσκονται στην κρατική-κυβερνητική πολιτική.
Αναλυτικότερα:
Α. ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΗ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ
Η κυβέρνηση της ΝΔ με μια σειρά νόμων (Χατζηδάκη, Γεωργιάδη και Κεραμέως) έχει απορρυθμίσει πλήρως τα εργατικά κεκτημένα δεκαετιών. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η μετατροπή του ΣΕΠΕ σε ανεξάρτητη αρχή, η θεσμοθέτηση της 13ωρης εργασίας, οι υπερωρίες μας που έγιναν φθηνότερες για τα αφεντικά, οι απεργίες μας που θεωρούνται παράνομες και καταχρηστικές, η δημιουργία συμβάσεων με μηδενικές ώρες εργασίας, η εργασία των συνταξιούχων συναδέλφων μας, το διάλειμμα που δεν υπολογίζεται ως εργασιακός χρόνος, αλλά και η κυριακάτικη εργασία που έγινε πλέον καθεστώς.
Προφανώς, όταν δεν σου φτάνει ένας μισθός για να βγάλεις τα προς το ζην, θα δουλέψεις σε μια και δυο και τρεις δουλειές. Όταν η σύνταξη δεν μπορεί να καλύψει τις βασικές σου ανάγκες ως ηλικιωμένου ατόμου, θα επιστρέψεις πίσω στην δουλειά ακόμα κι αν το σώμα δεν το επιτρέπει. Και φυσικά αν κατέβεις στον δρόμο να διεκδικήσεις τα αυτονόητα, θα χτυπηθείς και θα διωχθείς από τους προστάτες των κυρίαρχων, την ελληνική αστυνομία.
Β. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
Οι συλλογικές συμβάσεις, ήδη από το 2010, άρχισαν να παγώνουν, να περιορίζονται και να αντικαθίστανται από επιχειρησιακές συμβάσεις, με στόχο τον περιορισμό των δικαιωμάτων και τη μείωση του εργατικού κόστους. Έκτοτε δεν έχουν επανέλθει. Οι Συλλογικές Συμβάσεις δεν προβλέπουν μόνο αυξήσεις στους μισθούς και στα επιδόματα, αλλά περιλαμβάνουν και όρους για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας, της υγιεινής και της ασφάλειάς μας. Σε αντίθεση με την οδηγία της ΕΕ, που ορίζει ότι το 80% των εργαζομένων πρέπει καλύπτεται από συλλογικές συμβάσεις, στην Ελλάδα τα ποσοστά δεν ξεπερνούν το 20%.
Γ. ΑΠΟΡΡΥΘΜΙΣΗ ΣΕΠΕ & ΑΠΟΥΣΙΑ ΕΛΕΓΧΩΝ
Το κράτος μετέτρεψε το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ) σε δήθεν ανεξάρτητη αρχή με τον Ν. 4808/21 του Χατζηδάκη, απαξιώνοντας το θεσμικό του ρόλο. Οι επιθεωρητές που είναι υπεύθυνοι για τους ελέγχους ασφαλείας και υγιεινής είναι μετρημένοι στα δάχτυλα. Η απουσία ελεγκτικού μηχανισμού δίνει το ελεύθερο στους εργοδότες να διατηρούν στα ύψη την υποδηλωμένη και αδήλωτη εργασία, καταστρατηγώντας κάθε έννοια εργατικού δικαίου και ασφάλειας. Η Επιθεώρηση Εργασίας συνεχίζει να ελέγχεται από το Υπουργείο Εργασίας, ενώ ταυτόχρονα καταργείται η δυνατότητα να προσφύγουν οι εργαζόμενοι σε δεύτερο βαθμό. Καθοριστική είναι επίσης η κάλυψη που προσφέρει ο νόμος στον εκάστοτε επιθεωρητή/τρια, καθώς ορίζει ότι ουδεμία διοικητική ή ποινική ευθύνη φέρει για τα πορίσματα που εκδίδει, παρέχοντας ασυλία, ώστε να μπορεί να εκδίδει εξόφθαλμα φιλεργοδοτικές αποφάσεις, όταν δεν στέλνει αδικαιολόγητα υποθέσεις στο αρχείο.
Δ. ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΟΔΟΤΩΝ
Η πλειονότητα των μικρών και μεγάλων εργοδοτών, έχοντας σκοπό να αυξήσει τα κέρδη της, επιδιώκει τις περικοπές των απαραίτητων μέτρων για την υγιεινή και την ασφάλειά μας. Στο ζύγι της ασφάλειας και κινδύνου, συμφέρει τους εργοδότες η έκθεσή μας στον κίνδυνο. Εξαντλούν κάθε περιθώριο παραβατικότητας, ακόμη και στο πρόσφορο έδαφος που τους παρέχουν οι κυβερνήσεις. Για παράδειγμα, συχνά “ξεχνούν” να παρέχουν τα απαραίτητα Μέσα Ατομικής Προστασίας (ΜΑΠ), ενώ παράλληλα μας φορτώνουν με έξτρα καθήκοντα και ευθύνες που δεν είναι της ειδικότητάς μας. Ταυτόχρονα, ενώ γνωρίζουν πως η δουλειά δεν βγαίνει με το υφιστάμενο προσωπικό, αντί για προσλήψεις, απαιτούν γρήγορους ρυθμούς και πολύωρη εργασία, γεγονός που εκτοξεύει τον αριθμό των κινδύνων.
Ε. ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
Ο χαμηλός μισθός σε συνδυασμό με την υψηλή φορολογία της εργατικής τάξης, τα υπέρογκα ενοίκια και τη δυσβάσταχτη κάλυψη των βασικών μας αναγκών, μάς εξαναγκάζουν σε 10ωρη και 12ωρη εργασιακή εξόντωση, συνήθως σε παραπάνω από μια εργασίες ή σε απασχόληση 7/7, χωρίς καμία ανάπαυλα, ώστε να δώσουμε όλο τον μισθό μας σε σούπερ μάρκετ-νοίκι-ρεύμα-νερό. Οι εργοδότες απαιτούν από τους εργαζομένους να εξοντώνονται για να τα φέρουν βόλτα με τον υψηλό φόρτο εργασίας στα υποστελεχωμένα πόστα τους, με αποτέλεσμα οι υψηλοί ρυθμοί εργασίας να ενισχύουν την εξάντληση και να απειλούν τη ζωή μας.
ΣΤ. ΕΛΛΕΙΨΗ ΦΟΡΕΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ – ΔΥΣΤΥΧΗΜΑΤΩΝ
Ακολουθώντας την τακτική «δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω», οι κρατικοί μηχανισμοί και θεσμοί δεν κάνουν ούτε τα στοιχειώδη, όπως να καταγραφούν τα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα ή να ορίσουν τις επαγγελματικές ασθένειες. Πάνω από τα μισά εργατικά ατυχήματα-δυστυχήματα, όπως σημειώνει ο κ. Στοϊμενίδης, πρόεδρος στην Ομοσπονδίας των Συλλόγων Εργαζομένων στις Τεχνικές Επιχειρήσεις (ΟΣΕΤΕΕ), δεν καταγράφονται από τις ελληνικές αρχές, έτσι «με αυτόν τον τρόπο, δημιουργείται ένα success story με επίπλαστους αριθμούς, αφού στέλνουμε στην ΕΕ το 1/4 των πραγματικών περιστατικών». Η καθημερινότητα στην εργασία αποδεικνύει την πραγματική διάσταση των εργατικών ατυχημάτων και δυστυχημάτων.
Για παράδειγμα, στους εργαζομένους οδηγούς δικύκλου, το εργατικό ατύχημα καταγράφεται ως τροχαίο ατύχημα και όχι ως τροχαίο εργατικό ατύχημα. Όπως και σε άλλα επαγγέλματα, π.χ. στον επισιτισμό, τον αγροτικό κλάδο ή τον κλάδο των κατασκευών (τρανταχτό παράδειγμα το εργοτάξιο του Ελληνικού), αν ο εργαζόμενος είναι υποδηλωμένος ή αδήλωτος, ο εργοδότης σπεύδει να αποκρύψει το συμβάν. Σε πολλές περιπτώσεις, οι εργοδότες επιστρατεύουν όλα τα μέσα για να μας φιμώσουν και να μην καταγγείλουμε το ατύχημα. Δυστυχώς, όμως, ακόμα κι εμείς οι ίδιες δεν αναφέρουμε πάντα το ατύχημα είτε από άγνοια είτε εξαιτίας του φόβου της απόλυσης.
ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ;
Σπάμε τον φόβο. Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε πόση δύναμη έχουμε στα χέρια μας ως Εργατική Τάξη. Μας εκβιάζουν λέγοντας ότι, αν αντισταθούμε στις κακές συνθήκες εργασίας, θα χάσουμε εντελώς τις δουλειές μας. Εμείς, όμως, παράγουμε τον πλούτο των κοινωνιών μας. Με συνείδηση και αλληλεγγύη προστατεύουμε η μία την άλλη. Διεκδικούμε τα Μέσα Ατομικής Προστασίας για όλες. Δεν συναινούμε στην εντατικοποίηση της εργασίας – της δικής μας ή των άλλων. Απαιτούμε τις κατάλληλες και ασφαλείς συνθήκες εργασίας. Και πάνω από όλα στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους συναδέλφους μας.
Η πραγματική δύναμη της εργατικής τάξης πηγάζει πάντα μέσα από τη συλλογική οργάνωση, τις συλλογικές και ακηδεμόνευτες ταξικές διεκδικήσεις. Απέναντι στη βαρβαρότητα του κράτους και του κεφαλαίου, η κοινωνική βάση πρέπει να βρίσκεται συσπειρωμένη. Αυτοοργανωνόμαστε και επιλέγουμε να δράσουμε εμείς για εμάς.
Η αυτοοργάνωση δεν είναι απλώς μια πρακτική επιλογή, είναι πολιτική δήλωση που επισημαίνει ότι δεν χρειαζόμαστε αντιπροσώπους και αρχηγούς να ορίζουν τι μπορούμε να κάνουμε και τι όχι. Επιδιώκουμε να χτίσουμε συλλογικά έναν κόσμο βασισμένο στις δικές μας ανάγκες και στις δικές μας δυνάμεις.
Αντιιεραρχικά, ανεξάρτητα και μαχητικά οργανωνόμαστε στα σωματεία βάσης και στις εργατικές συλλογικότητες για να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα. Οργανωθείτε μαζί μας.
Απεργιακή συγκέντρωση για το έγκλημα των Τεμπών: Σάββατο 28/2, Προπύλαια 10:30
Σωματεία και Εργατικές Συλλογικότητες Βάσης:
– Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου
– Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων
– Σωματείο Βάσης Ενοικιαστών Αθήνας
– Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις ΜΚΟ
– Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον Αγρ/κο Κλάδο και στις Υπηρεσίες Πρασίνου
– Συνέλευση Εργαζομένων & Ανέργων στην Υγεία
– Πρωτοβουλία Εργαζομένων & Ανέργων στην ιδιωτική εκπαίδευση
ΑΝΤΑΡΣΥΑ
28 ΦΛΕΒΑΡΗ: ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ
ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΓΕΜΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ
ΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ: ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΩΝ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ KAI ΜΕ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ
ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ
Τρία χρόνια μετά από το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη, η μνήμη δεν έχει ξεθωριάσει, ο αγώνας δεν έχει σταματήσει. Η σύγκρουση δύο τρένων δεν ήταν ένα «ατύχημα». Ήταν το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που θυσιάζει τις ζωές μας και την ασφάλεια των δημόσιων συγκοινωνιών στο όνομα του κέρδους και των ιδιωτικοποιήσεων. Εκεί οδήγησε η πολιτική της ΝΔ και όσων ακόμα κυβέρνησαν (ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ κ.α.), αλλά και οι επιλογές της ΕΕ που αφήνουν τον σιδηρόδρομο υποστελεχωμένο και απαξιωμένο, για να ανοίγει ο δρόμος στους ιδιώτες.
Το έγκλημα των Τεμπών αποκάλυψε με τον πιο τραγικό τρόπο πως για το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του, τα κέρδη είναι πάνω από τις ανθρώπινες ζωές. Η κυβέρνηση επιχείρησε να επιβάλει σιωπή μέσα από τη συγκάλυψη, τη συκοφάντηση και την καταστολή. Γιατί η συγκάλυψη είναι πολιτική επιλογή. Είναι η προσπάθεια να διασωθεί μια ολόκληρη στρατηγική ιδιωτικοποιήσεων και διάλυσης του δημόσιου τομέα.
Αυτή η προσπάθεια πέφτει στο κενό. Δεν υπάρχει καμιά εμπιστοσύνη απέναντι στην δικαστική εξουσία και στην κυβέρνηση της ΝΔ. Οι περσινές μεγαλειώδεις απεργιακές κινητοποιήσεις συγκλόνισαν όλη τη χώρα και έστειλαν ένα δυνατό μήνυμα ελπίδας και ανατροπής.
Ταυτόχρονα, μέσα από αυτόν τον αγώνα γεννήθηκε μια νέα, ελπιδοφόρα κατάσταση για το λαϊκό κίνημα. Οι «από κάτω» έδειξαν τη δύναμή τους. Εργαζόμενοι και εργαζόμενες στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, φοιτητές, μαθητές, αγρότες, βρέθηκαν μαζί στους δρόμους. Εκεί βρίσκεται η δύναμη που μπορεί να φέρει την δικαίωση και την νίκη, την τιμωρία των ενόχων σε κάθε επίπεδο, αλλά και το ξήλωμα της Hellenic Train που κερδοσκοπεί με δημόσιο χρήμα διαλύοντας τον σιδηρόδρομο. Σε αυτή τη δύναμη βρίσκεται η διέξοδος απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική της φτώχειας, του ρατσισμού και του πολέμου που γεμίζει με «Τέμπη» τη ζωή μας, από το εργατικό μακελειό στη «Βιολάντα» μέχρι το ρατσιστικό έγκλημα στη Χίο.
Η κυβέρνηση επιχειρεί τώρα αντεπίθεση. Προωθεί τη συνταγματική θωράκιση της φτώχειας και των χαμηλών μισθών που βαφτίζονται «δημοσιονομική σταθερότητα», των ιδιωτικοποιήσεων, τα ιδιωτικά ΑΕΙ. Προωθεί την αξιολόγηση και την άρση της μονιμότητας στο δημόσιο τομέα που είναι προϋπόθεση για να ξεπουληθούν τα πάντα. Την ίδια στιγμή σπαταλά δισεκατομμύρια για πολεμικούς εξοπλισμούς, στέλνει στρατό κατοχής στη Γάζα στο πλευρό του γενοκτονικού κράτους του Ισραήλ και εντείνει το δολοφονικό κρατικό ρατσισμό απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες. Απέναντι σε αυτή την πολιτική, ο δρόμος είναι ένας: η συλλογική, αποφασιστική πάλη.
Με το βλέμμα στο εκλογικό παιχνίδι, η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση συναινεί σε αυτή την πολιτική. Την ίδια στιγμή οι δυνάμεις της ακροδεξιάς φωνάζουν για «διαφθορά» για να αφήσουν στο απυρόβλητο την πολιτική του κέρδους, των ιδιωτικοποιήσεων, της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων που επέβαλλαν οι κυβερνήσεις και η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Για να αναπνεύσουμε, πρέπει να τους ανατρέψουμε. Καμία συναίνεση- Καμία αναμονή
Θα επιβάλουμε το δίκιο μας με τη δύναμη του αγώνα της εργατικής τάξης και του οργανωμένου λαού. Και αυτό μπορεί να το πετύχει μόνο ο αποφασιστικός, ανυποχώρητος αγώνας και όχι τα άσφαιρα πυρά του κοινοβουλευτικού παιχνιδιού.
Οργανώνουμε τον ξεσηκωμό στα 3 χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών για να ενώσουμε τους αγώνες και τις δυνάμεις του κινήματος από όλα τα μέτωπα. Χρειαζόμαστε μια νέα απεργία-σταθμός που να μας ενώσει όλους και όλες σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, μια 48ωρη απεργία στις 27-28 Φλεβάρη. Αυτό ήταν που φοβήθηκε ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός ,αλλά και το ΠΑΜΕ, που δεν επιλέγει τη σύγκρουση και την κλιμάκωση των αγώνων. Κρατάμε την 24ωρη απεργία του ιδιωτικού τομέα και παλεύουμε να διευρυνθεί το αγωνιστικό απεργιακό μέτωπο την Παρασκευή 27 Φλεβάρη. Την μέρα εκείνη ολοκληρώνεται η δίκη της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσής Αυγής, με την ανακοίνωση της απόφασης. Καλούμε τα συνδικάτα, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα να προχωρήσουν σε απεργία για να μπορέσουν οι εργαζόμενοι, να δώσουμε και πάλι μαζικά το παρόν. Έχουμε χρέος στο μέλλον της κοινωνίας, αλλά και στους 200 Κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή και που εμπνέουν σήμερα τους αγώνες μας ενάντια στον φασισμό!
Συμμετέχουμε μαζικά στις απεργιακές και λαϊκές συγκεντρώσεις, για δικαιοσύνη για τα Τέμπη, ενάντια στην κυβέρνηση και στην πολιτική που τα προκάλεσε. Συνεχίζουμε με νέες κινητοποιήσεις, με αγώνα διάρκειας, μέχρι να δικαιωθούν οι νεκροί ,ενάντια στην πολιτική που θυσιάζει τις ζωές μας. Βγαίνουμε ξανά στους δρόμους στις 8 Μάρτη, στην παγκόσμια μέρα των Γυναικών.
H αντιλαϊκή κυβέρνηση της ΝΔ, του εγκλήματος στα Τέμπη, στη Χίο και στην Πύλο, του πολέμου και των τερατωδών πολεμικών εξοπλισμών, των σκανδάλων και του ΟΠΕΚΕΠΕ, του σεξισμού, της συμμαχίας με το κράτος – τρομοκράτη του Ισραήλ και η πολιτική της πρέπει να ανατραπούν.
Με πανεργατικό αγώνα διαρκείας και σύγχρονη μετωπική αντικαπιταλιστική Αριστερά
Στα 3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη να ακουστεί ο χτύπος της καρδιάς του κόσμου της δουλειάς και να ζωντανέψει η χώρα, να βουλιάξουν οι δρόμοι και οι πλατείες.
- Δικαιοσύνη ενάντια στην χυδαία συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών. Καμία συγκάλυψη. Να τιμωρηθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί.
- Ενάντια στη νέα σύμβαση της κυβέρνησης των δολοφόνων με την Hellenic Train, εμείς λέμε: Έξω η HELLENIC TRAIN. Επανακρατικοποίηση των σιδηροδρόμων χωρίς αποζημίωση και με τον έλεγχο των εργαζόμενων για να λειτουργούν με ασφάλεια και σε όφελος του λαού. Ενιαίος, αποκλειστικά δημόσιος σιδηρόδρομος.
- Ακύρωση κάθε μορφής ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης των συγκοινωνιών και όλων των δημόσιων αγαθών, σε ρήξη με τα συμφέροντα του κεφαλαίου, την κυβέρνηση και τις ντιρεκτίβες της ΕΕ για «απελευθέρωση» και εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών και των μεταφορών.
- Όχι στα εργοδοτικά εγκλήματα. Τώρα μέτρα ασφαλείας στους χώρους δουλειάς, που έχουν γίνει κάτεργα εκμετάλλευσης. Αυξήσεις και ΣΣΕ παντού και επιτροπές υγιεινής και ασφάλειας παντού με τον έλεγχο των εργαζόμενων.
- Όχι στα ρατσιστικά εγκλήματα. Ανοιχτά σύνορα. Άσυλο, στέγη, δουλειά και χαρτιά για τους πρόσφυγες και μετανάστες.
- Λευτεριά στη Παλαιστίνη. Όχι ελληνικός στρατός στη Γάζα. Διακοπή κάθε σχέσης με το κράτος του Ισραήλ.
- Κάτω οι πολεμικοί εξοπλισμοί. Λεφτά για την υγεία και την παιδεία όχι για τον πόλεμο.
Όλοι και όλες στην απεργία και στις συγκεντρώσεις
Παρασκευή 27 Φλεβάρη: 8:30 στο Εφετείο, αντιφασιστικό συλλαλητήριο
1:00 στην πλ. Κλαυθμώνος και πορεία στη Βουλή
Σάββατο 28 Φλεβάρη: 24ωρη απεργία
Αθήνα 12:00 στο Σύνταγμα – Προσυγκέντρωση 10:30 στα Προπύλαια
Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ)
Τρία χρόνια μετά το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη, η μνήμη μας παραμένει ζωντανή και οι διεκδικήσεις μας αμετάβλητες
Το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου, συμπληρώνονται 3 χρόνια από το «ατύχημα» στα Τέμπη, ο ΣΥΒΧΨΑ σε συντονισμό με άλλα πρωτοβάθμια σωματεία, συμμετέχει στην απεργία που έχει κηρυχθεί από το ΕΚΑ.
Για εμάς τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους, το «ατύχημα» αυτό δεν ήταν τυχαίο. Είναι το αναμενόμενο αποτέλεσμα των πολιτικών εκμετάλλευσης που εφαρμόζονται εδώ και χρόνια στην Ελλάδα. Πολιτικές που προωθούν το ιδιωτικό κέρδος έναντι του δημοσίου συμφέροντος, που συνθλίβουν τα εργατικά δικαιώματα για να αυξηθούν τα κέρδη των αφεντικών, που επιχειρούν να παραδώσουν τον πλήρη έλεγχο της ζωής των εργαζομένων στους εργοδότες, που βάζουν εμπόδια στη συνδικαλιστική οργάνωση και εντείνουν την εργασιακή επισφάλεια. Οι συνέπειες αυτών των πολιτικών αποδεικνύονται πάντα ολέθριες.
Το κράτος στοχοποιεί και διώκει όσες και όσους αγωνίζονται στους χώρους εργασίας και διεκδικούν καλύτερες και ασφαλέστερες συνθήκες εργασίας, αξιοποιώντας κάθε αντεργατική διάταξη των νόμων Χατζηδάκη-Γεωργιάδη και κλείνοντας τα μάτια στην ασυδοσία των αφεντικών. Υπενθυμίζουμε πως όλες οι καταγγελίες των σωματείων στον ΟΣΕ αγνοήθηκαν. Οι απεργίες τους κρίθηκαν παράνομες και οι εργαζόμενοι που βγήκαν μπροστά στοχοποιήθηκαν και φορτώθηκαν με μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμιση. Βλέπουμε, μάλιστα, την ιστορία να επαναλαμβάνεται για ακόμη μια φορά, καθώς παρόμοια αντιμετώπιση έχουν και τα σωματεία των εργαζομένων στο αεροδρόμιο.
Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως, κατά αντίστοιχο τρόπο, η εργοδοσία με τις πλάτες του κράτους κατάφερε να εμποδίσει την οργάνωση των εργαζομένων στο εργοστάσιο της Βιολάντα, παρακάμπτοντας κρίσιμα μέτρα προστασίας και ασφάλειας, με αποτέλεσμα τον θάνατο 5 εργατριών.
Για όλες εμάς τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους, όλα τα παραπάνω δεν είναι ατυχήματα. Είναι δολοφονίες. Και οι «δράστες» είναι πολλοί: το 13ωρο που θέλουν να επιβάλουν, οι ολοένα και αυξανόμενοι ρυθμοί εντατικοποίησης, το διαχρονικό ξεπούλημα των δημόσιων αγαθών, η εσκεμμένη και συστημική απουσία ελέγχων στο ιδιωτικό κεφάλαιο, όλα στο όνομα της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας. Οι υπεύθυνοι, όσοι δηλαδή προωθούν και επιβάλουν αυτές τις πολιτικές, αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους της εργατικής τάξης ως αναλώσιμους και θεωρούν τις ανάγκες μας περιττό βάρος στο τρένο της – δικής τους – ανάπτυξης.
Το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου απεργούμε γιατί δε θέλουμε άλλους νεκρούς στο όνομα του κέρδους των αφεντικών και του κράτους. Ενός κράτους που προτιμά να πληρώνει αδρά για να πνίγει στην κυριολεξία – όπως σε Πύλο και Χίο – ανθρώπους, παρά να καλύπτει τις δικές μας ανάγκες.
Απαιτούμε το ελληνικό κράτος να μη χρηματοδοτεί πολεμικούς εξοπλισμούς, αποστολές ελληνικού στρατιωτικού σώματος στη Γάζα και να γεμίζει τις τσέπες αφεντικών-γενοκτόνων.
Απαιτούμε όλα τα κοινωφελή αγαθά να είναι δημόσια και ασφαλή. Πρέπει να βάλουμε ένα τέλος στις πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων.
Απαιτούμε εφαρμογή και αύξηση των μέτρων ασφαλείας στους χώρους εργασίας, αυξήσεις στους μισθούς, μείωση ωραρίου και Συλλογικές Συμβάσεις σε όλους τους κλάδους.
Όλες και όλοι στην προσυγκέντρωση των πρωτοβάθμιων σωματείων, Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2026 10:30 στα Προπύλαια με πορεία προς το Σύνταγμα στις 12:00
……………………………..
Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ)
στοά Κάνιγγος 13 κ’ Βερανζέρου (β’ όροφος) – 6980182255 sylyp_vivliou@yahoo.gr
ΒΙΔΑ
Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑ 12ΜΜ
Το έγκλημα στα Τέμπη δε θα ξεχαστεί, με αλληλεγγύη και πάλη ταξική! [Εκδήλωση με τον αγωνιστή Π. Ρούτσι 20/2 7μμ Καλλιδρομίου 49 – Διαδήλωση 28/2 Σύνταγμα 12μμ]
Η νύχτα της 28ης Φλεβάρη στα Τέμπη υπήρξε η στιγμή που η εγκληματική φύση του κράτους και του κεφαλαίου φανερώθηκε σε όλο της το μεγαλείο πάνω στις τσακισμένες λαμαρίνες. Τρία χρόνια μετά, δε θα σταματήσουμε να μιλάμε για μια προδιαγεγραμμένη ταξική σφαγή, όπου οι ζωές των ανθρώπων της τάξης μας θυσιάστηκαν με απόλυτη ψυχραιμία για να διασφαλιστούν τα μερίσματα των επενδυτών του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου και των ιδιωτικοποιήσεων. Η εργατική τάξη και η νεολαία δεν θρηνούν απλώς θύματα, αλλά μετρούν τους νεκρούς ενός ακήρυχτου πολέμου, όπου η ασφάλεια των μετακινήσεων -ακριβώς όπως και των συνθηκών εργασίας- θεωρείται “περιττό κόστος” μπροστά στις ανάγκες της αγοράς.
Η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, που επιβλήθηκε με τη βία των μνημονίων, πλήρως ευθυγραμμισμένη με τις προσταγές της Τρόικας, αποτελεί το κεντρικό εργαλείο αυτού του ταξικού πολέμου, παραδίδοντας τις υποδομές της χώρας στο έλεος του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου. Η μετατροπή των κοινωνικών αναγκών σε πεδίο κερδοφορίας, για το ντόπιο και το ξένο κεφάλαιο, σημαίνει τη βίαιη επιβολή του δόγματος «κόστους-οφέλους». Όταν ο σιδηρόδρομος ιδιωτικοποιείται, κάθε μέτρο προστασίας, κάθε πρόσληψη εξειδικευμένου προσωπικού και κάθε σύγχρονο σύστημα ασφαλείας λογίζονται ως «περιττά έξοδα» που μειώνουν την κερδοφορία. Η παράδοση του σιδηροδρόμου στην ιταλική Ferrovie dello Stato δεν ήταν μια “επένδυση εκσυγχρονισμού”, αλλά μια αποικιοκρατικού τύπου παράδοση δημόσιου πλούτου, όπου το κράτος εγγυάται τα κέρδη των πολυεθνικών ενώ οι ίδιες αποποιούνται κάθε ευθύνη για την ασφάλεια.
Δεν θα ξεχάσουμε όμως, πως για δεκαετίες, ο ΟΣΕ αποτέλεσε ένα πεδίο αδιαφανούς διαχείρισης και λεηλασίας δημόσιου χρήματος γεγονός που συνέβαλε στην ιδιωτικοποίηση του, όπου δισεκατομμύρια ευρώ από εθνικά και ευρωπαϊκά κονδύλια φαγώθηκαν σε εργολαβίες χωρίς τέλος και σε ημιτελείς συμβάσεις (όπως η διαβόητη 717). Το κράτος λειτούργησε ως ο μεσάζοντας που διοχέτευε πόρους σε φίλια επιχειρηματικά συμφέροντα, αφήνοντας το δίκτυο γυμνό από συστήματα τηλεδιοίκησης και φωτοσήμανσης, παρά τις παχυλές χρηματοδοτήσεις που υποτίθεται πως προορίζονταν γι’ αυτά. Η κρατική διαχείριση λοιπόν του ΟΣΕ πριν την ιδιωτικοποίηση του, αποδείχθηκε εξίσου δολοφονική, καθώς θυσίασε την προοπτική της τεχνικής βελτίωσης στον βωμό της διαφθοράς και της σκοπιμότητας. Μέσα στο μνημονιακό πλαίσιο της διαρκούς λιτότητας, η ασφάλεια του λαού θυσιάστηκε διπλά: μία φορά για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις ΕΚΤ, ΔΝΤ, αγορών και οι ορέξεις των διεθνών ομίλων, και μία δεύτερη για να συντηρηθεί το καθεστώς της αφαίμαξης του δημόσιου πλούτου από το εγχώριο κεφάλαιο. Η ιδιωτικοποίηση και η κρατική υποβάθμιση είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, οδηγώντας νομοτελειακά στην απαξίωση των υποδομών και στη δημιουργία ενός περιβάλλοντος όπου ο λαός καλείται να πληρώσει με το αίμα του, είτε την κερδοφορία των ιδιωτών, είτε την εγκληματική αδιαφορία του κράτους.
Αυτή η δομική απαξίωση της ανθρώπινης ζωής μπροστά στο κέρδος δεν περιορίζεται μόνο στις ράγες, αλλά εκδηλώνεται ως μια συνειδητή και εγκληματική αδιαφορία του κράτους απέναντι σε κάθε πτυχή της κοινωνικής βάσης. Είναι η ίδια αδιαφορία που επέδειξε η κυβέρνηση απέναντι στα δεκάδες εξώδικα και τις προειδοποιήσεις των σωματείων των σιδηροδρομικών, που μήνες αλλά και μέρες πριν το έγκλημα κραύγαζαν για την επικινδυνότητα του δικτύου, για να λάβουν ως απάντηση την ειρωνεία των υπουργών και την νομική και διοικητική καταστολή. Είναι η ίδια αδιαφορία που βιώνουν σήμερα οι εργαζόμενοι στο μετρό, οι γιατροί και το ΕΚΑΒ που καταγγέλλουν την υποστελέχωση και την διάλυση του ΕΣΥ, οι πυροσβέστες που παλεύουν με απαρχαιωμένο εξοπλισμό, οι εργαζόμενοι στην ανάπλαση/ιδιωτικοποίηση του Ελληνικού και οι εργαζόμενοι στα αεροδρόμια, οι οποίοι προειδοποιούν για την επικίνδυνη κατάσταση στις αερομεταφορές λόγω των τεράστιων ελλείψεων σε προσωπικό και συστήματα ασφαλείας. Το κράτος γνωρίζει τις προειδοποιήσεις, αλλά επιλέγει συνειδητά να μην πράξει τίποτα, γιατί η προστασία της ζωής των ανθρώπων της τάξης μας κοστίζει, ενώ η θυσία τους στον βωμό του κεφαλαίου αποφέρει κέρδη. Αυτή η συνειδητή άρνηση λήψης μέτρων καθιστά το κράτος τον αποκλειστικό υπεύθυνο για κάθε έγκλημα που βαφτίζεται ατύχημα. Η εμπέδωση του ιδεολογήματος της ατομικής ευθύνης, της θανατοπολιτικής και ο εθισμός σε φαινόμενα κοινωνικού κανιβαλισμού αποτελεί εξάλλου όπλο στη φαρέτρα του συστήματος προκειμένου να βγαίνει λάδι η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό. Ο εγκληματικός ταξικός χαρακτήρας του κράτους ξετυλίγεται παντού: στα κάτεργα της εργοδοσίας, όπως στη Βιολάντα, όπου ο θάνατος πέντε εργατριών βαφτίζεται εργατικό ατύχημα για να καλυφθεί η εντατικοποίηση, τα ελλιπή μέτρα προστασίας και ο εκβιασμός του μεροκάματου. Είναι το ίδιο νήμα που νομιμοποιεί τις δολοφονίες μεταναστών στα υδάτινα και χερσαία σύνορα με την κρατική δολοφονία των μεταναστών στη Χίο να εμφανίζεται ως νόμιμη άμυνα. Είτε πρόκειται για το τρένο, είτε για το εργοστάσιο, είτε για τη βάρκα στο Αιγαίο, ο ένοχος είναι ένας: το αστικό σύστημα που ιεραρχεί τη ζωή με βάση την κερδοφορία και την εθνική ασφάλεια, καταδικάζοντας τον λαό στη λήθη και τον θάνατο.
Σήμερα, βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα, ύπουλη φάση της κρατικής διαχείρισης για την υπόθεση των Τεμπών. Το σύστημα, αφού απέτυχε να καταστείλει την κοινωνική έκρηξη με τα δακρυγόνα και τα γκλοπ των πρώτων ημερών, αφού προσπάθησε να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη κάνοντας λόγο για “προβοκάτορες που προσπαθούν να μπαχαλεψουν μια ειρηνική διαδήλωση”, επιχειρεί τώρα την πλήρη απονεύρωση της οργής μέσω της θεσμικής ενσωμάτωσης. Η ανάδυση νέων πολιτικών σχηματισμών, όπως το κόμμα που συγκροτείται γύρω από το πρόσωπο της Μ. Καρυστιανού, δεν αποτελεί τη δικαίωση του αγώνα, αλλά τη μετατροπή μιας κοινωνικής και ταξικής αντιπαράθεσης σε κοινοβουλευτική εκτόνωση. Το αστικό μπλοκ επιχειρεί εναγωνίως για την υπεράσπιση των ζωτικών του συμφερόντων να πριμοδοτήσει μια ελεγχόμενη αντιπολίτευση που θα μπορεί να εκβιάζει την εκάστοτε κυβέρνηση, όχι για να ανατρέψει την πολιτική του κεφαλαίου, αλλά για να διευθετήσει εσωτερικούς ανταγωνισμούς ισχύος. Όμως η επίκληση στο περί δικαίου αίσθημα ή οι αναφορές σε περί “υγιούς κράτους δικαίου” απλώς αποτελούν λάδι στα γρανάζια του καπιταλιστικού συστήματος αφού αποφεύγουν την απευθείας σύγκρουση μαζί του. Ακόμα χειρότερα οι συγκλίσεις με συντηρητικές και εθνικιστικές αφηγήσεις και η ενσωμάτωση ακροδεξιών πολιτικών παραγόντων στο ψηφοδέλτιο της, αποκόπτουν το έγκλημα των Τεμπών και το κίνημα υπεράσπισης που αντιστέκεται από τις ταξικές του ρίζες.
Η εστίαση αποκλειστικά στη νομική οδό και τη δικαιοσύνη των αστών -μιας δικαιοσύνης που ιστορικά καλύπτει τους δολοφόνους του κεφαλαίου και του κράτους- στοχεύει στο να βγάλει τον κόσμο από τους δρόμους και να τον εγκλωβίσει στην αναμονή μιας κάλπης ή μιας δικαστικής απόφασης. Ενόψει των επερχόμενων δικαστηρίων για την υπόθεση των Τεμπών, οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι: καμία αυταπάτη δεν χωρά για τον ρόλο της αστικής δικαιοσύνης. Οι δικαστικές αίθουσες θα γίνουν το σκηνικό μιας καλοστημένης παράστασης, όπου οι πραγματικοί αυτουργοί -η κυβέρνηση, η Hellenic Train και οι μηχανισμοί της ΕΕ- θα επιχειρήσουν να φορτώσουν την ευθύνη σε αποδιοπομπαίους τράγους και χαμηλόβαθμα στελέχη. Το δικαστικό σώμα, ως οργανικός βραχίονας της κρατικής μηχανής, δεν πρόκειται να δικάσει το σύστημα που το τρέφει. Τα δικαστήρια αυτά δεν στοχεύουν στην απόδοση δικαιοσύνης, αλλά στην οριστική ταφή της κοινωνικής αμφισβήτησης και στη νομιμοποίηση της συγκάλυψης στέλνοντας μήνυμα ατιμωρησίας και συγκάλυψης στους εκπροσώπους του διεθνούς και ντόπιου κεφαλαίου.
Η οργή όμως δεν μπορεί να περιμένει τις αργόσυρτες και μεροληπτικές διαδικασίες των θεσμών. Ήδη με την έναρξη της δίκης των Τεμπών επιχειρείται μια αδιανόητη συγκάλυψη της εταιρείας security interstar η οποία έχασε το βιντεοληπτικό υλικό από την σύγκρουση των τρένων. Νομικός εκπρόσωπος της συγκεκριμένης εταιρείας ο ακροδεξιός δικηγόρος και πρόεδρος του περιφερειακού συμβουλίου Αττικής Βασίλης Καπερνάρος ο οποίος επιτέθηκε με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς στον αγωνιστή και συγγενή θύματος Τεμπών Ρούτσι επιχειρώντας με αυτόν τον τρόπο να εδραιώσει μια ισχύ εντός της δικαστικής αίθουσας αντίστοιχης με το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα της νομιμοποίησης της συγκάλυψης. Η στάση αυτή των υπερασπιστών του συστήματος, που φτάνουν στο σημείο να ειρωνεύονται τους συγγενείς μέσα στο ίδιο το δικαστήριο, αποτελεί συνέχεια του κρατικού εγκλήματος. Όσο η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση προκλητικά καλύπτει τους υπεύθυνους, η κοινωνική και ταξική αντεπίθεση οφείλει να τους βρίσκει παντού. Παρά την πλήρη εναντίωσή μας στον θεσμό των δικαστηρίων, γνωρίζουμε καλά ότι η παρουσία μας εκεί είναι κρίσιμη. Η πίεση του δρόμου είναι ο μόνος παράγοντας που μπορεί να υπερασπιστεί τους συγγενείς των θυμάτων από τις λοιδορίες εναντίον τους αναγνωρίζοντας πως οι δικαστικές αποφάσεις αντανακλούν και αποτυπώνουν ευρύτερους κοινωνικούς και ταξικούς σχηματισμούς από την δυναμική των οποίων εξαρτώνται και οι αποφάσεις. Η παρουσία μας πρέπει να είναι διπλή: Μέσα στις αίθουσες, για να αποτρέπουμε τη συγκάλυψη σε πραγματικό χρόνο και να στεκόμαστε έμπρακτα στο πλευρό των συγγενών που δίνουν έναν άνισο αγώνα απέναντι σε έναν ολόκληρο μηχανισμό. Και ταυτόχρονα έξω από τις αίθουσες, στον δρόμο, εκεί όπου η παρουσία μας θα θυμίζει πως καμία απόφαση δεν θα γίνει αποδεκτή αν δεν ανταποκρίνεται στο κοινό περί δικαίου αίσθημα. Η μόνη δίκαιη ετυμηγορία εκδίδεται στους δρόμους, αλλά η μάχη δίνεται παντού.
Το κράτος που δολοφόνησε 57 ανθρώπους είναι το ίδιο κράτος που σήμερα χτυπάει, ψεκάζει με χημικά, συλλαμβάνει και φυλακίζει όποιον και όποια τολμάει να αμφισβητήσει ή να αντιδράσει στην κυριαρχία του. Είναι το ίδιο κράτος που δίνει γη και ύδωρ σε ΗΠΑ και Ισραήλ, το ίδιο κράτος που ψηφίζει τα αντεργατικά νομοσχέδια και νομιμοποιεί τις εργατικές δολοφονίες όπως πρόσφατα στην Βιολάντα. Απέναντι σε αυτό το σκηνικό, άλλος δρόμος δεν υπάρχει εκτός από τον δρόμο της σύγκρουσης , της συλλογικοποίησης των αντιστάσεων, της οργάνωσης της κοινωνικής βάσης σε ταξική / επαναστατική κατεύθυνση.
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΙΣ ΦΑΜΠΡΙΚΕΣ, ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, ΣΤΑ ΤΡΕΝΑ ΟΙ ΡΑΓΕΣ ΤΗΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΒΑΦΤΗΚΑΝΕ ΜΕ ΑΙΜΑ
ΤΕΜΠΗ ΒΙΟΛΑΝΤΑ ΧΙΟΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑ 12ΜΜ
– ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΕ ΟΜΙΛΗΤΗ ΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΠΑΝΟ ΡΟΥΤΣΙ : ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 ΦΛΕΒΑΡΗ ΚΑΛΛΙΔΡΟΜΙΟΥ 49 , 19 :00 ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ☭🚩
☭🚩Το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη δεν θα ξεχαστεί!
Να ανατρέψουμε την κυβέρνηση και το σύστημα που τη θρέφει για να ζήσουμε σαν άνθρωποι!
Πέρασαν ήδη τρία χρόνια από την κρατική δολοφονία στα Τέμπη, όπου 57 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, χωρίς ακόμα να έχει αποδοθεί δικαιοσύνη, χωρίς ακόμα να έχουμε βρει το οξυγόνο για μια ζωή χωρίς φόβο, θάνατο, και φτώχεια, παρά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του λαού που αποτελούν τομή στην πρόσφατη ελληνική ιστορία, παρά την ηρωική απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι.
Τα αίτια θανάτου των 57 του προδιαγεγραμμένου κρατικού σιδηροδρομικού εγκλήματος στα Τέμπη, από την πρώτη στιγμή συνειδητά αποκρύφτηκαν από την κυβέρνηση και τα τσιράκια της, ο χώρος της μετωπικής σύγκρουσης των δύο τρένων μπαζώθηκε, κόκαλα και μέλη των νεκρών πετάχθηκαν στα μπάζα – σε μια πρωτοφανή προσβολή των νεκρών!
Η επίμονη άρνηση της κυβέρνησης να επιτρέψει τις έρευνες για τις αιτίες του θανάτου κάθε νεκρού ξεχωριστά, όπως επιβάλλουν οι κανόνες των πολύνεκρων δυστυχημάτων, είναι η πιο καθαρή απόδειξη ότι κάτι θέλουν απεγνωσμένα να κρύψουν – υλικό που πιθανότατα έχει σχέση με παράνομη μεταφορά υλικών (ξυλόλιο που βρέθηκε σε μεγάλη ποσότητα στο χώμα που έσπευσαν να μπαζώσουν εσπευσμένα οι κρατικές/κυβερνητικές υπηρεσίες, παρά την άρνηση του υπεύθυνου της τροχαίας) προορισμένων ίσως για λαθρεμπόριο, ή πιθανόν για τις στρατιωτικές ανάγκες του Ισραήλ.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε:
– Eίναι όλες οι κυβερνήσεις και τα κόμματα (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ακροδεξιά), που από το 2011 και μετά προώθησαν την ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ, οδήγησαν στην πολυδιάσπαση, υποστελέχωση και στην ολέθρια ιδιωτικοποίηση του σιδηρόδρομου.
– Είναι το ιταλικό μονοπώλιο της Hellenic Train, που παρά τις προφανείς ευθύνες για το έγκλημα συνεχίζει να λαμβάνει ζεστό κρατικό χρήμα!
– Είναι το κράτος -κατά συρροή δολοφόνος- και η δικαστική εξουσία που δεν ήταν και δεν είναι ανεξάρτητη. Ο ρόλος τους είναι να συγκαλύπτουν και να υπηρετούν το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του.
– Η κυβέρνηση της ΝΔ τυλιγμένη στα σκάνδαλα και τη διαφθορά επιμένει στη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών, είναι συνένοχος σε μια σειρά εργατικά δυστυχήματα-δολοφονίες, καταστρέφει συλλήβδην τη δημόσια Υγεία και Παιδεία, ρημάζει τους αγρότες, αποτελεί το πιο πιστό σκυλί του πολέμου στην Ουκρανία και του Rearm Europe, υποστηρίζει τον διεφθαρμένο γενοκτόνο Νετανιάχου, ενώ ετοιμάζεται να στείλει ελληνικό στρατό και τανκς στη Γάζα για την εδραίωση της ιμπεριαλιστικής κατοχής στη Λωρίδα του ανυπότακτου παλαιστινιακού λαού.
– Η Πασοκο-μητσοτακική μαφία του Παναγόπουλου και της ξεπουλημένης ΓΣΕΕ δεν θα κουνήσει το δαχτυλάκι της για ουσιαστική δικαίωση των θυμάτων.
– Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ ακόμα και σήμερα, 3 χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπών, αρνείται να υποστηρίξει το αίτημα για επανακρατικοποίηση των σιδηροδρόμων με τη βλακώδη αιτιολογία ότι είτε με κρατικό είτε με ιδιωτικό σιδηρόδρομο, πάλι καπιταλισμό θα έχουμε. Και παρά τις θριαμβολογίες για την “κόκκινη” ΑΔΕΔΥ και το “κόκκινο” ΕΚΑ, ανίκανοι και φοβισμένοι να επενδύσουν στη συγκλονιστική δυναμική της Γενικής Απεργίας στην περσινή επέτειο του 2025 και να αναβαθμίσουν πολιτικά το κίνημα της οργής κατά του κρατικού εγκλήματος, βάζουν γι’ άλλη μία φορά κόφτη σε ό,τι μπορεί να ξεφύγει από τη ρεφορμιστική τους ρέγουλα. Η άρνησή τους στην προκήρυξη 48ωρης απεργίας στις 27 και 28 Φλεβάρη, ώστε να συμπεριλαμβάνει τον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα με πενθήμερη εργασία, αποκαλύπτει την ολέθρια τακτική τους στους ταξικούς αγώνες. Είναι μια αδιέξοδη γραμμή που διαχέει απογοήτευση δίνοντας ευκαιρίες σε δεξιά αντιδραστικά ρεύμτα να εμφανίζοντια ως… αντισυστημικά!
Όταν η βαρβαρότητα γίνεται νόμος, ο ταξικός αγώνας είναι καθήκον!
– Καμία συγκάλυψη! Να αποδοθούν όλες οι πολιτικές και ποινικές ευθύνες – να τιμωρηθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί. Να παρθούν όλα τα μέτρα για να μην ξαναγίνει κάτι παρόμοιο στο μέλλον.
– Ενιαίος δημόσιος σιδηρόδρομος, δημόσια περιουσία χωρίς αποζημίωση με εργατικό και λαϊκό έλεγχο. Να φύγει τώρα η ιταλική Hellenic Train.
– Μέτρα ασφάλειας και προστασίας στους χώρους δουλειάς. Να βάλουμε τέλος στα εργοδοτικά εγκλήματα, στα μικρά και μεγάλα «Τέμπη» στους χώρους δουλειάς όπως αυτό στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα.
– Ψωμί – δουλειά – ειρήνη – ελευθερία.
– Κάτω η κυβέρνηση Μητσοτάκη και οι πολιτικές όλων των κυβερνήσεων, της ΕΕ, του κεφαλαίου που βάζουν τις ζωές μας πάνω από τα κέρδη, με εργατική εξουσία και σοσιαλισμό.
– Kάτω οι ανθρωποπνίχτες της Χίου και της Πύλου. Να τιμωρηθούν οι ένοχοι της δολοφονίας των προσφύγων και μεταναστών.
– Καμία ελληνική συμμετοχή στον ιμπεριαλιστικό στρατό κατοχής της Γάζας.
– Σταματήστε τον εξοπλισμό και την ενίσχυση του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ.
– Ήττα των ιμπεριαλιστικών στρατευμάτων.
– Διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών.
Αυτοδιαχειριζόμενος Κοινωνικός Χώρος Pasamontaña
ΤΑ ΝΙΑΤΑ ΜΑΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΑΘΗΝΑ – ΣΑΛΟΝΙΚΗ
Βρισκόμαστε σχεδόν 3 χρόνια μετά το πολύνεκρο «δυστύχημα» στα Τέμπη χωρίς καμία βελτίωση στην ποιότητα και την ασφάλεια του σιδηροδρομικού δικτύου. Όπως λέγαμε και σε ανακοίνωση το 2023, η πολιτική που υποβαθμίζει, αδιαφορεί για τη ποιότητα και την ασφάλεια και εντέλει ξεπουλάει και ιδιωτικοποιεί ένα δίκτυο, του οποίου σκοπός είναι μετακίνηση του λαού από τη Θράκη μέχρι την Πελοπόννησο, είναι η αιτία που προκάλεσε το τραγικό κρατικό έγκλημα στα Τέμπη. Τα κροκοδείλια υπουργικά δάκρυα, οι βαρύγδουπες δηλώσεις για απόδοση ευθυνών, η κωμική ανακριτική διαδικασία, οι αργοί ρυθμοί και οι κωλυσιεργίες της γραφειοκρατίας, στήνουν ένα μοτίβο συγκάλυψης και αποπροσανατολισμού της κοινωνίας, σχετικά με τα πραγματικά γεγονότα και τους πραγματικούς υπαίτιους, που αποδεικνύονται από τα πορίσματα που βγαίνουν στη φόρα για την έκταση αυτής της καταστροφής.
Η κυβέρνηση επέλεξε τον πλέον προκλητικό τρόπο να συγκαλύψει το έγκλημα των Τεμπών, συγκροτώντας μια εξεταστική επιτροπή με πρόεδρο της τον, γνωστό για την εριστικότητά του, βουλευτή της Β’ Πειραιά της Νέας Δημοκρατίας, Δημήτρη Μαρκόπουλο. Δεν έλειψε βέβαια η προκλητική και ειρωνική συμπεριφορά του απέναντι στους μάρτυρες, ιδίως σε συγγενείς θυμάτων των Τεμπών και στους λοιπούς συμμετέχοντες της επιτροπής, την οποία ευτέλισε πλήρως. Πρωτίστως, όμως, απέτρεψε την επιτροπή από το να εκπληρώσει το «σκοπό» της, καθώς δεν επέτρεψε την εξέταση σημαντικών μαρτύρων και σε πολλαπλά σημεία κατεύθυνε και προστάτευε μάρτυρες. Η συνολική του στάση ήταν τόσο έκδηλα απαράδεκτη, ώστε να επικριθεί ακόμη και από τον αρχηγό του κόμματός του.
Η πολιτική και οικονομική εξουσία αδιαφορεί για την ανθρώπινη ζωή, δεν υπολογίζει τίποτα μπροστά στο κέρδος. Καμία ζωή δε μετράει μπροστά στα πλούτη που χτίζονται πάνω στη δυστυχία των πολλών. Η θανατοπολιτική, η εξαθλίωση και η καταστροφή της φύσης και του ανθρώπου είναι στον πυρήνα της ύπαρξης Κράτους και Κεφαλαίου. Η μηδενική προετοιμασία απέναντι στις φυσικές καταστροφές, η διάλυση κάθε μέτρου προστασίας της καθημερινής ζωής και η δολοφονική πολιτική θα συνεχίζεται εις βάρος της πλειοψηφίας, αν δε βάλουμε εμείς οι ίδιοι φρένο, αν δεν αγωνιστούμε ενάντια στην υποτίμησή μας, αν δεν πάρουμε στα χέρια μας τη διαχείριση των κοινωνικών αναγκών, τον πλούτο και τις αποφάσεις.
Οι περσινές κινητοποιήσεις με κορύφωση τη μεγαλειώδη συγκέντρωση στις 28/2 ξεδίπλωσε τη δυσπιστία του ελληνικού λαού απέναντι στη δικαιοσύνη, παράλληλα με την ανάγκη για απόδοση ευθυνών στους πραγματικούς υπαίτιους. Δυσπιστία για μια επιλεκτική δικαιοσύνη που λειτουργεί «ορθά» για να καταστέλλει αγώνες, να φυλακίζει και να καταστρέφει ανθρώπινες ζωές, ενώ παράλληλα κωλυσιεργεί ή κάνει τα στραβά μάτια όταν πρόκειται να δικάσει αυτό που ορίζει η κοινωνία ως δίκαιο. Είναι σημαντικό ο κόσμος να βρίσκεται οργανωμένα στους δρόμους μέσα από τους μαζικούς κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, χωρίς να τρέφει καμία αυταπάτη απέναντι στους δυνάστες του και να απαιτήσει αρχικά τα αυτονόητα, δηλαδή δικαιοσύνη και διασφάλιση ασφαλών μετακινήσεων. Να αγωνιστούμε συλλογικά και οργανωμένα ενάντια στο καθημερινό προδιαγεγραμμένο έγκλημα, για να μην ξαναζήσει κανένας άνθρωπος αυτόν τον πόνο, για να μην υπάρξει ξανά φτώχεια, θάνατος, καταστροφή.
Για όλους τους παραπάνω λόγους καλούμε σε συγκέντρωση στις 26/2 στις 19:30 στην πλατεία Δαβάκη (Περιβολάκι) απέναντι από τα γραφεία του βουλευτή Β’ Πειραιά Δημήτρη Μαρκόπουλου.
(Ακολουθεί παρακάτω σύνδεσμος με στίγμα στη πλατεία που θα διεξαχθεί η συγκέντρωση της Πέμπτης)
https://maps.app.goo.gl/UD5LNzpBb5Lh2nAV9
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ
ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ
ΚΑΜΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΥΝΑΣΤΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ
ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ & ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΘΑΝΑΤΟΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ.
ΟΛΟΙ & ΟΛΕΣ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 28/2 ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΣΤΙΣ 12:00
Αυτοδιαχειριζόμενος Κοινωνικός Χώρος Pasamontaña
Φεβρουάριος 2026
Ομάδα Τ57 Αλληλέγγυες/οι Αθήνας – Αδαμάκης Ιορδάνης
3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη.
Δεν ξεχνάμε τα 57 θύματα. Δεν ξεχνάμε τις οικογένειες που ζουν καθημερινά με την απώλεια. Δεν ξεχνάμε την αλήθεια που ακόμα ζητά να ακουστεί.
☆ Ρουβίκωνας
28/02/23 – 28/02/26
3 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΔΙΚΑΙΩΤΟΣ – ΟΛΟΙ & ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
Ακολουθεί το πανελλαδικό κάλεσμα του Ρουβίκωνα:
▪️Αθήνα: Πλατεία Συντάγματος
▪️Θεσσαλονίκη: Άγαλμα Βενιζέλου
▪️Λάρισα: Κεντρική Πλατεία
▪️Ηράκλειο: Πλατεία Ελευθερίας
▪️Καλαμάτα: Κεντρική Πλατεία
▪️Βόλος: Παραλία
▪️Κόρινθος: Περιβολάκια
▪️Ρόδος: Πλατεία Δημαρχείου
▪️Πάτρα: Πλατεία Γεωργίου (11:00)
▪️Βέροια: Πλατεία Δημαρχείου
▪️Κατερίνη: Κεντρική Πλατεία
▪️Πολύγυρος Χαλκιδικής: Δημαρχείο
▪️Σέρρες: Πλατεία Ελευθερίας
▪️Έδεσσα: Μικροί Καταρράκτες (11:00)
▪️Τρίκαλα: Πλατεία Ρήγα Φεραίου
Τα χρόνια περνούν και ο αγώνας για τα Τέμπη παραμένει αδικαίωτος. Δεν έχουμε μάθει καν τι έγινε. Μέχρι στιγμής, ο μόνος που πλήρωσε κάτι για τους 57 νεκρούς ήταν ένα δευτεροκλασάτο κομματικό βύσμα, που τοποθετήθηκε σταθμάρχης και υποχρεώθηκε να διαχειρίζεται χειροκίνητα το σιδηροδρομικό δίκτυο.
Κανένας άλλος, από την πλευρά του κράτους, δεν έχει υποστεί το παραμικρό.
Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη. Για την ακρίβεια, δεν έχουμε εμπιστοσύνη σε καμία δικαιοσύνη, οπουδήποτε, όταν αυτή βρίσκεται στα χέρια καπιταλιστών και κράτους, στα χέρια κάθε είδους ελίτ της οικονομίας και της πολιτικής. Δεν είναι καθόλου καλύτερα, για παράδειγμα, στις ΗΠΑ, όπου ένα σκάνδαλο όπως αυτό του Επστάιν δεν έχει καμία συνέπεια για κανέναν εδώ και δύο δεκαετίες.
Η πιο απλή αλήθεια στον κόσμο είναι πως κανένας δεν θα βάλει τα χέρια του να βγάλει τα μάτια του. Καμία εξουσία δεν θα επιβάλει ποινή στον εαυτό της. Δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει ποτέ «ανεξάρτητη δικαιοσύνη». Πιστεύει κανείς ειλικρινά ότι οποιαδήποτε «Νέα Δημοκρατία» θα έβαζε φυλακή τη «Νέα Δημοκρατία»;
Γι’ αυτό κι εμείς, όπως και οι συγγενείς των θυμάτων, δεν περιμένουμε τίποτα από τη δίκη για το έγκλημα των Τεμπών. Για εμάς, αυτή η δίκη είναι το τελικό πλυντήριο. Είναι η επίφαση που χρειάζονται οι απολογητές του καθεστώτος για να μπουν τίτλοι τέλους στο θέμα.
Το ερώτημα είναι: θα βάλουμε όλοι και όλες εμείς τίτλο τέλους; Θα το αφήσουμε στην άκρη και θα αρχίσουμε να μετράμε αντίστροφα για τα επόμενα Τέμπη, σε στεριά, αέρα ή θάλασσα; Και όταν συμβούν, τι θα κάνουμε τότε; Πάλι τα ίδια, που τελικά δεν φαίνεται να οδηγούν πουθενά;
57 στα Τέμπη, 600 στην Πύλο, 15 στη Χίο. Έχουμε συνηθίσει σε ένα περιβάλλον με πολλά πτώματα. Μπαίνουμε στα τρένα και δεχόμαστε ότι η πιθανότητα να μη φτάσουμε είναι αυξημένη σε σχέση με παλιά, ενώ το εισιτήριο είναι πολύ ακριβότερο. Συνηθίζουμε μια συνεχή υποβάθμιση, με αιχμές που παράγουν πτώματα με αυξανόμενο ρυθμό. Βλέπει κανείς πάτο στο πηγάδι;
Πρέπει να παρατηρήσουμε κάτι: την ώρα ακριβώς που απαιτείται από τον καθένα και την καθεμία της κοινωνικής βάσης απόλυτη συνέπεια σε κάθε πτυχή της ζωής (στη δουλειά, στην εφορία, στο πανεπιστήμιο, στον δρόμο), αυξάνεται με τον ίδιο ρυθμό και η απουσία λογοδοσίας από το κράτος και το κεφάλαιο, έστω και μέσα στα πλαίσια αυτής της πολυφορεμένης «δημοκρατικής νομιμότητας». Όσο στριμωχνόμαστε όλοι και όλες, τόσο πιο ανεξέλεγκτοι γίνονται αυτοί. Όσο αυξάνονται οι ποινές για εμάς, τόσο εξαφανίζονται για αυτούς. Όπως άλλωστε και ο πλούτος.
Κι όμως, μέσα από την υπόθεση των Τεμπών, τους είδαμε αδύναμους. Τους είδαμε να κάνουν, έστω τακτικές, υποχωρήσεις. Πότε συνέβη αυτό; Όταν, έστω μία φορά, κατέβηκαν στον δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, αρκετά θυμωμένοι. Όταν ένας πατέρας το πήρε πάνω του και έκανε απεργία πείνας, και η κοινωνία στάθηκε στο πλευρό του. Εκεί μαζεύτηκαν. Κι αυτό μας δείχνει ότι ποτέ δεν ήταν θέμα «νόμων και θεσμών», αλλά ότι τα πάντα λειτουργούν με βάση τη δύναμη, τη μαζικότητα και την ενότητα της βάσης.
Το ότι κάποιοι «κούκοι» δεν έφεραν την άνοιξη δείχνει πως χρειάζεται συνέπεια και συνέχεια. Μεγαλύτερη από ό,τι παλιά, όταν η κοινωνία ήταν πιο δυνατή και το κράτος πιο αδύναμο.
Από πέρσι μέχρι φέτος έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Και δεν πρέπει να αγνοήσουμε τις αρνητικές και αποδομητικές συνέπειες που είχε η πλημμύρα κομματικής ιδιοτέλειας – τόσο απ’ έξω προς τα μέσα όσο και αντίστροφα – στον κόσμο που κινητοποιήθηκε για δικαιοσύνη. Για άλλη μια φορά, ό,τι αγγίζει η αστική δημοκρατία, οι θεσμοί και οι ανταγωνισμοί της, διαβρώνεται.
Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως βρισκόμαστε ακριβώς εκεί που ήμασταν πριν από έναν χρόνο. Καμία δικαιοσύνη δεν έχει αποδοθεί. Περιμένουμε τα επόμενα Τέμπη. Δεν θα υπάρξουν τίτλοι τέλους· το πολύ-πολύ τα «Τέμπη» να διαδεχθεί κάποιο άλλο τοπόσημο.
Και στις φετινές συγκεντρώσεις μνήμης και οργής για το έγκλημα των Τεμπών, ο Ρουβίκωνας απευθύνεται, από τα μέσα, στην κοινωνική βάση, ζητώντας ενότητα, μαζικότητα και τόλμη. Με συνέπεια και συνέχεια. Γιατί, αν όχι στις 28, τότε πότε; Και για ποιο λόγο;
Γιατί, αν δεν απαντηθούν όλα αυτά, τότε υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος προς τα κάτω μέχρι να βρούμε τον πάτο.
ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ – ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ ΜΑΣ (Αγ.Παρασκευή)
ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ ΜΑΣ -28/2 12.00 ΣΥΝΤΑΓΜΑ
Από τις πρώτες ημέρες μετά τη δολοφονία 57 ανθρώπων στα Τέμπη πριν από τρία χρόνια εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων σε όλη την Ελλάδα διαδήλωναν καταγγέλλοντας τους πραγματικούς υπεύθυνους: το κράτος και την ιδιωτική εταιρεία Hellenic Train που λειτουργεί το σιδηροδρομικό δίκτυο (δηλαδή το κεφάλαιο). Αυτοί αγνόησαν τις προειδοποιήσεις των εργαζομένων για υποστελέχωση και απουσία συστημάτων ασφαλείας. Αυτοί επέλεξαν να μη λειτουργούν συστήματα τηλεδιοίκησης, την ώρα που μοιράζουν εκατομμύρια μεταξύ τους, σε εργολάβους και σε εταιρείες, όχι όμως για την αποτροπή λαθών σε υπηρεσίες που καλύπτουν βασικές καθημερινές ανάγκες, όπως η μετακίνηση μας.
Η δολοφονία 57 ανθρώπων στα Τέμπη ανέδειξε το ψέμα πάνω στο οποίο η πολιτική και ηοικονομική εξουσία βασίζουν την ύπαρξη τους. Υποτίθεται ότι κατοχυρώνουν την ασφάλειά μας καιπροωθούν την ευημερία της κοινωνίας. Στην πραγματικότητα ενδιαφέρονται μόνο για κέρδη και δύναμη. Μπροστά σε αυτά η ανθρώπινη ζωή λογίζεται μόνο ως εμπόρευμα, αλλιώς δεν μετράει καθόλου. Τι να πρωτοαναφερθεί; η εκτόξευση του κόστους ζωής; Οι πλειστηριασμοί της πρώτης κατοικίας; Τα κρύα σπίτια που ζεσταίνονται με μαγκάλια; οι νεκροί του συστήματος υγείας που αποκλείονται από ουσιαστική περίθαλψη; Οι δεκάδες νεκρές γυναίκες από την πατριαρχία, γιατί «τα περιπολικά δεν είναι ταξί»; Οι νεκροί από πυρκαγιές και από πλημμύρες; Οι εργάτριες και οι εργάτες που σκοτώνονται την ώρα της δουλειάς (όπως οι πέντε δολοφονημένες εργαζόμενες στο εργοστάσιο της Βιολάντα); Οι αμέτρητοι νεκροί πρόσφυγες και μετανάστες σε ναυάγια σαν και αυτό της Πύλου, της Χίου και της Κρήτης;
Προσπάθησαν να καλύψουν τις ευθύνες τους για να διασφαλίσουν τα οικονομικά και πολιτικά τους συμφέροντα, με την αλλοίωση του τόπου του εγκλήματος, με την εξαφάνιση στοιχείων, με τακτικισμούς και καθυστερήσεις, όπως η κατευθυνόμενη δικαστική έρευνα και το κομματικό φιάσκο της εξεταστικής επιτροπής. Έχουν φροντίσει άλλωστε να ελέγχουν και τα ΜΜΕ, ώστε να χειραγωγούν την κοινωνία, αλλά και την υποτιθέμενη ανεξάρτητη δικαιοσύνη (που και αυτή δεν είναι παρά κομμάτι του κράτους).
Όμως η δολοφονία στα Τέμπη δεν ξεχνιέται ούτε από τους συγγενείς των θυμάτων ούτε από τηνυπόλοιπη κοινωνία. Για αυτό και χιλιάδες ξαναβγαίνουν στους δρόμους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, για να μην το αφήσουν να περάσει έτσι. Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από κόμματα-σωτήρες και μεσσίες. Μόνο οι ακηδεμόνευτες και αυτοοργανωμένες κινητοποιήσεις της κοινωνίας σπέρνουν φόβο στους ισχυρούς. Για εμάς, που θα μπορούσαμε να είμαστε νεκροί, τραυματίες, γονείς και οικείοι, μόνο αυτές οι κινητοποιήσεις μπορούν να οδηγήσουν στην ανατροπή του συστήματος που υποτιμά την ανθρώπινη ζωή και προκαλεί τον θάνατο. Μόνο αυτές μπορούν να δικαιώσουν τον αγώνα του παρόντος και τους αγώνες του μέλλοντος.
Τώρα που οι μάσκες έπεσαν να βρούμε μαζί το θάρρος να διεκδικήσουμε όλα όσα μας ανήκουν.
ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ
ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ 28/2/2026, 12 μ.μ ΣΥΝΤΑΓΜΑ
Αναρχική πρωτοβουλία αντίστασης και δράσης Francisco Ascaso
Τέμπη-Βιολάντα-Χίος: Κράτος και Κεφάλαιο δολοφονούν.
Όλοι και Όλες στις συγκεντρώσεις της 28 Φλεβάρη:
Πλατεία Συνταγματος 12.00 – Προσυγκέντρωση 10.30πμ Προπύλαια, με το μπλοκ των σωματείων βάσης
28 Φλεβάρη 2026: 3 χρόνια από την κρατική-καπιταλιστική δολοφονία 57 ανθρώπων στα Τέμπη. Μέρα που όλοι εμείς, η κοινωνική βάση, οι εργαζόμενοι και οι εργάτριες πρέπει να βρεθούμε στους δρόμους καταλαμβάνοντας λίγο από τον χαμένο χώρο και χρόνο που εδώ και χρόνια κράτος και κεφάλαιο μας κλέβουν. Μέρα που δεν πρέπει να μείνει ως μόνο μέρα θλίψης, αλλά να μετατραπεί σε σημείο οργής, οργάνωσης και αγώνα.
Το γεγονός των Τεμπών δεν ήρθε ως στιγμή σε κενό χρόνο, ως “κακιά στιγμή”, ως διακριτό φαινόμενο διαφθοράς και υποβάθμισης των ζωών μας. Είναι άμεσα συνδεδεμένο με την δομική λειτουργία του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος. Συγκεκριμένα, το ξεπούλημα του δημόσιου σιδηροδρόμου, η συνεχής υποβάθμιση του για να μετατραπεί σε μέσο κερδοφορίας για το κεφάλαιο, αποτελεί μια δομική τακτική του συστήματος το οποίο μετατρέπει κοινωνικά αγαθά (ΜΜΜ, παιδεία, υγεία) σε αντικείμενα προς πώληση και εκμετάλλευση. Ότι δηλαδή κατακτήθηκε και χτίστηκε με το αίμα και τον ιδρώτα όλων μας, ξεπουλιέται για λίγες ψωροδεκάρες στα funds και σε κάθε λογής κερδοσκόπους. Η Hellenic Train δηλαδή, εταιρεία που ανήκει στον ιταλικό όμιλο Ferrovie (συνδεδεμένο και με την σιωνιστική πολεμική μηχανή) διέλυσε σε συνεργασία με το κράτος τις υποδομές του σιδηρόδρομου, τσέπωσε εκατοντάδες εκατομμύρια από ευρωπαικές χορηγίες για έργα που δεν έγιναν και κάπως έτσι, στις 28 Φλεβάρη 2023 57 άνθρωποι δολοφονήθηκαν για να συνεχίσει ο κύκλος κερδοφορίας του κεφαλαίου.
Το κράτος φυσικά δεν έμεινε αδρανές στον πάγιο ρόλο του: πυλώνας της ομαλής αναπαραγωγής των κερδών των από τα πάνω και βίαιη αντιμετώπιση των από τα κάτω. Οργάνωσε την ιδιωτικοποίηση του σιδηρόδρομου, αφού μέσω των ΜΜΕ είχε φροντίσει να τον παρουσιάσει ως “μη αποδοτικό” για το ελληνικό δημόσιο και τον ίδιο τον λαό, αφου φρόντισε να καλλιεργήσει τις ψευδαισθήσεις περί αναβάθμισης των κοινωνικών αγαθών μέσω της ιδιωτικοποίησης τους. Αντίθετα, για ακόμη μία φορά, φάνηκε η πραγματικότητα της καπιταλιστικής κερδοφορίας: μειώσεις προσωπικού, απολύσεις εργαζομένων, υποβάθμιση ή μη αναβάθμιση των υποδομών του δικτύου, τρένα σαπάκια να τρέχουν με ταχύτητα κουβαλώντας όσες και όσους αναζητούν έναν πιο φθηνό τρόπο μετακίνησης. Δεν μπορούμε να πάρουμε θέση υπερ ενός κρατικού σιδηρόδρομου, όμως σίγουρα ξέρουμε ότι το ξεπούλημα του έφερε τις δολοφονίες των 57 συνανθρώπων μας. Και σε αυτό είναι συνυπεύθυνο ολόκληρο το πολιτικό σύστημα (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ) που διαχειρίζεται την ελληνική κρατική οντότητα μετά την μεταπολίτευση.
Από την πρώτη στιγμή μετά την σύγκρουση των τρένων, οι μηχανισμοί κράτους, παρακράτους και του συγκεκριμένου ομίλου δεν έμειναν αδρανείς. Προσπάθησαν με κάθε τρόπο να συγκαλύψουν τα αίτια και τους πραγματικούς υπεύθυνους για τις δολοφονίες, με τον ίδιο τρόπο που το σύστημα αντιδρά σε κάθε κοινωνική-οικολογική καταστροφή. Η διαχείριση του ίδιου του γεγονότος και μετά η εξόφθαλμη συγκάλυψη, βεβαιώνουν ότι είναι πολλά που δεν γνωρίζουμε και μπορεί να μην μάθουμε ποτέ, τα οποία όμως καταδεικνύουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Γνωρίζουμε ότι μας αντιμετωπίζουν σαν αναλώσιμο δυναμικό εργασίας και αναπαραγωγής του υπάρχοντος κοινωνικού πλαισίου, για αυτό και δεν νοιάζονται αν πεθαίνουμε στις πυρκαγιές, στα τρένα, στα θαλάσσια σύνορα, στους εργασιακούς χώρους. Η αστική τάξη και το κράτος, φροντίζουν μόνο για τα κέρδη τους. Μόνο εμείς μπορούμε να σώζουμε εμάς και τους γύρω μας, αν αρχίσουμε να παίρνουμε τις ζωές μας στα δικά μας χέρια.
Για αυτό και από την πρώτη στιγμή, ο αναρχικός χώρος, τα ταξικά κινήματα, μαζί με την κοινωνική βάση και τους συγγενείς των θυμάτων που αγωνίζονταν ενάντια στην συγκάλυψη των ευθυνών και των αιτιών, βγήκαν στους δρόμους συγκροτώντας ένα αρκετά ευρύ κοινωνικό δυναμικό. Παρά τις (πολλές φορές αγεφύρωτες) διαφωνίες και διαφορές, μια μεγάλη μάζα του δυναμικού αυτού όπως και πολλοί συγγενείς των θυμάτων δεν αντιμετώπισαν αυτές τις δολοφονίες σαν ένα μεμονωμένο περιστατικό αλλά σαν μία αφορμή για συνολικότερη αντίδραση σε εκείνα τα στοιχεία της κρατικής εξουσίας και του κεφαλαίου που είναι υπαίτια όχι μόνο για τα Τέμπη αλλά και για την γενικότερη υποβάθμιση της ζωής μας και την κοινωνική-οικονομική αφαίμαξη της εργατικής τάξης. Αυτή η συνειδητοποίηση, ταυτόχρονα με ένα αρκετά ισχυρό αλλά θολό αίτημα για δικαιοσύνη, λειτούργησε ως πυροκροτητής κοινωνικού αγώνα αλλά και εξεγερτικών γεγονότων (όπως ο Φλεβάρης του 2023) για το ζήτημα.
Αναγνωρίζουμε ότι όταν η κοινωνική βάση βγαίνει μαζικά στο δρόμο, ένα κομμάτι της πάντα κουβαλάει μαζί του την κυρίαρχη (αστική-νεοφιλελεύθερη) ιδεολογία άρα και τις αντιφάσεις που αυτή φέρνει (είδαμε πχ μεγάλη μερίδα κόσμου πέρυσι τον Φλεβάρη, παρότι κατέβαινε στους δρόμους ενάντια στο κράτος και την Hellenic Train, να αναπαράγει τα αφηγήματα της κυβέρνησης περί προβοκατόρων που συγκρούονται με τους μπάτσους). Είδαμε ταυτόχρονα όμως ένα μεγάλο κομμάτι της Τάξης μας, κυρίως του νεανικού προλεταριάτου των πόλεων, να ξηλώνει τα πεζοδρόμια, να συγκρούεται με τα ΜΑΤ από την Κυψέλη μέχρι την Καλλιθέα και τον Ευαγγελισμό, να στέκεται με αλληλεγγύη σε σώμα με σώμα μάχες απέναντι στους κρατικούς δολοφόνους. Είμαστε πεπεισμένοι ότι όσο περισσότερο πολιτικό χώρο καταλαμβάνει το αναρχικό/ριζοσπαστικό κίνημα εντός κοινωνικών αγώνων (όπως αυτός των Τεμπών), τόσο περισσότεροι νέοι αγωνιστές και αγωνίστριες θα σηκώνουν την σκυτάλη του αγώνα, τόσο λιγότερο χώρο θα έχει η αντιδραστική ιδεολογία του κράτους και του κεφαλαίου εντός των κινημάτων.
Το υπάρχον κοινωνικό-οικονομικό σύστημα δεν μπορεί να φέρει “δικαιοσύνη” για τις δολοφονίες που το ίδιο διαπράττει. Το περισσότερο που μπορεί να επιφέρει απέναντι στο κοινωνικό κίνημα για τα Τέμπη είναι καταστολή για όσους επιμένουν να βγαίνουν στους δρόμους και ενσωμάτωση για όσους δεν θέτουν τους πραγματικούς υπαίτιους προ των ευθυνών τους. Στεκόμαστε με αλληλεγγύη και σεβασμό δίπλα στις κινήσεις ενάντια στην συγκάλυψη που κάνουν οι συγγενείς, οι φίλες των θυμάτων, κινήσεις οι οποίες είναι κομμάτι του συνολικότερου κοινωνικού αγώνα ενάντια στις κρατικές-καπιταλιστικές δολοφονίες. Θεωρούμε, παρ’ ολα αυτά και με βάση ότι έχει δείξει η ιστορία, ότι η μόνη δικαιοσύνη έρχεται όταν ο λαός αυτό-οργανώνεται, αγωνίζεται και εξεγείρεται. Αγώνες οι οποίοι ανοίγουν λίγο παραπάνω το δύσκολο μονοπάτι της επαναστατικής προοπτικής, της αναγκαίας κατεύθυνσης για την κοινωνική επανάσταση, για ένα κόσμο χωρίς δολοφονημένες για τα κέρδη των από τα πάνω, έναν κόσμο που οι εργάτες και η κοινωνία θα αυτο-διαχειρίζονται τον σιδηρόδρομο και όλα τα κοινωνικά αγαθά.
ΤΕΜΠΗ ΒΙΟΛΑΝΤΑ ΧΙΟΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ – ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
ΟΤΑΝ Η ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗΝ ΔΙΝΕΙ Ο ΛΑΟΣ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Βύρωνας:
Πρωτοβουλία Αγώνα στις ανατολικές συνοικίες
Απεργιακή προσυγκέντρωση στο Βύρωνα και πορεία στο Σύνταγμα
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΑΣ ΤΟ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΜΕ
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΕΣ
3 χρόνια συμπληρώνονται από το πολύνεκρο σιδηροδρομικό έγκλημα στα Τέμπη που ανέδειξε με τον πιο τραγικό τρόπο τις χρόνιες παθογένειες του σιδηροδρομικού δικτύου, τα ελλείμματα σε υποδομές και συστήματα ασφαλείας λόγω ιδιωτικοποιήσεων, καθώς και τις ευθύνες που σχετίζονται με τη λειτουργία και την εποπτεία των δημόσιων μεταφορών.
Παράλληλα, το 2025 καταγράφεται η μεγαλύτερη αύξηση των εργατικών δολοφονιών και ατυχημάτων για τουλάχιστον 2 δεκαετίες σε διάφορους κλάδους, με 201 θανάτους και 332 ατυχήματα, από τη βιομηχανία και τις κατασκευές μέχρι τη διανομή και τις υπηρεσίες! Εργαζόμενοι χάνουν τη ζωή τους ή τραυματίζονται σοβαρά εν ώρα εργασίας, λόγω μη τήρησης των κανόνων υγιεινής και ασφάλειας με κατάλληλη εποπτεία, μη παροχής Μέσων Ατομικής Προστασίας (ΜΑΠ) από τους εργοδότες, εντατικοποίησης της εργασίας με το 13ωρο και την κατάργηση αργιών. Και όλα αυτά φυσικά κάτω από συνθήκες εργοδοτικής τρομοκρατίας, κάτω από τον εκβιασμό της απόλυσης και της ποινικοποίησης οποιασδήποτε συνδικαλιστικής δράσης. Το πρόσφατο έγκλημα στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα όπου 5 εργάτριες δολοφονήθηκαν, η Αγάπη Μπουνόβα, η Αναστασία Νάσιου, η Βασιλική Σκαμπαρδώνη, η Έλενα Κατσαρού και η Βούλα Μπουκοβάλα, έρχεται να προστεθεί στη μακρά λίστα των εργατικών δολοφονιών. Μονάχα στην Αθήνα το τελευταίο 6μηνο, δεν ξεχνάμε τον θάνατο του 25χρονου Παλαστίνιου εργάτη στο εργοτάξιο του Ελληνικού και τον σοβαρό τραυματισμό Αιγύπτιου εργαζόμενου μία βδομάδα μετά, τον 50χρονο αρχιτεχνίτη στο αμαξοστάσιο του ΗΣΑΠ στον Πειραιά, την 65χρονη εργαζόμενη στην καθαριότητα του Δήμου στον Άλιμο και τον 44χρονο συντηρητή ανελκυστήρων στον “ΑΒ Βασιλόπουλο” στα Ιλίσια.
Εμείς ως Πρωτοβουλία αγώνα εντοπίζουμε ένα κοινό σημείο ανάμεσα στα Τέμπη, την Βιολάντα και τα καθημερινά εργατικά ατυχήματα. Η αιτία όλων αυτών των θανάτων είναι η διαρκώς ζητούμενη αύξηση της κερδοφορίας. Είτε μιλάμε για κάποιον εργοδότη που δεν ασφαλίζει τον εργαζόμενο που απασχολεί για delivery, είτε μιλάμε για δήμους που χρωστάνε τα ΜΑΠ στους εργαζόμενους της καθαριότητας, είτε για εργοστασιάρχες που αγνοούν τα μέτρα ασφάλειας και αδιαφορούν για την τήρηση των κανόνων πρόληψης ατυχημάτων. Είτε για μεγαλοεργολάβους στο Ελληνικό, που αναγκάζουν μετανάστες να δουλεύουν σε εξαντλητικές συνθήκες, είτε ακόμα και για το ίδιο το κράτος που διαχρονικά υπονομεύει τις δημόσιες παροχές όπως οι συγκοινωνίες μέχρι να τις ξεπουλήσει σε κάποια πολυεθνική που αδιαφορεί για την ασφάλεια των επιβατών. Σ΄όλα τα παραπάνω βλέπουμε έναν κοινό παρονομαστή. Μας παρέχουν τα ελάχιστα ώστε να κερδίσουν τα μέγιστα!
Μετά τις περσινές πρωτοφανείς μαζικές απεργιακές συγκεντρώσεις, είδαμε έστω και για λίγο ο φόβος να αλλάζει πλευρά. Είδαμε πως όταν στεκόμαστε ο ένας δίπλα στην άλλη μπορούμε να πάρουμε πίσω το οξυγόνο που μας έχουν κλέψει. Ξέρουμε ότι δικαιοσύνη για τους νεκρούς μας δεν θα βρούμε σε καμία δικαστική αίθουσα και με κανένα αυτόκλητο προστάτη. Μόνο με τους συλλογικούς μας αγώνες μπορούμε να επιβάλλουμε το δίκιο μας σε κάθε πτυχή της ζωής μας: από την εργασία μας μέχρι την γειτονιά μας, ενάντια στις ”νόμιμες” αδικίες και στις δολοφονικές πολιτικές τους. Δυστυχώς φέτος είμαστε ακόμη λιγότεροι. Δυστυχώς κανένας υπαίτιος δεν έχει δικαστεί και κανένα μέτρο δεν έχει παρθεί προς την κατεύθυνση της ασφάλειάς μας στο μέλλον. Με όπλο μας την αλληλεγγύη θα αποδώσουμε δικαιοσύνη μέσα από τους αγώνες μας. Και φέτος, στις 28/2, να αδειάσουν οι χώροι της καθημερινής μας εκμετάλλευσης, να γεμίσουν οι δρόμοι της συλλογικής διεκδίκησης και αξιοπρέπειας. Για να πάρουμε πίσω όσα μας ανήκουν, για να μην πεθαίνουμε δουλεύοντας.
Σάββατο 28/2 στις 11:00, ΠΛ.ΜΑΡΤΑΚΗ (ΔΕΛΗΟΛΑΝΗ), ΒΥΡΩΝΑΣ
ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ
Πρωτοβουλία Αγώνα στις ανατολικές συνοικίες
Συνέλευση κάθε Δευτέρα 19:30, στο Κοινωνικό Παντοπωλείο Βύρωνα
(Κολοκοτρώνη & Κυζίκου)
Email: protovoulia.anatolika@espiv.net | fb: Πρωτοβουλία Αγώνα στις ανατολικές συνοικίες
KKE(M-Λ)
ΧΡΟΝΙΑ ΑΠ΄ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΙΚΟ-ΚΡΑΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ – ΝΑ ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΟΥΝ, ΞΑΝΑ, ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΧΩΡΑ! Πανελλαδικά καλέσματα
Αθήνα: 10:30 στα Προπύλαια
Θεσσαλονίκη: 12:00 στο Άγαλμα Βενιζέλου
Πάτρα: 11:00 στην Πλατεία Γεωργίου
Γιάννενα: 12:00 στην Περιφέρεια
Χανιά: 11:00 στην Πλατεία Αγοράς
Ηράκλειο: 12:00 στην Πλατεία Ελευθερίας
Ξάνθη: 12:00 στην Κεντρική Πλατεία
Βόλος: 12:00 στην Παραλία
Λάρισα: 12:00 στην Κεντρική Πλατεία
Κέρκυρα: 12:00 στην Πόρτα Ριάλα
Ηγουμενίτσα: 12:00 στην Πλατεία Δημαρχείου
Κιλκίς: 12:00 στην Πλατεία Ελευθερίας
Τρίκαλα: 12:00 στην Κεντρική Πλατεία
Σάμος: 12:00, Πλατεία Καρλοβάσου
Βόλος:
Συντονισμός Συλλογικοτήτων Βόλου
Καμία κρατική δολοφονία μην ξεχαστεί
Να εκδικηθούμε για τους νεκρούς της τάξης μας
Το έγκλημα στα Τέμπη δεν ξεχνιέται, δεν συγκαλύπτεται, ζητά τιμωρία!
Το λαϊκό κίνημα να ανατρέψει την κυβέρνηση
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!
Ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση Σάββατο 28/02 στις 11:00 στο Ταχυδρομείο (Δημητριάδος και Αγ. Νικολάου)
Στις 28 Φλεβάρη συμπληρώνονται 3 χρόνια από το προμελετημένο μαζικό κρατικό έγκλημα στα Τέμπη, όταν στον ιδιωτικοποιημένο σιδηρόδρομο της χώρας συγκρούστηκαν μετωπικά 2 τρένα. 57 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, γιατί το σύνολο των κυβερνητικών και κρατικών μηχανισμών αποφάσισαν πως οι ασφαλείς μεταφορές είναι ακριβές για τον ελληνικό καπιταλισμό, σε αντίθεση με την ανθρώπινη ζωή που κοστολογήθηκε φτηνή και αναλώσιμη.
Για το θάνατο των 57 ανθρώπων στα Τέμπη, στην πλειοψηφία τους νέων παιδιών, ευθύνες έχει όλη η αστική σαπίλα που επένδυσε στην απαξίωση, στην υποβάθμιση, στο ξεπούλημα και κυρίως στη συνολική αλλαγή του χαρακτήρα των σιδηροδρόμων, από μέσο φτηνής και ασφαλούς μετακίνησης, σε μέσο μεταφοράς εμπορευμάτων από το λιμάνι της COSCO στα Βαλκάνια. Όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, επιδοτούμενοι εργολάβοι, χρυσοκάνθαροι των Βρυξελών και της ΕΕ, εταιρικές κοινοπραξίες, εργοδοτικοί κρατικοδίαιτοί συνδικαλιστές, έχουν βαθιά χωμένη τη μούρη τους στο έγκλημα των Τεμπών. Πρώτη στο κάδρο η κυβέρνηση της ΝΔ που δεν προσπαθεί απλά να αποκρύψει τις ευθύνες της, αλλά προσπαθεί να συγκαλύψει ένα έγκλημα με δράστη όλο τον αστικό και επιχειρηματικό μηχανισμό.
Από αυτή την άποψη ο χαρακτήρας του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών δεν καθορίζεται από τα επιμέρους στοιχεία που συγκροτούν την υπόθεση, τα οποία επιχειρεί να απαξιώσει η κυβερνητική προπαγάνδα, αλλά από το βασικό κορμό της απαξίωσης, της υποβάθμισης, και του ξεπουλήματος του δημόσιου σιδηρόδρομου, στην οποία συγκροτήθηκαν όλες οι καταστροφικές εξελίξεις για τον ελληνικό σιδηρόδρομο και ενοποιήθηκε όλο το αστικό, κυβερνητικό και επιχειρηματικό κατεστημένο.
Το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη δεν αποτέλεσε ούτε την αρχή ούτε το τέλος του ματωμένου δρόμου που ακολουθεί ο ελληνικός καπιταλισμός. Η φετινή «επέτειος» για τα Τέμπη συμπίπτει με το έγκλημα του «περίλαμπρου ελληνικού επιχειρείν» στην Βιολάντα με τη δολοφονία 5 εργατριών και τη δολοφονία 15 μεταναστριών και μεταναστών στη Χίο, σε ένα Αιγαίο που λιμενικό, Frontex και ΕΕ το έχουν μετατρέψει σε ένα απέραντο υδάτινο νεκροταφείο.
Οι κρατικές δολοφονίες, ο ωμός κοινωνικός πόλεμος του κεφαλαίου ενάντια σε όποιον εξαιρείται από τους κυρίαρχους σχεδιασμούς ή φαντάζει ως εμπόδιο σε αυτούς αποτελεί δόγμα για έναν καπιταλισμό σε κρίση, που έχει πάρει απόφαση πως η ανάκαμψη του θα πατήσει επι πτωμάτων. Οι νεκροί στην Πύλο, οι εργάτες που κατακρεουργούνται στα σύγχρονα κάτεργα του 13ωρου, οι Ρομά που πέφτουν νεκροί στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις της αστυνομίας, οι αγωνιστές όπως ο Βασίλης Μάγγος που δολοφονούνται για να επιβάλει ένας πολυεθνικός κολοσσός καθεστώς τοποτηρητή σε μια πόλη, είναι οι συνέπειες του καθεστώτος επιχειρηματικής άμυνας και ασφάλειας που θωρακίζει τα συμφέροντα του πλούτου. Από τα σύνορα μέχρι τα εργοστάσια, από τα πεδία των ιδιωτικοποιήσεων μέχρι τους χώρους των μεγάλων επενδυτικών σχεδιασμών, από τις βουνοκορφές και τους κάμπους της ενεργειακής μετάβασης μέχρι τα διαλυμένα νοσοκομεία, κράτος, κεφάλαιο και οι επίσημοι και οι ανεπίσημοι στρατοί τους δολοφονούν με σχέδιο και στόχο.
Απέναντι στον κοινωνικό πόλεμο του κεφαλαίου το ζητούμενο δεν είναι κάποια μορφή διαιτησίας ή ενός fair play, που θα αποκαταστήσει τη χαμένη τιμή της αστικής δικαιοσύνης, των αστικών θεσμών και θα επιφέρει μια κοινωνική σφαγή με το γάντι. Η δικαιοσύνη ή θα είναι προϊόν του δρόμου, της λαϊκής διεκδίκησης, του λαϊκού εκβιασμού ή θα είναι ένα πουκάμισο αδειανό, ένα παρακαλετό στον τύραννο, μια ικεσία για οίκτο. Το ζητούμενο είναι να πολεμήσουμε για να ηττηθεί ότι μετατρέπει τη ζωή μας σε φτηνό εμπόρευμα, τις πόλεις μας σε τουριστικό προϊόν, τα δημόσια αγαθά σε μπίζνα, το περιβάλλον σε επενδυτική ευκαιρία. Για να ζήσουμε το ζητούμενο δεν είναι να φτιάξουμε το σύστημα, είναι να το διαλύσουμε.
Όλα αυτά τα χρόνια οι μηχανισμοί αντιεξέγερσης προσπάθησαν και προσπαθούν να εκτονώσουν τα λαϊκά ξεσπάσματα. Κορυφαία θέση σε αυτούς κατέχει ο επίσημος κρατικός, εργοδοτικός, γραφειοκρατικός συνδικαλισμός των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΥ, ΕΚΒ. Είναι προφανές πως πολλά σφυριά χτυπάνε στην προσπάθεια να μη λάβει η λαϊκή οργή σε κάθε της φάση γενικευμένο χαρακτήρα πολιτικής διεκδίκησης, να μη λάβει ρόλο πρωταγωνιστή στις πολιτικές εξελίξεις να μη συγκροτηθεί ένα ρεύμα πέρα και έξω από την αναζήτηση δικαστικής διευθέτησης του εγκλήματος των Τεμπών και τόσων άλλων κρατικών εγκλημάτων, που τελικά θα διεκδικεί πολιτικές ανατροπές με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Η αποκάλυψη της μάσας του Παναγόπουλου, προέδρου της ΓΣΕΕ δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία, αν αναλογιστεί κανείς το ρόλο του επίσημου συνδικαλισμού όλα αυτά τα χρόνια. Αποτελεί όμως ευκαιρία να αναλογιστεί η μαχόμενη κοινωνία με ποιους μπορεί να δώσει και με ποιους δεν μπορεί να δώσει τη μάχη για την ανατροπή.
Αυτό που απαιτείται σήμερα είναι η εμφάνιση ενός αγωνιστικού ρεύματος που θα διαμορφώσει όρους κλιμάκωσης και κλονισμού της αστικής σταθερότητας. Ένα αγωνιστικό ρεύμα που θα πάει την αντιπαράθεση όχι απλά μέχρι τις δικαστικές αίθουσες, αλλά σε μια εξεγερσιακή λαϊκή διαδικασία που θα κονταροχτυπηθεί με τον πυρήνα του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών και του διαρκούς εγκλήματος της κοινωνικής υποβάθμισης των εργαζόμενων και της νεολαίας.
Απαιτείται ένας παλλαϊκός γενικός ξεσηκωμός, που θα υπερβαίνει με μαχητικό, ανατρεπτικό και συγκρουσιακό τρόπο τα μέχρι σήμερα όρια του κινήματος, με στόχο να πέσει η κυβέρνηση που είναι βουτηγμένη στο αίμα δολοφονιών, στη συνενοχή και στη συγκάλυψη.
Καμία κρατική δολοφονία μη συγκαλυφθεί
Ο λαός σώζει το λαό ανατρέποντας την κυβέρνηση των δολοφόνων.
22/02/2026
Ανοιχτή συνέλευση για τα Τέμπη
Πορεία για τα Τέμπη το Σάββατο 28/2 12:00 στον θόλο του Π.Θ.
ΣΑΝ ΠΟΛΛΑ ΦΕΡΕΤΡΑ ΔΕΝ ΜΑΖΕΥΤΗΚΑΝ ΣΕ ΚΑΙΡΟ ΕΙΡΗΝΗΣ;
ΜΑΝΔΡΑ-ΜΑΤΙ-ΤΕΜΠΗ-ΠΥΛΟΣ-ΧΙΟΣ-ΤΡΙΚΑΛΑ
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΥΓΚΑΛΗΠΤΟΥΝ
ΟΛΟΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
Πάτρα:
Δυσήνιος Ίππος
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ
ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ ΜΑΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΑΣΦΥΞΙΑ
ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ: ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΦΛΕΒΑΡΗ, 11.00 ΠΛ.ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Αγωνιστικές Κινήσεις
Πανελλαδικά καλέσματα των Αγωνιστικών Κινήσεων για τις 26 και 28 Φλεβάρη
Ιωάννινα:
Τ57 Ιωαννίνων
Νεκροί 57 – Ένοχοι 0;
Γιατί να συμμετέχω στην φετινή πορεία για τα Τέμπη;
● Γιατί θα μπορούσε ο καθένας και η καθεμία μας να είναι στη θέση όσων χάθηκαν.
● Γιατί όλο και περισσότερο η ανθρώπινη ζωή εξευτελίζεται μπροστά στο κέρδος των λίγων.
● Γιατί εδώ και 3 χρόνια δεν έχει αλλάξει τίποτα.
● Γιατί τα βαγόνια παραμένουν σκοτώστρες.
● Γιατί οι συγγενείς και ο κόσμος απαιτούν δικαιοσύνη και το κράτος συγκαλύπτει συστηματικά το έγκλημα.
Απαιτούμε:
● Να καταργηθεί το άρθρο 86 του συντάγματος περί ευθύνης υπουργών.
● Να υπάρξει λογοδοσία των όποιων υπεύθυνων και απονομή δικαιοσύνης.
● Να ζούμε με αξιοπρέπεια, να μετακινούμαστε ελεύθερα και με ασφάλεια.
● Οι ζωές να μετράνε περισσότερο από το κέρδος.
Ποιοί είμαστε και γιατί τώρα;
● Το Τ57 είναι ένα δίκτυο πολιτών με ομάδες σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, που συστάθηκε με απώτερο σκοπό την στήριξη του δικαστικού αγώνα για τα Τέμπη με συνεχή παρουσία πολιτών στα δικαστήρια. Στο τώρα, που η δίκη στις 23/3 πλησιάζει, επιλέγουμε να οργανωθούμε ώστε να υπάρξει πραγματική απονομή δικαιοσύνης και όχι πολιτική εκμετάλλευση. Ενάντια σε κόμματα και λογικές ανάθεσης.
Γιατί να οργανωθώ μέσω του Τ57;
● Οργανωνόμαστε από τα κάτω ενάντια στην επιβαλλόμενη απάθεια που οδηγεί τον κόσμο να μην συμμετέχει σε ζητούμενα που τον ενδιαφέρουν άμεσα.
● Γιατί η συλλογική δράση και η αλληλεγγύη αποτελούν όπλο ώστε να μην μένουμε μόνοι μπροστά στις αποφάσεις που παίρνονται για εμάς.
● Γιατί οι περσινές μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις έδειξαν την δυναμική που μπορεί να έχει το κοινωνικό σύνολο ενάντια σε καθετί που του στερεί την ελευθερία και τη ζωή.
Έτσι και φέτος, το Σάββατο 28 Φλεβάρη και ώρα 12:00 μ.μ. κατεβαίνουμε στο δρόμο.
Ραντεβού στην Περιφέρεια Ηπείρου
Αντεπίθεση των εργαζομένων
28/2 Απεργία και Συγκέντρωση: 12:00, Περιφέρεια
3 χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών, οι δολοφόνοι του Μητσοτάκη κάνουν τα πάντα για να συνεχιστεί το μπάζωμα. Θέλουν προκλητικά να μείνει το έγκλημα ατιμώρητο: εξεταστικές επιτροπές, δικαστήρια, κοινοβούλιο κουκουλώνουν με κάθε τρόπο την αλήθεια, μετατρέποντας τη συγκάλυψη σε βασικό «έργο» της κυβέρνησης. Τους χάλασαν τα σχέδια οι περσινές μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις στις 28 Φλεβάρη. Ήταν μια μεγάλη ιστορική στιγμή, οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις της Μεταπολίτευσης: Εκατομμύρια εργαζόμενοι, νέοι και φτωχά λαϊκά στρώματα ξεχύθηκαν σε πάνω από 200 πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά, παραλύοντας όλη τη χώρα και ξεχειλίζοντας από οργή για την ατιμωρησία, διαφθορά, αλαζονεία
Η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη εγκλήματα, συγκάλυψη, ατιμωρησία: ακρίβεια, μισθοί πείνας, πλήρης διάλυση των Συλλογικών Συμβάσεων, εργατικά «ατυχήματα» δολοφονίες. Ενοίκια σε δυσθεώρητα ύψη, ενώ με πλειστηριασμούς τα funds αρπάζουν σπίτια λαϊκών οικογενειών. Το Κράτος Έκτακτης Ανάγκης μονιμοποιείται, ένα τρομοκρατικό καθεστώς για να τσακίσει κάθε εργατική κατάκτηση. Η απειλή του πολέμου πιο άμεση από ποτέ, με πολλαπλά μέτωπα σε κάθε γωνιά του πλανήτη από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Η διαφθορά, οι συγκαλύψεις, ο αυταρχισμός, τα ψέματα και οι απειλές του «βοναπάρτη» Μητσοτάκη και της κλίκας του ξεπερνάνε τα όρια καθημερινά, φτάνοντας να απειλούν με μια μαύρη, πραξικοπηματική συνταγματική αναθεώρηση. Μας έχουν κηρύξει έναν αμείλικτο, λυσσασμένο ΤΑΞΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ. Πλούσιοι και μεγαλοεπιχειρηματίες βγάζουν αμύθητα κέρδη, ενώ υπέρογκα ποσά δίνονται στους μηχανισμούς καταστολής, στη συμμετοχή στα πολεμικά σχέδια ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ. Οι δολοφονίες των εργατριών στη μπισκοτοβιομηχανία «Βιολάντα» αποκαλύπτουν την τρομοκρατία σε κάθε χώρο δουλειάς, την έλλειψη ελέγχου από οποιοδήποτε μηχανισμό του κράτους, αλλά και την πραγματική ουσία του νεοφιλελευθερισμού: ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΖΩΕΣ.
Η κατάσταση στον κλάδο του Επισιτισμού-Τουρισμού
Ο κλάδος του Επισιτισμού-Τουρισμού αποτελεί το σήμα κατατεθέν της υπερεκμετάλλευσης των εργαζομένων! Ανασφάλιστη εργασία με μισθούς πείνας, εξαντλητικά ωράρια με απλήρωτες υπερωρίες και φυσικά ούτε λόγος για τήρηση της εργατικής νομοθεσίας (προσαυξήσεις, Δώρα, επιδόματα κ.α.). Οι συνάδελφοι διανομείς καλούνται να εργαστούν σε ένα εργασιακό μεσαίωνα, σε μια εμπόλεμη ζώνη. Τα δεκάδες εργατικά δυστυχήματα-δολοφονίες (σχεδόν 100 νεκροί διανομείς από το 2017), σε συνδυασμό με τις άθλιες εργασιακές συνθήκες που επικρατούν στον κλάδο είναι η καθημερινότητα που βιώνει ο κάθε διανομέας. Το κερασάκι στην τούρτα είναι το καθεστώς του freelancer, δηλαδή του «ελεύθερου» σκλάβου, που νομιμοποίησε ο ν. Χατζηδάκη με στόχο αυτό το μοντέλο εργασίας να επεκταθεί και σε άλλους κλάδους εργαζομένων. Ένα μοντέλο εργασίας, όπου οι εργοδότες-εταιρίες αποποιούνται νόμιμα όλες τις εργασιακές και ασφαλιστικές τους υποχρεώσεις-δικαιώματά μας.
ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ – Ή ΑΥΤΟΙ Ή ΕΜΕΙΣ! Όπλο μας η Ενότητα, ο Αγώνας, η Οργάνωση
Μετά τις 28/2, η νίκη της απεργίας πείνας στο Σύνταγμα (Ρούτσι), οι κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη, νικηφόροι εργατικοί αγώνες (ναυτεργάτες, επισιτισμός, εκπαιδευτικοί κ.ά.), οι αγροτικές κινητοποιήσεις δείχνουν ΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΔΡΟΜΟ. Ενάντια στην αθλιότητα, τους συμβιβασμούς, τα αδιέξοδα της επίσημης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, όλων των αποχρώσεων. Έναν δρόμο αξιοπρέπειας και αγώνα, που παλεύει να «συναντηθεί» με το αγέρωχο βλέμμα της ιστορίας των 200 εκτελεσμένων της Καισαριανής.
Με την οργάνωση μας στα Σωματεία μας, με επιτροπές αγώνα σε κάθε χώρο δουλειάς με Αγώνα Διαρκείας, να παλέψουμε για να σπάσει η συγκάληψη και για πραγματική τιμωρία των δολοφόνων. Για να βάλουμε τέλος στις αυθαιρεσίες των εργοδοτών και να διώξουμε την δολοφονική κυβέρνηση Μητσοτάκη
• ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ ΚΛΑΔΙΚΗ ΣΣΕ ΜΕ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ-ΚΑΤΩ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ
• ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ – ΤΑ ΤΡΕΝΑ ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ
• ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ, ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥΣ, ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ
• ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΙΜΩΡΗΣΟΥΜΕ – ΚΑΤΩ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ
Χανιά:
Συνέλευση Κατειλημμένης Πρυτανείας
Κάλεσμα στην πορεία για τα Τέμπη, Σάββατο 28 Φλεβάρη, 11:00, πλ. δημοτικής αγοράς
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΜΑΣ ΚΕΡΝΑΝΕ ΘΑΝΑΤΟ…
Κι εμείς δεν σταματάμε να μετράμε νεκρούς/ές. Αν κάτι είναι που συνδέει το καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, τους/τις δολοφονημένους/ες μετανάστ(ρι)ες σε Χίο και Πύλο, την εργοδοτική δολοφονία στο εργοστάσιο της Βιολάντα είναι ότι οι ζωές των από τα κάτω δεν μετράνε. Γιατί πάνω από τις ζωές μας μπαίνουν τα κέρδη τους.
Τα Τέμπη στην Ελλάδα, το Νόβι Σαντς στη Σερβία και η Κόρδοβα στην Ισπανία είναι λίγα μόνο στιγμιότυπα που επιβεβαιώνουν ότι η ασφάλειά μας θυσιάζεται στον βωμό της κερδοφορίας. Η εντατικοποιημένη εργασία, οι αντιεργατικοί νόμοι (π.χ. 13ωρη εργασία), τα αιματοβαμμένα μεροκάματα αποτελούν καθημερινότητα.
Δεν πιστεύουμε σε σωτήρες, δεν περιμένουμε από κανένα κόμμα να αλλάξει τη συνθήκη που ζούμε. Στην εξαθλίωση που βιώνουμε απαντάμε μέσα από τις αντιστάσεις μας. Γιατί η ζωή αναπνέει στον αγώνα.
ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
Κατάληψη Rosa Nera
Χανιά, Πλατεία Αγοράς, Σάββατο 28 Φεβρουαρίου στις 11 π.μ.
Δεν ξεχνάμε το κρατικό – εργοδοτικό έγκλημα στα Τέμπη. Δεν συγχωρούμε, δεν παραιτούμαστε, οργανωνόμαστε. Οι ζωές μας πάνω από τα κέρδη τους.Όλες και όλοι στους δρόμους
Στις διαδηλώσεις για το έγκλημα στα Τέμπη συνεχίζει σταθερά και αμείωτα να εκφράζεται η διεκδίκηση των αξιών της δικαιοσύνης και της αλήθειας. Όπως και της επισήμανσης των πολιτικών και ταξικών αιτιών που οδηγούν σε αυτά τα κρατικά και καπιταλιστικά εγκλήματα.
Τρία χρόνια μετά και οι ίδιοι οι ένοχοι για τα Τέμπη συνεχίζουν την συγκάλυψη των φονικών τους ευθυνών, συνεχίζουν την μείωση του προσωπικού στις μεταφορές όπως και των δαπανών για την ασφάλεια επιβατ(ισσ)ών και εργατ(ρι)ών, την αύξηση των εισιτηρίων, την εξάρτηση από ιδιωτικές εταιρείες. Με λίγα λόγια, όλους τους παράγοντες που οδηγούν σε συνέχιση των θανατηφόρων ατυχημάτων στις μεταφορές για τα κέρδη των αφεντικών και του πολιτικού τους προσωπικού.
Γιατί το έγκλημα στα Τέμπη συνδέεται με την χρόνια υποχρηματοδότηση και υποστέλεχωση στον σιδηρόδρομο από όλες τις κυβερνήσεις (50% του προσωπικού μειώθηκε τα τελευταία 10 χρόνια), την κρατική αναλγησία απέναντι στις προειδοποιήσεις των εργαζόμενων και την παρανομοποίηση των σχετικών απεργιών τους για τα ζητήματα ασφάλειας, την εσκεμμένη καθυστέρηση έργων παρά τις παραιτήσεις υπεύθυνων ασφαλείας, την απουσία υποδομών και γενικών σχεδίων αποτροπής ατυχημάτων.
Στην μεταπολιτευτική Ελλάδα, ο σιδηρόδρομος – εργαλείο της βιομηχανικής εποχής, των συγκρούσεων, των αγώνων και των εγκλημάτων της – αποτελούσε παράλληλα και όχημα συνοχής και εμπιστοσύνης ενώ θεωρούνταν έως πριν τρία χρόνια το «λαϊκό και ασφαλές» μεταφορικό μέσο – κυρίως εργαζόμενων και φοιτητ(ρι)ών. Η απώλεια της εμπιστοσύνης, το συλλογικό πένθος και η συλλογική οργή έχουν ήδη επιφέρει ένα ανεπανόρθωτο ρήγμα το οποίο δεν επουλώνεται.
Άλλωστε, η φράση «δεν έχω οξυγόνο» συγκλόνισε κάθε άνθρωπο που δεν έχει λόγους να ταυτίζεται με τους υπεύθυνους του εγκλήματος. Είναι μια φράση που κατέδειξε την φρίκη μέσα στην οποία χάθηκαν ανθρώπινες ζωές, τους μηχανισμούς συγκάλυψης, την αναλγησία και την αδιαφορία της εξουσίας και των ανεπαρκών και διαλυμένων θεσμών της υποτιθέμενης «πολιτικής προστασίας». Παράλληλα η προσπάθεια των ανθρώπων που μέσα στις φλόγες ακούγονται στα ηχητικά αρχεία να προσπαθούν να βοηθήσουν ή να ανακουφίσουν ο ένας την άλλη, την ώρα της τραγωδίας, μας υπενθύμισαν ποια είναι η δική μας πλευρά, οι δικές μας αξίες και το δικό μας χρέος.
Είναι, λοιπόν, πολύ σημαντική η διάχυση της φράσης στα στόματα όλο και περισσότερων ανθρώπων «να βάλουμε τις ζωές μας πάνω από τα κέρδη τους» μετά το συλλογικό τραύμα των Τεμπών. Περιέχει την κατάφαση στην ζωή ενάντια στις εξουσίες του θανάτου που με χυδαίο τρόπο επιχειρούν να συσκοτίσουν τα στοιχεία και τις (υλικές και ταξικές) αιτίες των εγκλημάτων τους.
Είναι, επίσης, σημαντικό πως τα μηνύματα των διαδηλώσεων συνδέονται κάθε χρόνο και με το μέσο οργάνωσης και διάδοσης τους: την γενική απεργία. Είναι προφανές πως η μεγάλη αύξηση των εργατικών δυστυχημάτων που οφείλονται – επίσης – στην μείωση του κόστους και των ελέγχων ασφάλειας στους χώρους εργασίας είναι εργοδοτικές δολοφονίες που έχουν τα ίδια αίτια και τους ίδιους ή ανάλογους πολιτικούς και ταξικούς ένοχους με το έγκλημα των Τεμπών.
Το έγκλημα στην ματωμένη «καινοτόμα» Βιολάντα, τα εγκληματικά «ατυχήματα και δυστυχήματα» που αυξάνονται κάθε χρόνο στους χώρους της δουλειάς και τα εγχειρήματα συγκάλυψης τους όπως στην υπόθεση εργοδοτικής δολοφονίας του Μανώλη Αφράτη στο Ρέθυμνο, τα απάνθρωπα ρατσιστικά εγκλήματα στο Φαρμακονήσι, την Πύλο και πρόσφατα στην Χίο έχουν τους ίδιους ή ανάλογους πολιτικούς και ταξικούς υπεύθυνους με το καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη.
Τρία χρόνια μετά, απέναντι στην εγκληματική αναλγησία των αφεντικών και των κυβερνήσεων τους, για όσες και όσους αγωνίζονται για απελευθέρωση από κάθε μορφή εκμετάλλευσης, για αλήθεια, δικαιοσύνη, ζωή, η οργάνωση στην βάση των πραγματικών τους αναγκών είναι μονόδρομος.
Κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη για τα Τέμπη. Μεταφορές, υγεία, παιδεία, ελεύθερα για όλες και όλους ως δημόσια αγαθά, πρόσβαση για όλες και όλους σε νερό, ρεύμα και στέγη με άμεση εμπλοκή των εργαζόμενων σε όλες τις αποφάσεις για τις κοινωνικές υπηρεσίες.
Οι ζωές μας πάνω από τα κέρδη τους
Χανιά, Πλατεία Αγοράς, Σάββατο 28 Φεβρουαρίου στις 11 π.μ.
Κατάληψη Rosa Nera
Ηράκλειο:
Api Nere – Αντιεξουσιαστική Ομάδα στο Ηράκλειο
Όλοι/ες/α στον δρόμο στις 28/02 για το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη | Πλ. Ελευθερίας, 12:00
Φέτος συμπληρώνονται 3 χρόνια από το κρατικό – καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη. 3 χρόνια και τίποτα δεν έχει τελειώσει. Συγκάλυψη, παραπλάνηση και έλεγχος της δικαιοσύνης, ψευδή στοιχεία, δολοφονίες μαρτύρων, κοροϊδία και διαπόμπευση συγγενών και αγωνιστ(ρι)ών αλληλέγγυων. 3 χρόνια που οι ένοχοι μας κουνάνε το δάχτυλο και είναι ακόμα ατιμώρητοι, ενώ κράτος και κεφάλαιο αδιάλειπτα σκοτώνουν και τρομοκρατούν. Από τα σύνορα και την ολομέτωπη επίθεση στις μετανάστ(ρι)ες, μέχρι τα εργοστάσια κάτεργα, τα τρένα, τα νοσοκομεία, τα πλοία και τις φυλακές, η ανάπτυξη και τα κέρδη τους βάφονται από το αίμα της τάξης μας. Όλα αυτά σε μια συνθήκη συνεχούς στρατιωτικοποίησης της κοινωνίας, όπου η πολεμική μηχανή ακονίζει τα μαχαίρια της έτοιμη να μας θυσιάσει σε διακριτικούς, εθνικιστικούς και ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Η θέση μας, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι άλλη από το δρόμο. Η δικαιοσύνη για τους νεκρούς της τάξης μας δεν αποδίδεται στα έδρανα της Βουλής, στις εκλογές. Η δικαιοσύνη που απαιτούμε δεν μπορεί να είναι η ίδια που διαιωνίζει το κρατικό μονοπώλιο εξουσίας και τη κυριαρχια πάνω στα σώματα μας. Η δικαιοσύνη αποδίδεται στο δρόμο, στον διαρκή αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση και την ταξική χειραφέτηση.
Κανένας άλλος κόσμος δεν είναι εφικτός, όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός
Ούτε εθνικός ούτε θρησκευτικός ο δικός μας πόλεμος είναι ταξικός και κοινωνικός
Τέμπη, Νόβι-Σαντ, Πύλος, Χίος, Παλαιστίνη, δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη
Προλεταριακή Περίπολος
28/2/2023 Το αίμα που χύθηκε στα Τέμπη δεν ξεβάφει
Το έγκλημα στα Τέμπη παραμένει βαθιά χαραγμένο στην ταξική μνήμη. Οι αγώνες για δικαίωση των νεκρών της Τάξης μας που χάθηκαν στα τρένα σημείο/ορόσημο του ταξικού πολέμου που μαίνεται.
Στις 28/2/2026 συμπληρώνονται 3 χρόνια από το κρατικό/καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη με την σύγκρουση δύο τρένων και τον θάνατο 57 ανθρώπων. Το τραγικό γεγονός στα Τέμπη ξεγύμνωσε με απόλυτο τρόπο την δολοφονική φύση του καπιταλιστικού συστήματος, την κρατική/κυβερνητική συνενοχή/συνδρομή και έπειτα προσπάθεια συγκάλυψης στο έγκλημα καθώς και τα καταστροφικά αποτελέσματα των μνημονίων της ΕΕ στις δημόσιες υποδομές, τους εργασιακούς χώρους και τα μέτρα ασφαλείας σε αυτά. Η περίπτωση του σιδηροδρομικού δικτύου της χώρας και η διαχείρισή του από το κράτος και το κεφάλαιο (εγχώριο και μη) είναι ενδεικτική της ταξικής υπερυποτίμησης που συντελείται τα τελευταία χρόνια με μεγάλη ένταση σε όλα τα κοινωνικά/εργασιακά πεδία. Μια ταξική υπερυποτίμηση που μεταφράστηκε σε απαξίωση του ελληνικού σιδηροδρόμου και υπερχρέωση του από τους διαχειριστές του κράτους και έπειτα ακολούθησε το ξεπούλημα με βάση της μνημονιακές προσταγές και υποχρεώσεις στα πλαίσια της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης της χώρας. Έτσι συντελέστηκε η ιδιωτικοποίηση ακόμα ενός δημόσιου πλούτου αφού ο ΟΣΕ θα περάσει από κρατική διαχείριση στα χέρια του κεφαλαίου και συγκεκριμένα της ιταλικής Train Italia. Η Hellenic Train -όπως μετονομάστηκε- θα συνεχίσει της απαξίωση και παραμέληση του σιδηροδρομικού δικτύου την μη εφαρμογή των απαραίτητων μέτρων προστασίας στα τρένα για τους εργαζόμενους και επιβάτες και μόνος σκοπός της με την συγκατάθεση του κράτους θα είναι η αύξηση του κέρδους σε βάρος όσων αναφέρθηκαν. Τέλος όσον αφορά τα τρένα δεν γίνεται να μην αναφερθεί η κυριολεκτικά δολοφονική μη υλοποίηση από πλευράς κράτους-νδ-Υπ.Μεταφορων Κ.Καραμανλή της σύμβασης 717 η οποία αν είχε υλοποιηθεί δεν θα θρηνούσαμε 57 ανθρώπους αφού θα υπάρχει το σύστημα τηλεδιοικησης και σηματοδότησης που θα προλάβαινε την σύγκρουση των δύο τρένων.
Ταξική υπερυποτίμηση πολλά “μικρά Τέμπη” καθημερινά στους χώρους εργασίας
Η κυβέρνηση της ΝΔ κυβερνώντας πλέον εφτά χρόνια την χώρα κήρυξε από την αρχή αυτής της περιόδου το τέλος της μεταπολίτευσης και κατά συνέπεια την ολομέτωπη επίθεση στην εργατική τάξη της χώρας και στο ταξικό κίνημα. Το δόγμα “όλα για το κέρδος- όλα στο κεφάλαιο” που φέρνει εις πέρας η κρατική πολιτική της ΝΔ έχει συγκεντρώσει όλο και μεγαλύτερο πλούτο στα χέρια της εγχώριας αστικής τάξης. Κάτι τέτοιο για να επιτευχθεί δεν υπάρχει άλλος τρόπος από την υποτίμηση του ταξικού εχθρού, την οικονομική του αφαίμαξη και την εντατικοποίηση της εργασίας προς όφελος του κεφαλαίου. Κάπως έτσι μια σειρά πλέον από αντεργατικά νομοσχέδια έχουν ψηφιστεί και έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον “αρένας” στους χώρους εργασίας όπου μετράμε συνεχώς νεκρούς εν ώρα δουλειάς. Νεκροί εργάτες και νεκρές εργάτριες από τα ελλειπεί μέτρα προστασίας, από την εντατικοποίηση της εργασίας και την μεγαλύτερη έκθεση στον κίνδυνο της βάρδιας που δημιουργείται από το να κάνεις δύο δουλειές για να ανταπεξέλθεις στο υπεραυξανόμενο κόστος ζωής. Δεν είναι υπερβολή να λέμε ότι κατά την διάρκεια του χρόνου “πολλά μικρά Τέμπη” συμβαίνουν με δέκτες τους ανθρώπους της Τάξης μας. Μόνο το 2025 οι νεκροί στην βάρδια εργασίας τους ξεπέρασαν τους 200! Ενώ οι 5 νεκρές εργάτριες έπειτα από την έκρηξη στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα δεν αφήνουν περιθώρια για να μην γίνει αντιληπτό ότι μπροστά στα κέρδη των αφεντικών και για να το πετύχουν αυτό είμαστε όλοι-ες παράπλευρες απώλειες.
Κοινωνική απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος και της δικαστικής εξουσίας
Η κρατικά/κυβερνητικά οργανωμένη επιχείρηση συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών και η επικοινωνιακή γραμμή ότι οι ζωές 57 ανθρώπων χάθηκαν από ανθρώπινο λάθος (του σταθμάρχη) κάθε άλλο παρά το επιθυμητό αποτέλεσμα είχαν για τους πολιτικούς υπεύθυνους και πραγματικούς αυτής της μαζικής δολοφονίας που έκαναν κράτος και Hellenic Train. Το μπάζωμα του χώρου αμέσως μετά το τραγικό συμβάν, η επίθεση στους συγγενείς των θυμάτων, η απαξίωση των κινητοποιήσεων αλλά και της κοινής λογικής δηλαδή ότι αυτό το έγκλημα διαπράχθηκε στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους δημιούργησαν ένα τεράστιο ρήγμα νομιμοποίησης μεταξύ λαού και κράτους που ήδη είχε δημιουργηθεί με μια σειρά πολιτικών από την ΝΔ στα θέματα της ακριβείας,της στέγασης και της εργασίας. Εκεί ακριβώς ήταν που έγινε φανερό για ακόμα μια φορά το πρόσωπο της αστικής δικαιοσύνης ένα πρόσωπο που αφήνει ατιμώρητους τους πολιτικούς της προϊσταμένους αλλά και την ιδιοκτησία της Hellenic Train. Μια δικαιοσύνη “καπιταλιστική” που ο ρόλος της είναι να προστατεύσει τα συμφέροντα των καπιταλιστών, των επενδύσεων με κάθε κόστος για να μπορεί το ίδιο το σύστημα να συνεχίσει την αναπαραγωγή του. Μια δικαιοσύνη πολιτικά εξαρτημένη και διορισμένη (Αδειλίνη εισαγγελέας Αρείου Πάγου διορισμένη από ΝΔ) από το υπουργείο Δικαιοσύνης που μέσω του Υπουργού δήλωνε προς τους συγγενείς των θυμάτων ότι “όσοι μιλάνε για μπάζωμα είναι για τα μπάζα”. Όλα τα παραπάνω δεν μπορούν να εκληφθούν παρά ως μια κοινωνική ταπείνωση της κοινωνικής βάσης. Δημιουργώντας στην συνείδησή της ότι το κράτος είναι μαφία που τα πλοκάμια του ελέγχουν και δολοφονούν για χάρη του κέρδους των καπιταλιστών και της κυβέρνησης χωρίς να χρειάζεται να λογοδοτούν στο όνομα κάποιου κοινωνικού συμβολαίου.
Το δίκιο κατακτιέται στο δρόμο.
Εκεί τιμάμε τους νεκρούς μας.
«Η δικαιοσύνη δε θα ‘ρθει μοναχή της, δεν έχει πόδια. Εμείς θα τη σηκώσουμε στους ώμους μας και θα τη φέρουμε» Ν. Καζαντζάκης
Η απεργία της 28ης Φλεβάρη έναν χρόνο πριν έφερε ξανά στο προσκήνιο τον ταξικό παράγοντα και ταρακούνησε την καθεστηκυία τάξη της χώρας. Οι μαζικές/συγκρουσιακές συγκεντρώσεις σε όλη την χώρα κατέδειξαν τους υπεύθυνους για το έγκλημα των Τεμπών αλλά και τους υπεύθυνους για την συνεχή υποτίμηση της ζωής της τάξης μας. Ήταν μια απάντηση στο αστικό μπλοκ και το κράτος και ταυτόχρονα μια υπενθύμιση ότι στον ταξικό πόλεμο υπάρχουν δύο πλευρές. Είναι καθήκον το δικό μας ταξικό στρατόπεδο να ξαναβγεί στους δρόμους για τα Τέμπη και όχι να περιμένει εντός και μέσω της αστικής εκπροσώπησης και του πολιτικού της συστήματος να δικαιωθεί. Ένα αστικό πολιτικό σύστημα – που εντονότερα τα τελευταία 7 χρόνια με την δεξιά του εκπροσώπηση και την αναζωπύρωση των ιμπεριαλιστικών πολεμικών μετώπων- που έχει προσδεθεί πλήρως στο άρμα του ευρώατλαντικού ιμπεριαλισμού (ΗΠΑ,ΝΑΤΟ,ΕΕ) συμμετέχοντας ενεργά σε πολεμικά μέτωπα (Ουκρανία, Παλαιστίνη) στις πλάτες του προλεταριάτου της χώρας. Με τις πολεμικές δαπάνες συνεχώς να αυξάνονται σε αντιδιαστολή με τις κοινωνικές για (νοσοκομεία, σχολεία, δημόσιες μεταφορές, ρεύμα, νερό) και την φτωχοποίηση του προλεταριάτου να μεγαλώνει (ακρίβεια, στεγαστικό, κατώτατος μισθός) κανένα νέο ή παλιό κόμμα δεν θα φέρει κάποια σωτηρία. Μονάχα ένα πλατύ μαχητικό κοινωνικό – ταξικό μέτωπο στον δρόμο και η όξυνση με αυτόν τον τρόπο του κοινωνικού ανταγωνισμού σε όλα τα πεδία μπορούν να δώσουν ανάσα και δικαίωση στην τάξη μας και τους νεκρούς μας.
Μόνη δικαιοσύνη η προλεταριακή
Η λύση δεν θα βγει από τις κάλπες και τις δικάστικες αίθουσες αλλά από τους δρόμους και τα πεζοδρόμια.
Όλοι-ες στις συγκεντρώσεις και στις κινητοποιήσεις στις 28/2
Αναρχικοί-ες
3 χρόνια από το κρατικό/καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη
Πορεία 28 Φεβρουαρίου 2026 στις 12.00 πλατεία Ελευθερίας.
Όλοι και όλες στο δρόμο!
Εκδίκηση για τους νεκρούς-ες των Τεμπών και για κάθε νεκρό-ή της Τάξης μας.
Αναρχικοί-ες
Ηράκλειο Κρήτης
Φλεβάρης 2026
Ρέθυμνο:
ΕΣΕ Ρεθύμνου
ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΦΛΕΒΑΡΗ ΟΛ@ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΤΙΣ 12:00 ΣΤΟ ΡΕΘΥΜΝΟ.
ΤΕΜΠΗ ΠΥΛΟΣ ΧΙΟΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Ανοιχτή συνέλευση Καβάλας ενάντια στο κρατικό έγκλημα των Τεμπών
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΟΙΧΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ
Η απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού να προχωρήσει στην δημιουργία κόμματος ώστε να συνεχίσει τον διαρκή αγώνα για την απόδοση δικαιοσύνης, είναι γεγονός. Σύμφωνα πάντα με την ίδια, η επιλογή αυτή αποτελεί πλέον μονόδρομο, καθώς όλες οι κινήσεις που έχουν κάνει δείχνουν να έχουν βυθιστεί σε τέλμα. Κινήσεις που μπλοκάρονται είτε από εμπόδια που βάζει η κυβέρνηση των δολοφόνων, είτε από την αδυναμία της αντιπολίτευσης να δράσει συλλογικά και αποφασιστικά πάνω στο κρατικό αυτό έγκλημα.
Η Ανοιχτή συνέλευση Καβάλας εναντία στο κρατικό έγκλημα των Τεμπών, ως κομμάτι του οργανωτικού μέρους του κινήματος, αρνείται να στηρίξει οποιαδήποτε απόφαση ή επιλογή να συστρατευθεί με οποιοδήποτε κόμμα. Η συνέλευση αυτή φτιάχτηκε γιατί δεν άντεχε να βλέπει την εκμετάλλευση, την εργαλειοποίηση και την κοροϊδία της κρατικής αυτής δολοφονίας από σύσσωμο τον πολιτικό κόσμο και τους θεσμούς. Πήρε σάρκα και οστά μέσα από εργάτες, νεολαίους, μαθητές και φοιτητές που δεν θέλουν να παραμένουν στο παρασκήνιο σαν απλοί παρατηρητές. Σκοπός της συνέλευσης ήταν και είναι η αφύπνιση και η ενημέρωση της τοπικής κοινωνίας σχετικά με το έγκλημα των Τεμπών και ο συντονισμός δράσεων σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο μακρυά από αναθέσεις και κόμματα. Η συλλογική δράση και η διαρκής συμμετοχή της ίδιας της κοινωνίας αποτελεί για εμάς την κινητήριο δύναμη ενός κινήματος, που όπως αποδείχτηκε μπορεί να πετύχει πολλά και να αποτελέσει ένα καθοριστικό ρυθμιστικό παράγοντα των εξελίξεων. Από την άλλη, η λογική της κομματοποίησης, ιστορικά και λειτουργικά, θα έχει ως αποτέλεσμα την αφαίρεση της βούλησης από τον λαό, τον περιορισμό της συλλογικής δράσης και τον πρόσωπο-συγκεντρωτισμό του αγώνα. Ένα κίνημα μπορεί να συμπεριλάβει πολλές και διαφορετικές τάσεις και απόψεις, ένα κόμμα όχι.
Άλλωστε, το αίτημα της κοινωνίας ήταν και είναι ξεκάθαρο, δικαιοσύνη. Και αυτό δεν μπορούμε να το ζητάμε από κυβερνήσεις και κόμματα, με χειραγωγημένες εκτελεστικές εξουσίες και πλειοψηφικά χαμένες εξεταστικές επιτροπές. Κυβερνήσεις που φυλακίζουν και τιμωρούν για ένα δακτυλικό αποτύπωμα σε μια σακούλα, κυβερνήσεις που αθωώνουν παιδοβιαστές και γυναικοκτόνους, κυβερνήσεις που ξεσπιτώνουν τους πολίτες τους ενώ τους βυθίζουν ολοένα και περισσότερο στην φτώχεια και την ακρίβεια. Κυβερνήσεις που δολοφονούν μετανάστες στα θαλάσσια και χερσαία σύνορα, κυβερνήσεις που χάνουν το οπτικοακουστικό υλικό μιας πολύνεκρης δολοφονίας, μπαζώνουν τον τόπο του εγκλήματος και σκορπάν τα μέλη των θυμάτων από εδώ και από εκεί. Η αρχή του δικαίου, που για την απόδοση της δικαιοσύνης θεσπίστηκε το υπάρχον εκτελεστικό σύστημα, έχει παύση να εξυπηρετείται και η κοινωνία, όπως έδειξε με το κίνημα αυτό, απαιτεί την άμεση παύση της προστασίας των ενόχων και την απόδοση της δικαιοσύνης. Οι ελεύθερες κοινωνίες έχουν ανεξάρτητα συστήματα απόδοσης δικαίου όπου οι πολίτες τους δεν φυλακίζονται αναλόγως την ταξική και ιδεολογική τους θέση και τα κρατικά και κυβερνητικά εγκλήματα δίνουν λόγω στις ελεύθερες κοινωνίες και δεν προστατεύονται από κομματικές και ολιγαρχικές ασυλίες.
Κατανοούμε την απόφαση αυτή της Μ. Καρυστιανού λόγω του θεσμικού αδιεξόδου που προστατεύει τους δολοφόνους των θυμάτων των Τεμπών, αλλά δεν την συμμεριζόμαστε. Μια απόφαση που έχει προωθηθεί από ακροδεξιούς συμβούλους και καιροσκόπους για να ενσωματωθεί στην αστική πολιτική, και παράλληλα να κατευνάσει την οργή για το έγκλημα των Τεμπών. Δεν πρόκειται να μπούμε σε λογικές διαχωρισμού, διχόνοιας και μίσους. Άλλωστε, η ίδια η Μ. Καρυστιανού μέσω των πολιτικών και προσωπικών της επιλογών, προχωρά στον κατακερματισμό και στο διαχωρισμό του κινήματος των Τεμπών, μέσω συνεντεύξεων και αναρτήσεων μισαλλοδοξίας και ρατσισμού. Επιλογές που οδηγούν την επικαιρότητα να επικεντρωθεί πάνω στο νέο κόμμα της Καρυστιανού, αποπροσανατολίζοντας την κοινή γνώμη από τον πραγματικό αγώνα που πρέπει να δοθεί στους δρόμους και τις δικαστικές αίθουσες. Επίσης, δεν πρόκειται να μπούμε σε λογικές ηρωοποίησης και να θεοποιήσουμε κανέναν συγγενή ξεχωριστά, καθώς όλοι τους, συγγενείς, φίλοι των θυμάτων και επιζώντες του κρατικού εγκλήματος, είναι στα μάτια και στις συνειδήσεις μας ίσοι, δίνοντας ο καθένας τον προσωπικό και συλλογικό του αγώνα.
Ως μέλη της συνέλευσης αυτής και ταυτιζόμενοι με τα θύματα των Τεμπών (αφού θα μπορούσε πολύ απλά να είναι κάποιος από εμάς στην θέση τους), αλλά και ως αλληλέγγυοι στους φίλους/ες και στους συγγενείς των θυμάτων απέναντι σε ένα κρατικό έγκλημα που συνεχίζει να διαδραματίζεται μέσα από την απίστευτη ατιμωρησία, τον κυνισμό, την διαφθορά και την αλαζονεία της κυβέρνησης και των δικαστικών θεσμών, πήραμε την απόφαση από την πρώτη στιγμή να συμμετέχουμε ενεργά στον αγώνα αυτόν οργανώνοντας συγκεντρώσεις, ομιλίες και δράσεις, με σκοπό την ανάδειξη, την διάχυση και την ενίσχυση του αγώνα των συγγενών. Από την πρώτη επέτειο της δολοφονίας που βρεθήκαμε μόνοι μας στον δρόμο φωνάζοντας για την κυβερνητική αδιαλλαξία και την διαφθορά, για την συγκάλυψη και την παρεμπόδιση της υπόθεσης, μέχρι και τις σημερινές πρωτόγνωρες διαστάσεις που έλαβε το κίνημα των Τεμπών, εμείς δηλώνουμε παρόντες/ούσες σε αυτή την τόσο σημαντική πολιτική συγκυρία για την χώρα.
Η θέση μας είναι συνειδητά μαζί με το αίτημα της κοινωνίας που ξεσηκώθηκε στην μεγάλη απεργία της 28ης Φλεβάρη. Είναι απέναντι σε αυτό το σύστημα που με τους θεσμούς και τους μηχανισμούς του δολοφόνησε ανθρώπους νέους, φοιτητές και εργάτες, κατασπατάλησε δημόσιο χρήμα και δεν σεβάστηκε τίποτα και κανέναν. Είναι απέναντι στις λογικές και τις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού και του ολοκληρωτισμού που γεννά Τέμπη, ναυάγια, δολοφονεί εργάτριες και ζει μέσα από τις μίζες και τις μπίζνες εις βάρος των ζωών μας. Στόχος μας παραμένει η ανάδειξη και η στήριξη του αγώνα των συγγενών και φίλων των θυμάτων, αλλά και των ίδιων των διασωθέντων της μοιραίας αμαξοστοιχίας με κάθε μέσο, απέναντι σε κάθε διαχωρισμό και αποπροσανατολισμό της ουσίας.
Και αυτή είναι η διαφορά μας, εμείς θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για την δικαίωση σας ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκείας και φυλής. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι να μην υπάρχει πόνος και αδικία. Μέσα από τους δρόμους, τις πλατείες, τους χώρους εργασίας και τα σχολεία. Μέσα από το κίνημα, χωρίς προσωπικές φιλοδοξίες και συμφέροντα. Να αποδοθεί λαϊκή δικαιοσύνη.
Ραντεβού στους δρόμους στις 28 Φλεβάρη. Ραντεβού στην κεντρική πλατεία της Καβάλας στις 12:00. Αγώνας μέχρι τέλους.
Άλεξ/πόλη:
Ελευθεριακό Σχήμα Σχολών Αλεξανδρούπολης
ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΟ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ & ΔΙΑΠΛΟΚΗ- ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ ΝΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ
ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ 28/02 12:00 ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ
Στις 28/02/2023 μια επιβατική και μια εμπορική αμαξοστοιχία συγκρούονται με αποτέλεσμα 57 άτομα να χάσουν την ζωή τους και δεκάδες άλλοι να τραυματιστούν. Από το πρώτο λεπτό, η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ επιδόθηκαν σε μια σωρεία προσπαθειών για συγκάλυψη, προχωρώντας σε μπάζωμα και αλλοίωση του τόπου του εγκλήματος. Ως συνήθως, το κράτος προσπάθησε να απορρίψει κάθε πολιτική ευθύνη και να αποδώσει το δυστύχημα σε ατομική αμέλεια, παρ΄όλο που τα σωματεία των εργαζομένων των σιδηροδρόμων είχαν προβεί σε πολλές απεργίες ζητώντας μέτρα ασφαλείας, τονίζοντας με σαφή τρόπο πως ένα δυστύχημα -σαν αυτό που εγινε- είναι αναμενόμενο. Η διαμάχη γύρω από το τι σκότωσε τόσα άτομα απασχολούσε για καιρό τον δημόσιο διάλογο και τους συγγενείς των θυμάτων, καθώς η βιαιότητα της έκρηξης δεν μπορούσε να εξηγηθεί ενώ παράλληλα το κράτος σαμπόταρε κάθε εξέλιξη της έρευνας. Πορίσματα εμπειρογνωμόνων και κάποια ηχητικά ντοκουμέντα που βγήκαν στην δημοσιότητα υποστηρίζουν πως πάνω από τα μισά άτομα δεν σκοτώθηκαν από την σύγκρουση, αλλά για τρία ολόκληρα λεπτά καιγόντουσαν ζωντανά σε συνθήκες ασφυξίας.
Το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη δεν ήταν απλά μία άτυχη στιγμή, αλλά το αποτέλεσμα χρόνων διαφθοράς και πολιτικών επιλογών που ευνοούν τον ιδιωτικό τομέα. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να μείνουμε για ούτε ένα λεπτό ακόμη με τα χέρια σταυρωμένα. Βλέπουμε σε ζωντανή μετάδοση την κατάρρευση των σιδηροδρόμων, των νοσοκομείων, της εκπαίδευσης, το μπάζωμα του εγκλήματος των Τεμπών, όλα εις βάρος μας. 3 χρόνια μετά δεν έχουν αλλάξει πολλά. Βlackout στο εναέριο σύστημα ελέγχου στην Αθήνα, που έθεσε σε κίνδυνο την ζωή όσον επιβατών ήταν στο αέρα εκείνη την στιγμή, η κατάσταση στον σιδηρόδρομο συνεχίζει να μην είναι ασφαλής, ενώ σε χώρους εργασίας η αδιαφορία των αφεντικών για μέτρα ασφαλείας οδηγεί σε θανάτους και τραυματισμούς, όπως στο εργοστάσιο της Βιολάντα.
Τα προηγούμενα χρόνια οργανώθηκαν μαζικές κινητοποιήσεις από φοιτητικούς συλλόγους, εργατικά σωματεία και συλλογικούς φορείς στην Αλεξανδρούπολη. Μάλιστα, έγινε κατάληψη των τμημάτων της Ιατρικής και Μοριακής Βιολογίας την ημέρα του συλλαλητηρίου. Η υπόθεση του εγκλήματος των Τεμπών δεν είναι εξαίρεση αλλά είναι η ουσία ενός συστήματος που βάζει το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο, τα χρήματα πάνω από την αξιοπρέπεια. Να το ανατρέψουμε! Να βάλουμε τις ανάγκες μας μπροστά, να μην συνηθίσουμε στον θάνατο. Και φέτος στηρίζουμε το κάλεσμα στις 12:00 στο Δημαρχείο.
Κομοτηνή:
Α.Σ Utopia A.D
Κάλεσμα και ανακοίνωση για την κρατική δολοφονία στα Τέμπη
Το κύριο ζήτημα γύρω από την κρατική δολοφονία στα Τέμπη δεν είναι μόνο η δικαστική έκβαση, αλλά κυρίως η δυνατότητα της κοινωνίας να αναγνωρίσει τη συστημική διάσταση της κρατικής ευθύνης, τις αντιφάσεις ενός μοντέλου διακυβέρνησης που βάζει σε προτεραιότητα το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή.
Τρία χρόνια από την κρατική δολοφονία στα Τέμπη
Κάθε κρατική κρίση ακολουθεί έναν κύκλο: σοκ, κοινωνική οργή, υπόσχεση διερεύνησης, σταδιακή κανονικοποίηση. Η «επιστροφή στην κανονικότητα» δεν είναι απλή κοινωνική ανάγκη, είναι πολιτική στρατηγική. Η λήθη λειτουργεί ως μηχανισμός σταθεροποίησης.
Τρία χρόνια μετά, η κρατική δολοφονία στα Τέμπη παραμένει ανοιχτή όχι μόνο σε δικαστικό επίπεδο, αλλά και στο επίπεδο της κοινωνικής σύγκρουσης. Το κεντρικό διακύβευμα δεν αφορά αποκλειστικά την απόδοση ατομικών ευθυνών, αλλά τα ίδια τα δομικά στοιχεία του κράτους, πως αυτό δημιουργεί, οργανώνει, ιεραρχεί και διαχειρίζεται τις καταστάσεις.
Η εξουσία επιχειρεί να παρουσιαστεί ως ουδέτερη, ως θεσμικός εγγυητής της διερεύνησης. Όμως το ίδιο το κράτος είναι ο μηχανισμός που συγκρότησε τις συνθήκες της καταστροφής. Η υπόσχεση αυτοδιερεύνησης δεν αποτελεί κάτι διαφορετικό από μηχανισμό αυτοπροστασίας.
Στο πλαίσιο της αυτοπροστασίας του, το σύστημα προσπαθεί επιστρατεύοντας τα τσιράκια του, ΜΜΕ, να μετατοπίσει την προσοχή της συζήτησης από τις δομικές ευθύνες σε συγκεκριμένα πρόσωπα.
Η δημόσια παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού αποτέλεσε σημείο αναφοράς για μεγάλο μέρος της κοινωνικής διαμαρτυρίας. Ωστόσο, η έντονη εστίαση στο πρόσωπό της, είτε μέσα από ηρωοποίηση είτε μέσα από αμφισβήτηση, λειτούργησε ταυτόχρονα ως πεδίο μετατόπισης του βλέμματος. Αντί η συζήτηση να παραμένει σταθερά προσανατολισμένη στη δομική ευθύνη, αναλώθηκε συχνά στη διαμάχη περί «πολιτικής εκπροσώπησης».
Παράλληλα, η δημόσια στάση διαφορετικών συγγενών θυμάτων ανέδειξε τον βαθιά πολιτικό χαρακτήρα της υπόθεσης. Δηλώσεις όπως εκείνες του Νίκου Πλακιά, ο οποίος έχει τοποθετηθεί δημοσίως σε σχέση με την πολιτική αντιπαράθεση και τη διαχείριση της ευθύνης από την ΝΔ και υπέρ της, καταδεικνύουν ότι ακόμη και το πεδίο του πένθους δεν παραμένει εκτός πολιτικής σύγκρουσης
Η προσήλωση σε πρόσωπα είναι κεντρικός μηχανισμός αποπολιτικοποίησης: το σύστημα επιβιώνει όταν η κριτική που δέχεται μετατρέπεται σε διαμάχη γύρω από πρόσωπα και όχι γύρω από θεσμικές μορφές εξουσίας.
Στην προσπάθειά τους, ωστόσο να το αποπολιτικοποιησουν καταδεικνύουν την πολιτική του υπόσταση.
Όσο τα Τέμπη μετατρέπονται σε επετειακή αναφορά, τόσο αποδυναμώνεται η πολιτική τους αιχμή. Η διατήρηση του ζητήματος στο δημόσιο λόγο είναι που εμποδίζει τη συμβολική του εκκαθάριση. Όπως λοιπόν, η λήθη είναι πολιτικό εργαλείο του κράτους για την σταθεροποίηση και την επιστροφή στην κανονικότητα, έτσι και η διατήρηση της μνήμης είναι εξίσου πολιτικό εργαλείο κατάρρευσης του κρατικού αφηγήματος και απογύμνωσης της εξουσίας.
Το κύριο ζήτημα γύρω από την κρατική δολοφονία στα Τέμπη δεν είναι μόνο η δικαστική έκβαση, αλλά κυρίως η δυνατότητα της κοινωνίας να αναγνωρίσει τη συστημική διάσταση της κρατικής ευθύνης, τις αντιφάσεις ενός μοντέλου διακυβέρνησης που βάζει σε προτεραιότητα το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή.
Τέμπη, Πύλος, Μάτι, Τρίκαλα, Χίος. Το κράτος σκορπά τον Θάνατο.
Α.Σ Utopia A.D
Mail: utopia_ad@riseup.net
Σπάρτη:
Σωματεία και Σύλλογοι του Δημόσιου και Ιδιωτικού τομέα
28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026 – 3 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ
ΚΑΛΕΣΜΑ
Στις 28 Φλεβάρη συμπληρώνονται τρία χρόνια από το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη. Τρία χρόνια από τη νύχτα που 57 ζωές έσβησαν μέσα στο σκοτάδι των ραγών, αφήνοντας πίσω τους μια χώρα που ακόμα στέκεται σιωπηλή μπροστά στο ίδιο ερώτημα, πώς μπορεί η ανθρώπινη ζωή να μετρηθεί ως κόστος.
Τρία χρόνια μετά, η μνήμη δεν έγινε συνήθεια. Έγινε ευθύνη.
Δεν ήταν μοίρα. Δεν ήταν ατύχημα.
Ήταν η στιγμή που δύο τρένα συναντήθηκαν πάνω στις ίδιες ράγες,
κουβαλώντας στις αποσκευές τους όλα όσα είχαν παραμεληθεί, όλα όσα είχαν
σιωπήσει, όλα όσα είχαν θυσιαστεί. Εμείς μείναμε πίσω με μια υπόσχεση.
Να γίνουμε φωνή εκείνων που δεν πρόλαβαν να φωνάξουν.
Να κρατήσουμε τη μνήμη τους ζωντανή όχι σαν θρήνο, αλλά σαν απαίτηση.
Σαν αγώνα για δικαιοσύνη. Σαν αγώνα για ζωή.
Τρία χρόνια μετά, η μνήμη παραμένει ζωντανή. Η οργή παραμένει ζωντανή.
Η απαίτηση για δικαιοσύνη παραμένει ζωντανή.
Δεν ξεχνάμε.
Δεν συγχωρούμε τη λήθη.
Δεν αποδεχόμαστε έναν κόσμο όπου η ασφάλεια γίνεται πολυτέλεια.
ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ Ή ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ
Απαιτούμε δικαιοσύνη για τους νεκρούς.
Απαιτούμε ασφαλή Μέσα Μαζικής Μεταφοράς για όλους.
Απαιτούμε τα Μέσα Μεταφοράς να είναι δημόσια κοινωνικά αγαθά, γιατί η ζωή δεν είναι εμπόρευμα.
Το Νομαρχιακό Τμήμα Λακωνίας της ΑΔΕΔΥ καλεί τους εργαζόμενους, τη νεολαία, κάθε άνθρωπο που αρνείται να συνηθίσει την απώλεια, να σταθεί μαζί μας στη συγκέντρωση μνήμης και διεκδίκησης:
ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026 ΩΡΑ 12:00
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΠΑΡΤΗΣ
Για να σταθούμε απέναντι στη λήθη.
Για να πούμε τα ονόματά τους.
Για να μην υπάρξουν άλλα Τέμπη.
Για να βάλουμε τη ζωή εκεί που της αξίζει, πάνω από τα κέρδη.
Γιατί η υπεράσπιση της ζωής δεν είναι υπόθεση άλλων. Είναι η δική μας υπόθεση.
Μέσα από τη συλλογική μας φωνή, μέσα από την κοινή μας παρουσία, μέσα
από τον αγώνα που συνεχίζεται, η μνήμη γίνεται δύναμη.
Και η δύναμη γίνεται ελπίδα.
Καλαμάτα:
Ρουβίκωνας
Τα χρόνια περνούν και ο αγώνας για τα Τέμπη παραμένει αδικαίωτος. Δεν έχουμε μάθει καν τι έγινε. Μέχρι στιγμής, ο μόνος που πλήρωσε κάτι για τους 57 νεκρούς ήταν ένα δευτεροκλασάτο κομματικό βύσμα, που τοποθετήθηκε σταθμάρχης και υποχρεώθηκε να διαχειρίζεται χειροκίνητα το σιδηροδρομικό δίκτυο.
Κανένας άλλος, από την πλευρά του κράτους, δεν έχει υποστεί το παραμικρό.
Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη. Για την ακρίβεια, δεν έχουμε εμπιστοσύνη σε καμία δικαιοσύνη, οπουδήποτε, όταν αυτή βρίσκεται στα χέρια καπιταλιστών και κράτους, στα χέρια κάθε είδους ελίτ της οικονομίας και της πολιτικής. Δεν είναι καθόλου καλύτερα, για παράδειγμα, στις ΗΠΑ, όπου ένα σκάνδαλο όπως αυτό του Επστάιν δεν έχει καμία συνέπεια για κανέναν εδώ και δύο δεκαετίες.
Η πιο απλή αλήθεια στον κόσμο είναι πως κανένας δεν θα βάλει τα χέρια του να βγάλει τα μάτια του. Καμία εξουσία δεν θα επιβάλει ποινή στον εαυτό της. Δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει ποτέ «ανεξάρτητη δικαιοσύνη». Πιστεύει κανείς ειλικρινά ότι οποιαδήποτε «Νέα Δημοκρατία» θα έβαζε φυλακή τη «Νέα Δημοκρατία»;
Γι’ αυτό κι εμείς, όπως και οι συγγενείς των θυμάτων, δεν περιμένουμε τίποτα από τη δίκη για το έγκλημα των Τεμπών. Για εμάς, αυτή η δίκη είναι το τελικό πλυντήριο. Είναι η επίφαση που χρειάζονται οι απολογητές του καθεστώτος για να μπουν τίτλοι τέλους στο θέμα.
Το ερώτημα είναι: θα βάλουμε όλοι και όλες εμείς τίτλο τέλους; Θα το αφήσουμε στην άκρη και θα αρχίσουμε να μετράμε αντίστροφα για τα επόμενα Τέμπη, σε στεριά, αέρα ή θάλασσα; Και όταν συμβούν, τι θα κάνουμε τότε; Πάλι τα ίδια, που τελικά δεν φαίνεται να οδηγούν πουθενά;
57 στα Τέμπη, 600 στην Πύλο, 15 στη Χίο. Έχουμε συνηθίσει σε ένα περιβάλλον με πολλά πτώματα. Μπαίνουμε στα τρένα και δεχόμαστε ότι η πιθανότητα να μη φτάσουμε είναι αυξημένη σε σχέση με παλιά, ενώ το εισιτήριο είναι πολύ ακριβότερο. Συνηθίζουμε μια συνεχή υποβάθμιση, με αιχμές που παράγουν πτώματα με αυξανόμενο ρυθμό. Βλέπει κανείς πάτο στο πηγάδι;
Πρέπει να παρατηρήσουμε κάτι: την ώρα ακριβώς που απαιτείται από τον καθένα και την καθεμία της κοινωνικής βάσης απόλυτη συνέπεια σε κάθε πτυχή της ζωής (στη δουλειά, στην εφορία, στο πανεπιστήμιο, στον δρόμο), αυξάνεται με τον ίδιο ρυθμό και η απουσία λογοδοσίας από το κράτος και το κεφάλαιο, έστω και μέσα στα πλαίσια αυτής της πολυφορεμένης «δημοκρατικής νομιμότητας». Όσο στριμωχνόμαστε όλοι και όλες, τόσο πιο ανεξέλεγκτοι γίνονται αυτοί. Όσο αυξάνονται οι ποινές για εμάς, τόσο εξαφανίζονται για αυτούς. Όπως άλλωστε και ο πλούτος.
Κι όμως, μέσα από την υπόθεση των Τεμπών, τους είδαμε αδύναμους. Τους είδαμε να κάνουν, έστω τακτικές, υποχωρήσεις. Πότε συνέβη αυτό; Όταν, έστω μία φορά, κατέβηκαν στον δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, αρκετά θυμωμένοι. Όταν ένας πατέρας το πήρε πάνω του και έκανε απεργία πείνας, και η κοινωνία στάθηκε στο πλευρό του. Εκεί μαζεύτηκαν. Κι αυτό μας δείχνει ότι ποτέ δεν ήταν θέμα «νόμων και θεσμών», αλλά ότι τα πάντα λειτουργούν με βάση τη δύναμη, τη μαζικότητα και την ενότητα της βάσης.
Το ότι κάποιοι «κούκοι» δεν έφεραν την άνοιξη δείχνει πως χρειάζεται συνέπεια και συνέχεια. Μεγαλύτερη από ό,τι παλιά, όταν η κοινωνία ήταν πιο δυνατή και το κράτος πιο αδύναμο.
Από πέρσι μέχρι φέτος έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Και δεν πρέπει να αγνοήσουμε τις αρνητικές και αποδομητικές συνέπειες που είχε η πλημμύρα κομματικής ιδιοτέλειας – τόσο απ’ έξω προς τα μέσα όσο και αντίστροφα – στον κόσμο που κινητοποιήθηκε για δικαιοσύνη. Για άλλη μια φορά, ό,τι αγγίζει η αστική δημοκρατία, οι θεσμοί και οι ανταγωνισμοί της, διαβρώνεται.
Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως βρισκόμαστε ακριβώς εκεί που ήμασταν πριν από έναν χρόνο. Καμία δικαιοσύνη δεν έχει αποδοθεί. Περιμένουμε τα επόμενα Τέμπη. Δεν θα υπάρξουν τίτλοι τέλους· το πολύ-πολύ τα «Τέμπη» να διαδεχθεί κάποιο άλλο τοπόσημο.
Και στις φετινές συγκεντρώσεις μνήμης και οργής για το έγκλημα των Τεμπών, ο Ρουβίκωνας απευθύνεται, από τα μέσα, στην κοινωνική βάση, ζητώντας ενότητα, μαζικότητα και τόλμη. Με συνέπεια και συνέχεια. Γιατί, αν όχι στις 28, τότε πότε; Και για ποιο λόγο;
Γιατί, αν δεν απαντηθούν όλα αυτά, τότε υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος προς τα κάτω μέχρι να βρούμε τον πάτο.
ΔΙΚΤΥΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ & ΑΓΩΝΑ
ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ: ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ | 12:00 | ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ
ΔΕ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ
ΜΕ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΟ ΑΙΜΑ ΒΑΜΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΕΡΔΗ
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΑΝΑΠΝΕΕΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
Ή ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ Ή ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ
ΔΙΚΤΥΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ & ΑΓΩΝΑ | dyktiokarditsas@gmail.com
Συνέλευση Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Καρδίτσας
Το Σάββατο 28 Φλεβάρη συγκέντρωση / πορεία για το κρατικό καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη στις 12:00 Κεντρική Πλατεία Καρδίτσας.
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ – ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ
ΜΑΤΙ ,ΤΕΜΠΗ ,ΠΥΛΟΣ ,ΒΙΟΛΑΝΤΑ ,ΧΙΟΣ ,ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ
ΒΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
Άργος:
Πολίτες του Δήμου Άργους – Μυκηνών διοργανώνουν το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου, στις 12 το μεσημέρι, στην πλατεία Αγίου Πέτρου στο Άργος, συγκέντρωση για τα Τέμπη, ενώνοντας τις φωνές τους με τις φωνές των συγγενών των θυμάτων ενάντια στην συγκάλυψη και την λήθη.
«Συμπολίτισσα, συμπολίτη
Πέρασαν 3 χρόνια από το δυστύχημα των Τεμπών και δυστυχώς πέρα από εμπαιγμό και καθυστερήσεις δεν έχουν γνωρίσει τίποτα περισσότερο οι γονείς και οι συγγενείς των 57 θυμάτων.
Όσο περνούν οι μέρες τόσο ο πόνος γίνεται αβάσταχτος να μην γνωρίζεις από τι κάηκε το παιδί σου.
1095 μέρες πέρασαν και το μόνο που επιτρέπει η δικαιοσύνη είναι ο έλεγχος DNA και οι τοξικολογικές εξετάσεις λες και το ζητούμενο είναι αν τα θύματα βρίσκονταν κάτω από την επήρεια αλκοόλ ή ναρκωτικών ουσιών.
Οι σύνθετες εξετάσεις τις οποίες ζητούν οι γονείς μπορούν να γίνουν μόνο στο εξωτερικό, όμως ελλοχεύει ο κίνδυνος να μην αναγνωριστούν από τα ελληνικά δικαστήρια.
Όλοι ζήσαμε το δράμα αυτών των ανθρώπων και αγκαλιάσαμε τα θύματα σαν συγγενείς μας. Ο αγώνας για δικαιοσύνη και προσδιορισμό ευθυνών πρέπει να συνεχιστεί έως την τελική δικαίωση. Το χρωστάμε στους 57 νεκρούς των Τεμπών.
Το Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου, στην πλατεία του Αγίου Πέτρου στο Άργος, στις 12 το μεσημέρι, ενώνουμε τις φωνές μας με τις φωνές των συγγενών των θυμάτων ενάντια στην συγκάλυψη και την λήθη».
Κορινθία:
Πρωτοβουλία Συντροφισσών Συντρόφων Κορινθίας
ΤΕΜΠΗ-ΠΥΛΟΣ-ΒΙΟΛΑΝΤΑ ΧΙΟΣ
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ
3 χρόνια από το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών και η δολοφονία των 57 ατόμων από το κράτος και το καπιταλιστικό κεφάλαιο, στο βωμό του κέρδους και της εξουσίας τους, μας εξοργίζει. Όπως μας εξοργίζει και η προσπάθεια συγκάλυψης και κατεύθυνσης της δικαιοσύνης, μιας δικαιοσύνης που έτσι κι αλλιώς δεν έχουμε αυταπάτες ότι είναι ανεξάρτητη. Δικαστές, εισαγγελείς, όλοι μαζί από το ίδιο σύστημα τρέφονται και το ίδιο σύστημα εξυπηρετούν. Αλλά ακόμα και με τα δικά τους κριτήρια, η δήθεν «ανεξαρτησία» της δικαιοσύνης καταρρέει πλήρως στα ανώτερα κλιμάκια, εκεί που η κυβέρνηση διορίζει απευθείας!
3 χρόνια μετά καταλήγουμε σε ένα δικαστήριο με ελλιπή δικογραφία, με ανεπαρκή στοιχεία και περισσότερα ερωτηματικά απ’ ό,τι απαντήσεις. Ακόμα και οι εκταφές που με θάρρος και μαχητικότητα διεκδίκησαν οι συγγενείς δεν γίνονται με τρόπο που να διασφαλίζει ακριβή και αμερόληπτα συμπεράσματα. Το σίγουρο είναι ότι η δολοφονία στα Τέμπη, εκτός από την άθλια κατάσταση του σιδηροδρόμου, έφερε στην επιφάνεια και τη μαφιόζικη τακτική του κράτους και των παρακρατικών αφεντικών και τη σαπίλα του δικαστικού συστήματος. Για εμάς οι ένοχοι είναι γνωστοί, είναι οι κυβερνήσεις για την υποστελέχωση, την υποχρηματοδότηση και εν τέλει το ξεπούλημα των τρένων, είναι η Hellenic train για την κερδοσκοπία και την απαξίωση της ασφάλειας, είναι οι εργολάβοι που τα τσέπωσαν και δεν έφτιαξαν τίποτα, είναι οι δικαστικοί που συνεχίζουν να εμπαίζουν τους συγγενείς και τη νοημοσύνη μας.
3 χρόνια μετά και ακόμα τα ίδια τρένα κινούνται στις ίδιες γραμμές. Δεν μιλάμε καν για τηλεδιοίκηση, γιατί τα προβλήματα είναι πιο σοβαρά και δομικά. Όλα δείχνουν ότι δεν πληρούνται καν προδιαγραφές πυρασφάλειας των υλικών των βαγονιών. Έρευνες αποδεικνύουν ότι οι ράγες σαπίζουν και τα υλικά θεμελίωσης των γραμμών είναι ακατάλληλα.
3 χρόνια μετά και η ίδια εταιρεία διαχειρίζεται τον σιδηρόδρομο, χωρίς κυρώσεις, ίσα-ίσα με ανταμοιβές και παρακάλια να μείνει και να ελέγχει τον ελληνικό σιδηρόδρομο. Μας τους παρουσιάζουν σαν τους καλούς ιδιώτες που θα μας σώσουν. Οι καλοί ιδιώτες που δεν λογοδοτούν πουθενά, δημιουργούν καρτέλ, εκμεταλλεύονται δημόσιους πόρους και πλουτίζουν στις πλάτες μας. Πατάνε πάνω στις απλήρωτες υπερωρίες μας, στο νόμιμο 13ωρο. Η ασφάλεια και τα δικαιώματα των εργαζομένων είναι εμπόδιο στην κερδοφορία τους. Η δολοφονία των εργατριών στο εργοστάσιο Βιολάντα δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό, δεν ήταν η κακιά στιγμή, ήταν προμελετημένο και καλά οργανωμένο έγκλημα!
3 χρόνια μετά και ο κατάλογος των δολοφονιών κράτους και αφεντικών μεγαλώνει. Η αξία της ανθρώπινης ζωής ζυγίζεται και υποτιμάται, όπως στα Τέμπη και στη Βιολάντα, έτσι και στην Πύλο και στη Χίο και σε πόσα ακόμα άγνωστα σημεία της Μεσογείου το Λιμενικό δολοφονεί εν ψυχρώ… Οι μετανάστες είναι απειλή που πρέπει να εξαφανιστεί για να κοιμούνται ήσυχοι οι νοικοκυραίοι ψηφοφόροι.
Όσο η λίστα με τα εργοδοτικά και κρατικά εγκλήματα μεγαλώνει, το ίδιο και η οργή μας. Δεν θέλουμε άλλο να καθόμαστε ήσυχοι στα σπίτια μας, όπως μας προτρέπουν, να κοιτάζουμε αμέτοχοι θεατές τις ζωές μας να μπαίνουν στη ζυγαριά μαζί με τα κέρδη τους. Δεν αντέχουμε άλλο το «Έλα μωρέ», τη ρεμούλα, τις μίζες, τα σκάνδαλα. Δεν αντέχουμε άλλο την καταστολή και την τρομοκράτηση. Ό,τι τους χαλάει το αφήγημα, τη μόστρα, ό,τι δεν ταιριάζει στον καθωσπρέπει κόσμο τους, όποιον επιλέγει έστω να οραματιστεί και να ψελλίσει ότι ένας άλλος τρόπος μπορεί να είναι εφικτός, ένας τρόπος οργάνωσης από τα κάτω, με αλληλεγγύη, ισότητα, αξιοπρέπεια για όλους/ες/α, ποινικοποιείται και διώκεται με οργουελικό τρόπο. Γιατί αυτός ο κόσμος που εμείς οραματιζόμαστε δεν χωράει τους λακέδες της εξουσίας, δεν χωράει αυθεντίες και ιεραρχίες. Σε αυτόν τον κόσμο θέλουμε να έχουμε ασφαλείς και ελεύθερες για όλους μεταφορές, κοινωνικοποιημένο σιδηροδρομικό δίκτυο με εργατικό έλεγχο.
Καλούμε σε συγκέντρωση το Σάββατο 28/2 στην Πλατεία Παναγή Τσαλδάρη (Περιβολάκια) στις 12:00.
Πρωτοβουλία Συντροφισσών Συντρόφων Κορινθίας
email: prwtovoulia.korinthos@espiv.net
