Πλήθος δράσεων αλληλεγγύης διοργανώνονται τις επόμενες ημέρες σε όλη την ελληνική γεωγραφία για την υπεράσπιση των Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας και για τη στήριξη των δύο κατοίκων και μελών της Κοινότητας, Αριστοτέλη Χαντζή και Suzon Doppagne, που πραγματοποιούν απεργία πείνας μέχρι θανάτου για τη ζωή, από 5/2 και 1/5 αντίστοιχα. Οι κινητοποιήσεις θα κλιμακωθούν ενόψει της πορείας νίκης και αξιοπρέπειας στην οποία καλεί σε Αθήνα και άλλες πόλεις η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών για τις 16/5. Υπενθυμίζεται ότι είναι σε εξέλιξη συλλογή υπογραφών για την υπεράσπιση της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών και τη νίκη των αιτημάτων των απεργών πείνας μέχρι θανάτου για τη ζωή, Αριστοτέλη Χαντζή, από 5/2 και Suzon Doppagne, από 1/5. Μπορείτε να υπογράψετε ακολουθώντας αυτόν τον σύνδεσμο.
Στη Θεσσαλονίκη, θα πραγματοποιηθεί Ημέρα Αλληλεγγύης στα Προσφυγικά, το Σάββατο 9/5 στις 13.00, στο πάρκο πίσω από το άγαλμα Βενιζέλου, με συζήτηση “Πως οι ανάγκες και οι αγώνες μας βρίσκουν απαντήσεις στα Προσφυγικά & ενημέρωση για τον αγώνα υπεράσπισης της κοινότητας”. Στη συζήτηση θα παρέμβουν μέλη της Κοινότητας των Κατειλημμένων Καστρόπληκτων που ήδη έχουν πραγματοποιήσει παρεμβάσεις για την υπεράσπιση των Προσφυγικών και της Ένωσης Ενοικιαστ(ρι)ών Θεσσαλονίκης. Στη δράση, στην οποία καλεί η Ανοιχτή Συνέλευση Αλληλεγγύης για τα Προσφυγικά, θα γίνουν επίσης δραστηριότητες για παιδιά, κοινωνική κουζίνα και live μουσική.
Κάτω τα Χέρια απ’ τα Προσφυγικά
Η κατοικία είναι βασικό κοινωνικό αγαθό και υποδομή ζωής. Σε συνθήκες στεγαστικής κρίσης, εκτόξευσης των ενοικίων και εμπορευματοποίησης του αστικού χώρου, η υπεράσπισή της απαιτεί αυτοοργάνωση, συλλογικές μορφές διαχείρισης, αλληλεγγύη. Οι καταλήψεις δεν αναδύονται αυθόρμητα ως αντίδραση στην έλλειψη στέγης αλλά σε περιόδους κρίσης των κυρίαρχων μοντέλων αστικής πολιτικής, θέτουν υπό αμφισβήτηση τον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται η ιδιοκτησία, η ανακαίνιση και η διαχείριση του κτηριακού αποθέματος, δηλαδή των άδειων και αναξιοποίητων κτηρίων μιας πόλης.
Εδώ και 16 χρόνια, τα Προσφυγικά αποτελούν μια τέτοια ζωντανή εμπειρία κοινωνικής κατοικίας στην πράξη. Η κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών στους Αμπελόκηπους στο κέντρο της Αθήνας, αριθμεί πάνω από 400 κατοίκους: ντόπιους, μετανάστες, ανάμεσά τους 50 παιδιά, ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, καρκινοπαθείς, υπερήλικες. Άρα τα Προσφυγικά αποτελούν ήδη μία ζωντανή κοινωνική κατοικία για εκατοντάδες ανθρώπους που η κρίση και η κατάρρευση κάθε κοινωνικής δομής, τους εξώθησε στον δρόμο, στην εξαθλίωση και στο περιθώριο.
Είναι ένα έμπρακτο παράδειγμα αυτοοργάνωσης στην καρδιά της μητρόπολης, που έχει καταφέρει το χτίσιμο σχέσεων αλληλεγγύης και την κάλυψη των αναγκών των κατοίκων της, με τη δημιουργία 22 δομών που περιλαμβάνουν τη σίτιση, την υγεία, την παιδική απασχόληση, τη γυναικεία δομή και πολλές ακόμα. Η Κοινότητα συμμετέχει ενεργά επίσης σε όλες τις κοινωνικές κινήσεις του ελλαδικού χώρου όσο και στο ευρύτερο διεθνιστικό κίνημα. Σημαντικό να αναφερθεί επίσης πως η δομή υγείας, έχει κατασκευάσει ξενώνες φιλοξενίας φίλων και συγγενών των καρκινοπαθών του νοσοκομείου Άγιος Σάββας (που βρίσκεται δίπλα), σε συνεργασία με το σωματείο εργαζομένων του νοσοκομείου.
Ωστόσο το κράτος, με την Περιφέρεια και τον Δήμο Αττικής, το Υπουργείο Πολιτισμού, τη ΔΥΠΑ, αλλά και την ίδια την κυβέρνηση, έχουν άλλες ορέξεις για το οικοδομικό συγκρότημα των Προσφυγικών. Δε θα γινόταν άλλωστε με το ευρύτερο κλίμα καταστολής κινημάτων και κάθε σχεδιασμένο χτύπημα των σχέσεων που ανθίζουν απο τα κάτω με βάση τον αντικρατισμό και τον αντικαπιλισμό, να μείνουν ανέγγιχτα απο το μακρύ χέρι του κράτους. Έτσι απο το καλοκαίρι του 2025 υπάρχει ένα σχέδιο “ανάπλασης” των Προσφυγικών, με τη χρηματοδότηση ΕΣΠΑ ύψους 15 εκατομμυρίων ευρώ, με υποτιθέμενο σκοπό την δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και ξενώνων για τους συγγενείς του Αγίου Σάββα.
Η χρήση του όρου της «κοινωνικής» κατοικίας όπως χρησιμοποιείται από τους παραπάνω φορείς στον δημόσιο λόγο είναι παραπλανητική, καταχρηστική και προσχηματική (κάτι που δεν γίνεται για πρώτη φορά) και κινδυνεύει να λειτουργήσει ως επίφαση που νομιμοποιεί περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της δημόσιας γης, εμπορευματοποίηση της κατοικίας και στοχεύει στην κερδοσκοπία από αυτά. Αποτελεί αποκορύφωμα της υποκρισίας και απανθρωπιάς το να πετάξουν στον δρόμο πάνω από 400 ανθρώπους για να βολέψουν 50 άλλους και αυτό για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες της δικής τους στεγαστικής πολιτικής, που έχει ως βασικό κίνητρο το κέρδος και όχι τις κοινωνικές ανάγκες όπως θέλει ψευδώς να επιδεικνύει. Παράλληλα, οταν μιλάν για «ανάπτυξη» και «ανάπλαση» της περιοχής, στην πραγματικότητα αυτό θα οδηγήσει βίαια όπως και σε τόσα άλλα παραδείγματα εξευγενισμού στην πόλη, στην εκτόξευση των ενοικίων και του κόστους ζωής στην ευρύτερη περιοχή, στην τουριστικοποίηση και στον εκτοπισμό των κατοίκων που δεν θα αντέξουν την ακρίβεια προς όφελος των πλουσιότερων.
Σε αυτό το κλίμα και στο πλαίσιο υπεράσπισης της κοινότητας, ο σύντροφος Αρίστος Χαντζής, ως ύστατο μέσο πίεσης ξεκίνησε απεργία πείνας μέχρι θανάτου εντός των Προσφυγικών απο τις 05 Φεβρουαρίου. Σύμφωνα με τη δομή υγείας της κοινότητας που τον παρακολουθεί καθημερινά, κάθε μέρα θα μπορούσε να επιφέρει μη αναστρέψιμες βλάβες αλλά και άμεσο κίνδυνο για την ίδια του τη ζωή. Μέχρι στιγμής οι αρμόδιοι θεσμικοί φορείς και τα καθοδηγούμενα από αυτούς ΜΜΕ, έχουν αποσιωπήσει επιδεικτικά το ζήτημα και εξωθούν τον απεργό πείνας στον θάνατο με την εγκληματική τους αμέλεια να σταθούν στο ύψος των πολιτικών τους ευθυνών. Την ημερα της Πρωτομαγιάς, η κάτοικος και μέλος της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών Suzon Doppagne ανακοινώνει την απόφαση της να συμπορευτεί στον αγωνα με έναρξη νέας άπεργιας πείνας μέχρι θανάτου. Είναι χρέος των κινημάτων και όλης της κοινωνίας να αντιταχθούμε στην ανάπλαση της κοινότητας Προσφυγικών, στην εκκένωση σπιτιών και τον ξεριζωμό μιας ολόκληρης γειτονιάς εκατοντάδων ανθρώπων που ζει με αυτάρκεια, προτάσσοντας ένα απο τα πιο φωτεινά παραδείγματα κοινοτικής, αντικαπιταλιστικής οργάνωσης ζωής. Να σταθούμε δίπλα στο σύντροφο Αρίστο και τη συντρόφισσα Suzon Doppagne και να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στην Κοινότητα με όποια μέσα μπορούμε.
Είναι ευθύνη όλων μας να στηρίξουμε τον αγώνα των Προσφυγικών για τη διεκδίκηση μορφών κατοικίας και συνύπαρξης πέρα από τη λογική της αγοράς αλλά και για το δικαίωμα των κοινοτήτων στη ζωή και στην πόλη μέσω της αυτοοργάνωσης. Το κράτος προσπαθεί γελοιωδώς να μας πείσει πως μπορεί να διαμεσολαβήσει στις ανάγκες και στις σχέσεις που έχουν δομήσει οι εκατοντάδες σύντροφοι και κάτοικοι των προσφυγικών και που καλύπτουν με επιτυχία εδώ και τόσα χρόνια.
Τα αιτήματα της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών:
- Άμεση ακύρωση της σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής
- Παραμονή όλων των κατοίκων των προσφυγικών στα σπίτια, στον τόπο και στην περιοχή που διαμένουν και έχουν συνδεθεί κοινωνικά-πολιτισμικά και οργανικά μαζί τους
- Να δοθούν έμπρακτες εγγυήσεις για την αποκατάσταση των προσφυγικών από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία με την επωνυμία «Κάτοικοι και Φίλοι Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας Α.Μ.Κ.Ε.» με τη δική της χρηματοδότηση! Ούτε ευρώ δημοσίου χρήματος για την «ανάπλαση» των Προσφυγικών!
- Άμεση παραίτηση της Δ.ΥΠ.Α. από τη σύμβαση! Νέες εργατικές κατοικίες και στέγαση των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων στα 80.000 άδεια σπίτια της Αθήνας
- Άμεση παραίτηση του Υπουργείου Πολιτισμού από τη σύμβαση! Πολιτισμός για τους ανθρώπους και την κοινωνία και όχι για τις μπίζνες και τις εταιρείες
- Παραίτηση του νοσοκομείου «Ο Άγιος Σάββας» από οποιαδήποτε συμμετοχή στη σύμβαση! Δομές φιλοξενίας από την κοινότητα για την κοινωνία. Να δοθούν όλα τα χρήματα στη στελέχωση του νοσοκομείου «Ο Άγιος Σάββας»
ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΑΠΟ 5/2 ΚΑΙ ΤΗΣ SUZON DOPPAGNE ΑΠΟ 1/5
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ
Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ
Ανοιχτή Συνέλευση Αλληλεγγύης για τα Προσφυγικά, Θεσσαλονίκης
Τα Προσφυγικά στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας αποτελούν εδώ και 16 χρόνια ένα κατειλημμένο/απελευθερωμένο έδαφος όπου στεγάζονται πάνω απο 400 άνθρωποι που αυτοοργανώνουν τις ζωές τους σε καθημερινό επίπεδο, ζουν συλλογικά έχοντας φτιάξει 22 δομές αλληλεγγύης. Δίκτυα έμπρακτης και ουσιαστικής στήριξης μεταναστριών, καρκινοπαθών και οποιουδήποτε άλλου αυτό το κράτος περιθωριοποιεί και κρίνει ως μη παραγωγικό. Αυτούς τους πληθυσμούς χρησιμοποιεί προσχηματικά τώρα η Περιφέρεια Αττικής αφου λέει πως “έρχεται να τους προστατέψει” χτίζοντας κοινωνικές κατοικίες, εκεί που ήδη όμως στεγάζονται. Βλέπετε την ειρωνεία;
Λειτουργούν χωρίς κρατική στήριξη εδώ και πάρα πολλά χρονια. Το αντικαρκινικό νοσοκομείο “Ο Άγιος Σάββας” για το οποίο υποτίθεται ότι θα χτιστούν δωμάτια ειναι υποστελεχωμένο όπως και όλα τα δημόσια νοσοκομεία στη χώρα. Κι όμως το κράτος ευαγγελίζεται πως θέτει ως άμεση προτεραιότητα να χτιστούν δομές φιλοξενίας για τους θεραπευόμενους και συνοδούς του νοσοκομείου. Θα χει δωμάτια αλλά δε θα χει γιατρούς. Αυτή η “ανάπλαση” δεν αποτελεί παρά ένα ακόμη πάρτι εργολάβων με αστρονομικά ποσά, τα οποία θα μπορούσαν να δοθούν άμεσα για τη στήριξη του ΕΣΥ αν αυτός ήταν όντως ο σκοπός.
Οι καταλήψεις στα αστικά κέντρα είναι μια αντιπρόταση στη βία της καπιταλιστικής κανονικότητας. Οι άνθρωποι που μένουν σε αυτές δείχνουν πως πράγματι ένας αλλος κόσμος είναι εφικτός, αποτελώντας παράδειγμα στο εδώ και στο τώρα. Από την πλευρά μας ως κοινότητα Κατειλημμένων Καστρόπληκτων που βρίσκονται στα δυτικά τείχη της Άνω πόλης στη Θεσσαλονίκη και κατοικούνται ως τέτοια τα τελευταία 15 χρονια, παρατηρούμε τόσο στην περιοχή μας όσο και σε πολλές άλλες, την ίδια ακριβώς πάγια τακτική του κράτους να εξευγενίσει και να αποστειρώσει τις γειτονιές μας. Μια προσπάθεια τόσο να απομονώσει οποιαδήποτε πολιτική δράση ή φωνή εντός αυτών, όσο και να “καθαρίσει” τον κοινωνικό ιστό προς όφελος του κεφαλαίου και της επερχόμενης ανάπτυξής του στην περιοχή. Το gentrification συχνά παρουσιάζεται ως ανάπτυξη και αναζωογόνηση για την ίδια τη γειτονιά , όμως γνωρίζουμε καλά πως πρόκειται για μια καλοσχεδιασμένη διαδικασία εκτοπισμού των κινημάτων και όσων δε θεωρούνται εμπορικά χρήσιμοι εντός της.
Τέλος οφείλουμε να παρατηρήσουμε πως η επίθεση στα προσφυγικά της Αλεξάνδρας δε μας εκπλήσσει καθώς δεν έρχεται εν μέσω μιας κοινωνικοπολιτικής νηνεμίας παρα σε ένα γενικότερο κλίμα επίθεσης προς το κίνημα. Το τελευταίο διάστημα η αυξανόμενη καταστολή και αστυνόμευση στους χώρους μας, οι συνεχείς εκκενώσεις καταλήψεων και στεκιών, οι προκλητικές έφοδοι των μπάτσων στα πανεπιστήμια και οι ακόλουθες συλλήψεις συντροφιών μας δεν έχουν σταματημό. Όλα τα παραπάνω εντάσσονται σε ένα συνολικό πλαίσιο καταστολής απο πλευράς της κυβέρνησης και σε μια συνεχή προσπάθεια συντηρητικοποίησης και πειθάρχησης της ευρύτερης κοινωνίας.
Εν συνεχεία του αγώνα των Κατειλημμένων Προσφυγικών να υπάρχουν και να λειτουργούν ως κέντρο αγώνα και ζωής, ο κάτοικος και μέλος της κοινότητας προσφυγικών Αριστοτέλης Χαντζής ξεκίνησε απεργία πείνας από 05/02 αντιστεκόμενος στην εκκένωση τους. Δηλώνει ότι δε σκοπεύει να σταματήσει την απεργία, παρά τους κινδύνους που αυτό έχει ήδη επιφέρει στην υγεία του, έως ότου τα αιτήματα να ικανοποιηθούν. Δείχνοντας με τον ελάχιστο τρόπο την αλληλεγγύη μας κρεμάσαμε ένα γιγαντοπανό στα τείχη του πάρκου Ανάληψης στην Άνω Πόλη.
Τα αιτήματα της Κοινότητας, που εκφράζονται μέσα και από την απεργία πείνας, είναι:
• ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.
• ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
• ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!
Κατειλημμένα Καστρόπληκτα
Ως Ένωση Ενοικιαστριών Θεσσαλονίκης, σταθερά απαιτούμε την αξιοποίηση της κενής δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας για κοινωνικούς σκοπούς, και όχι για το ιδιωτικό κέρδος. Όμως τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας δεν είναι ένα άδειο κτιριακό συγκρότημα προς αξιοποίηση. Είναι ένας ιστορικός τόπος κατοικίας, προσφυγικής μνήμης και κοινωνικής ζωής, που εδώ και δεκαέξι χρόνια κατοικείται και φροντίζεται από μια αυτοοργανωμένη κοινότητα. Σήμερα στα Προσφυγικά ζουν πάνω από 400 άνθρωποι, ανάμεσά τους πολλοί που βρέθηκαν περιθωριοποιημένοι και απροστάτευτοι από κάθε κρατική δομή: πρόσφυγες, μετανάστριες, οικογένειες, παιδιά, ηλικιωμένοι, πρώην άστεγοι, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα υγείας. Η κοινότητα έχει δημιουργήσει δομές αλληλοβοήθειας, φροντίδας, υγείας, φιλοξενίας, παιδικής απασχόλησης και συλλογικής ζωής, ακομα και χώρους αλληλέγγυας φιλοξενίας για τους/ις συνοδούς ασθενών του γειτονικού νοσοκομείου Άγιος Σάββας. Τα Προσφυγικά, λοιπόν, δεν είναι ένας κενός αναξιοποίητος χώρος, είναι μια ζωντανή γειτονιά συνύπαρξης και αλληλοβοήθειας μέσα στον αστικό ιστό.
Το σχέδιο ανάπλασης της Περιφέρειας Αττικής, που προσχηματικά παρουσιάζεται ως παρέμβαση αποκατάστασης των κτιρίων και δημιουργίας κοινωνικής κατοικίας, αντιμετωπίζει τα Προσφυγικά σαν να είναι άδεια. Δεν αναγνωρίζει την υπάρχουσα κοινότητα, δεν εγγυάται την παραμονή των κατοίκων και δεν έχει προκύψει μέσα από διαβούλευση μαζί τους. Ένα σχέδιο κοινωνικής κατοικίας που ξεκινά με την απειλή εκκένωσης μιας υπαρκτής κοινότητας δεν αποτελεί κοινωνική πολιτική!
Απέναντι σε αυτό το σχέδιο, η Συνέλευση των Προσφυγικών έχει καταθέσει μια σαφή αντιπρόταση αυτοοργανωμένης ανάπλασης που δεν αρνείται την ανάγκη φροντίδας και αποκατάστασης των κτιρίων, αλλά ταυτόχρονα προβλέπει την παραμονή όλων των κατοίκων, την προστασία της ιστορικής μνήμης του συγκροτήματος και την ενίσχυση των κοινωνικών δομών που ήδη λειτουργούν.
Αντίθετα, οι υπάρχουσες πληροφορίες για το σχέδιο ανάπλασης της Περιφέρειας, εγείρουν σημαντικά ερωτήματα για την ειλικρίνειά και τις πραγματικές προθέσεις του. Ποιοι θα είναι οι όροι λειτουργίας της προτεινόμενης κοινωνικής κατοικίας και ποιός ο φορέας διαχείρισής της; Όχι μόνο δεν υπάρχει σήμερα στη χώρα ένα λειτουργικό παράδειγμα κοινωνικής κατοικίας στην κλίμακα των Προσφυγικών, αλλά απουσιάζει πλήρως και ένα θεσμικό πλαίσιο που να ορίζει τις μελέτες, τις χρήσεις, το ιδιοκτησιακό και λειτουργικό καθεστώς, τα κοινωνικά κριτήρια ένταξης, τις διαδικασίες επιλογής δικαιούχων και απόδοσης κατοικιών. Το γεγονός ότι πριν ακόμα δημιουργηθούν το πλαίσιο, ο ορισμός και ο φορέας υλοποίησης της κοινωνικής κατοικίας απειλείται με εκτοπισμό μια κοινότητα στο όνομα της, αποτελεί σαφή ένδειξη ότι στην περίπτωση των Προσφυγικών η επίκληση στην κοινωνική κατοικία είναι προσχηματική.
Το μόνο σχετικό υπάρχον θεσμικό πλαίσιο είναι αυτό της Κοινωνικής Αντιπαροχής, ένα μοντέλο που έχουμε επανειλημμένα καταγγείλει ως real estate με κοινωνικό προσωπείο, αφου παραχωρεί δημόσιο πλούτο σε εργολάβους με πενιχρά κοινωνικά ανταλλάγματα: 30% της επιφάνειας σε προσιτή κατοικία, που όμως διαχειρίζονται ιδιώτες με ασαφή κριτήρια και μπορουν να εξαγοράσουν οι δικαιούχοι! Αν αυτό είναι το τελικό σχέδιο για τα Προσφυγικά, τότε δεν είναι τίποτα άλλο από επιχείρηση φιλετοποίησης και εξευγενισμού!
Ως Ένωση Ενοικιαστ(ρι)ών Θεσσαλονίκης επαναλαμβάνουμε το αίτημα μας για δημιουργία πλαισίου και δομών κοινωνικής κατοικίας. Όμως η κοινωνική κατοικία δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για τον εκτοπισμό των ευάλωτων. Τα Προσφυγικά είναι ήδη κοινωνικές κατοικίες. Σε μια εποχή που οι κερδοσκοπικές λογικές καταπίνουν τις πόλεις μας, ανεβάζουν τα ενοίκια, εξευγενίζουν γειτονιές, εκτοπίζουν κατοίκους και υποβαθμίζουν τη ζωή μας προς όφελος λίγων συμφερόντων, η κοινότητα των Προσφυγικών αποδεικνύει ότι η ίδια η κοινωνία μπορεί να ενεργοποιήσει την πόλη, να φροντίσει το κτιριακό απόθεμα και να δημιουργήσει ζωντανές γειτονιές για τους ανθρώπους που ζουν σε αυτές.
Η στέγη δεν είναι εμπόρευμα, ούτε επενδυτικό προϊόν, ούτε πεδίο κερδοσκοπίας για εργολάβους. Είναι η βάση της κοινωνικής ζωής και αναφαίρετο δικαίωμα όλων. Δεν αποδεχόμαστε καμία έξωση, με καμία δικαιολογία!
Καλούμε όλη την κοινωνία να σταθεί στο πλευρό της Κοινότητας των Προσφυγικών και να στηρίξει το σχέδιο αυτοοργανωμένης ανάπλασης των κατοίκων. Απαιτούμε να ανακληθεί η Προγραμματική Σύμβαση της Περιφέρειας Αττικής και να σταματήσουν οι απειλές εκκένωσης.
Αλληλεγγύη στους δύο απεργους πείνας, και άμεση δικαίωση των αιτημάτων τους:
• Άμεση ακύρωση της σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής
• Παραμονή όλων των κατοίκων των Προσφυγικών στα σπίτια, στον τόπο και την περιοχή που διαμένουν και έχουν συνδεθεί κοινωνικά-πολιτισμικά και οργανικά μαζί τους.
• Να δοθούν έμπρακτες εγγυήσεις για την αποκατάσταση των Προσφυγικών από την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία με την επωνυμία “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” με τη δική της χρηματοδότηση! Ούτε ευρώ δημόσιου χρήματος για την “ανάπλαση” των Προσφυγικών.
Ένωση Ενοικιαστ(ρι)ών Θεσσαλονίκης
Συγκέντρωση αλληλεγγύης στην Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών, την Κυριακή 10/5 στις 12.00 στην πλατεία Λευκού Πύργου
Το ωραιότερο σπίτι είναι αυτό που θα χτίσουμε όλοι μαζί.
Από τον χρόνο της ανέγερσης τους έως και τη σημερινή τους μορφή, τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας είναι ζωντανή απόδειξη πως η ιστορία δεν βαδίζει γραμμικά: σέρνεται, επιμένει, επιστρέφει. Τα κτήρια των Προσφυγικών κουβαλάνε πάνω τους τα ίχνη πολιτικών συγκρούσεων, κατοχικών συνεργασιών και διεθνών παρεμβάσεων που σημάδεψαν τη νεότερη ελληνική ιστορία. Από καταφύγιο κατατρεγμένων μικρασιατών προσφύγων, σε πόλο αποδοχής πυρών το Δεκέμβρη του 44′. Δεν είναι τυχαίο ότι το θέμα της “αξιοποίησης” αυτών των κτιρίων είχε ξεκινήσει από την εποχή της χούντας.Πώς φτάνουμε λοιπόν στο σήμερα όπου τα συγκροτήματα των προσφυγικών κατοικιών δέχονται ξανά μια κατάφωρη επίθεση από τους σημερινούς πραίτορες της αστικής δημοκρατίας;
Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα αξίζει να δούμε πρώτα από όλα τι είναι σήμερα και πως δημιουργήθηκαν. Εδώ και δεκαέξι χρόνια τα κατειλημμένα προσφυγικά αποτελούν ένα απελευθερωμένο έδαφος που μετουσιώνει σε πράξη την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη και την πολυπολιτισμικότητα. Η κοινότητα γεννήθηκε το 2010 μέσα σε μια περίοδο όπου ήδη ο ελλαδικός χώρος είχε σημαδευτεί από την εξέγερση του Δεκέμβρη του 08, και την έντονη κοινωνική αναταραχή που επέφερε. Παράλληλα, διαμορφωνόταν μια συνθήκη βαθιάς οικονομικής κρίσης, η οποία τα επόμενα χρόνια θα σφραγιζόταν από την επιβολή των μνημονίων και τις σκληρές αναδιαρθρώσεις στην οικονομία και την κοινωνία. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη αποσταθεροποίησης και επισφάλειας γεννήθηκε το όραμα για έναν αυτοοργανωμένο τρόπο ζωής εντος των συγκροτημάτων των προσφυγικών. Και φτάνουμε στο σήμερα, όπου το όραμα έχει πάρει σάρκα και οστά, καθώς σε αυτά τα χρόνια λειτουργίας της, η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών φιλοξενεί εκατοντάδες κατοίκους, ανάμεσα τους Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες, πενήντα παιδιά, καθώς και ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες όπως πάσχοντες από ψυχικά νοσήματα, καρκινοπαθείς και υπερήλικες. Επίσης, έχουν συγκροτηθεί δεκάδες αυτοοργανωμένες δομές που στοχεύουν στην κάλυψη βασικών αναγκών τόσο των μελών της όσο και της ευρύτερης γειτονιάς. Ενώ παράλληλα ως συνέλευση (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.) αποτελούν σημαντικό κομμάτι του ανταγωνιστικού κινήματος με την ενεργό συμμετοχή τους σε κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Δείχνουν εν ολίγοις έμπρακτα μια διαφορετική προσέγγιση της ζωής βασισμένη στην αλληλεγγύη και στο συλλογικό αγώνα μακριά από τον ατομικισμό που προωθεί το σύγχρονο καπιταλιστικό σύστημα.
Για το λόγο αυτό έχουν βρεθεί αρκετές φορές στο στόχαστρο της καταστολής με την τωρινή επίθεση να είναι η πιο έντονη. Το Καλοκαίρι του 2025, η Περιφέρεια Αττικής με τις ευλογίες του Υπουργείου Πολιτισμού, ανακοίνωσε μέσω προγραμματικης σύμβασης και χρηματοδότησης από ΕΣΠΑ (με συνολικό προϋπολογισμό τα 15 εκατομμύρια ευρώ!) την εκκίνηση σχεδιασμού για εκκένωση και “αξιοποίηση” του χώρου. Το σχέδιο περιλαμβάνει την ανάπλαση των 4 πρώτων από τα 8 κτιριακά συγκροτήματα των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας. Η προκήρυξη του διαγωνισμού και η ανάθεση του έργου προβλέπονται στο πρώτο τρίμηνο του 26, κάτι που φανερώνει την κρισιμότητα της κατάστασης. Ως πρόσχημα του σχεδίου αυτού παρουσιάζεται η δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και υποστηρικτικών δομών, μεταξύ άλλων και για συγγενείς ασθενών του Άγιος Σάββας. Είναι εξάλλου συνήθης τακτική το κράτος για να δικαιολογήσει την καταστολή και την εκκένωση κατειλημμένων δομών να προσφεύγει στη μετέπειτα αξιοποίηση τους για κοινωνικούς σκοπούς διατυμπανίζοντας τον “φιλανθρωπικό” του χαρακτήρα.
Εδώ αξίζει να σημειωθεί πως οι ίδιοι οι κάτοικοι έχουν προχωρήσει στη σύσταση Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας και έχουν διαμορφώσει μια ολοκληρωμένη πρόταση για την ανακαίνιση των κτιρίων. Το σχέδιο βασίζεται κυρίως σε ίδιους πόρους και αυτοχρηματοδότηση, ενώ υποστηρίζεται τεχνικά από μηχανικούς και άλλους επιστήμονες. Προτείνεται μια σταδιακή διαδικασία ανακαίνισης χαμηλού κόστους, η οποία σέβεται τον διατηρητέο χαρακτήρα των κτιρίων και, κυρίως, δεν προϋποθέτει την απομάκρυνση των κατοίκων από τον χώρο. Οι κάτοικοι δηλαδή δείχουν ξανά πως δεν χρειάζονται καμία βάρβαρη κρατική παρέμβαση για την “ανοικοδόμηση” των Προσφυγικών, προτάσσοντας την οργάνωση από τα κάτω σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας και αποδεικνύοντας πως πράγματι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.
Η σχεδιαζόμενη ανάπλαση της συγκεκριμένης γειτονιάς δεν συνιστά μια ουδέτερη πολεοδομική πρωτοβουλία ούτε μπορεί να εκληφθεί ως μεμονωμένη επιλογή αστικής διαχείρισης. Πρόκειται για διαδικασία που εντάσσεται στη συνολικότερη επιδίωξη του κράτους και των κυρίαρχων οικονομικών δυνάμεων να απονεκρώσουν περιοχές στις οποίες αναπτύσσονται μορφές ζωής και αγώνα που δεν υπάγονται πλήρως στους μηχανισμούς ελέγχου και κερδοφορίας τους. Οι παρεμβάσεις που προβάλλονται υπό τον ευφημιστικό τίτλο της «ανάπτυξης» λειτουργούν στην πράξη ως εργαλεία αναδιάταξης των κοινωνικών και χωρικών σχέσεων εντός της πόλης. Μέσω αυτών δημιουργούνται νέα πεδία επενδυτικής δραστηριότητας και συσσώρευσης κεφαλαίου. Έτσι η μετατροπή του αστικού χώρου σε επενδυτικό πεδίο οδηγεί σε διαδικασίες εξευγενισμού γειτονιών (gentrification), κατά τις οποίες περιοχές που ιστορικά κατοικούνταν από λαϊκά ή χαμηλότερα στρώματα μετασχηματίζονται σταδιακά σε ζώνες αυξημένης οικονομικής αξίας και τουριστικής αξιοποίησης. Γειτονιές, πλατείες, στέκια και καταλήψεις, αποτελούν πολιτικά πεδία και σημεία συνάντησης στα οποία ο κόσμος του αγώνα ζυμώνεται πολιτικά, οργανώνει τις δράσεις του και εδραιώνει τις ιδέες του. Κάτι τέτοιο είναι ασύμφορο για ένα κράτος που θέλει να εξωβελίσει οποιαδήποτε φωνή αντιστέκεται αλλά και να καθαρίσει τον κοινωνικό ιστό από όσους δεν του είναι εμπορικά χρήσιμοι.
Παράλληλα δεν είναι η τυχαία και η περίοδος στην οποία επιλέγεται μια τέτοια επίθεση. Το ελληνικό κράτος μοιάζει να έχει εισέλθει σε μια φάση διμέτωπης πολεμικής κινητοποίησης. Από τη μία πλευρά, παρεμβαίνει ενεργά στο πλέγμα των διακρατικών συγκρούσεων, λειτουργώντας ως κρίκος της ευρύτερης ιμπεριαλιστικής αρχιτεκτονικής ισχύος. Ως πιστός σύμμαχος των “σωτήρων” της Δύσης (άξονας ΗΠΑ-Ισραήλ) και όντας υπό την επήρεια ενός πολεμοχαρούς παροξυσμού, παρέχει υλικοτεχνική υποστήριξη και συνδράμει στρατιωτικά στις πολεμικές επιχειρήσεις που εκτυλίσσονται στη Μέση Ανατολή. Από την άλλη, διεξάγει έναν παράλληλο πόλεμο στο εσωτερικό κοινωνικό πεδίο, ο οποίος προσλαμβάνει τα χαρακτηριστικά μιας διαρκώς διογκούμενης κατάστασης εξαίρεσης, όπου η κυρίαρχη εξουσία αναπτύσσει ένα ολοένα και πυκνότερο πλέγμα τεχνολογιών επιτήρησης, ποινικοποίησης και προληπτικής καταστολής. Κάθε έκφανση συλλογικής αμφισβήτησης-αντίστασης και κοινωνικής διεκδίκησης αντιμετωπίζεται ως εν δυνάμει απειλητικός παράγοντας της κρατικής κανονικότητας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο επιχειρείται η αποσιώπηση, η περιθωριοποίηση και τελικώς η απονεύρωση των εξεγερσιακών κινημάτων προς όφελος της απρόσκοπτης αναπαραγωγής της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων.
Για όλους τους λόγους του κόσμου λοιπόν ο Αριστοτέλης Χαντζής και η Suzon Doppagne, μέλη της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών, προχώρησαν σε απεργία πείνας (από 5/2 και 1/5 αντίστοιχα), βάζοντας ως ανάχωμα τα ίδια τους τα σώματα. Τα αιτήματα τους αλλά και της ίδιας της κοινότητας περιλαμβάνουν την άμεση ακύρωση της σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής, εγγυήσεις για την αποκατάσταση των προσφυγικών όχι από δημόσια κεφάλαια αλλά από τη μη κερδοσκοπική εταιρεία “Κάτοικοι και φιλοι Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας Μη Κερδοσκοπική Εταιρία Αστικού Δικαίου” και ως εκ τούτου καμία απομάκρυνση των κατοίκων της κοινότητας από τα σπίτια τους. Έτσι και μεις από την πλευρά μας για όλους τους λόγους του κόσμου στεκόμαστε αδιαπραγμάτευτα στο πλευρό της κοινότητας και των κατοίκων της. Είναι χρέος μας ως αναρχικοί/ες να σταθούμε στο πλευρό του συντρόφου και της συντρόφισσας που θέτοντας σε κίνδυνο τις ζωές τους υπερασπίζονται τη συλλογική ζωή και ολόκληρη την κοινότητα αγώνα, αλλά και να ενώσουμε τις φωνές μας προπαγανδίζοντας τα αιτήματα της απεργίας και το δίκαιο του αγώνα των Προσφυγικών. Οι κατειλημμένες δομές αγώνα είναι ρήγματα μέσα στην καθημερινότητα του κέρδους και της απομόνωσης. Είναι μια έμπρακτη μορφή αμφισβήτησης των ιδιοκτησιακών σχέσεων αλλά και ολόκληρου του κρατικού συστήματος. Στις καταλήψεις γεννιόμαστε και ανθίζουμε, εμείς και οι ιδέες μας, γι αυτό θα ματώσετε για να τις πάρετε. Είναι λοιπόν καθήκον μας να εξεγερθούμε στους γδάρτες των ονείρων μας.
Συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών:
Δευτέρα 04/05 στις 19:00 Σβώλου με Γούναρη (Ναυαρίνου) & Κυριακή 10/05 στις 12:00 στον Λευκό Πύργο
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ
ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΚΑΙ SUZON DOPPAGNE
ΟΛΑ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΕ ΒΙΛΕΣ ΚΑΙ ΕΚΓΑΤΑΛΕΛΕΙΜΜΕΝΑ
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΚΑΙ SUZON DOPPAGNE
Συγκέντρωση αλληλεγγύης: Κυριακή 10/05 στις 12.00 στον Λευκό Πύργο
Διανύουμε μια αρκετά εκτεταμένη περίοδο στην οποία η επιβολή του σύγχρονου ολοκληρωτισμού στο εσωτερικό και των δυτικών κοινωνιών μοιάζει πλέον να έχει επέλθει σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής. Σταδιακά παρατηρούμε την κλιμάκωση της κρατικής τρομοκρατίας: την άνοδο του φασισμού/ναζισμού, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και τις αυξανόμενες δολοφονίες τους στα σύνορα, την ολοκληρωτική υποτίμηση των ζωών των εργαζομένων, τη διάλυση της δημόσιας υγείας και της παιδείας, τους νόμους περιστολής των διαδηλώσεων και των απεργιών, τον έλεγχο της ζωής στα πανεπιστήμια, τις γυναικοκτονίες, τη συγκάλυψη κυκλωμάτων trafficking και παιδοβιασμών, τις δολοφονίες στα Τέμπη και τη συγκάλυψη του κρατικού αυτού εγκλήματος. Είναι πλέον προφανές ότι το κρατικό καπιταλιστικό σύστημα δεν έχει τίποτε άλλο να υποσχεθεί πέρα από φτώχεια, εξαθλίωση και θάνατο! Και αν η τελευταία εγγύση του κρατικού – καπιταλιστικού συστήματος, τουλάχιστον για τις κοινωνίες του δυτικού κόσμου ήταν η μη εμπόλεμη κατάσταση, πλέον η υπόσχεση αυτή δεν μπορεί να εκπληρωθεί καθώς σε παγκόσμιο πλέον επίπεδο τα κράτη εξοπλίζονται για πολεμική συμπλοκή και σύρραξη και παράλληλα θωρακίζονται τους ενάντια σε όσους ονομάζουν ως “εσωτερικούς εχθρούς”, σε όσους δηλαδή δε σιωπούν, δε συναινούν, δε σκύβουν το κεφάλι – αντιθέτως συνεχίζουν να αγωνίζονται για την ελευθερία, για την ισότητα και τη ζωή, συνεχίζουν να αγωνίζονται για την ανθρωπότητα!
Αιχμή της κατασταλτικής δράσης του κράτους αποτελεί και η επίθεση στους κατειλημμένους χώρους και το αναρχικό κίνημα. Η τωρινή κυβέρνηση συνεχίζοντας και αναβαθμίζοντας το έργο όλων των προηγούμενων εξέθεσε τις προθέσεις της αρχικά με το τελεσίγραφο Χρυσοχοΐδη για την επίθεση στο σύνολο των κατειλλημένων χώρων. Όταν κατάλαβε ότι η στρατηγική της ενιαίας επίθεσης παρήγαγε πολύ περισσότερη συσπείρωση απ’ ότι φόβο την εγκατέλειψε, άλλαξε προϊστάμενο στο υπουργείο καταστολής και επιδόθηκε σε σταδιακά χτυπήματα ανά την επικράτεια. Οι καταλήψεις αποτελούν κομμάτι του αγώνα, το έδαφος όπου προετοιμάζονται τα σχέδια της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης και για αυτό πρέπει να χτυπηθούν, στο πλαίσιο της «προληπτικής αντιεξέγερσης» για να μην βρουν κοινωνικές προσβάσεις να μην έρθουν σε ώσμωση με την διογκούμενη οργή των πληβειακών μαζών, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου τα προτάγματα του αναρχικού αγώνα είναι τα μόνα που μπορούν να δώσουν μιαν απάντηση στη βάρβαρη πραγματικότητα που βιώνουμε. Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών βρίσκεται το τελευταίο διάστημα στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής μέσω μιας νέας σύμβασης η οποία ορίζει τα συγκεκριμένα κτίρια ως διαθέσιμα προς εκμετάλλευση και ορίζει την άμεση εκκένωσή τους.
Είμαστε εδώ για να τους υπενθυμίσουμε ξανά πως οι αγώνες μας δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν. Τα «τελεσίγραφα» καίγονται στους δρόμους και οι επιθέσεις των ένστολών καθαρμάτων που εισβάλλουν μέσα στο σκοτάδι της νύχτας στα Σπίτια του Αγώνα θα απαντώνται με ανακαταλήψεις, ανοικοδομήσεις και μαζικές συγκρούσεις, κάτω από το φως της μέρας. Το αναρχικό κίνημα γεννήθηκε μέσα από σχέσεις αμοιβαίας κοινωνικής αλληλοβοήθειας, αναπτύχθηκε και ενέπνευσε με το όπλο της αλληλεγγύης και αυτό παραμένει το ιδανικό και ο προσανατολισμός του για την κοινωνία που οραματίζεται, για τον κόσμο που θα χωρά μέσα του όλους τους κόσμους
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ
ΔΕΚΑ ΕΚΑΤΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ
Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό- Μαύρο & Κόκκινο μέλος της Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
Το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης καλεί σε συνυπογραφή του παρακάτω ψηφίσματος για την υπεράσπιση της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας και τη νίκη των αιτημάτων της απεργίας πείνας. Το ψήφισμα έχει συνυπογραφεί και από την Ένωση Νοσοκομειακών Ιατρών Θεσσαλονίκης.
ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ
Το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης καλεί σε συνυπογραφή του παρακάτω ψηφίσματος για την υπεράσπιση της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας και τη νίκη των αιτημάτων της απεργίας πείνας.
Τον Ιούνιο του 2025 υπογράφηκε προγραμματική σύμβαση μεταξύ της ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ του ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ και της Δ.ΥΠ.Α., η οποία προβλέπει την ανάπλαση των 4 πρώτων από τα 8 κτιριακά συγκροτήματα των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας. Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα της σύμβασης αυτής η προκήρυξη του διαγωνισμού για την ανάθεση του έργου θα λάβει χώρα στο πρώτο τρίμηνο του 2026. Παράλληλα, προβλέπει τη δήθεν δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και ξενώνων φιλοξενίας. Στην πραγματικότητα όμως στοχεύει στην εκκένωση της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών και των ήδη υπαρχόντων κοινωνικών κατοικιών και Δομών Φιλοξενίας για τους θεραπευόμενους και συνοδούς του αντικαρκινικού νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας”.
Σήμερα στα Προσφυγικά κατοικούν πάνω από 400 άνθρωποι, Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες, 50 παιδιά, ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, καρκινοπαθείς, υπερήλικες κ.ά.
Στα 16 χρόνια λειτουργίας της, η Κοινότητα έχει συγκροτήσει 22 αυτόνομες δομές κοινωνικής αυτάρκειας, ωφέλειας και αυτοοργάνωσης για τους κατοίκους των Προσφυγικών και των γύρω περιοχών. Αγωνίζεται και στηρίζει άτομα με εξαρτήσεις και συνεργάζεται με τις δομές απεξάρτησης του 18 άνω.
Ήδη μέσα στον τελευταίο χρόνο έχει ανακοινωθεί δημόσια η απόφαση της Κοινότητας για συντήρηση και αποκατάσταση των Προσφυγικών, με δική της αυτοχρηματοδότηση και με τη συμμετοχή ομάδας αλληλέγγυων αρχιτεκτόνων, μηχανικών και άλλων ανθρώπων τεχνικής ειδίκευσης.
Η απόφαση της Περιφέρειας αποτελεί κεντρική πολιτική εντολή του καθεστώτος Μητσοτάκη για τη διάλυση του μεγαλύτερου κοινωνικού εγχειρήματος στην Ελλάδα κι ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης, που έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον πανεπιστημίων και φορέων πολιτισμού και παιδείας σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Τα Προσφυγικά αποτελούν ήδη κοινωνική κατοικία για εκατοντάδες ανθρώπους. Είναι προκλητικό να επικαλούνται την «ενίσχυση της κοινωνικής κατοικίας» την ώρα που επιχειρούν τη διάλυση μιας υπάρχουσας, ζωντανής κοινωνικής πρότασης απέναντι στον κόσμο της μοναξιάς, της εξατομίκευσης, της ανασφάλειας, της αστεγίας, της ελλιπούς ως και μηδαμινής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης που μας σπρώχνουν τα κράτη και ο καπιταλισμός.
Τα Προσφυγικά προσφέρουν ήδη στους καρκινοπαθείς και τους συγγενείς τους αξιοπρεπείς συνθήκες φιλοξενίας με δωρεάν ξενώνες φιλοξενίας.
Τα Προσφυγικά αποτελούν παράδειγμα αρμονικής συνύπαρξης 27 διαφορετικών εθνικοτήτων και ανάλογων γλωσσών και θρησκειών.
Είναι δεδομένο ότι ενδεχόμενη καταστολή και εκκένωση θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες για την ψυχική και σωματική υγεία δεκάδων παιδιών, ηλικιωμένων και ασθενών της Κοινότητας. Παράλληλα, η σχεδιαζόμενη «ανάπλαση» των προσφυγικών Θα σημάνει εκτόξευση των ενοικίων, αύξηση του κόστους ζωής και αναγκαστικό εκτοπισμό κατοίκων από την ευρύτερη περιοχή. Πρόκειται για μια πολιτική επιλογή που προωθεί την εμπορευματοποίηση του χώρου και τη διάλυση ενός ζωντανού κοινωνικού εγχειρήματος.
Η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών πήρε την απόφαση να υπερασπιστεί μέχρι τέλους την κοινωνική της πρόταση, τους ανθρώπους, τις δομές και την ιστορική μνήμη των Προσφυγικών. Πάνω σε αυτή τη συλλογική απόφαση υπεράσπισης από τις 5 Φλεβάρη του 2026, ένα μέλος και κάτοικος των προσφυγικών, ο Αριστοτέλης Χαντζής, ξεκίνησε απεργία πείνας μέχρι θανάτου, με ύψιστο σεβασμό προς τη ζωή.
Τα Προσφυγικά δεν είναι «φιλέτο» προς αξιοποίηση. Είναι ιστορική μνήμη, κοινωνική κατοικία και ζωντανό παράδειγμα συλλογικής οργάνωσης. Η υπεράσπισή τους αποτελεί ζήτημα όλων μας, κοινωνικής δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας.
Απαιτούμε την άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων της κοινότητας των προσφυγικών που εκφράζονται μέσω της απεργίας πείνας:
- ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ ΠΟΥ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ ΤΗΝ «ΑΝΑΠΛΑΣΗ» ΚΑΙ ΕΚΚΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ.
- ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
- ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΉ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!
