Την Τρίτη 15/9, στις 19.30, στο Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής (Λεωφ. Θηβών 196-198), η Ανοιχτή συνέλευση για τη διοργάνωση μπλοκ στη πορεία μνήμης του Π.Φύσσα και η Ταξική Αντεπίθεση – Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστ(-ρι)ών, καλούν σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στους μετανάστες που κρατούνται στο κλειστό καμπ-κολαστήριο της Σιντικής Σερρών, κάτω από αντι-ανθρώπινες συνθήκες.
Από την επιστολή των 300 έγκλειστων στο κολαστήριο της Σιντικής – Αύγουστος 2026
« Ζούμε υπό καθεστώς καταπίεσης για πάνω από έναν χρόνο. Είδαμε τον πόνο στη Λιβύη, είδαμε τον θάνατο στη θάλασσα και είδαμε τον εξευτελισμό και την καταπίεση στο κλειστό κέντρο της Σιντικής. Χωρίς ρούχα, χωρίς φαγητό, χωρίς μια αξιοπρεπή ζωή.»
Αναλυτικά τα καλέσματα:
Ανοιχτή συνέλευση για τη διοργάνωση μπλοκ στη πορεία μνήμης του Π.Φύσσα
ΠΑΥΛΟΣ ΦΥΣΣΑΣ: ΠΑΡΩΝ
Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΣΑΚΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ
Δεκατρία χρόνια από την δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής, η φασιστική βία δεν έπαψε να λειτουργεί ως οργανικό στοιχείο του καπιταλισμού, ειδικά σε περιόδους κρίσης. Ως παραπληρωματική δράση και χρήσιμη εφεδρεία του κράτους απέναντι στην αντιμετώπιση του «εσωτερικού εχθρού», ως εμπροσθοφυλακή τρομοκρατίας και πειθάρχησης των μεταναστευτικών ροών, ως απεργοσπαστικός μηχανισμός του κεφαλαίου για την καταστολή απεργιών και ταξικών αγώνων. Ειδικά σήμερα, η επικείμενη αποφυλάκιση του νεοναζί Κασιδιάρη και οι εξαγγελίες περί δημιουργίας νέου κόμματος επιχειρεί να λειτουργήσει ως σημείο αναφοράς των διασκορπισμένων σε ακροδεξιά κόμματα ορφανών της φασιστικής χρυσής αυγής.
Η επανασυσπείρωση των φασιστών, ειδικά με αιχμή το «αντιμεταναστευτικό», συμβαίνει σε μια συγκυρία που η ίδια η κυβέρνηση με την ακροδεξιά και νεοφιλελεύθερη πολιτική της έχει επιλέξει να βάλει στο τιμόνι του υπουργείου μετανάστευσης τον Θάνο Πλεύρη, έναν ανοιχτά ακροδεξιό πολιτικό. Ο νέος νόμος Πλεύρη για τη μετανάστευση αφενός καταργεί σχεδόν σε απόλυτο βαθμό τα δικαιώματα των προσφύγων και των μεταναστριών, εισάγοντας το φασιστικής έμπνευσης δόγμα «φυλακή ή επιστροφή», και αφετέρου πριμοδοτεί συνωμοσιολογικά θεωρήματα που στοχοποιούν τους μετανάστες σε έναν εσμό παρακρατικών και κρατικών κύκλων, ενώ προωθεί και συγκαλύπτει τη φασιστική δράση καλλιεργώντας ένα δίχτυ προστασίας και υποστήριξης των φασιστών στις τοπικές κοινωνίες. Είναι η ίδια η κυβέρνηση που στοχοποιεί τους μετανάστες ως αποδιοπομπαίους τράγους ώστε πάνω τους να ξεσπάσει η συσσωρευμένη κοινωνική οργή απέναντι στην ανθρωπιστική και οικολογική καταστροφή που βιώνει ο πλανήτης εξαιτίας των πολιτικών κράτους και κεφαλαίου.
Οι φράχτες της Ευρώπης-φρούριο, τα δολοφονικά pushbacks του λιμενικού και της Frontex που οδήγησαν μεταξύ άλλων στο κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στην Πύλο, οι κατασταλτικές επιχειρήσεις εναντίον μεταναστριών στα κέντρα των μητροπόλεων, τα πολεμικά όπλα του ΝΑΤΟ και τα στρατόπεδα εξόντωσης μεταναστών (μόλις πριν έναν μήνα, στο καμπ μεταναστών Σιντικής Σερρών, οι κρατούμενοι εξεγέρθηκαν ενάντια στις άθλιες συνθήκες, ενώ κάποιοι κατάφεραν να αποδράσουν) λειτουργούν σε πλήρη αρμονία με τα μαχαίρια των φασιστών και τα πογκρόμ ενάντια στις εξαθλιωμένες του καπιταλιστικού κόσμου. Η ίδια η κυβέρνηση επιλέγει τους φασίστες ως το μακρύ της χέρι φροντίζοντας παράλληλα να τους οριοθετεί όταν εκείνοι την εκθέτουν στα μάτια της κοινής γνώμης ή αναλαμβάνουν πιο αναβαθμισμένη δράση από εκείνη που το σύστημα επιλέγει.
Ο φασισμός όμως στις μέρες μας δεν εκφράζεται μόνο οργανωμένα αλλά αποτελεί μια συνθήκη κοινωνικά διάχυτη μέσα σε ένα περιβάλλον κοινωνικού εκφασισμού, έντασης της έμφυλης βίας και γενικευμένης σήψης που οι αξίες της αλληλεγγύης δοκιμάζονται και οι ταξικές και κοινωνικές διεκδικήσεις βρίσκονται σε ύφεση. Το κράτος επενδύει συστηματικά και με σχεδιασμό στην συνθήκη αυτή ώστε οι φτωχοί να κυνηγάνε τους φτωχότερους, ώστε οι εκμεταλλευόμενοι να εξοντώνονται στα πέταλα των γηπέδων, στις πλατείες και στους δρόμους.
Ως αντικρατιστές, αντικαπιταλιστές και αντιφασίστριες μαχόμαστε επίμονα τον φασισμό, τον εθνικισμό και τη μισαλλοδοξία σε μια μάχη που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτή κατά των πολέμων, του μιλιταρισμού, του εθνικισμού, της έμφυλης βίας και υποτίμησης, της φτώχειας, της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης
Ο αγώνας αυτός είναι πιο αναγκαίος από ποτέ σήμερα, σε μια περίοδο που οι ισχυροί ξαναμοιράζουν τη γη, αμφισβητώντας τις μέχρι τώρα συμφωνίες και, σε κάποιες περιπτώσεις, συμμαχίες τους. Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι, σε τέτοιους καιρούς, ο νέος κόσμος που μας ετοιμάζουν δεν θα είναι προϊόν αμοιβαίων συμβιβασμών και παραχωρήσεων, αλλά το αιματηρό αποτέλεσμα ενός μεγάλου και γενικευμένου πολέμου. Ήδη, σε πολλά μέρη του κόσμου, ο πόλεμος και οι επεμβάσεις αποσταθεροποίησης δεν αποτελούν απειλή, αλλά σκληρή πραγματικότητα. Από τον πόλεμο στην Ουκρανία μέχρι τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, από την αιματηρή εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του Μαδούρο και της συζύγου του μέχρι τον πόλεμο που Ισραήλ και Αμερική εξαπέλυσαν ενάντια σε Ιράν και Λίβανο, μία σειρά «περιφερειακών» πολέμων και συγκρούσεων φαίνεται να στρώνουν τον δρόμο σε μια σύρραξη γενικευμένη και καταστροφική.
Οι πόλεμοι όμως, ακόμα και σήμερα, την εποχή των υπερανεπτυγμένων πολεμικών τεχνολογιών, δεν γίνονται από μόνοι τους. Είναι οι λαοί, οι κοινωνίες των εκάστοτε χωρών, που θα κληθούν να αναγνωρίσουν αυτόν που θα τους παρουσιάσουν ως εχθρό, να συναινέσουν κι εντέλει να πολεμήσουν, να θυσιάσουν την ίδια τους τη ζωή. Σε αυτή ακριβώς τη διαδικασία, ο μιλιταρισμός, ο εθνικισμός και ο φασισμός αποτελούν απαραίτητα ιδεολογικά όπλα στη φαρέτρα του κράτους και του κεφαλαίου και η διάχυσή τους στην κοινωνία δεν υπακούει σε κάποια διαταξική μόδα, αλλά στην οργανωμένη προσπάθεια των εξουσιών, χωρίς να παραβλέπουμε τις μεταξύ τους συγκρούσεις, προκειμένου να μας μετατρέψουν σε κρέας για τα κανόνια τους.
Σε αυτή την παγκόσμια συνθήκη, ο αντιφασιστικός αγώνας πρέπει να συνδέεται άμεσα με τα αντιπολεμικά προτάγματα της εποχής μας, χωρίς να αφήνει σπιθαμή γης στους φασίστες να παίζουν τον βρώμικο -ή σε περιπτώσεις δηλωμένο κι επίσημο- ρόλο του κράτους και του κεφαλαίου. Οι συνθήκες πόλωσης που τείνουν να διαμορφωθούν τόσο σε θεσμικό επίπεδο (πολιτική και ποινική στοχοποίηση τουAntifaκινήματος καθώς και του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, διευρυμένη ενσωμάτωση φασιστικού-ακροδεξιού λόγου στον κυρίαρχο), όσο και σε επίπεδο δρόμου (με πιο πρόσφατο παράδειγμα τα φασιστικά πογκρόμ στο Μπέλφαστ) δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για εφησυχασμό και μας καλούν να πάρουμε θέση.
Ο Παύλος Φύσσας, δεκατρία χρόνια πριν, ήταν από αυτούς που πήραν θέση και έπεσε από τα μαχαίρια των φασιστών στο Κερατσίνι στον αγώνα για να μην περάσει ο φασισμός. Και ο καλύτερος τρόπος για να κρατηθεί φωτεινή η μνήμη ενός αντιφασίστα που έπεσε νεκρός στη μάχη απέναντι στον φασισμό δεν μπορεί να είναι άλλος από τη συνέχεια της μαχητικής αντιφασιστικής παράδοσης, εκείνης που μέσα σε διαφορετικές εποχές και ιστορικούς χωροχρόνους καταφέρνει να πλέκει το νήμα που συνδέει τις καταπιεσμένες και τους καταπιεσμένους ενάντια στο τέρας τους φασισμού και μας βγάζει στον δρόμο για να το πολεμήσουμε.
ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΣΤΟΥ ΠΗΓΑΔΙΟΥ ΤΟΝ ΠΑΤΟ, ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ
ΠΟΛΕΜΟ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΣΙΝΤΙΚΗΣ ΣΕΡΡΩΝ – ΤΡΙΤΗ 15/9 19:30 – ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ (ΘΗΒΩΝ 196-198, ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΕΝΤΗΣ)
ΠΟΡΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΑ 13 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ – ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18/9 17.30 – ΜΝΗΜΕΙΟ Π.ΦΥΣΣΑ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ
Ταξική Αντεπίθεση – Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστ(-ρι)ών
« Ζούμε υπό καθεστώς καταπίεσης για πάνω από έναν χρόνο. Είδαμε τον πόνο στη Λιβύη, είδαμε τον θάνατο στη θάλασσα και είδαμε τον εξευτελισμό και την καταπίεση στο κλειστό κέντρο της Σιντικής. Χωρίς ρούχα, χωρίς φαγητό, χωρίς μια αξιοπρεπή ζωή. »Από την επιστολή των 300 έγκλειστων στο κολαστήριο της Σιντικής – Αύγουστος 2026
«Αυτή είναι η πραγματικότητα των ανθρώπων που πρέπει να γυρίσουν.»Θάνος Πλεύρης για τους εξεγερμένους της Σιντικής
Η «δομή φιλοξενίας» – κολαστήριο της Σιντικής Σερρών, η οποία κόστισε πάνω από 5 εκατομμύρια ευρώ και η υπερκοστολόγησή της ελέγχεται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ξεκίνησε την λειτουργία της το 2020 αρχικά ως κλειστή δομή, η οποία άνοιξε ύστερα από καταγγελίες για τις συνθήκες κράτησης. Στη συνέχεια βρέθηκε πολλές φορές στην επικαιρότητα για τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης που επικρατούν αλλά και για τους αγώνες των εγκλείστων σ’ αυτήν.
Η κλιμακωτή εξέγερση που ξεκίνησε τον περασμένο Αύγουστο, με συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής καθώς και την απόδραση κάποιων από τους έγκλειστους, αποτελεί ένα ακόμη στιγμιότυπο στον διαρκή αγώνα των μεταναστ(-ρι)ών για διεκδίκηση της ανθρώπινης υπόστασής τους. Άνθρωποι οι οποίοι ζουν σε μία κρατική «δομή φιλοξενίας» υπό άθλιες υγειονομικές συνθήκες, σε μια δομή πληττόμενη από πλημμυρικά φαινόμενα και με ανεπαρκή αερισμό, καθώς και υποβαλλόμενοι διαρκώς σε στέρηση βασικών αγαθών, κακή και ελλιπή διατροφή και ελλιπέστατη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Οι συνθήκες κράτησης στη Σιντική δεν αποτελούν την εξαίρεση αλλά τον κανόνα των κέντρων κράτησης, όντας η άλλη όψη της καθημερινότητας που βιώνουν χιλιάδες μετανάστ(-ρι)ες. Αποτελούν ακόμη απτή απόδειξη της στρατηγικής του Ελληνικού κράτους, το οποίο δια στόματος του αρμόδιου υπουργού του διατρανώνει το δόγμα «Φυλακή ή Επιστροφή». Ενός κράτους που ευθύνεται ενδεικτικά για την δολοφονία εκατοντάδων μεταναστ(-ρι)ών στην Πύλο, για τις επαναπροωθήσεις στα σύνορα, τις αστυνομικές δολοφονίες του Μοχαμέντ Καμράν Ασίκ, του Μια Χαριζούλ, του Εμπουκά Μαμασουμπέκ αλλά και των αμέτρητων ανώνυμων – απόκληρων που έχουν χάσει τη ζωή τους στα τμήματα και στα χερσαία και υδάτινα σύνορα της χώρας. Αποτελούν τέλος, τη συνέχεια της Ευρωπαϊκής πολιτικής της σχεδίασης στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών σε χώρες της Αφρικής, της ισλαμοφοβίας, της ρητορικής μίσους και της τρομοκράτησης των ξεριζωμένων μεταναστριών.
Σε μια συγκυρία όπου το ελληνικό κράτος συμμετέχει ενεργά στο μέτωπο της Ουκρανίας, της Παλαιστίνης και της Μ. Ανατολής έχοντας δεκάδες ετοιμοπόλεμες νατοϊκές βάσεις στο εσωτερικό του και παράλληλα σε μια εποχή ακραίας ταξικής υποτίμησης και κρατικής τρομοκρατίας σε μια συνθήκη με άλλα λόγια ανοιχτού ταξικού πολέμου, είναι πρόδηλο ότι οι ζωές του πλέον υποτιμημένου τμήματος της εργατικής τάξης, των μεταναστ(-ρι)ών, δεν μετρούν. Από τις δαιδαλώδεις διαδικασίες χορήγησης ασύλου, τις φυλακίσεις και την «αορίστου διάρκειας» διοικητική κράτηση, τους ξυλοδαρμούς και τις δολοφονίες στα τμήματα, τα ανύπαρκτα εργασιακά δικαιώματα έως και την συνειδητή επιλογή της εμπλοκής του στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις επεμβάσεις ΝΑΤΟ και ΕΕ, που «παράγουν» πρόσφυγες, το ελληνικό κράτος βασανίζει και δολοφονεί, στρώνοντας ταυτόχρονα με την πολιτική του το έδαφος για την ανάπτυξη του ίδιου του φασιστικού φαινομένου (εθνικισμός, μιλιταρισμός), και τροφοδοτώντας τον κοινωνικό εκφασισμό.
Να σταθούμε δίπλα στους εξεγερμένους του κολαστηρίου της Σιντικής και των κέντρων κράτησης, ως κομμάτι του ευρύτερου αντιφασιστικού – αντιπολεμικού αγώνα. Να υψώσουμε αναχώματα στις ρατσιστικές ελληνικές και ευρωπαϊκές πολιτικές για τους/ις μετανάστ(-ριες). Να μην αφήσουμε σπιθαμή γης στους φασίστες.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΕΞΕΓΕΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΣΙΝΤΙΚΗΣ
ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΣΤΟΥ ΠΗΓΑΔΙΟΥ ΤΟΝ ΠΑΤΟ, ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ
ΤΑΞΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ
Ταξική Αντεπίθεση – Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστ(-ρι)ών
