Αν δεν πεθάνουμε στο μηχανάκι, στο εργοστάσιο, στη σκαλωσιά εγκλωβιζόμαστε στον αργό θάνατο της παρατεταμένης ανέχειας, της εντατικοποίησης, της εξατομίκευσης, στα προσωπικά αδιέξοδα. Να το πάρουμε αλλιώς. Να μη συνηθίσουμε το θάνατο στην άσφαλτο, στις ράγες, στα σύνορα. Να μην αναθέσουμε. Να σπάσουμε την απομόνωση, να στηριχθούμε στις συλλογικές μας δυνάμεις. Να σπάσουμε τον φόβο στις συνειδήσεις μας. Μόνο εμείς μπορούμε να κάνουμε τις ζωές μας να αξίζουν. Να συγκρουστούμε με τους εκβιασμούς κράτους και αφεντικών, που ποτέ δεν θα λογαριάσουν τις ζωές μας. Η οργή να γίνει αντίσταση, αλληλεγγύη και αγώνας.’
