Η αναγκαιότητα ενός αντιφασιστικού κινήματος, με κοινωνικοποίηση του μαχητικού αντιφασισμού, συσπείρωση και δράση κοινωνικών και ταξικών δυνάμεων βάσης, καθώς και ενότητα των διαφορετικών πλευρών αντίστασης, διατυπώθηκε στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο infolibre με αφορμή την 13η επέτειο από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Κι αυτά πέρα από τα «δημοκρατικά τόξα» ρεφορμιστικών και συστημικών δυνάμεων. Αλλά με αντιμετώπιση σε κοινωνία και τους δρόμους των νεοναζιστικών μορφωμάτων και ιδιαίτερη πάλη ενάντια στο ακροδεξιό ρεύμα κάθε μορφής που καταγράφεται σε άνοδο σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο.
Το θέμα της εκδήλωσης ήταν: Όψεις του φασισμού και τους προβληματισμούς για το παρόν.
Ομιλητές οι:
Κώστας Παπαδάκης, δικηγόρος, Πολιτική Αγωγή στη δίκη της Χρυσής Αυγής.
Νίκος Νικολαΐδης, από τις Σημειώσεις της Στέπας.
Γιώργος Σμυρλής, από τη Νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση (ΝΚΑ).
Συντονισμός-εισήγηση από το infolibre.
Αναλύθηκε και συζητήθηκε η σημερινή κατάσταση και το πώς ερμηνεύουμε τη σημερινή έξαρση του φασισμού, αλλά και τι μπορούμε να κάνουμε για να την αντιμετωπίσουμε.
Όπως διατυπώθηκε: Ο φασισμός είναι ανέκαθεν το μακρύ χέρι του καπιταλισμού, με το αστικό σύστημα να χρησιμοποιεί αυτές τις δυνάμεις όποτε έχει συμφέρον. Επίσης τονίστηκε ότι: Ο φασισμός συνδέεται με τον φιλελευθερισμό και λειτουργεί ως προληπτική αντεπανάσταση.
Στα σημερινά, θα πρέπει να κινηθούμε ενάντια σε κάθε σχέδιο πολιτικής νομιμοποίησης του Κασιδιάρη, που στηρίζει το σύστημα, και κάθε φασιστικού μορφώματος.
Να συνεχίσουμε τον αντιφασισμό σε κοινωνία και δρόμους. Με οργάνωση από τα κάτω και κοινότητες αγώνα.
ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΤΕΡΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΩΝ ΕΙΣΗΓΗΣΕΩΝ – ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΩΝ
Συντονισμός – εισήγηση infolibre:
Στην αρχή έγινε ιστορική αναφορά στη προ 13ετίας δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τους χρυσαυγίτες, επισημαίνοντας ότι αυτός είχε αντιληφθεί ποια είναι η κοινωνική λειτουργία του φασισμού. Ως άνθρωπος με ταξική συνείδηση και γόνιμη σκέψη, τάχθηκε απέναντι στον φασισμό και τον ντόπιο φορέα του, τη Χρυσή Αυγή, σε μια εποχή που αυτή σάρωνε στις εργατικές περιοχές του Πειραιά και της Αθήνας, ενώ την ίδια στιγμή προωθούνταν από το κεφάλαιο και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης. Η δολοφονία έγινε σε μια εργατική περιοχή την οποία η Χρυσή Αυγή, σε συνεργασία με το κομπραδόρικο επιχειρηματικό/εφοπλιστικό κεφάλαιο, προσπάθησε να ελέγξει, χτυπώντας απεργίες και στοχοποιώντας συνδικαλιστές.
Ως τραγική ειρωνεία, λίγες μέρες πριν από τη συμπλήρωση 13 χρόνων από τη δολοφονία Φύσσα, αποφυλακίζεται ένας από τους βασικούς ιθύνοντες της τότε Χρυσής Αυγής και μέλος του πολιτικού της συμβουλίου, ο Ηλίας Κασιδιάρης, ο οποίος δείχνει να είναι ο κύριος πόλος συσπείρωσης των φασιστοειδών. Είχε καταδικαστεί μετά την πολύκροτη δίκη της Χρυσής Αυγής, στις 07/10/2020, για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης μαζί με άλλους χρυσαυγίτες. Μια καταδίκη η οποία ήταν περισσότερο αποτέλεσμα της κοινωνικής πίεσης και της λαϊκής βούλησης, παρά διάθεσης των επίσημων θεσμών, οι οποίοι σε κάθε περίπτωση επιδίωξαν να επωφεληθούν από τη φασιστική λαίλαπα.
Όλα αυτά συμβαίνουν την ίδια στιγμή που οι επιθέσεις φασιστοειδών σε μετανάστες και άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας συνεχίζονται, με ενδεικτικά περιστατικά επιθέσεων, μόνο για την πόλη της Θεσσαλονίκης, να αποτελούν η επίθεση όχλου νεαρών σε τρανς άτομα στην πλατεία Αριστοτέλους τον Μάρτιο του 2024, η επίθεση σε ανήλικους πρόσφυγες της δομής φιλοξενίας Ωραιοκάστρου, καθώς και η δράση της φασιστικής παραφυάδας ΕΝΕΘ (Εθνικιστική Νεολαία Θεσσαλονίκης).
Σε παγκόσμιο επίπεδο, η άνοδος της ακροδεξιάς είναι ξεκάθαρη και τείνει να γίνει οικουμενική. Από τον Τραμπ στις ΗΠΑ και τη Μελόνι στην Ιταλία, μέχρι τα πρόσφατα αποτελέσματα στις περιφερειακές εκλογές στη Γερμανία, βλέπουμε τον παγκόσμιο χάρτη να αναδιαμορφώνεται με ευνοϊκούς όρους για την ακροδεξιά, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο από έναν «εξευγενισμένο» και πολιτικά ορθό (politically correct) φασισμό.
To AfD, που επικράτησε στις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές στη Γερμανία, το 2013 είχε συσταθεί ως ένα συντηρητικό-πατριωτικό κόμμα που προσέφερε πολιτικό χώρο στον εθνικισμό, υποστηρίζοντας ότι δεν είχε σχέση με τον εξτρεμισμό της άκρας δεξιάς, όπως το NPD (Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας). Παρόλα αυτά, όπως αποδείχθηκε, όλα αυτά ήταν επικοινωνιακά παιχνίδια για να καλυφθεί το φασιστικό προσωπείο του κόμματος. Αυτή η τακτική είναι γνωστή στην Ευρώπη εδώ και πάνω από 30 χρόνια, ενώ τείνει να αναβιώσει και στην Ελλάδα μέσα στη σημερινή συνθήκη οικονομικής ένδειας και κοινωνικής αποσύνθεσης. Από τον Ζαν-Μαρί Λεπέν στη Γαλλία και τον Γιόργκ Χάιντερ στην Αυστρία. Με απόκρυψη της πραγματικής πολιτικής τους ταυτότητας και η προβολή μιας ατζέντας στηριγμένης στην αντίθεση στην παγκοσμιοποίηση, στους ξένους, στην πολυπολιτισμικότητα, στους περιβαλλοντικούς κανονισμούς και στους υψηλούς φόρους αποτελεί πάγια τακτική.
Χαρακτηριστικότερο ίσως παράδειγμα πολιτικής ομαλοποίησης είναι το κόμμα που αποτέλεσε την πολιτική μήτρα της σημερινής πρωθυπουργού της Ιταλίας Τζόρτζια Μελόνι: το Movimento Sociale Italiano (MSI). Στο σήμερα, οι πρακτικές εξόντωσης, γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης, οι οποίες αποτελούν βασικά εξωτερικά χαρακτηριστικά του φασισμού, εφαρμόζονται από την ακροδεξιά φράξια του Λικούντ που κυβερνά το Ισραήλ, στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.
Την στιγμή που ο φασισμός διεισδύει στις κοινωνίες και κάνει αισθητή την παρουσία του σε λαϊκές γειτονιές, η κοινοτική οργάνωση και η δημιουργία δικτύων αλληλεγγύης αποτελούν βασικό εργαλείο των κινημάτων απέναντι στην εξάπλωσή του, στον φόβο και στην αθλιότητα που αυτός παράγει. Απέναντι στις αξιώσεις της άκρας δεξιάς για μια «Ευρώπη-φρούριο», η ακηδεμόνευτη οργάνωση «από τα κάτω» μοιάζει να είναι η μόνη πιθανότητα αντίστασης σε έναν κόσμο στρατιωτικοποιημένο και περιχαρακωμένο στη βάση της μισαλλοδοξίας και της βαρβαρότητας.
Νίκος Σμυρλής (νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση)
Ο Νίκος Σμυρλής της νΚΑ ξεκίνησε με αναφορά στη συνέργεια της Χρυσής Αυγής και του επιχειρηματικού κεφαλαίου που τη στήριζε, συνέργεια που οδήγησε και στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι το 2013. Τραγική ειρωνεία, σημείωσε, το να αποφυλακίζεται ο Κασιδιάρης λίγες μέρες πριν την επέτειο της δολοφονίας αυτής. Επεσήμανε ότι οι επιθέσεις των φασιστών σε μετανάστες και ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα δεν έχουν σταματήσει ούτε στη Θεσσαλονίκη, όπου θύμισε την επίθεση σε τρανς άτομα στην Αριστοτέλους το 2024 και σε δομή μεταναστών στο Ωραιόκαστρο το 2025. Δεν πρέπει ωστόσο να τους αντιμετωπίζουμε ως φαινόμενο λαϊκό και ανατρεπτικό τα τάγματα εφόδου, την ΕΝΕΘ και κάθε φασιστικό μόρφωμα, από τη στιγμή που το αστικό σύστημα οποιαδήποτε στιγμή χρησιμοποιεί αυτές τις δυνάμεις, οπότε και έχει συμφέρον να τις συντηρεί.
Ο φασισμός είναι ανέκαθεν το μακρύ χέρι του καπιταλισμού, συνέχισε. Ο μεγαλοβιομήχανος Gustav Krupp συνεργάστηκε με τον Χίτλερ για να αντιμετωπίσει το τεράστιο εργατικό κίνημα, το ίδιο και το επιχειρηματικό κεφάλαιο στην Ιταλία του Μουσολίνι. Για τους καπιταλιστές ο λαός είναι ένα καζάνι που βράζει, θα στραφούν στους φασίστες προκειμένου να τον εμποδίσουν να εξεγερθεί. Ο Elon Musk στηρίζει τον Κασιδιάρη όπως και οι χρυσαυγίτες στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος διαδήλωναν υπέρ των Ελλήνων εφοπλιστών. Ο πατριωτισμός τους είναι ο πατριωτισμός του κεφαλαίου και των αφεντικών.
Πρέπει να σπάσουμε τα ιδεολογήματα προσπαθούν να διαλύσουν την εργατική αλληλεγγύη, όπως π.χ. ότι «οι μετανάστες ρίχνουν τα μεροκάματα» ή ότι «πρώτα να κοιτάμε τα συμφέροντα του Έλληνα εργαζόμενου»: Τα μεροκάματα τα ρίχνει η εργοδοσία και θέλει να τα ρίξει και για τους Έλληνες και για τους μετανάστες. Όταν ο κόσμος ζητά 13ο και 14ο μισθό, ακούμε ότι δεν υπάρχουν λεφτά, όμως δισεκατομμύρια δίνουν κράτος και καπιταλιστές σε εξοπλιστικές δαπάνες και στην Ασπίδα του Αχιλλέα, με λογισμικό μάλιστα που ελέγχει το Ισραήλ.
Ευθύνη του αντιφασιστικού κινήματος είναι, πρόσθεσε ο ομιλητής, να αναλύει και να εξηγεί παντού, με δράσεις και με εκδηλώσεις, τι είναι ο μοντέρνος φασισμός, να δείχνει ότι κάθε άλλο παρά αντισυστημικός είναι. Να μην έχει καμία αυταπάτη περί «κράτους δικαίου», αφού είναι ακριβώς αυτές οι επικλήσεις των αντιλαϊκών αστικών δυνάμεων που αναδεικνύουν και ενθαρρύνουν το αφήγημα περί δήθεν αντισυστημικότητας των φασιστών. Όσο για τη θεωρία των δύο άκρων, που και πάλι επικαλούνται οι αστικές δυνάμεις, την καλύτερη απάντηση δίνουν οι φωτογραφίες της Καισαριανής: Εκεί φαίνεται ποιες είναι οι δύο πλευρές, από τη μια οι ρουφιάνοι, οι δοσίλογοι με τις κουκούλες, οι στρατιώτες που πυροβολούν και από την άλλοι αγωνιστές ήρεμοι και χαμογελαστοί μπρος στον άδικο θάνατο.
Νίκος Νικολαΐδης (Σημειώσεις της Στέπας)
Ο Νίκος Νικολαΐδης, Σημειώσεις της Στέπας, ξεκίνησε με δύο περιστατικά που περιγράφουν το γεγονός ότι ο φασισμός είναι τμήμα της κανονικότητας του πολιτικού συστήματος και όχι κάποια ακραία εκδοχή του: Το πρώτο περιστατικό: Πριν λίγες μέρες το alarmphone μια οργάνωση αλληλεγγύης και άμεσης επικοινωνίας και ενημέρωσης σχετικά με μετανάστες που πλέουν στη Μεσόγειο, ενημέρωσε το ελληνικό λιμενικό ότι στα ανοιχτά της Γαύδου βρίσκετaι σκάφος με 77 μετανάστες. Πολλές ώρες μετά τις πολλαπλές ενημερώσεις από το alarmphone, το ελληνικό λιμενικό πλησίασε το ήδη μισοβυθισμένο σκάφος, παρέλαβε 51 άτομα, περισυνέλεξε έναν νεκρό ενώ 25 άτομα ακόμη αγνοούνται (και μάλλον πρέπει να θεωρούνται νεκρά). Το περιστατικό δεν συζητήθηκε στα ελληνικά ΜΜΕ. Σαν να μη συνέβη τίποτε.
Το δεύτερο περιστατικό: Τον Σεπτέμβριο γράφηκε σε εφημερίδα ότι μεγάλος διεθνής όμιλος αγόρασε τις εγκαταστάσεις της ΕΛΒΟ στη Σίνδο. Η εταιρεία ειδικεύεται σε κατασκευή drone. Στην ουσία δηλαδή η ισραηλινή εταιρεία έχει αγοράσει την έκταση του παλιού εργοστασίου για εντελώς νέες εγκαταστάσεις, δίπλα στο λιμάνι, για την πρώτη τέτοιου τύπου βάση σε ευρωπαϊκό έδαφος. Στις ομιλίες των πολιτικών στη ΔΕΘ, αυτή η νέα στρατιωτική βιομηχανία σε στρατηγικό σημείο της πόλης δεν αναφέρθηκε καν.
Και τα δύο περιστατικά φαίνεται να ωχριούν μπρος στη γενοκτονία στη Γάζα και όσα φρικτά εγκλήματα διαπράττονται στο Σουδάν… κι όμως είναι μέρος της ίδιας παιδαγωγικής της μοχθηρίας και της βαρβαρότητας. Αδιαφορία για τη ζωή κάποιων, λεηλασία και στρατιωτικοποίηση παντού.
Ο Νικολαΐδης επέμεινε στον ακριβή ορισμό του φασισμού. Καθεστώτα αυταρχικά, μιλιταριστικά, που εκθείαζαν την ισχύ, που επεκτείνονταν με σφαγές και πολέμου, υπήρχαν ανέκαθεν στην ιστορία. Αν θέλουμε να κατανοήσουμε την πραγματικότητα οφείλουμε να μη μιλούμε τόσο εύκολα για «ισλαμοφασίστες» ή να βαφτίζουμε την κάθε αγενή ή βίαιη συμπεριφορά φασιστική. Ο φασισμός είναι ιστορικό φαινόμενο που σχετίζεται με την Ευρώπη. Και χαρακτηρίζεται από δύο στοιχεία. Το ένα το επισημαίνει ο EnzoTraverso στις Ρίζες της Ναζιστικής Βίας: Ο φασισμός συνδέεται με τον φιλελευθερισμό και συνδυάζει πολλά χαρακτηριστικά που υπήρχαν μεμονωμένα σ’ ολόκληρη την ευρωπαϊκή ιστορία. Η αποικιοκρατία και η αντίληψη ότι κάποιοι πληθυσμοί είναι προορισμένοι για σκλάβοι, ενώ κάποιοι άλλοι αξίζει να ζουν και να προοδεύουν, η βιομηχανική οργάνωση τόσο της παραγωγής, όσο και της καθημερινής ζωής, τόσο του εργοστασίου, όσο και του λεγόμενου «κοινωνικού εργοστασίου», οι τεχνικές μαζικού πολέμου. Ο ναζισμός είναι χαρακτηριστικό ότι συγχώνευσε τη βιομηχανική παραγωγή με τη βιομηχανική θανάτωση, μετατρέποντας τα στρατόπεδα εργασίας εύκολα σε στρατόπεδα εξόντωσης.
Το δεύτερο στοιχείο που διαφοροποιεί τον φασισμό από τις γενικότερα αυταρχικές ή ολοκληρωτικές εξουσίες είναι κάτι που είχε επισημάνει, ήδη το 1922, ο αναρχικός Luigi Fabbri, ορίζοντας τον φασισμό ως προληπτική αντεπανάσταση. Ο Νικολαΐδης παραθέτοντας την επιχειρηματολογία του Φάμπρι, έδειξε ότι όπως και τη δεκαετία του 1920, έτσι και σήμερα, το φιλελεύθερο πολιτικό σύστημα όταν αντιλαμβάνεται ότι ο καπιταλισμός βρίσκεται σε κρίση, για να προλάβει να μην γίνει ανεξέλεγκτη η κρίση, αναδεικνύει τον φασισμό ως τάχα «κίνημα» και τον παρουσιάζει ως δήθεν ανατρεπτικό και από τα κάτω. Χρησιμοποιεί και διάφορα ιδεολογήματα εξόχως αντιφατικά για να κατασκευάσει έναν εχθρό: Οι Εβραίοι για τους ναζί (οι οποίοι φυσικά δεν ανακάλυψαν απλώς χρησιμοποίησαν τον αντισημιτισμό) ήταν και πανίσχυροι τραπεζίτες που κατέστρωναν παγκόσμιες συνωμοσίες, αλλά ταυτόχρονα ήταν και μιαροί κομμουνιστές που ήθελαν να διασπείρουν παντού τη σοβιετική διακυβέρνηση. Για τον ιταλικό φασισμό εχθροί ήταν η εξεγερμένη εργατική τάξη, οι κομμουνιστές, οι αναρχικοί, αλλά και οι πληθυσμοί της Αφρικής.
Ο φασισμός λοιπόν συνδύασε πολιτικές που η Ευρώπη με τον έναν ή τον άλλον τρόπο είχε εφαρμόσει μεμονωμένα σε προηγούμενες εποχές. Είναι αστείο λοιπόν να λέμε ότι πρέπει απέναντι σε αυτήν την ευρωπαϊκή παράδοση να προτάξουμε το «δημοκρατικό τείχος» ή το «δημοκρατικό τόξο» για να πολεμήσουμε τον φασισμό με «αστική νομιμότητα». Τις περισσότερες γενοκτονίες άλλωστε τις έχουν διαπράξει καθεστώτα φιλελεύθερα και «δημοκρατικά». Οι Άγγλοι και οι Γάλλοι διέπρεψαν με την επιβολή των αποικιοκρατικών τους σχεδίων για πολλούς αιώνες. Οπότε δεν πρέπει να μας παραξενεύει η φράση «το Ισραήλ είναι η μόνη δημοκρατική χώρα στη Μέσης Ανατολής». Αυτό που κάνει το Ισραήλ είναι αυτό που ξέρουν καλά να κάνουν οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες: γενοκτονίες, σφαγές, υφαρπαγή της γης, καταπάτηση κάθε δικαιώματος και κάθε νόμου όποτε τους συμφέρει και εναντίον όποιου πληθυσμού τους συμφέρει.
Πώς τον αντιμετωπίζουμε λοιπόν; Ο Νικολαΐδης τόνισε ότι ο μαχητικός αντιφασισμός είναι απαραίτητος. Δεν είναι συμμορίτικος, δεν είναι μιλιταριστικός, αλλά παραμένει μάχη. Έφερε το παράδειγμα της Ιταλίας της δεκαετίας του 1920. Το 1921 δημιουργήθηκαν οι Arditi del Popolo, ομάδα πρώην στρατιωτών (κομμουνιστών, σοσιαλιστών, αναρχικών, συνδικαλιστών) που αποφάσισαν να αξιοποιήσουν την εμπειρία τους για να πολεμήσουντους μελανοχίτωνες που αναπτύσσονταν διαρκώς. Ούτε το Σοσιαλιστικό, ούτε το Κομμουνιστικό Κόμμα τους στήριξε. (Εξαίρεση ορισμένοι κομμουνιστές και ο Γκράμσι). Τον Αύγουστο του 1921 μάλιστα το Σοσιαλιστικό Κόμμα υπέγραψε σύμφωνο ειρήνευσης με τον Μουσολίνι και τα τάγματά του (Fasci Italiani di Combattimento), για να μην χάσει την εκλογική και συνδικαλιστική επιρροή του στους εργάτες… Όταν τον επόμενο Αύγουστο, το 1922, ένας φασιστικός στρατός 20.000 ανδρών (!) εισέβαλε στην Πάρμα, μόλις 300 Arditi, μαζί με τον λαό της Πάρμας που ήταν στο πλευρό τους, κατάφεραν να τον αποτρέψουν. Ο κόσμος έριχνε στους φασίστες καυτό λάδι από τα παράθυρα, πέτρες και ξύλα κι ό,τι έβρισκε μπροστά του. Με 40 νεκρούς και 300 τραυματίες, οι φασίστες υποχώρησαν κακήν κακώς μπρος στα Οδοφράγματα της Πάρμας, όπως έμειναν στην ιστορία. Η οργανωμένη κοινωνική αυτοάμυνα των Arditi όρθωσε δηλαδή ανάχωμα και κοινωνικοποίησε τον αντιφασισμό, επέτρεψε δηλαδή τη δυναμική έκφρασή του από τον κόσμο.
Συνοπτικά, συνέχισε ο Νικολαΐδης, οφείλουμε να αναδεικνύουμε διαρκώς τη σχέση φασισμού και φιλελευθερισμού, καθώς και τη καθημερινή συνεργασία των φασιστών με τις κυβερνήσεις και τα κράτη (βλ. Ουκρανία και Ρωσία σήμερα). Ο μύθος περί «σιωπηρής πλειοψηφίας» συντηρητικών μικροαστών, που κυκλοφορεί από τη δεκαετία του 1960, πρέπει να καταπέσει. Στην πραγματικότητα γίνονται τεράστιες προσπάθειες για να διαφημιστεί και να εμπεδωθεί ο φασιστικός τρόπος σκέψης και ζωής. Και βέβαια ο τεράστιος αυτός μηχανισμός φασιστικής προπαγάνδας έχει καταφέρει να μετατοπίσει πάρα πολύ τον τρόπο σκέψης ακόμη και πολλών αριστερών – κάποιοι ακόμη και τα πρόσφατα γεγονότα στη Θέτουτα τα αντιμετώπισαν «γεωπολιτικά»: Αντί να σκεφτούν ότι πέθαναν πόσοι άνθρωποι όταν πέρασαν τα μαροκινά σύνορα προς την Ισπανία, τόνιζαν ότι «τους μετανάστες τους έστειλε το Ισραήλ για να εκδικηθεί τον φιλοπαλαιστίνιο Ισπανό πρωθυπουργό…».
Στην πράξη, μόνον η αλληλεγγύη μεταξύ μας, μαζί με τις μετανάστριες και τους μετανάστες, ο αντιμιλιταρισμός, ο αντιεθνικισμός οφείλουν να διαπνέουν τον μαχητικό αντιφασισμό. Καμία επίκληση στην αστική νομιμότητα δεν μπορεί να μας βοηθήσει, αφού ο φασισμός είναι εργαλείο του καπιταλισμού.
Κώστας Παπαδάκης, συνήγορος πολιτικής αγωγής στη δίκη της Χ.Α.
Μετά από πολλές απορρίψεις των αιτήσεών του από το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών, τελικά ο Κασιδιάρης αποφυλακίστηκε. Το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης δεν ενημέρωσε κανέναν, ενώ υποχρεούται να το κάνει, πώς κατάφερε να εκτίσει την ποινή 13 ετών κάθειρξης σε 6 μόλις χρόνια, με ποια προσόντα δηλαδή κλήθηκε μέσα στη φυλακή να προσφέρει υπηρεσίας υγείας, ώστε να του προσμετρηθούν διπλές οι μέρες και πολλά άλλα. Η ευθύνη ωστόσο της ΝΔ πάει ακόμη βαθύτερα: Όλο το διάστημα που ήταν στη φυλακή τον συντήρησε πολιτικά, επιτρέποντάς του με τον νόμο που ψήφισε η κυβέρνηση το 2023 να κατέβει στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Ο κύριος λόγος ήταν ότι ο Μπακογιάννης τον χρειαζόταν εκείνη τη στιγμή ως φόβητρο της ακροδεξιάς στη διεκδίκηση της δημαρχίας, αφού η επανεκλογή του δεν ήταν καθόλου σίγουρη μετά την καταστροφική του πολιτική στην Αθήνα. Ο Δούκας ακόμη δεν αποτελούσε απειλή. Μπορεί ο Κασιδιάρης να έλαβε τότε μόλις το 1/3 των ψήφων που είχε λάβει το 2014, ωστόσο, επιβίωσε πολιτικά και διατήρησε σχέσεις με τη Βουλή. Δεν τον υποστηρίζει δηλαδή μόνον ο Elon Musk αλλά και ολόκληρο το σύστημα.
Πολλές φορές είχε κληθεί σε πειθαρχικό στις φυλακές της Λαμίας, ποτέ δεν τιμωρήθηκε. Η προβολή του συνέχισε να είναι μεγάλη – ακόμη και στην αποφυλάκισή του, ενώ ούτε 50 άτομα δεν πήγαν να τον υποδεχτούν, οι κάμερες και οι δημοσιογράφοι κατέκλυσαν την έξοδο.
Εδώ ο Παπαδάκης θύμισε την απεργία της ΠΟΣΠΕΡΤ το 2012 και την άρνησή της να προβάλει οποιαδήποτε εκδήλωση της Χ. Α. Και τόνισε ότι, πράγματι, όπως είπε κι ο προηγούμενος ομιλητής, ο μαχητικός αντιφασισμός και ο πολιτικός αντιφασισμός δεν είναι πράγματα διαφορετικά. Στη χώρα μας αυτή η στάση είναι ενιαία κι έτσι δεν έχει καταφέρει ποτέ ο φασισμός να οργανωθεί μαζικά, ακόμη και αν το επιχείρησε π.χ. με την 3Ε από το 1927 ως το 1934. Ποτέ δεν δημιούργησε κίνημα, μόνον παρακράτος. Κι αυτό γιατί πάντοτε υπάρχει ένας Λοβέρδος που θα μιλήσει για «αυθεντικό λαϊκό κίνημα» εννοώντας τη Χ.Α., ένας Μπάμπης Παπαδημητρίου που θα μιλήσει για «σοβαρή Χ. Α.»., πολιτικοί που τους συμφέρει να υπάρχει ο τραμπουκισμός στη Βουλή.
Σημείωσε επίσης ότι είναι λάθος τόσο να υπερτιμούμε, όσο και να υποτιμούμε την αστική νομιμότητα. Από τη μια η δολοφονία του Φύσσα υποχρέωσε το κράτος να καταδικάσει την εγκληματική οργάνωση. Αυτό μπορεί να κάνει η επίκληση στην αστική νομιμότητα, να υποχρεώσει το κράτος να αναγνωρίσει δικαιώματα που κατακτήθηκαν. 21 αξιωματικοί του λιμενικού διώκονται για το έγκλημα στη Πύλο. Από την άλλη, το κράτος δεν θα έκανε καμία κίνηση, αν π.χ. το 2012-2013 γονείς και εκπαιδευτικοί δεν έδιωχναν τους φασίστες από τα σχολεία όπου επιτίθονταν σε μετανάστες μαθητές, αν τα νοσοκομεία δεν αντιστέκονταν στις φωνές του μίσους, αν δεν τους πολεμούσαν οι αντιφασίστες στις γειτονιές, αν οι δημοσιογράφοι δεν έκαναν τη μεγαλειώδη απεργία τους. Η κοινωνία είναι ο λόγος που η Χ. Α., αντίθετα με το AfD στη Γερμανία, δεν μπήκε στους κοινωνικούς χώρους.
Ο ομιλητής αναφέρθηκε στις διαφορετικές όψεις τέτοιων μορφωμάτων, όπως από τη μια είναι το AfD στη Γερμανία, από την άλλη η Μελόνι στην Ιταλία, ο Φάραντζ στη Βρετανία, αλλά και ένας ευρύτερος κύκλος που ψηφίζουν αντισυστημικά. Αυτή η αντισυστημικότητα πρέπει να καταπολεμηθεί, όπως και ότι λανθασμένα περιλαμβάνουν την Αριστερά στους συστημικούς.
Πρέπει να κινηθούμε, κατέληξε, ενάντια σε κάθε σχέδιο πολιτικής νομιμοποίησης του Κασιδιάρη και κάθε φασιστικού μορφώματος. Να συνεχίσουμε τον αγώνα σε κοινωνία και δρόμους.
*Στην αρχή της εκδήλωσης προβλήθηκε βίντεο – αφιέρωμα στον Παύλο, από τον Σύλλογο Πολιτισμού «Παύλος Killa P Φύσσας».
