Φοιτητικοί σύλλογοι, σωματεία, πολιτικές οργανώσεις και κοινωνικές συλλογικότητες, καλούν σε κινητοποιήσεις σε πολλές πόλεις πανελλαδικά, στην 52η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Πλήθος τα καλέσματα για να τιμηθεί η εξέγερση, αλλά και για να επισημανθούν οι ανάγκες του σήμερα. Αγώνες για ελευθερία απέναντι σε πολέμους και αστικά συμφέροντα, την επιβολή της φτώχειας και την υποτίμηση της ζωής. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό.
ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ – ΑΦΙΣΕΣ:
ΑΘΗΝΑ
Πορεία Πολυτεχνείου
📢Στις 17 Νοέμβρη στην επέτειο του Πολυτεχνείου, διαδηλώνουμε μαζικά για Λευτεριά στην Παλαιστίνη!
Συνδέουμε την εξέγερση του ’73, που τσάκισε τη Χούντα κι άνοιξε το δρόμο για τους ορμητικούς αγώνες της Μεταπολίτευσης, με την Ιντιφάντα, που συγκρούεται με την γενοκτονική επίθεση του κράτους-τρομοκράτη. Τότε ήταν το αντιπολεμικό κίνημα του Βιετνάμ που πυροδότησε ένα παγκόσμιο κύμα αγώνων και επαναστατικών κινημάτων, τον «Μάη του ’68». Σήμερα είναι το κίνημα αλληλεγγύης στο πλευρό της Παλαιστινιακής Αντίστασης που ξεσηκώνει εκατομμύρια σε ολόκληρο τον πλανήτη κόντρα στο σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό. Αλλά και κόντρα στις κυβερνήσεις που τους στηρίζουν, όπως ο Μητσοτάκης που τρέχει να βοηθήσει Τραμπ και Νετανιάχου να επιβάλουν τα σχέδια τους στη Γάζα.
📌Από τις 10 Οκτώβρη που ξεκίνησε η λεγόμενη εκεχειρία στη Γάζα, εκατοντάδες Παλαιστίνιοι εξακολουθούν να δολοφονούνται. Το πέρασμα της Ράφα παραμένει κλειστό εμποδίζοντας να φτάσει η ανθρωπιστική βοήθεια και ο σιωνιστικός στρατός κατέχει το 55% της ανατολικής Γάζας που χωρίζει η «κίτρινη γραμμή», την οποία χάραξαν αυθαίρετα οι σιωνιστές με βάση το σχέδιο Τραμπ. Τουλάχιστον 10 χιλιάδες αγνοούμενοι Παλαιστίνιοι είναι θαμμένοι στα χαλάσματα με το Ισραήλ να αρνείται να προχωρήσει ο εντοπισμός τους και άλλοι τόσοι στις φυλακές – κολαστήρια όπου βασανίζονται, βιάζονται και μαρτυρούν.
Ο Τραμπ στηρίζει το πιστό του μαντρόσκυλο στην περιοχή και επιδιώκει να ισχυροποιήσει τα συμφέροντα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού ανανεώνοντας τις «Συμφωνίες του Αβραάμ», την συνεργασία των κρατών του Κόλπου και των υπόλοιπων αραβικών καθεστώτων με το Ισραήλ. Δεν υπάρχει τίποτα «ειρηνικό» σε όλα αυτά, το «σχέδιο» είναι η συνέχιση της εθνοκάθαρσης με στόχο, όπως πάντα, να θάψουν τους Παλαιστίνιους και να μοιράσουν τα ιμάτια τους. Και σε αυτό το αντιδραστικό παζάρι οξύνονται οι ανταγωνισμοί καθώς κάθε δύναμη διεκδικεί αναβαθμισμένο ρόλο. Όχι μόνο η Αίγυπτος, η Τουρκία, τα Εμιράτα, αλλά και η Ελλάδα με τον Μητσοτάκη και τον Γεραπετρίτη να δηλώνουν ότι «θα διεκδικήσουμε και θα πετύχουμε τη συμμετοχή μας σε όλα όσα ακολουθήσουν στη Γάζα».
✌️Λογαριάζουν όμως χωρίς τους Παλαιστίνιους που στηρίζουν την ενωμένη Αντίσταση κόντρα στις προσπάθειες υπονόμευσης και διάσπασης και δηλώνουν πλειοψηφικά αντίθετοι στον αφοπλισμό της.
Τίποτα δεν τελείωσε! Συνεχίζουμε στο πλευρό της Παλαιστίνης μέχρι τη νίκη, μέχρι να ηττηθεί το Ισραήλ, να τσακιστεί το ρατσιστικό απαρτχάιντ, το τελευταίο απομεινάρι της αποικιοκρατίας. Μόνο έτσι θα υπάρχει πραγματική ειρήνη, δικαιοσύνη και αυτοδιάθεση για τους Παλαιστίνιους. Για μια Ελεύθερη Παλαιστίνη από τον Ιορδάνη μέχρι την Μεσόγειο που θα ζουν μαζί Άραβες και Εβραίοι, με δικαίωμα επιστροφής όλων των προσφύγων από το 1948.
✊Δυναμώνουμε το κίνημα αλληλεγγύης που τα τελευταία δύο χρόνια οργάνωσε πάνω από 50 χιλιάδες κινητοποιήσεις σε 133 χώρες και συνεχίζει και μετά την εκεχειρία με μαζικά συλλαλητήρια όπως στο Λονδίνο, με δυνατές απεργίες όπως στην Ιταλία και την Ισπανία. Αψηφώντας την καταστολή των κυβερνήσεων και τροφοδοτώντας την ριζοσπαστικοποίηση από τη Νέα Υόρκη που κέρδισε ο Μαμντάνι μέχρι το «αραβικό πεζοδρόμιο» που βράζει, αναγκάζοντας δικτάτορες και διεφθαρμένα αραβικά καθεστώτα να δηλώνουν ότι δεν θα στείλουν στρατιωτική δύναμη στη Γάζα για να επιβάλει τη συμφωνία.
Πιάνουμε το νήμα από την πετυχημένη απεργία στις 10 Οκτώβρη, ένα μεγάλο βήμα μπροστά για το κίνημα αλληλεγγύης στην Ελλάδα και κλιμακώνουμε με απεργίες, καταλήψεις και διαδηλώσεις ενάντια στην κυβέρνηση του πολέμου και της φτώχειας, του ρατσισμού και του σεξισμού.
Απαιτούμε την άμεση διακοπή κάθε στήριξης προς το κράτος-τρομοκράτη, στρατιωτικά, διπλωματικά και οικονομικά. Να κλείσουν οι βάσεις της Σούδας που λειτουργούν σαν ορμητήριο για τις επιθέσεις ΗΠΑ – Ισραήλ, να γυρίσουν πίσω οι φρεγάτες από την Μεσόγειο και την Ερυθρά. Θέλουμε δουλειές, αυξήσεις και όχι βόμβες, λεφτά για σχολεία και νοσοκομεία και όχι εξοπλισμούς!
📢Όλες, όλοι, όλα μαζί, στην πορεία του Πολυτεχνείου την Δευτέρα 17 Νοέμβρη, 3μμ Πλατεία Κλαυθμώνος (Σταδίου και Χρήστου Λαδά)
📢Όλες, όλοι, όλα στην εκδήλωση την Κυριακή 16 Νοέμβρη, 12:00 στο Πολυτεχνείο (Πατησίων)
Ομιλητές: Άχμεντ Χασάν Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας, Γιώργος Τσιάρας δημοσιογράφος ΕφΣυν, Ναουζάτ Χαντίντ μεταφράστρια, Νεκτάριος Δαργάκης δημοσιογράφος in.gr, Γιάννης Σηφακάκης Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο
Παρεμβάσεις: Βαγγέλης Γκιουγκής πρόεδρος ΣΦΕΑ, Μαρία Ζησιμάτου πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων νοσοκομείου Έλενα Βενιζέλου, Κλεονίκη Αλεξοπούλου μέλος Διεθνούς Επιτροπής Global Sumud Flotilla, Σωτήρης Λαπιέρης μέλος BDS Greece, Κωνσταντίνα Κακούρου πρόεδρος Ε΄ EΛΜΕ Αθήνας, Μαρία Καστελιώτη μέλος March to Gaza Greece, Ευγενία Κουνιάκη Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων, Γιώργος Πίττας εφημερίδα Εργατική Αλληλεγγύη, Mimi Ercolano SI COBAS – Νάπολη
Συντονίστρια: Κατερίνα Πατρικίου, πρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων νοσοκομείου Άγιος Σάββας
Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδος
Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο
Νίκη του κινήματος αλληλεγγύης η άσκηση δίωξης στον αρχηγό του Λιμενικού για το έγκλημα της Πύλου.
Θα τον αφήσει στη θέση του η κυβέρνηση των συνενόχων του εγκλήματος;
Είναι μια μεγάλη νίκη του κινήματος αλληλεγγύης στις οικογένειες των θυμάτων και των επιζώντων του ναυαγίου της Πύλου το γεγονός ότι έγινε αποδεκτή η προσφυγή των δικηγόρων υπεράσπισης των θυμάτων κατά της αρχειοθέτησης των κατηγοριών σε βάρος του Τρύφωνα Κοντιζά, αρχηγού του Λιμενικού Σώματος και άλλων τριών ηγετικών στελεχών. Μάλιστα η απόφαση έγινε αναγνωρίζοντας τη βασιμότητα της προσφυγής τυπικά και κατ΄ουσία!
Συγκεκριμένα, η Εισαγγελία Αναθεωρητικού Δικαστηρίου προχωρά σε παραγγελία προς τον εισαγγελία του Ναυτοδικείου Πειραιά να ασκήσει δίωξη στον νυν αρχηγό του Λιμενικού Σώματος, Τρύφωνα Κοντιζά και άλλα τρία ηγετικά στελέχη που συμμετείχαν ενεργά στο έγκλημα της Πύλου για τα παρακάτω κακουργήματα:
Έκθεση κατά συρροή από παράλειψη με νομική υποχρέωση διάσωσης και κατάστασης προσώπων αβοήθητων, η οποία προκάλεσε στους παθόντες θάνατο.
Έκθεση κατά συρροή άλλων προσώπων από παράλειψη με νομική υποχρέωση διάσωσης και κατάστασης προσώπων αβοήθητων.
Ανθρωποκτονίας από αμέλεια με παράλειψη κατά συρροή, φερόμενης τελεσθείσας σε διεθνή ύδατα στη θαλάσσια περιοχή 47 ν.μ. νοτιοδυτικά της Πύλου την 13-14/6/2023.
Είναι αδιανόητο πλέον να παραμένει σε θέση ευθύνης του Λιμενικού ο Τ.Κοντιζάς, όταν παραπέμπεται με τόσο βαριές κατηγορίες για το έγκλημα της Πύλου. Είναι προκλητικό ότι η κυβέρνηση του Μητσοτάκη, με πρωτεργάτες τον Κικίλια και τον Πλεύρη, προκειμένου να συγκαλύψουν το έγκλημα της μαζικής δολοφονίας άνω των 600 προσφύγων, είχαν επιτεθεί με χυδαίο τρόπο κατά του Συνηγόρου του Πολίτη για την Πύλο ενώ έτρεξαν να αναβαθμίσουν τον Τ.Κοντιζά σε αρχηγό του Λιμενικού. Μάλιστα τελευταία του είχαν αναθέσει την εκπαίδευση των συμμοριών του Λιβυκού “Λιμενικού” για να καταδιώκουν τους πρόσφυγες, όπως έγινε στην Πύλο, νοτίως της Κρήτης.
Η μάχη για να μην περάσει η συγκάλυψη του εγκλήματος είναι κεντρική για να μην έχουμε ξανά νέα Πύλο, κίνδυνος υπαρκτός με τις ρατσιστικές πολιτικές του Πλεύρη που κλείνουν τα σύνορα με φρεγάτες, παγώνουν το άσυλο και στοχοποιούν κάθε μετανάστη που δεν έχει χαρτιά ως “λαθραίο”.
Ετούτη η κυβέρνηση των μαζικών δολοφονιών στην Πύλο και τα Τέμπη, των προκλητικών σκανδάλων και της συμμετοχής στη γενοκτονία των Παλαιστίνιων είναι αδιανόητο να συνεχίζει τη ρατσιστική εκστρατεία που δολοφονεί με επαναπροωθήσεις και καταδιώξεις κάθε τόσο πρόσφυγες στο Αιγαίο. Είναι ώρα να τη διώξουμε!
Απαιτούμε την άμεση ανάκληση των ρατσιστικών μέτρων παγώματος του δικαιώματος στο άσυλο για τους κατατρεγμένους πρόσφυγες, που επιχειρούν να ξεφύγουν από τον θάνατο από την Μ. Ανατολή μέχρι το Σουδάν. Να ανοίξουν τα σύνορα για την προσφυγιά, να πάρουν άσυλο και στέγη.
Είναι ώρα να προχωρήσει η δίκη στο Ναυτοδικείο και να μην περάσει η συγκάλυψη του εγκλήματος της Πύλου.
Καλούμε τα συνδικάτα, τους φοιτητικούς συλλόγους, τους καλλιτέχνες, όλους και όλες που δώσαμε μαζί τη μάχη για να φτάσουμε σήμερα να παραπέμπεται και ο αρχηγός του Λιμενικού να συνεχίσουμε. Για να πάνε φυλακή και οι ένοχοι της κυβέρνησης, εκείνοι που ενορχήστρωσαν την πολιτική της ενεργούς αποτροπής των προσφύγων στη θάλασσα με παράνομες επναπροωθήσεις, οδηγώντας στο έγκλημα της Πύλου.
Καλούμε σε μαζική συμμετοχή στη πορεία του Πολυτεχνείου στις 17 Νοέμβρη, με προσυγκέντρωση, στην πλ.Κλαυθμώνος, στις 3μμ.
Ενισχύστε οικονομικά την ΚΕΕΡΦΑ, ενισχύστε την καμπάνια για να πάνε φυλακή οι δολοφόνοι 600 προσφύγων στο ναυάγιο της Πύλου.
Ενισχύστε οικονομικά την ΚΕΕΡΦΑ, ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ 167/470832-65, IBAN GR78 0110 1670 0000 1674 7083 265 ΚΩΔ. SWIFT ETHNGRAA
ΚΕΕΡΦΑ-ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ
ΚΚΕ(μ-λ) | ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΜΗ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ – ΚΟΝΤΡΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΛΕΜΟΥ, ΦΤΩΧΕΙΑΣ, ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ, ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΜΗΣ
2025: Επίθεση…
• Οι μεγάλες δυνάμεις, με πρώτες τις ΗΠΑ, προετοιμάζονται για το επόμενο μεγάλο παγκόσμιο σφαγείο, στρατιωτικοποιώντας τις οικονομίες και ανασύροντας την πιο μαύρη αντιδραστική προπαγάνδα αποσυγκρότησης και αποπροσανατολισμού των λαών. Για να προετοιμαστούν οι λαοί να χύσουν ποτάμια το αίμα τους για τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών.
• Ο εργαζόμενος λαός και η εργατική τάξη βιώνουν επίθεση χωρίς προηγούμενο, στο σύνολο των δικαιωμάτων τους: στοv μισθό, στο ωράριο, στις εργασιακές σχέσεις, στην ασφάλιση-περίθαλψη, στην εκπαίδευση.
• Η νεολαία συμπιέζεται σε ένα μέλλον με μοναδική προοπτική τον τρόμο.
• Οι λαοί αντιμετωπίζουν μια μεγάλη επίθεση στις ελευθερίες, στα πολιτικά και συνδικαλιστικά τους δικαιώματα. Το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός φασιστικοποιούνται για να καταστείλουν κάθε ενδεχόμενο ανάπτυξης των λαϊκών αντιστάσεων. Εργαζόμενοι απολύονται γιατί αγωνίζονται, διαδηλωτές συλλαμβάνονται γιατί κρατούν παλαιστινιακή σημαία και τα ΜΑΤ μπαίνουν στο Πολυτεχνείο συλλαμβάνοντας τους καταληψίες φοιτητές!
Αυτή είναι η δημοκρατία τους!
…και παρακμή του συστήματος
Όλα αυτά σε ένα φόντο απόλυτης παρακμής του συστήματος. Αστοί πολιτικοί παράγοντες που θυμίζουν βρικόλακες και κάνουν δηλώσεις σαν να βρίσκονται στα σκοτεινά βάθη του μεσαίωνα… Που συνωστίζονται στη δεξιά μεριά της πολιτικής τραμπάλας, μαλώνοντας ποιος είναι πιο αντιδραστικός. Είναι με τον «αυταρχικό» ή με τον «δημοκρατικό» καπιταλισμό; Είναι εναντίον ή καμώνονται ότι είναι υπέρ των Παλαιστινίων (αλλά πάντως ενάντια στην Παλαιστινιακή Αντίσταση); Όλοι τους ορκίζονται στο μονόδρομο του «ρεαλισμού» της φρίκης.
Η ιστορία κινείται!
Με κόπο και δάκρυ, αλλά κινείται!
Καμία διέξοδο δεν έχει να δώσει η μια ή η άλλη εκδοχή αστικών λύσεων. Καμία διέξοδο δεν έχει να δώσει ο «ρεαλισμός» της υποταγής, αλλά και όσοι μας λένε ότι η λύση είναι στις κάλπες ή στις προτάσεις νόμου στη Βουλή. Έτσι κι αλλιώς, όλοι αυτοί είναι οι ίδιοι που το 1973 ήταν εχθρικοί στην εξέγερση (από τη Δεξιά και το ΠΑΣΟΚ, μέχρι το ΚΚΕ και το τότε ΚΚΕεσωτερικού) και παραμένουν -ο καθένας με τον τρόπο του- είτε εχθρικοί στον λαό είτε εχθρικοί και φοβικοί στην ανάπτυξη της πάλης του.
Εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν. Όπως δεν υπήρξαν το ’73. Απέναντι στον πρωτοφανή ιστορικό αναχρονισμό, μόνη πραγματική διέξοδος είναι η λαϊκή οργάνωση και η συγκρότηση των λαϊκών αγώνων έξω και ενάντια στον κόσμο της καπιταλιστικής ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας.
Οι λαοί που ξεχύνονται στους δρόμους -από το Περού μέχρι τη Γαλλία, και από τις Φιλιππίνες μέχρι τις ΗΠΑ- αναζητούν τον δρόμο τους. Μαζί τους κι ο δικός μας λαός, που ξεσηκώνεται ενάντια στην πολιτική που δολοφονεί τον ίδιο και τα παιδιά του, ενάντια στην πολιτική που έχει μετατρέψει τη χώρα σε ορμητήριο θανάτου των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και συμμαχεί με τους σιωνιστές-φασίστες του Ισραήλ. Σε αυτήν την αναζήτηση θα αναμετρηθούν ξανά και ξανά με τις δυνάμεις της αντίδρασης και της οπισθοδρόμησης, με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό. Και θα συναντηθούν ξανά με τις ιδέες της επανάστασης και του σοσιαλισμού, της οικοδόμησης μιας κοινωνίας ελεύθερης από εκμετάλλευση και καταπίεση.
ΟΛΟΙ – ΟΛΕΣ ΣΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΠΟΡΕΙΕΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ 15/11, 5:00 μμ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΠΑΤΗΣΙΩΝ
ΔΕΥΤΕΡΑ 17/11, 3:30 μμ – ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ
ΣΤΑΔΙΟΥ & ΧΡ. ΛΑΔΑ
• ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΔΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΠΟΜΕΝΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
• ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ
• ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΑ ΣΦΑΓΕΙΑ – ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ – ΕΞΩ ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ
• ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΚΡΑΤΟΣ ΕΝΙΑΙΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ, ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΙΟΡΔΑΝΗ.
• ΗΠΑ – ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΡΩΣΙΑ, ΕΞΩ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ
• ΖΩΗ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ.
• ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ, ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ – ΚΑΤΩ ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ ΚΑΙ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ.
• ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥΣ
52 χρόνια μετά, το Πολυτεχνείο φωτίζει τις εξεγέρσεις του μέλλοντος
Στις ΗΠΑ, ο φυρερίσκος Τράμπ προσπαθεί να εγκαθιδρύσει ένα αυταρχικό καθεστώς που απελαύνει μετανάστες και καταστρέφει ακόμα και τα απομεινάρια κάθε κοινωνικής κατάκτησης, επιχειρώντας, μάλιστα, να δημιουργήσει νέα πεδία μαχών στη Λατινική Αμερική. Στη Μέση Ανατολή, ο υποτελής του Τραμπ, γενοκτόνος Νετανιάχου, μαζί με την ακροδεξιά κυβέρνησή του, συνεχίζουν τη σφαγή του Παλαιστινιακού λαού. Στην Ευρώπη, οι κυβερνήσεις προετοιμάζουν οικονομίες πολέμου, δαπανώντας δισεκατομμύρια για να εξοπλιστούν εναντίον της “Ρωσικής απειλής”. Ογδόντα χρόνια μετά την λήξη του Δεύτερου Παγκόσμιου πολέμου, του μεγαλύτερου ολέθρου που έχει ζήσει ποτέ η ανθρωπότητα, φέρνοντας τον θάνατο σε παραπάνω από 75 εκατομμύρια ανθρώπους, ο ιμπεριαλισμός σέρνει την ανθρωπότητα στην άβυσσο ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Στην πολύπαθη Ελλάδα, η ακροδεξιά κυβέρνηση του εγκλήματος των Τεμπών, της συγκάλυψης, της κρατικής τρομοκρατίας, της ακρίβειας, των σκανδάλων, η πιο αντιδραστική κυβέρνηση μετά την πτώση της Χούντας, γυαλίζει τη μαχαίρα της καταστολής, ποινικοποιώντας συνδικαλιστικές ελευθερίες, εκκενώνοντας κοινωνικούς χώρους, βγάζοντας τους Πραιτοριανούς της για να καταστείλει ταξικούς αγώνες και διαδηλώσεις. Παράλληλα, προσπαθεί να αφανίσει κάθε δημόσιο αγαθό, να μειώσει κάθε δημόσια δαπάνη για την υγεία και την παιδεία, ενώ ψηφίζει το νομοσχέδιο για την 13ωρη εργασία! Η Σούδα και άλλες νατοϊκές βάσεις στην Ελλάδα χρησιμοποιούνται για στρατιωτικές επεμβάσεις των Αμερικάνων και έπαιξαν άμεσο ρόλο στους βομβαρδισμούς ενάντια στη Γάζα και το Ιράν. Τα συνθήματα που γράφτηκαν με κόκκινο χρώμα έξω από τις πύλες του Πολυτεχνείου «Έξω οι ΗΠΑ – Έξω το ΝΑΤΟ» είναι πιο επίκαιρα από ποτέ.
Οι λαοί, όμως, αρνούνται να συμβιβαστούν με την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Ο Παλαιστινιακός λαός και οι οργανώσεις του επιμένουν να πολεμούν και να αντιστέκονται, πυροδοτώντας ξεσηκωμούς και εξεγέρσεις σε μητροπολιτικά κέντρα της Ευρώπης και της Αμερικής. Στη Νέα Υόρκη, παρά τις απειλές Τραμπ, Μουσουλμάνοι και Εβραίοι, νέες και νέοι, εργαζόμενοι και άνεργοι, ψήφισαν τον μετανάστη Μαμντάνι για δήμαρχο, ο οποίος καλεί σε φορολόγηση των εκατομμυριούχων, σε υπεράσπιση των μεταναστών που απειλούνται με απέλαση, σε πάγωμα ενοικίων, δωρεάν μεταφορές κ.ά. Στον Παγκόσμιο Νότο, από την Ινδονησία και το Νεπάλ, στη Μαγαδασκάρη, την Κένυα, το Μαρόκο, ως τη Λατινική Αμερική, μια νέα γενιά βγαίνει στους δρόμους, συγκρούεται με την αστυνομία και τον στρατό, κλονίζει ή και ανατρέπει κυβερνήσεις.
Οι μεγάλες μάχες είναι, λοιπόν, μπροστά μας! Αρνούμαστε να ζήσουμε σαν δούλοι! 52 χρόνια μετά, η εξέγερση του Πολυτεχνείου μας εμπνέει! Το αίμα των νεκρών ζητάει δικαιoσύνη! ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ – Δεκέμβρης του ’08 – Στο δρόμο της επανάστασης!
● Νίκη στην Παλαιστινιακή αντίσταση από τον Ποταμό ως την Θάλασσα!
● Ήττα του σιωνισμού και του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ και ΕΕ!
● Αλήθεια και δικαιοσύνη για το έγκλημα στα Τέμπη! Λευτεριά στο Νίκο Ρωμανό!
● Να ρίξουμε την ακροδεξιά κυβέρνηση των σκανδάλων – Εργατική Εξουσία!
● Επανάσταση λαέ!
Όλες και όλοι τη Δευτέρα 17 Νοεμβρίου, 15:00 Πλατεία Κλαυθμώνος
Όλοι στην εκδήλωση για τα 40 Χρόνια ΕΕΚ στην ΕΣΗΕΑ (Ακαδημία 20 – Παρασκευή 18:30, 21/11 1ος Όροφος)
ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ
ΑΠ’ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΟΥ ’73 ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
Ο Νοέμβρης του ’73 δεν αποτελεί ούτε εθιμοτυπική γιορτή τηςαστικής δημοκρατίας ούτε γενέθλια επέτειο αποκατάστασης τουπολιτεύματος , όπως οι επαΐοντες της σύγχρονης εξουσίαςπασχίζουν να μας διδάξουν. Ο Νοέμβρης του ’73 αποτέλεσετομή και κοινωνική αποτύπωση του αναρχικού αγώνα και έθεσετην επαναστατική προοπτική του κόσμου μας, αφήνονταςανεξίτηλη ιστορική παρακαταθήκη για τους αγωνιστές τουσήμερα. Όσο κατά την εξέγερση και ύστερα κατά τηνμεταπολίτευση η αριστερή μπάντα εξουσίας προσπαθούσε νααφομοιώσει στους κόλπους της τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, υπό το πρίσμα του αντιδικτατορικού αγώνα, οι αναρχικοί έθετανένα σαφές πρόταγμα: «Κάτω η εξουσία» – ενάντια σε κάθεκράτος, καπιταλισμό και δημοκρατία.
Το πλέον διαχρονικό αυτό σύνθημα φαντάζει πιο επίκαιρο απόποτέ και το Πολυτεχνείο του τότε δεν παύει να μας υπενθυμίζειπως μόνο ο ακηδεμόνευτος, μαζικός, αναρχικός αγώνας είναιικανός να σταθεί στον αντίποδα των κρατικών αφηγημάτων, διεκδικώντας την συθέμελη συντριβή κάθε μορφής εξουσίας.
Το Πολυτεχνείο του ’73 αποτύπωσε στην συλλογική συνείδησηκαι νοηματοδότησε την έννοια του ασύλου, ως κεκτημένο τωνκοινωνικών και ταξικών αγώνων και ως τέτοιο οφείλουμε να τουπερασπιστούμε. Εκ τότε έχει γίνει σαφές πως το πανεπιστήμιοείναι ικανό να αποτελέσει πυρήνα επαναστατικών προταγμάτων, μέσα από τον οποίο είναι δυνατό να ευδοκιμήσουνριζοσπαστικοί αγώνες ικανοί να ανατρέψουν τα κυρίαρχααφηγήματα.
Για τον λόγο αυτό, οι κρατικοί μηχανισμοί πασχίζουν ναθωρακίσουν την παντοδυναμία τους μέσα από μια μακρά λίστααναδιαρθρώσεων – που στοχεύουν αφενός στην πλήρηευθυγράμμιση της εκπαίδευσης στις ανάγκες του κεφαλαίου καιαφετέρου στην ισοπέδωση κάθε ριζοσπαστικής φωνής τόσοεντός όσο και εκτός του πανεπιστημίου. Άλλωστε, το ίδιο τοεκπαιδευτικό μοντέλο δεν μπορεί να είναι αποκομμένο από τηνίδια του την μήτρα, καθώς αποτελεί ένα ακόμα παρακλάδι τωνκρατικών θεσμών που στοχεύουν στην διαιώνιση και προστασίατου κρατικό- καπιταλιστικού συστήματος. Έτσι, η εκπαίδευσημετατρέπεται σταδιακά σε ένα εμπόρευμα προσιτό για λίγουςκαι εκλεκτούς και πιστά στρατολογημένο στην πολιτικήατζέντα.
Ιδίως τα τελευταία χρόνια η κρατική στοχοθεσία είναι σαφής: ημετατροπή του πανεπιστημίου από ένα πεδίο μόνιμηςσύγκρουσης και πολιτικής δράσης σε έναν αποστειρωμένο χώροπλήρως συνυφασμένο με τα νεοφιλελεύθερα ακαδημαικάπρότυπα. Αυτό επιτυγχάνεται υπό τον μανδύα του δόγματοςνόμος και τάξη, και του μοντέλου προληπτικής αντιεξέγερσης. Συγκεκριμένα, ήδη από την φετινή χρονιά είναι ξεκάθαρη ηαναβάθμιση των κατασταλτικών εργαλείων του κράτους, μεπρόσφατο παράδειγμα την εκκένωση σχολών που τελούν υπόκατάληψη ύστερα από απόφαση Γενικής Συνέλευσης τωνφοιτητών. Γίνεται επομένως αντιληπτό πως η κατεύθυνση τηςκυβέρνησης είναι η ισοπέδωση κάθε πανεπιστημιακήςαντίστασης, η οποία δεν αναγνωρίζεται ακόμα και ανπροέρχεται από το ύψιστο εργαλείο οργάνωσης αποφάσεων τηςφοιτητικής βάσης. Αν μη τι άλλο, δεν είναι λίγες οι φορές τοτελευταίο διάστημα που οι καθηγητές σε σύμπραξη με τιςπρυτανικές αρχές έχουν επιχειρήσει να παρακωλύσουν τιςσυνελεύσεις και διαδικασίες των φοιτητών.
Παράλληλα, ας μην ξεχνάμε πως η ολομέτωπη επίθεση πουδεχόμαστε διεισδύει στα θεμέλια του πανεπιστημίου κυρίωςμέσω αντιεκπαιδευτικών νομοσχεδίων. Από τον νόμο 4777, τηνπλήρη ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης με την αναθεώρηση τουα16, τις εξισώσεις πτυχίων με τα αντίστοιχα κολλέγια, τηνελάχιστη βάση εισαγωγής (ΕΒΕ) φτάνουμε στο σήμερα όπουερχόμαστε αντιμέτωποι με τον αποκλεισμό φοιτητών από τηντριτοβάθμια εκπαίδευση και τον νόμο Ζαχαράκη. Το εν λόγωνομοσχέδιο προβλέπει την συγκρότηση πειθαρχικώνσυμβουλίων και κατ’ επέκταση ποινές οριστικής διαγραφής γιαφοιτητές που ενισχύουν την “ανομία στα ΑΕΙ”. Έτσι τοκατασταλτικό οπλοστάσιο του κράτους αποδίδει “ιδιώνυμακακουργήματα” σε φοιτητές που διαταράσσουν την ομαλήπανεπιστημιακή λειτουργία με άμεσο απότοκο την οριστικήδιαγραφή/ παύση σπουδών του κατηγορουμένου. Είναιξεκάθαρο πλέον πως το κράτος χρησιμοποιεί όλα τακατασταλτικά εργαλεία του για να ποινικοποιήσει κάθεαντίσταση της πανεπιστημιακής βάσης, θέλοντας ναεξασφαλίσει την πλήρη απονέκρωση και εξόντωση τουφοιτητικού κινήματος.
Σε αυτήν την κατεύθυνση ιδεολογικής καταστολής κινείται καιη δίκη του συντρόφου Ζ.Μ., ο οποίος καταδικάστηκε σε 14 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή πολύ απλά επειδή συμμετείχεσε δράση αντιπληροφόρησης για την Παλαιστίνη εντός τουπανεπιστημίου, – γράφοντας με σπρέι «παύση κάθε συνεργασίαςτου ΕΜΠ με την Intracom Defense». Η αιματηρή συνεργασίατων ελληνικών πανεπιστημίων με την πολεμική βιομηχανία καιδη με το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ φανερώνει τηνσιωπηρή συνενοχή των κρατικών μηχανισμών απέναντι σταεγκλήματα πολέμου. Παράλληλα, η έκβαση της δίκηςεπιβεβαιώνει την ανελέητη προσπάθεια του συστήματος ναστοχοποιήσει και να ποινικοποιήσει κάθε ίχνος αναρχικήςπαρουσίας, επιβάλλοντας αδικαιολόγητες και δυσανάλογεςποινές για τις τελεσθείσες πράξεις.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΑ ΠΡΟΣΤΑΓΜΑΤΑ ΟΙ ΝΟΜΟΙΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ
Όλα τα παραπάνω συνιστούν πρόσφατα παραδείγματα τηςτρέχουσας χρονιάς, τα οποία προστίθενται στη μακρά σειράαναδιαρθρώσεων που επιβάλλει το κράτος στην κοινωνική βάσηπου αντιστέκεται. Είναι ξεκάθαρο πλέον πως η λειτουργία τουπανεπιστημίου δρομολογείται σύμφωνα με τις κρατικέςεπιδιώξεις, προκειμένου να ναρκοθετηθεί κάθε κοινωνικό – ταξικό ξέσπασμα το οποίο είναι ικανό να συνθλίψει τα θεμέλιατης ηγεμονίας τους. Και αυτή ακριβώς είναι η απειλή του ίδιουτο συστήματος, καθώς τα αφεντικά ξέρουν πολύ καλά πως αν ηκοινωνική οργή στραφεί συλλογικά εναντίον τους, ηπαντοδυναμία τους κινδυνεύει.
Γνωρίζουμε καλά πως ο κόσμος αλλάζει από τα κάτω -και ποτέαπό τα πάνω. Βάζουμε επομένως τα αναρχικά προτάγματαμπροστά και αντιπαλεύουμε καθημερινά το σύστημα τηςεκμετάλλευσης, των ανισοτήτων, των αποκλεισμών και τηςτρομοκρατίας. Για να επανακτήσουμε λοιπόν τις ελευθερίες πουμας έχουν στερήσει και να επανακαθορίσουμε τον κοινωνικόσυσχετισμό εντός των πανεπιστημίων, αδήριτη ανάγκη αποτελείη δόμηση ενός ελευθεριακού μοντέλου δράσης και μιαςσυγκροτημένης ριζοσπαστικής αντίληψης – η οποία θα θέτειέναν σχεδιασμό με μακροπρόθεσμη -και όχι ευκαιριακή- προοπτική. Ακριβώς επειδή η επίθεση που δεχόμαστε είναιολομέτωπη, οποιαδήποτε μορφή αντίστασης που δεν πηγάζειαπό την συλλογική συνείδηση είναι ένα αδύναμο εργαλείοαγώνα, καταδικασμένο να ηττηθεί.
Για τον λόγο αυτό, μόνο μέσω της συλλογικής οργάνωσης στηβάση και της συντονισμένης αναρχικής παρέμβασης είναιδυνατόν να αντιμετωπίσουμε την κρατική καταστολή και ναανατρέψουμε το υπάρχον σύστημα. Όσο λοιπόν κ’ ανπροσπαθούν να μας θέσουν στο περιθώριο, να μαςτρομοκρατήσουν, να καταστείλουν τους αγώνες μας και ναποινικοποιήσουν την δράση μας, εμείς θα βρισκόμαστε πάνταστον αντίποδα των κρατικών προσταγμάτων – δίνοντας τηνυπόσχεση ότι ο αγώνας μας δεν υποχωρεί, αλλά μάχεται καιαντιστέκεται. Από το Πολυτεχνείο του ’73 κρατάμε την σπίθατης εξέγερσης ζωντανή και ανάβουμε την φλόγα για τηνεπικείμενη ανατροπή της εξουσίας μέσα από τον οργανωμένο, μαζικό και ακηδεμόνευτο αγώνα. Με όπλο την αλληλεγγύη καιτην αυτοοργάνωση, αποδεικνύουμε πως οι εξεγέρσεις δεν είναιουτοπία και χαράζουμε τον δρόμο προς την ολική συντριβή τηςεξουσίας, την κατεδάφιση του αστικό-δημοκρατικού συρφετού. Τον δρόμο προς την εξέγερση και την κοινωνική απελευθέρωση- τον δρόμο προς την Αναρχία.
Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας
Αναρχική Συνέλευση Φοιτητ(ρι)ών – Quieta Movere
ΤΙΜΑΜΕ ΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΥΡΟΔΟΤΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ
Από τον Νοέμβρη του ’73 μέχρι την κατεχόμενη Παλαιστίνη…
Τη φετινή χρονιά συμπληρώνονται 52 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, από την κορυφαία στιγμή του αντιδικτατορικού – αντιιμπεριαλιστικού αγώνα. Η Χούντα προέκυψε ως λύση της εγχώριας αστικής τάξης -στον βαθμό εξάρτησης της από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό- απέναντι στην εξάντληση των μεταπολεμικών μηχανισμών ενσωμάτωσης των λαϊκών δυνάμεων σε μια περίοδο έντονων γεωπολιτικών διεργασιών. Κεντρικό ρόλο στην επιβολή και την υποστήριξη της χούντας είχαν οι ΗΠΑ-ΚΥΠ και καθ’ υπόδειξή τους υλοποιήθηκε ο σχεδιασμός της. Το καθεστώς εξάντλησε το αντικομμουνιστικό του μένος, με απαγορεύσεις, διώξεις, βασανιστήρια, φυλακίσεις σε όποιον/α αγωνιζόταν, στοχοποίησε οποιονδήποτε αντιφρονούντα, εξυπηρετώντας τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, αποσκοπώντας στη διάλυση εργατικών πολιτικών οργανώσεων και συνδικάτων και στην ανεμπόδιστη αύξηση των κερδών των καπιταλιστών. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτέλεσε τομή της πάλης λαού και νεολαίας στα μαύρα χρόνια της επταετίας αν και πυροδοτήθηκε από την διεκδίκηση ελευθεριών των φοιτητών, καθώς στους πανεπιστημιακούς χώρους, η στρατιωτική δικτατορία στάθηκε αδύνατον να «νομιμοποιηθεί» ιδεολογικά. Εν συνεχεία, κατάφερε να αγγίξει πλατύτερα τμήματα της κοινωνίας, αποκτώντας συνολικό ταξικό, λαϊκό, αντιιμπεριαλιστικό και αντιφασιστικό χαρακτήρα.
…Διδασκόμαστε από την ιστορική πείρα…
Η 17η Νοεμβρίου αποτέλεσε την κορύφωση του αντιφασιστικού-αντιδικτατορικού αγώνα και κατέκτησε, ως ιστορική στιγμή πάλης, που κατοχύρωσε πολλά από τα δημοκρατικά δικαιώματα. Ήταν ανέκαθεν συνδεδεμένη με τους αγώνες της εποχής, από τις φοιτητικές κινητοποιήσεις του Μάη του ’68 στη Γαλλία, τις αντιδικτατορικές και απεργιακές κινητοποιήσεις σε Χιλή και Ταϊλάνδη, μέχρι το αντιπολεμικό κίνημα αλληλεγγύης στο Βιετνάμ. Έγινε σαφές ότι το όραμα του Πολυτεχνείου αφορούσε το συνολικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και αποτελεί μέχρι και σήμερα φάρο για τα κοινωνικά και ταξικά κινήματα στον ελλαδικό χώρο.
…για να δώσουμε τις μάχες που έχει ανάγκη η εποχή μας.
Στη σημερινή εποχή τα νοήματα του Πολυτεχνείου παραμένουν άσβεστα στη ριζοσπαστική μνήμη και είναι άμεσα συνδεδεμένα με τους αγώνες που δίνονται. Η ολοένα εντεινόμενη Νάκμπα που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι, μέσω της γενοκτονίας και του εκτοπισμού από τη γη τους, καθώς και η ηρωική αντίσταση που προβάλλουν σε αυτήν τα λαϊκά κινήματα της ευρύτερης περιοχής, αποτελούν την αφορμή για τη θεμελίωση σύγχρονων αντιιμπεριαλιστικών κινημάτων και οργανώσεων σε όλη την υφήλιο. Εγχώρια, η ανάγκη αναζωπύρωσης των αγώνων για ψωμί, παιδεία, υγεία, ελευθερία είναι φανερή. Επιγραμματικά, ακρίβεια, στεγαστική κρίση, εξώσεις-πλειστηριασμοί, ποινικοποίηση του συνδικαλισμού και της απεργίας, κατάργηση του 8ώρου, ιδιωτικοποιήσεις κοινωνικών αγαθών, συρρίκνωση των κοινωνικών κινημάτων κ.ά., είναι μόνο μερικές από τις αντανακλάσεις της εν λόγω πολιτικής που στόχο έχει την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του εγχώριου και ξένου επενδυτικού κεφαλαίου και παράλληλα την εκμηδένιση των αντιστάσεων.
Από τους εργατικούς λαϊκούς αγώνες για ψωμί…
Οι ταξικοί αναβρασμοί στον ελλαδικό χώρο είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με την διαδικασία αποβιομηχάνισης της χώρας, που έχει μακρά ιστορία. Πρώτα έρχεται η υποβάθμιση, ο τεμαχισμός της παραγωγής, οι ιδιωτικοποιήσεις. Μετά δώρο για τους καπιταλιστές αποτελεί το φτηνό εργατικό δυναμικό, η κατάργηση των ΣΣΕ, τα “αφοπλισμένα” σωματεία, η πλήρης απελευθέρωση των απολύσεων, των ωραρίων εργασίας, η δουλειά χωρίς δικαιώματα. Οι πολύχρονοι αγώνες των εργαζομένων σε διάφορους τομείς στην Ελλάδα, αποτέλεσαν και συνεχίζουν να αποτελούν μία εμφατική τομή ρήξης μεταξύ των εργατικών και λαϊκών αναγκών και των πολιτικών της ΕΕ. Τεράστια παρακαταθήκη άφησαν και συνεχίζουν να αφήνουν οι εργατικοί αγώνες των τελευταίων ετών: οι ταξικές μάχες σε E-food, Wolt, Cosco, Μαλαματίνα, Πετρέλαια Καβάλας, ΛΑΡΚΟ, ΒΦΛ, στα εργοτάξια του Μετρό στην Αθήνα, στους χώρους εργασίας και στους δρόμους μετά το καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών.
…στους φοιτητικούς αγώνες για παιδεία…
Η εκπαίδευση, η έρευνα και κατ’ επέκταση η φοιτητική πραγματικότητα αντιμετωπίζουν μια σημαντική αναδιάρθρωση, η οποία προκύπτει από τις συνεχώς μεταβαλλόμενες αστικές αναγκαιότητες, με την ενσωμάτωση της «πράσινης-ψηφιακής» οικονομίας και τις επενδύσεις στη βιομηχανία του πολέμου (βλ. Re-Arm Europe). Για να προστατευτεί η επιχειρηματική λειτουργία των πανεπιστημίων εντάσσονται και αυτή τη στιγμή τίθενται σε εφαρμογή κατασταλτικά πλαίσια (κατάργηση του ασύλου, πειθαρχικά, συνδικαλιστικές διώξεις- απολύσεις). Πειθαρχικά σε 9 φοιτητές της Αρχιτεκτονικής για κατάληψη, παρόμοια πειθαρχική κλήση σε μέλος του ΣΕΡΕΤΕ, διώξεις φοιτητ(ρι)ών αλλά και εκπαιδευτικών που αρνούνται την αξιολόγηση ή συμμετέχουν σε απεργίες είναι ενδεικτικά της κατάστασης. Κι όλα αυτά με στόχο ένα πανεπιστήμιο που θα προάγει την εντατικοποίηση, την μονόπλευρη εξειδίκευση, με προγράμματα σπουδών κομμένα και ραμμένα σύμφωνα με τις ανάγκες της ελεύθερης αγοράς, τους ταξικούς φραγμούς στην εκπαίδευση, με τεράστιο κόστος σπουδών. Το τρίπτυχο απαξίωση – υποχρηματοδότηση – εμπορευματοποίηση αποτυπώνεται υλικά στη καθημερινότητά των φοιτητών: με ανεπαρκείς και κατεστραμμένες υποδομές, έλλειψη καθηγητών και διοικητικού προσωπικού, υποχρέωση αγοράς αναλώσιμων, εισχώρηση εργολαβιών σε καθαριότητα και σίτιση κ.α. Όμως οι φοιτητές πλάι στους εκπαιδευτικούς και όλες τις εργαζόμενες εντός και εκτός πανεπιστημίων, σηκώνουν αναχώματα ταξικής αλληλεγγύης, με διεκδικήσεις για πραγματικά δημόσια και δωρεάν παιδεία στο ύψος των σύγχρονων αναγκών της τάξης μας.
…μέχρι τις δίκαιες αντιιμπεριαλιστικές-αντιαποικοικρατικές απόπειρες για ελευθερία.
Η διαρκώς εντεινόμενη συμμετοχή του ελληνικού κράτους στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ – Ισραήλ, αποτελεί μια στρατηγική πολιτική επιλογή που βαθαίνει την εμπλοκή της χώρας μας σε πολεμικές συγκρούσεις και επεκτατικά σχέδια. Ο ελλαδικός χώρος έχει μετατραπεί σε μια απέραντη στρατιωτική βάση ως προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ, με σημεία όπως η Αλεξανδρούπολη, η Σούδα και η Ελευσίνα να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στους σχεδιασμούς του. Με τα πρόσφατα σχέδια για αναβάθμιση της Σούδας και την εγκατάσταση του στρατηγείου της ευρωπαϊκής αποστολής κατά των Χούθι στη Λάρισα, η Ελλάδα εμπλέκεται άμεσα στα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Παράλληλα, είδαμε τον ελληνικό στρατό να αναλαμβάνει ρόλο security του εφοπλιστικού κεφαλαίου στην Μέση Ανατολή, στηρίζοντας έτσι ενεργά το σιωνιστικό κράτος. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η πάλη για την απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και του Ισραήλ είναι ζωτικής σημασίας και συνδέεται άμεσα με τη στήριξη της Παλαιστινιακής Αντίστασης. Μια Αντίσταση που αποτελεί το πιο φωτεινό κομμάτι ενός μωσαϊκού που συνθέτει την αντιιμπεριαλιστική – αντιαποικιοκρατική πάλη παγκόσμια. Από την Παλαιστίνη, τον Λίβανο και την Ελλάδα, μέχρι την Μπουρκίνα Φάσο και το Νίγηρα. Η πραγματική διεθνιστική αλληλεγγύη με τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού, αλλά και όλων των λαών που βρίσκονται κάτω από την μπότα του ιμπεριαλισμού, μπορεί να εκφραστεί μόνο μέσα από τη ρήξη με τα συμφέροντα της ντόπιας αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών συμμάχων της.
ΜΟΝΟ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟ!
Ο Νοέμβρης μας διδάσκει ότι όσο ισχυρός και αν είναι ο αντίπαλος, οι λαοί όταν οργανώνονται μπορούν να τον ανατρέψουν. Οι οργανωμένοι αγώνες συνεχίζουν να δημιουργούν ρήγματα στην δικτατορία του κεφαλαίου όποια μορφή κι αν παίρνει. Μέσα από τους αγώνες του προλεταριάτου, διδασκόμαστε ότι ο ταξικός και λαϊκός αγώνας καθώς και η διεθνιστική αλληλεγγύη στους λαούς της Μέσης Ανατολής και του Σουδάν που βιώνουν την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και βρίσκουν το σθένος να αντισταθούν, έχουν τρόπους να εκφραστούν και να εκδηλωθούν ενιαία. Και τους τρόπους αυτούς, μόνο εμείς οι ίδιοι και οι ίδιες, μπορούμε να τους εντοπίσουμε και να τους μετατρέψουμε σε ύλη, σε οργάνωση, σε αγώνα. Το Πολυτεχνείο, όπως και η Παλαιστινιακή και Λιβανέζικη Αντίσταση, αποτελεί το εναρκτήριο έναυσμα για την πυροδότηση ενός αντιιμπεριαλιστικού αγώνα, ενάντια στη βία και την καταπίεση καπιταλισμού – φασισμού – ιμπεριαλισμού. Είναι καθήκον μας να επικαιροποιήσουμε μέσα στην πραγματικότητα που ζούμε την πάλη για “Ψωμί, Παιδεία και Ελευθερία”, να βρούμε τις λέξεις και τα σχήματα που θα μπορέσουν να εκφράσουν τις λαϊκές ανάγκες όπως έκαναν τα συνθήματα των πλακάτ εκείνων των ημερών που έγραφαν “Λαέ Χτύπα”, “Επανάσταση λαέ”, “Απόψε πεθαίνει ο Φασισμός”, “Έξω οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ”. Τιμή και μνήμη για τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες του Πολυτεχνείου είναι να διδαχθούμε από την πείρα τους, να συνεχίσουμε από εκεί που αυτοί κατάφεραν να φτάσουν, να απαντήσουμε στα ερωτήματα της δικής μας εποχής και να μας βρει αυτή οργανωμένους και αποφασισμένες, να τολμήσουμε να πάμε τα πράγματα ακόμα πιο μπροστά.
Καλούμε όλες & όλους να συμμετάσχουν στις φετινές διαδηλώσεις της 17ης Νοέμβρη!
ΑΘΗΝΑ: 16:00 πλατεία Κλαυθμώνος
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 17:00 Πολυτεχνείο ΑΠΘ
Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση
Πολιτική εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο Πολυτεχνείο το Σάββατο 15/11
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σας καλεί στην εκδήλωση-συζήτηση που διοργανώνει στο Πολυτεχνείο το Σάββατο 15 Νοέμβρη στις 6:00μμ, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την επέτειο της εξέγερσης του Νοέμβρη το 1973.
Ο τίτλος της εκδήλωσης είναι:
Στην εποχή των πολέμων και των εξεγέρσεων
Παλεύουμε για την επαναστατική αλλαγή του κόσμου
Με ανατρεπτικούς αγώνες & μέτωπο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς
Στην εκδήλωση θα μιλήσουν:
Ελένη Βαφειάδου, δημοτική σύμβουλος Περιστερίου
Πάνος Γκαργκάνας, εφημερίδα Εργατική Αλληλεγγύη
Βάλια Δημητρακοπούλου, συνδικαλίστρια στο Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών
Γιάννης Ελαφρός, εφημερίδα ΠΡΙΝ
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί σε μαζική συμμετοχή στην πορεία του Πολυτεχνείου, στις 3.00 μ.μ. στην πλατεία Κλαυθμώνος.
Αυτόν τον Νοέμβριο, συμπληρώνονται 52 χρόνια από την Εξέγερση του Πολυτεχνείου, έναν από τους βασικότερους σταθμούς του ελληνικού εργατικού κινήματος, όπου εργαζόμενοι και νεολαία αποτέλεσαν την καθοριστική δύναμη που οδήγησε στην ανατροπή της αμερικανόφιλης και λαομίσητης Χούντας. Μέσω της κατάληψη του ιστορικού κτηρίου του Πολυτεχνείου και της μετατροπής του σε επίκεντρο αγώνα, δημιουργώντας επιτροπές εργαζομένων και φοιτητών, μαζικοποιώντας τις κινητοποιήσεις. Η απόλυτη αποφασιστικότητα της εξέγερσης αντιμετώπισε κατευθείαν τους μηχανισμούς της καταστολής, υπερνικώντας τις αστυνομικές δυνάμεις και αναγκάζοντας τη Χούντα να εμφανίσει τον στρατό στους δρόμους, με αποτέλεσμα αρκετούς νεκρούς.
Η αποφασιστικότητα αυτή, το ριζοσπαστικό πρόγραμμα πάλης και η στρατηγική της Άκρα-Επαναστατικής Αριστεράς για μαζική αντιπαράθεση, προξένησαν σοβαρό πλήγμα στο καθεστώς, ανοίγοντας τελικά τον δρόμο για την πτώση του. Αυτό συνέβη παρά τις προσπάθειες αστών και ρεφορμιστών να επιβάλουν μια πορεία «φιλελευθεροποίησης» και πολιτικών συμβιβασμών. Οι κοινωνικές κατακτήσεις που προέκυψαν από το Πολυτεχνείο και την περίοδο της Μεταπολίτευσης, καθώς και τα πρωτόγνωρα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες που κατοχυρώθηκαν, βελτίωσαν σε σημαντικό βαθμό τις συνθήκες διαβίωσης και το πολιτικό τοπίο της ελληνικής κοινωνίας. Γι’ αυτό ακριβώς, όλο και περισσότερο προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε αυτήν την ιστορία, γιατί φοβούνται πως η μνήμη της θα φέρει ξανά στο προσκήνιο το ίδιο πνεύμα αποφασιστικότητας και αγώνα!
Σήμερα, ζούμε κάτω από μια άλλη μορφή «χούντας», μιας χούντας με «κοινοβουλευτικό μανδύα» με βασικό εκφραστή τον Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του. Παρόλο που είναι μια οικτρή μειοψηφία που έχει κοινωνικά απονομιμοποιηθεί, η κυβέρνηση έχει βαλθεί, περισσότερο από ποτέ, να εξαπολύσει μια σειρά από επιθέσεις (σε παιδεία υγειά μεταφορές κλπ.) άνευ προηγουμένου με στόχο να καταργήσει όλες τις κατακτήσεις που έχουμε χύσει αίμα μέσα από τους αγώνες μας, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα με τη νομοθεσία για την 13ωρη εργασία που πλέον ο εργαζόμενος δεν θα έχει χρόνο ούτε να πάρει ανάσα. Ξηλώνουν τη δημόσια παιδεία, ανοίγοντας την «μπίζνα» των ιδιωτικών πανεπιστημίων και τις διαγραφές φοιτητών (ξυλοφορτώνοντας και συλλαμβάνοντας τους φοιτητές που αντιστέκονται). Αυτή η επίθεση εκτυλίσσεται παράλληλα με τα σκάνδαλα που εμφανίζονται διαρκώς (ΟΠΕΚΕΠΕ, κλπ.) τη συγκάλυψη που επιχειρούν στα Τέμπη, με τις δίκες παρωδίες, αλλά και τώρα με την κατάργηση ακόμη και του δικαιώματος στη διαδήλωση μέσω της τροπολογίας για το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Το μόνο που τους έχει μείνει είναι η όξυνση της καταστολής, ιδιαίτερα μετά την ήττα που υπέστησαν από την απεργία πείνας του Π. Ρούτσι, όπου η ενεργή συμμετοχή και συνεχή τα καλέσματα της Επιτροπής Αλληλεγγύης έπαιξαν κομβικό ρόλο στην έκβαση αυτού του αγώνα.
Μπροστά στον κίνδυνο ενός Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου που ανοίγεται μπροστά μας, αλλά και μπροστά στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού από το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, πρέπει να αντιταχθούμε στα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ-Ισραήλ, αλλά και στα φιλοπολεμικά σχέδια της κυβέρνησής μας, που μας εμπλέκει ολοένα και περισσότερο σε αυτές τις συγκρούσεις. Όπως κάναμε στο Πολυτεχνείο του ’73, που ένα από τα βασικά συνθήματά του ήταν «ΕΞΩ ΗΠΑ-ΝΑΤΟ», αναδεικνύοντας έτσι τον αντιπολεμικό χαρακτήρα του κινήματος!
Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου μας δείχνει τον δρόμο! Μέσα από την αποφασιστικότητα των εργαζομένων τότε, έτσι και σήμερα μέσα από τους αγώνες μας, πρέπει να δώσουμε την απάντησή μας. Όπως κάναμε στις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη στις 28/2 και στον αγώνα διαρκείας ενάντια στη συγκάλυψη, αλλά και στο πύκνωμα μικρών αλλά νικηφόρων εργατικών αγώνων (ναυτεργάτες, εκπαιδευτικοί κ.ά.). Αυτοί οι αγώνες και η αποφασιστικότητα τους μέχρι τέλους, μας δείχνουν τον δρόμο και είναι μόνο η αρχή. Μπροστά μας έχουμε μια μεγάλη επίθεση που δεν θα σταματήσει αν δεν παλέψουμε με αυτό το πνεύμα, μόνο έτσι μπορούμε να νικήσουμε – και θα νικήσουμε!
- ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ για ζωή με αξιοπρέπεια και δημοκρατικές ελευθερίες
- Κάτω τα χέρια από την δημόσια-δωρεάν παιδεία και υγεία – Όχι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια-διαγραφές – ΣΤΟΠ στις ιδιωτικοποιήσεις
- Να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι των Τεμπών – Σπάμε τη συγκάλυψη με αγώνες- Τα τρένα πίσω στο δημόσιο
- Να σταματήσει τώρα η γενοκτονία! – Έξω από την Γάζα ο ισραηλινός στρατός κατοχής – Κράτος τώρα η Παλαιστίνη
- Κάτω η δολοφονική κυβέρνηση Μητσοτάκη
ΟΚΔΕ
Ανακοίνωση της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης και της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση για τα 52 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου
Πάνω από μισό αιώνα μετά, το μήνυμα του Πολυτεχνείου αντιστέκεται κόντρα στους καιρούς και θυμίζει πως στον άγριο και δολοφονικό καπιταλισμό της εποχής μας, οι εξεγέρσεις και οι επαναστάσεις των λαών είναι ο μόνος δρόμος. Για να δικαιωθούν τα ανεκπλήρωτα αιτήματα για Ψωμί-Παιδεία-Ειρήνη-Ελευθερία.
Από τη μια, ο όλεθρος του πολέμου εξαπλώνεται σαν μαύρο σύννεφο, βυθίζοντας ήδη λαούς στο θάνατο, την εξαθλίωση, την προσφυγιά και τη φτώχεια, απειλώντας να στείλει όλο το κόσμο στη κόλαση του πολέμου, προκειμένου να εξασφαλίσουν οι κυβερνήσεις και το κεφάλαιο τα δισεκατομμύρια των εξοπλισμών για την «πολεμική οικονομία». Ο καπιταλισμός βρίσκεται σε κρίση και αυτό τον κάνει πιο επιθετικό, πιο επικίνδυνο, πιο δολοφονικό από ποτέ, με τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού από το σιωνιστικό κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ και τους συμμάχους του να είναι η τρομακτική εικόνα του μέλλοντος που ετοιμάζουν.
Η κυβέρνηση της ΝΔ προωθεί έμπρακτα τα πολεμοκάπηλα σχέδια ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ στην περιοχή και συναινεί στη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Βάζει στο στόχαστρο τα εργασιακά δικαιώματα και απογειώνει την εκμετάλλευση με το 13ωρο, την ώρα που κοροϊδεύει την εργατική τάξη με γελοίες αυξήσεις στους μισθούς που δε φτάνουν ούτε για το νοίκι ούτε απαντούν στην ακρίβεια. Διαλύει δημόσια υγεία και παιδεία, ιδιωτικοποιεί όλα τα δημόσια αγαθά, τελευταία και το νερό. Όλα αυτά την στιγμή που κρατικοδίαιτοι καπιταλιστές και τρωκτικά του κρατικού και κομματικού μηχανισμού της ΝΔ τρώνε εκατομμύρια με αποκορύφωμα την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ και την χυδαία στάση συγκάλυψης του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών και στοχοποίησης των συγγενών των θυμάτων.
Αξιοποιώντας τη στάση πλήρους συναίνεσης των αστικών κομμάτων της αντιπολίτευσης και της ακροδεξιάς, επιταχύνει την υλοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής της και κλιμακώνει την επίθεσης στις ελευθερίες. Η εισβολή αστυνομικών δυνάμεων και η σύλληψη φοιτητών στον ιστορικό χώρο του Πολυτεχνείου, αποτελούν συνέχεια των εκατοντάδων συνδικαλιστικών διώξεων στο πλαίσιο του νέου πειθαρχικού κώδικα.
Η κυβέρνηση επιστρατεύει το αφήγημα της «εθνικής ενότητας» για να καταστείλει προληπτικά την τάση για ανεξάρτητο ταξικό πολιτικό αγώνα από θέσεις εργατικής πολιτικής εναντίον της, αλλά και γενικότερα κατά του αστικού πολιτικού συστήματος, της αστικής πολιτική, της ευρωκρατίας και ΝΑΤΟκρατίας.
Από την άλλη ωστόσο, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο βγαίνουν στους δρόμους βλέποντας τη ζωή τους να καταστρέφεται, απεργούν ως ένδειξη αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό, αλλά και εξεγείρονται διώχνοντας Προέδρους με ελικόπτερα. Σε Γαλλία Νεπάλ, Περού, Ινδονησία και άλλες χώρες, αλλά και στην Ελλάδα με τις τεράστιες διαδηλώσεις για τα Τέμπη και την Παλαιστίνη, με εργατικές απεργίες, όλα δείχνουν πως η περίοδος πολέμου και κρίσης στην οποία μπαίνουμε θα είναι περίοδος κοινωνικών συγκρούσεων και εξεγέρσεων που ζητούμενο είναι να μετασχηματιστούν σε επαναστάσεις που θα αμφισβητούν τα θεμέλια του καπιταλισμού.
Το σύστημα και τα κράτη προετοιμάζονται για αυτό, θωρακίζονται με όλους τους τρόπους και ρίχνουν τις «δημοκρατικές» μάσκες αποδεικνύοντας τον πραγματικό χαρακτήρα μιας δικτατορίας του κεφαλαίου. Για αυτό άλλωστε επιστρατεύουν την καταστολή, την ακροδεξιά και τον αντικομουνισμό.
Τώρα είναι η ώρα για ανυποχώρητο, μαζικό και ανατρεπτικό αγώνα. Το μήνυμα του Νοέμβρη είναι μήνυμα εξέγερσης και ανατροπής. Για να ανατραπεί η πολιτική κυβέρνησης, κεφαλαίου, ΕΕ και ΝΑΤΟ.
Οι ανάγκες μας….
Για να έχουμε όλοι και όλες δουλειά, με όλα τα δικαιώματα, λιγότερο χρόνο εργασίας (πενθήμερο, 6ωρο, 30ωρο) αποφασιστική αύξηση μισθών και συντάξεων.
Για δωρεάν δημόσια κοινωνικά αγαθά σε παιδεία, υγεία, κατοικία, συγκοινωνίες, νερό
Για διεύρυνση των λαϊκών ελευθεριών και όλων των κοινωνικών δικαιωμάτων
Για αξιοβίωτη ζωή με σεβασμό στο περιβάλλον
Για ειρήνη στην περιοχή μας και σε όλο τον κόσμο
Προϋποθέτουν ανατρεπτικό πολιτικό αγώνα…
Για ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ και της πολιτικής της καθώς και της συναίνεσης σε αυτήν.
Για αποφασιστικό πλήγμα στην μεγάλη καπιταλιστική ιδιοκτησία και τα κέρδη της με εθνικοποιήσεις και βαριά φορολογία.
Για την ανατροπή του Δημοσιονομικού σφαγείου και την έξοδο από την ΕΕ
Για την ακύρωση των εξοπλιστικών προγραμμάτων για την «πολεμική οικονομία», το διώξιμο των βάσεων και έξοδο από το ΝΑΤΟ
Με την αντικαπιταλιστική αριστερά της ανατροπής και νέας κομμουνιστικής προοπτικής
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΝΟΕΜΒΡΗΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ/ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΉΣ ΜΑΣ
Κομμουνιστική απελευθέρωση- νκα
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ | 17.00
ΣΥΝΘΗΜΑ ΜΑΣ ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
Ο εξεγερσιακός χαρακτήρας που έλαβε το Πολυτεχνείο του ’73 δεν θα γινόταν να μείνει περιορισμένος μέσα στα στεγανά όρια της “εθνικής μνήμης” όπως θέλει να διατυμπανίζει το μεταπολιτευτικό κράτος… Πολλοί έτρεξαν να αντλήσουν πολιτική υπεραξία και να υμνήσουν ως “δόξα” του παρελθόντος, εμείς ωστόσο γνωρίζουμε το ότι το ’73 φωτίζει τον δρόμο για τους αγώνες που δόθηκαν, δίνονται και θα δοθούν. Σε μια προσπάθεια ενίσχυσης και νομιμοποίησης της εξουσίας αποδίδεται ένα ανιστόρητο αφήγημα για ένα Πολυτεχνείο αποκατάστασης -δήθεν- της δημοκρατίας χωρίς ιδιαίτερη συνάφεια με το παρόν, ξεριζώνονται τα αντικρατικά και ανατρεπτικά χαρακτηριστικά, και απονομιμοποιειται η ιδέα της εξέγερσης.
TI ΣΗΜΑΙΝΕΙ,ΟΜΩΣ,ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ;
Το αίτημα για «ψωμί» εκφράζει την αντίσταση στην καθεστηκύια συνθήκη: η τρομοκρατία προλειαίνει το έδαφος μέσα από αντιεργατικά νομοσχέδια, με πιο πρόσφατο την θέσπιση και κανονικοποίηση της 13ωρης εργασίας. Οι ταξικοί φραγμοί εδραιώνονται θεσμικά και,όσο η αστική δημοκρατία εξυμνείται,το κράτος προβαίνει σε πληστηριασμούς, εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης και εμπορευματοποίηση στέγασης, ενέργειας, νερού… Ο αντικαπιταλιστικός λόγος δαιμονοποιείται και το κράτος, ως εγγυητής των συμφερόντων του κεφαλαίου, εξαλείφει κάθε μορφή αμφισβήτησης, εξέγερσης και ρήξης με το status quo και κάθε μορφής εξουσία.
Κάτω από το πέπλο της δημοκρατίας το κράτος επιδιώκει να καταστείλει κάθε πτυχή του ιδιωτικού και δημοσίου βίου: από την ανώτατη μορφή κρατικής βαρβαρότητας, τον πόλεμο, στις καθημερινές δολοφονίες μεταναστών, στην συγκάλυψη κυκλωμάτων μαφίας, τις «πλάτες» σε φασίστες και παράλληλη ψευδεπίγραφη «καταδίκη του φασισμού», στην φτωχοποίηση και την ανέχεια, τις ιδωτικοποιήσεις κάθε αγαθού, από τα Τέμπη, στο Μάτι, στην Πύλο, στο εργοστάσιο της ρικομέξ, από τις εκκενώσεις στεκιών και καταλήψεων μέχρι την καθημερινή τρομοκράτηση και καταστολή αγωνιστών.
Ούτε πειθαρχικά, ούτε διαγραφές
Αντιλαμβανόμαστε πως το αίτημα για “Παιδεία” είναι πιο επίκαιρο από ποτέ σε μια περίοδο όπου ήδη από την δευτεροβάθμια, η ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης παίρνει σάρκα και οστά (ΕΒΕ, αξιολογήσεις, συγχωνεύσεις, αυτοχρηματοδότηση, κλπ), ενώ πλέον στο πανεπιστήμιο ο ν4777 και η ψήφιση της αναθεώρησης του άρθρου 16 ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες για περαιτέρω υποβάθμιση των σπουδών μας στον βωμό του κεφαλαίου και των ιδιωτών. Η εξίσωση των πτυχίων με τα αντίστοιχα κολλέγια, η νομιμοποίηση της συγχώνευσης ή το κλείσιμο τμημάτων με όρους κόστους-κέρδους σύμφωνα με τα προτάγματα του κεφαλαίου και της αγοράς, η εκμίσθωση εγκαταστάσεων σε ιδιώτες, η ανάγκη για συνεχή μετεκπαίδευση για την οποία θα πρέπει κανείς να πληρώσει αδρά (ΚΕΔΙΒΙΜ, μεταπτυχιακά, αμισθί πρακτική) είναι ελάχιστα μόνο από τα παραδείγματα που μας αφήνουν εκτεθειμένες/ους στην βαρβαρότητα του “ελεύθερου πανεπιστημίου” της κερδοφορίας και του ανταγωνισμού. Οι διαγραφές γίνονται πραγματικότητα, εντείνοντας τους ταξικούς φραγμούς και εντατικοποιώντας για ακόμα μια φορά τις ζωές και τις σπουδές μας. Πέρα από μια ταξική επίθεση συγχρόνως αποτελούν και μια τακτική εκφοβισμού με στόχο την αποριζοσπαστικοποίηση των χώρων του πανεπιστημίου.
Και όταν η ιδεολογική καταστολή δεν καταφέρνει να αποσπάσει την συναίνεση, ενεργοποιείται η άμεση καταστολή. Πισω από τα προσχήματα “ποιότητας” και “σύνδεσης με την κοινωνία” σμιλεύεται ένα αυταρχικό, ταξικό πλαίσιο που ποινικοποιεί την πολιτική δράση και την ελεύθερη ύπαρξη στα ΑΕΙ: η στοχευμένη επίθεση στους κατειλημμένους χωρους, οι πειθαρχικές διώξεις (ν.4777/2021, 4957/2022 και αυστηροποίηση του 168ΠΚ) και η κανονικοποίηση της παρουσίας των μπάτσων στις σχολές, οι κάμερες, τα τουρνικέ και τα λοκ αουτς. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, την εκκένωση της κατάληψης του ΦΣ Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ με 15 συλλήψεις στις 14/10.
Μάλιστα η αυταρχικότητα λαμβάνει σάρκα και οστά, με πρόσφατο παράδειγμα την καταδίκη του αναρχικού φοιτητή Ζ.Μ. σε 14 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή, για την προπαγανδιστική παρέμβαση που είχε πραγματοποιηθεί το 2024 ενάντια στις συνεργασίες των ελληνικών ΑΕΙ με το Ισραήλ. Στα πλαίσια αυτής της αποστείρωσης στοχοποιείται τώρα μεταξύ άλλων και το Aυτόνομο Στέκι Φιλοσοφικής το οποίο απειλείται με εκκένωση πίσω από τον “μανδύα” της επανάχρησης του χώρου ως γραμματεία σχολής ως συνέχεια των αλλεπάλληλων εκκενώσεων εντός του κάμπους του ΑΠΘ, καθώς και πληθώρας άλλων ελεύθερων κατειλημμένων κοινωνικών χώρων, όπως είδαμε με την πρόσφατη εκκένωση του Ευαγγελισμού στο Ηράκλειο Κρήτης.
Οι εξεγέρσεις του χθες δείχνουν τον δρόμο για τις επαναστάσεις του αύριο
Η ανάμνηση των αυτοοργανωμένων αγώνων των εξεγέρσεων και η λύσσα με την οποία χτίστηκαν οι αντιστάσεις απέναντι στους κατασταλτικούς μηχανισμούς αποτελούν εφιάλτη για κάθε εξουσία! Είναι, μάλλον, εμφανές ότι τα αιτήματα του Πολυτεχνείου ούτε εκπληρώθηκαν ούτε και θα μπορούσαν ποτέ να εκπληρωθούν στο πλαίσιο του κρατικού καπιταλιστικού συστήματος.
Για Ψωμί χωρίς εκμετάλλευση, Παιδεία χωρίς καταστολή και άμβλυνση ελευθεριών, Για ελευθερία χωρίς εξουσία…
ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΦΟΙΤΗΤΗ Ζ.Μ.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ – ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ – ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΦΡΑΓΜΟΥΣ – ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΗΝ ΒΑΣΗ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΛΟΜΕΤΩΠΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ
15-17/11 Στηρίζουμε και περιφρουρούμε την τριήμερη κατάληψη στο Πολυτεχνείο
17/11 Στηρίζουμε τα καλέσματα για την αντικρατική αντικαπιταλιστική πορεία 17.00 | Πολυτεχνείο
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΣΧΗΜΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ
ΑΠ’ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΟΥ ’73 ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
Ο Νοέμβρης του ’73 δεν αποτελεί ούτε εθιμοτυπική γιορτή τηςαστικής δημοκρατίας ούτε γενέθλια επέτειο αποκατάστασης τουπολιτεύματος , όπως οι επαΐοντες της σύγχρονης εξουσίαςπασχίζουν να μας διδάξουν. Ο Νοέμβρης του ’73 αποτέλεσετομή και κοινωνική αποτύπωση του αναρχικού αγώνα και έθεσετην επαναστατική προοπτική του κόσμου μας, αφήνονταςανεξίτηλη ιστορική παρακαταθήκη για τους αγωνιστές τουσήμερα. Όσο κατά την εξέγερση και ύστερα κατά τηνμεταπολίτευση η αριστερή μπάντα εξουσίας προσπαθούσε νααφομοιώσει στους κόλπους της τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, υπό το πρίσμα του αντιδικτατορικού αγώνα, οι αναρχικοί έθετανένα σαφές πρόταγμα: «Κάτω η εξουσία» – ενάντια σε κάθεκράτος, καπιταλισμό και δημοκρατία.
Το πλέον διαχρονικό αυτό σύνθημα φαντάζει πιο επίκαιρο απόποτέ και το Πολυτεχνείο του τότε δεν παύει να μας υπενθυμίζειπως μόνο ο ακηδεμόνευτος, μαζικός, αναρχικός αγώνας είναιικανός να σταθεί στον αντίποδα των κρατικών αφηγημάτων, διεκδικώντας την συθέμελη συντριβή κάθε μορφής εξουσίας.
Το Πολυτεχνείο του ’73 αποτύπωσε στην συλλογική συνείδησηκαι νοηματοδότησε την έννοια του ασύλου, ως κεκτημένο τωνκοινωνικών και ταξικών αγώνων και ως τέτοιο οφείλουμε να τουπερασπιστούμε. Εκ τότε έχει γίνει σαφές πως το πανεπιστήμιοείναι ικανό να αποτελέσει πυρήνα επαναστατικών προταγμάτων, μέσα από τον οποίο είναι δυνατό να ευδοκιμήσουνριζοσπαστικοί αγώνες ικανοί να ανατρέψουν τα κυρίαρχααφηγήματα.
Για τον λόγο αυτό, οι κρατικοί μηχανισμοί πασχίζουν ναθωρακίσουν την παντοδυναμία τους μέσα από μια μακρά λίστααναδιαρθρώσεων – που στοχεύουν αφενός στην πλήρηευθυγράμμιση της εκπαίδευσης στις ανάγκες του κεφαλαίου καιαφετέρου στην ισοπέδωση κάθε ριζοσπαστικής φωνής τόσοεντός όσο και εκτός του πανεπιστημίου. Άλλωστε, το ίδιο τοεκπαιδευτικό μοντέλο δεν μπορεί να είναι αποκομμένο από τηνίδια του την μήτρα, καθώς αποτελεί ένα ακόμα παρακλάδι τωνκρατικών θεσμών που στοχεύουν στην διαιώνιση και προστασίατου κρατικό- καπιταλιστικού συστήματος. Έτσι, η εκπαίδευσημετατρέπεται σταδιακά σε ένα εμπόρευμα προσιτό για λίγουςκαι εκλεκτούς και πιστά στρατολογημένο στην πολιτικήατζέντα.
Ιδίως τα τελευταία χρόνια η κρατική στοχοθεσία είναι σαφής: ημετατροπή του πανεπιστημίου από ένα πεδίο μόνιμηςσύγκρουσης και πολιτικής δράσης σε έναν αποστειρωμένο χώροπλήρως συνυφασμένο με τα νεοφιλελεύθερα ακαδημαικάπρότυπα. Αυτό επιτυγχάνεται υπό τον μανδύα του δόγματοςνόμος και τάξη, και του μοντέλου προληπτικής αντιεξέγερσης. Συγκεκριμένα, ήδη από την φετινή χρονιά είναι ξεκάθαρη ηαναβάθμιση των κατασταλτικών εργαλείων του κράτους, μεπρόσφατο παράδειγμα την εκκένωση σχολών που τελούν υπόκατάληψη ύστερα από απόφαση Γενικής Συνέλευσης τωνφοιτητών. Γίνεται επομένως αντιληπτό πως η κατεύθυνση τηςκυβέρνησης είναι η ισοπέδωση κάθε πανεπιστημιακήςαντίστασης, η οποία δεν αναγνωρίζεται ακόμα και ανπροέρχεται από το ύψιστο εργαλείο οργάνωσης αποφάσεων τηςφοιτητικής βάσης. Αν μη τι άλλο, δεν είναι λίγες οι φορές τοτελευταίο διάστημα που οι καθηγητές σε σύμπραξη με τιςπρυτανικές αρχές έχουν επιχειρήσει να παρακωλύσουν τιςσυνελεύσεις και διαδικασίες των φοιτητών.
Παράλληλα, ας μην ξεχνάμε πως η ολομέτωπη επίθεση πουδεχόμαστε διεισδύει στα θεμέλια του πανεπιστημίου κυρίωςμέσω αντιεκπαιδευτικών νομοσχεδίων. Από τον νόμο 4777, τηνπλήρη ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης με την αναθεώρηση τουα16, τις εξισώσεις πτυχίων με τα αντίστοιχα κολλέγια, τηνελάχιστη βάση εισαγωγής (ΕΒΕ) φτάνουμε στο σήμερα όπουερχόμαστε αντιμέτωποι με τον αποκλεισμό φοιτητών από τηντριτοβάθμια εκπαίδευση και τον νόμο Ζαχαράκη. Το εν λόγωνομοσχέδιο προβλέπει την συγκρότηση πειθαρχικώνσυμβουλίων και κατ’ επέκταση ποινές οριστικής διαγραφής γιαφοιτητές που ενισχύουν την “ανομία στα ΑΕΙ”. Έτσι τοκατασταλτικό οπλοστάσιο του κράτους αποδίδει “ιδιώνυμακακουργήματα” σε φοιτητές που διαταράσσουν την ομαλήπανεπιστημιακή λειτουργία με άμεσο απότοκο την οριστικήδιαγραφή/ παύση σπουδών του κατηγορουμένου. Είναιξεκάθαρο πλέον πως το κράτος χρησιμοποιεί όλα τακατασταλτικά εργαλεία του για να ποινικοποιήσει κάθεαντίσταση της πανεπιστημιακής βάσης, θέλοντας ναεξασφαλίσει την πλήρη απονέκρωση και εξόντωση τουφοιτητικού κινήματος.
Σε αυτήν την κατεύθυνση ιδεολογικής καταστολής κινείται καιη δίκη του συντρόφου Ζ.Μ., ο οποίος καταδικάστηκε σε 14 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή πολύ απλά επειδή συμμετείχεσε δράση αντιπληροφόρησης για την Παλαιστίνη εντός τουπανεπιστημίου, – γράφοντας με σπρέι «παύση κάθε συνεργασίαςτου ΕΜΠ με την Intracom Defense». Η αιματηρή συνεργασίατων ελληνικών πανεπιστημίων με την πολεμική βιομηχανία καιδη με το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ φανερώνει τηνσιωπηρή συνενοχή των κρατικών μηχανισμών απέναντι σταεγκλήματα πολέμου. Παράλληλα, η έκβαση της δίκηςεπιβεβαιώνει την ανελέητη προσπάθεια του συστήματος ναστοχοποιήσει και να ποινικοποιήσει κάθε ίχνος αναρχικήςπαρουσίας, επιβάλλοντας αδικαιολόγητες και δυσανάλογεςποινές για τις τελεσθείσες πράξεις.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΑ ΠΡΟΣΤΑΓΜΑΤΑ ΟΙ ΝΟΜΟΙΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ
Όλα τα παραπάνω συνιστούν πρόσφατα παραδείγματα τηςτρέχουσας χρονιάς, τα οποία προστίθενται στη μακρά σειράαναδιαρθρώσεων που επιβάλλει το κράτος στην κοινωνική βάσηπου αντιστέκεται. Είναι ξεκάθαρο πλέον πως η λειτουργία τουπανεπιστημίου δρομολογείται σύμφωνα με τις κρατικέςεπιδιώξεις, προκειμένου να ναρκοθετηθεί κάθε κοινωνικό – ταξικό ξέσπασμα το οποίο είναι ικανό να συνθλίψει τα θεμέλιατης ηγεμονίας τους. Και αυτή ακριβώς είναι η απειλή του ίδιουτο συστήματος, καθώς τα αφεντικά ξέρουν πολύ καλά πως αν ηκοινωνική οργή στραφεί συλλογικά εναντίον τους, ηπαντοδυναμία τους κινδυνεύει.
Γνωρίζουμε καλά πως ο κόσμος αλλάζει από τα κάτω -και ποτέαπό τα πάνω. Βάζουμε επομένως τα αναρχικά προτάγματαμπροστά και αντιπαλεύουμε καθημερινά το σύστημα τηςεκμετάλλευσης, των ανισοτήτων, των αποκλεισμών και τηςτρομοκρατίας. Για να επανακτήσουμε λοιπόν τις ελευθερίες πουμας έχουν στερήσει και να επανακαθορίσουμε τον κοινωνικόσυσχετισμό εντός των πανεπιστημίων, αδήριτη ανάγκη αποτελείη δόμηση ενός ελευθεριακού μοντέλου δράσης και μιαςσυγκροτημένης ριζοσπαστικής αντίληψης – η οποία θα θέτειέναν σχεδιασμό με μακροπρόθεσμη -και όχι ευκαιριακή- προοπτική. Ακριβώς επειδή η επίθεση που δεχόμαστε είναιολομέτωπη, οποιαδήποτε μορφή αντίστασης που δεν πηγάζειαπό την συλλογική συνείδηση είναι ένα αδύναμο εργαλείοαγώνα, καταδικασμένο να ηττηθεί.
Για τον λόγο αυτό, μόνο μέσω της συλλογικής οργάνωσης στηβάση και της συντονισμένης αναρχικής παρέμβασης είναιδυνατόν να αντιμετωπίσουμε την κρατική καταστολή και ναανατρέψουμε το υπάρχον σύστημα. Όσο λοιπόν κ’ ανπροσπαθούν να μας θέσουν στο περιθώριο, να μαςτρομοκρατήσουν, να καταστείλουν τους αγώνες μας και ναποινικοποιήσουν την δράση μας, εμείς θα βρισκόμαστε πάνταστον αντίποδα των κρατικών προσταγμάτων – δίνοντας τηνυπόσχεση ότι ο αγώνας μας δεν υποχωρεί, αλλά μάχεται καιαντιστέκεται. Από το Πολυτεχνείο του ’73 κρατάμε την σπίθατης εξέγερσης ζωντανή και ανάβουμε την φλόγα για τηνεπικείμενη ανατροπή της εξουσίας μέσα από τον οργανωμένο, μαζικό και ακηδεμόνευτο αγώνα. Με όπλο την αλληλεγγύη καιτην αυτοοργάνωση, αποδεικνύουμε πως οι εξεγέρσεις δεν είναιουτοπία και χαράζουμε τον δρόμο προς την ολική συντριβή τηςεξουσίας, την κατεδάφιση του αστικό-δημοκρατικού συρφετού. Τον δρόμο προς την εξέγερση και την κοινωνική απελευθέρωση- τον δρόμο προς την Αναρχία.
Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας
Αναρχική Συνέλευση Φοιτητ(ρι)ών – Quieta Movere
ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ – ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
Ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι την Κοινωνική Επανάσταση
17 ΝΟΕΜΒΡΗ
Αντικρατικές – αντικατασταλτικές διαδηλώσεις
Αθήνα: 13.00 Πολυτεχνείο – 15.00 Κλαυθμώνος | Θεσ/νίκη: 17.00 Πολυτεχνείο
Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
Διαδήλωση: 17:00 Πολυτεχνείο ΑΠΘ
52 χρόνια μετά, η εξέγερση του Πολυτεχνείου συνεχίζει να αποτελεί τομή στην ιστορία των κινημάτων. Έχει αφήσει ως παρακαταθήκη τη συνείδηση μιας γενιάς αγωνιστών που πάλεψαν με επαναστατική προοπτική, για να αλλάξουν τον κόσμο. Κατά την διάρκεια του Πολυτεχνείου, δημιουργήθηκαν δύο τάσεις, αφενός μια κυρίαρχη αντίληψη, η οποία τασσόταν με τον εκδημοκρατισμό και τη συνδιαλλαγή, σε ένα πλαίσιο δηλαδή αντιδικτατορικό, υπέρ της αστικής δημοκρατίας και με σκοπό την χειραγώγηση της εξέγερσης. Αφετέρου, μια άλλη τάση η οποία επιθυμούσε την ολική ρήξη με το κράτος, την εξουσία και τον καπιταλισμό. Η τάση αυτή, καθώς αντιτασσόταν στην αστική δημοκρατία, έβλεπε το Πολυτεχνείο ως μια εξέγερση για την κοινωνική απελευθέρωση. Στο σήμερα, η πολιτική εξουσία, επιθυμεί να απονοηματοδοτήσει εκείνα τα γεγονότα προβάλλοντας ως κυρίαρχη αφήγηση το γεγονός πως εφόσον η αστική δημοκρατία αποκαταστάθηκε και το καθεστώς της δικτατορίας έπεσε, το Πολυτεχνείο μπορεί να καθιερωθεί ως γιορτή, ως μια επέτειος για την δημοκρατία.
Για όσους και όσες βιώνουν σήμερα το αδιέξοδο του κρατικού και καπιταλιστικού συστήματος, η παραπάνω αφήγηση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Καθημερινά, ερχόμαστε αντιμέτωποι με την θανατοπολιτική κράτους και κεφαλαίου, την όλο και αυξανόμενη εκμετάλλευση της κοινωνικής βάσης για τα κέρδη των αφεντικών, την αύξηση της φασιστικής βίας, την ανάμειξη της Ελλάδας στη γενοκτονία του λαού της Παλαιστίνης από το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ, τις δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών στα σύνορα, την γενικευμένη ακρίβεια σε βασικά αγαθά, τις συνεχόμενες διώξεις αγωνιστών και αγωνιστριών με στόχο την ηθική, οικονομική και ιδεολογική εξόντωσή τους, τις δεκάδες εκκενώσεις καταλήψεων και δομών αγώνα. Για όλους αυτούς τους λόγους, το νόημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου παραμένει ζωντανό στους αγώνες μας και ανοίγει τον δρόμο για την εναντίωση στην λήθη και τη δημιουργία μιας κοινωνίας που αντιστέκεται.
Η παραπάνω συγκυρία καταδεικνύει με τρόπο ουσιαστικό τρόπο την όλο και εντεινόμενη καταστολή που εξαπολύει η πολιτική και οικονομική εξουσία. Η κατάληψη του Πολυτεχνείου αποτέλεσε όπλο στα χέρια των ανθρώπων που ήθελαν να αγωνιστούν απέναντι στους δυνάστες τους. Και αποτελεί όπλο μέχρι σήμερα στα χέρια των ανθρώπων που προσπαθούν να διατηρήσουν ζωντανή τη συλλογική μνήμη και τους αγώνες που έχουν παραχθεί μέσα σε αυτή. Οι αναρχικοί από το Πολυτεχνείο του ’73 έβαλαν το λιθαράκι για την οικοδόμηση ενός απελευθερωτικού προτάγματος που έθετε καθαρά την εναντίωση σε κράτος και εξουσία, πρόταγμα που έχει διατηρηθεί ζωντανό και είναι το μόνο επίκαιρο απέναντι στους καιρούς της αδίστακτης επέλασης του κεφαλαίου και της θανατοπολιτικής του κράτους στις ζωές των εκμεταλλευομένων. Παράλληλα, οι αγώνες του Πολυτεχνείου, νοηματοδότησαν το πανεπιστημιακό άσυλο, το οποίο στην παρούσα συγκυρία απειλείται με τον πλέον προφανή τρόπο. Καθώς η εμπορευματοποίηση και η ιδιωτικοποίηση της παιδείας νομιμοποιήθηκαν μέσα από τα νομοσχέδια που ψηφίστηκαν τα τελευταία χρόνια, η στρατοπέδευση κάθε λογής αστυνομίας έξω από τα πανεπιστήμια και η άμεση επέμβασή τους κάθε φορά που ξεσπά ένας αγώνας και χρειάζεται να τον καταστείλουν δείχνει πως πλέον τον πανεπιστημιακό άσυλο έχει απονοηματοδοτηθεί και οδεύουμε σε ένα μέλλον, όπου τα πανεπιστήμια και η εκπαίδευση είναι πλήρως ευθυγραμμισμένα με τις ανάγκες του κεφαλαίου, για τους λίγους και εκλεκτούς.
Από πλευράς μας συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε και να αποτελούμε αγκάθι στα σχέδια της εξουσίας. Μέσα από τα προτάγματα της αντίστασης, της αυτοοργάνωσης, της αυτοδιαχείρισης και της αλληλεγγύης, διατηρούμε ζωντανό το νήμα του αγώνα. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου φωτίζει τις εξεγέρσεις του σήμερα, δείχνοντας τον δρόμο στους σημερινούς αγωνιστές, να οργανώνονται και να παλεύουν για την ισότητα και την ελευθερία. Να διατηρούν ζωντανούς τους χώρους στους οποίους οραματιζόμαστε να ζήσουμε.
52 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΗΘΗ
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΓΙΟΡΤΗ – ΗΤΑΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ ΤΑΞΙΚΗ
ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ – ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΚΑΤΑΛΗΨΗ
*Διαδηλώνουμε σε κοινό μπλοκ μαζί με την αναρχική ομάδα Πυρανθός, την Οριζόντια Κίνηση για την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό και την Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης
Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό
Τα Πολυτεχνεία του χθες φωτίζουν τους αγώνες του σήμερα
52 χρόνια έχουν περάσει από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και καλούμαστε ως αναρχικοί/ές για μία ακόμη φόρα να τιμήσουμε τους/τις νεκρούς/ες, συνεχίζοντας τον αγώνα τους και επανανοηματοδοτώντας τον στο σήμερα. Καλούμαστε επίσης να τιμήσουμε τους/τις αναρχικούς/ές του Νοέμβρη του 73΄ που εκείνες τις κρίσιμες ημέρες πάλεψαν και ανέδειξαν τα πιο σημαντικά μας προτάγματα με τα συνθήματα: “ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ” και “ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ”, που αναρτήθηκαν στα κάγκελα και έβαψαν τους τοίχους του Πολυτεχνείου Αθηνών.
Για να συνεχίσουμε τον αγώνα των εξεγερμένων του Νοέμβρη του 1973 πρέπει να αντιληφθούμε πως οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτήν την εξέγερση είναι παραπάνω από ορατοί και υπαρκτοί και στο σήμερα. Το μόνο που αλλάζει είναι ότι στις μέρες μας οι μορφές της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης είναι πιο ύπουλες και καλυμμένες κάτω από έναν δημοκρατικό μανδύα.
Ποιοι είναι όμως αυτοί οι ουσιαστικοί λόγοι που προαναφέρθηκαν; Η φτώχεια, η εξαθλίωση, η καταπίεση σε όλους τους τομείς της ζωής μας και η αδιάκοπη προσπάθεια του Κράτους να αποστειρώσει τους χώρους όπου αναπαράγονται οι ιδέες αμφισβήτησης της εξουσίας του, σίγουρα αποτελούν ορισμένους από τους σημαντικότερους. Αυτά τα προβλήματα είναι άμεσα συνυφασμένα με την ουσία του Κράτους και γεννούν εξεγέρσεις και επαναστάσεις ανά τα χρόνια.
Στο σήμερα, όλα αυτά τα προβλήματα – και πολλά περισσότερα- είναι πιο έντονα από ποτέ. Διανύοντας ακόμα μία περίοδο κρίσης, μιας κρίσης που έχει ξεκινήσει εδώ και 20 σχεδόν χρόνια – και ακόμη δεν έχει τελειώσει φυσικά- οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που αναζητούν διεξόδους, καταδικάζουν την τάξη μας σε ακόμα πιο δυσμενείς συνθήκες. Χαμηλοί μισθοί, ακρίβεια, πανάκριβα ενοίκια, πλειστηριασμοί, άθλιες συνθήκες εργασίας που οδηγούν σε εκατοντάδες θανάτους εργαζομένων και εργατικά νομοσχέδια εκτρώματα (όπως το Νομοσχέδιο Κεραμέως για το 13ωρο) που προεικονίζουν τον Μεσαίωνα, αποτελούν μερικά από τα παραδείγματα που διαμορφώνουν τις συνθήκες διαβίωσης της εργατικής τάξης.
Επιπλέον η πλήρης απαξίωση του Ε.Σ.Υ. που καταρρέει, οι συνεχείς ιδιωτικοποιήσεις όλο και περισσότερων δημοσίων αγαθών που αλλεπάλληλα αποδεικνύονται θανατηφόρες και η παντελής αδιαφορία του κρατικού μηχανισμού τόσο για την φύση όσο και για τον άνθρωπο στις περιπτώσεις φυσικών καταστροφών (βλ. πλημμύρες, φωτιές) έρχονται να προστεθούν στη μακρυά λίστα που συνθέτει την εκμετάλλευση και την αφαίμαξη των εργατών/ριών.
Φυσικά η παιδεία δεν ξεφεύγει από το μένος του κρατικό-καπιταλιστικού συστήματος. Τα πανεπιστήμια που αποτέλεσαν για δεκαετίες χώρους όπου πολλοί/ές φοιτητές/ριες δημιουργούσαν δομές, οι οποίες έρχονταν σε ρήξη με την κρατική εξουσία και την αμφισβητούσαν, πλέον βρίσκονται στο στόχαστρο της. Η κατάργηση του ασύλου, η ψήφιση του νόμου για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια με την παράκαμψη του αρ. 16, ο νόμος 4777 που φέρνει τους μπάτσους, τα τουρνικέ και τις κάμερες στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, τα πειθαρχικά συμβούλια και οι διαγραφές φοιτητών/ριών, αναδεικνύουν την πολιτική στόχευση του Κράτους και την ανάγκη του να εξαπολύει επιθέσεις σε κάθε αντικρατική δομή που έχει χτιστεί στα πανεπιστήμια (βλ. εκκενώσεις στεκιών όπως Φυσικό ΑΠΘ, ΑΣΞ,), να παρεμποδίζει εκδηλώσεις, συζητήσεις και συνελεύσεις με lock out και να διώκει φοιτητές και ερευνητές ως περιβόητους εγκληματίες (βλ. τη δίωξη του φοιτητή Ζ.Μ. με καταγγελία του ίδιου του πρύτανη του ΕΜΠ και η δίωξη υποψήφιου ερευνητή του ΕΜΠ).
Μπορεί σήμερα να μην υπάρχουν πλέον ξερονήσια και να μην βλέπουμε τανξ στους δρόμους, αλλά οι φυλακές είναι γεμάτες με τους απόκληρους της ζωής – καθώς και πολιτικούς κρατούμενους, αναρχικούς και κομμουνιστές- ενώ απεργοί και διαδηλωτές αντιμετωπίζονται με ακραία βία, ακόμη και με Αύρες νερού. Ταυτόχρονα η ακραία λογοκρισία που επιχειρείται να επιβληθεί άμεσα ή έμμεσα στα κανάλια, στον Τύπο και στο διαδίκτυο και οι πολιτικές διώξεις για αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φέρουν κάτι από τον αέρα της Επταετίας.
Τα μαζικά κρατικά και καπιταλιστικά εγκλήματα, όπως αυτά των Τεμπών και της Πύλου, διαχειρίζονται απο το Κράτος με εξοργιστική κυνικότητα, ενώ η συγκάλυψη έχει γίνει κανόνας, κάτι που φυσικά ισχύει και με τα κάθε είδους σκάνδαλα στα οποία εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα και μεγαλοεπιχειρηματίες. Είναι προφανές πως το αίτημα για “Δικαιοσύνη”, όπως εκφράστηκε μέσα από τις μαζικές κινητοποιήσεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων τον τελευταίο χρόνο, προκειμένου να μην πνιγεί μέσα στον βούρκο της αοριστίας και να μην καταστεί έρμαιο μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων, πρεπει να συνδεθεί άμεσα με τον ευρύτερο αγώνα για την ανατροπή του άδικου εκμεταλλευτικού και καταπιεστικού συστήματος.
Επιπλέον, πολύ λίγα έχουν αλλάξει από την εποχή της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου και σε σχέση με την πρόσδεση του Ελληνικού Κράτους στο δυτικό, ΝΑΤΟϊκό ιμπεριαλιστικό μπλοκ. Την περίοδο 1967 – 1974 η Χούντα αποτέλεσε αγαπημένο παιδί των Αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή. Έτσι και σήμερα, η σχέση αυτή συνεχίζεται απερίσπαστα, βρίσκοντας την πιο χαρακτηριστική της έκφραση στην υλική στήριξη που παρείχε το Ελληνικό Κράτος στην γενοκτονία των Παλαιστινίων από το Σιωνιστικό Κράτος του Ισραήλ και στις δεκάδες ΝΑΤΟϊκές βάσεις που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια σε ολόκληρη την επικράτεια.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η έξαρση του φασισμού το τελευταίο διάστημα έρχεται να αποπροσανατολίσει την κοινωνική βάση από τα πραγματικά της προβλήματα και να δημιουργήσει – ή καλύτερα να αναπαράγει- τους επίπλαστους διαχωρισμούς που έχουν δημιουργήσει το Κράτος και το Κεφάλαιο στο εσωτερικό της. Τους διαχωρισμούς με βάση το χρώμα, την εθνικότητα, το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό κλπ. Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι ο φασισμός δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει. Φασισμός δεν είναι ούτε μονάχα η Χούντα, ούτε μονάχα η Χρυσή Αυγή. Ο φασισμός ενυπάρχει διάχυτος μέσα στην κοινωνία και χρησιμοποιείται από την αστική τάξη ως ακόμα ένα εργαλείο καταστολής των κινημάτων. Στις μέρες μας, όπου η κοινή γνώμη είναι αρκετά μετατοπισμένη πλέον προς τα δεξιά, βλέπουμε πως και το ίδιο το Κράτος χρησιμοποιεί ακροδεξιά ρητορική και αντίστοιχες πρακτικές χωρίς κανέναν δισταγμό.
Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση οφείλουμε να αντισταθούμε με το ίδιο σθένος που έδειξαν οι φοιτητές και φοιτήτριες του Πολυτεχνείου το ’73. Με αποφασιστικότητα και χωρίς φόβο. Με οργάνωση, οραματιζόμενοι την εικόνα ενός νέου κόσμου, απαλλαγμένου από την καταπίεση και την εξαθλίωση, έχοντας στο επίκεντρο τις αρχές της αλληλεγγύης, της ελευθερίας και της ισότητας. Να χτίσουμε αναχώματα στην επέλαση αυτού του συστήματος που προκαλεί μόνο θάνατο και καταστροφή στον βωμό του κέρδους μιας χούφτας ανθρώπων.
Καλούμε όλους και όλες στην πορεία για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, όπου θα σχηματίσουμε κοινό αναρχικό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Ελευθεριακής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης, της Libertatia – Συλλογικότητας για τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό και της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός.
Δευτέρα, 17 Νοέμβρη, 17.00, Πολυτεχνείο ΑΠΘ.
Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
Κάλεσμα στην αντικρατική / αντικαπιταλιστική διαδήλωση για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου
«Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία
είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη»
Και αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε: να διασφαλίσουμε την ιστορική μνήμη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, να τη διαφυλάξουμε από τις προσπάθειες της εξουσίας να τη διαγράψει ή να διαστρεβλώσει τη σημασία της, να περάσει δηλαδή το πραγματικό της νόημα στη λήθη. Να διασφαλίσουμε τη μνήμη ότι οι συλλογικοί αγώνες των καταπιεσμένων μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα. Ότι οι αγώνες αυτοί δεν ήταν/ είναι μόνο ενάντια στη χούντα, αλλά και ενάντια στον καπιταλισμό και την εξουσία που την επομένη της πτώσης της χούντας συνέχιζαν να καταπιέζουν και να εκμεταλλεύονται τους πολλούς. Ότι το Πολυτεχνείο δεν πρέπει να είναι μια επέτειος εθνικής συμφιλίωσης. Ότι μέσα από το κατειλημμένο Πολυτεχνείο βροντοφωνάχτηκε το σύνθημα “Κάτω η εξουσία” για πρώτη φορά, καθώς τα παγκόσμια κινήματα της δεκαετίας του ’60 έφταναν κάπως αργοπορημένα και στον ελλαδικό χώρο – ένα σύνθημα που χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες φωνάζουν ακόμα ως σήμερα, όσο βλέπουμε τη ζωή μας να υποβαθμίζεται συνεχώς, μέσα στην υποτιθέμενη “δημοκρατία” τους.
Παράλληλα οι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες που οδήγησαν στην εξέγερση δυστυχώς δεν έχουν αλλάξει ιδιαίτερα πάνω από 50 χρόνια μετά ενώ νέοι λόγοι προστίθενται καθημερινά. Η αστική φιλελεύθερη δημοκρατία μετατρέπεται πολύ εύκολα σε αυταρχικό καθεστώς όποτε καθίσταται απαραίτητο να διαφυλάξει τα κέρδη του κεφαλαίου. Δεν χρειάζονται πλέον τανκ για να επιτύχουν το σκοπό. Τα οποιαδήποτε δημοκρατικά προσχήματα καταρρέουν καθημερινά με την άνοδο των ακροδεξιών και φασιστικών κομμάτων παγκοσμίως καθώς έχουν ήδη κατακτήσει την εξουσία σε αρκετές χώρες του πλανήτη ή με την ενσωμάτωση της ακροδεξιάς ατζέντας σε όλο το πολιτικό φάσμα (απάνθρωπη αντιμετώπιση μεταναστών, κοινωνικός κανιβαλισμός, μισογυνισμός, κ.α.).
Η καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι παρούσα τότε και τώρα. Φτώχεια, εργατικά ατυχήματα, εργοδοτική τρομοκρατία, αντεργατικοί νόμοι που επιτρέπουν μέχρι και το 13ωρο, ακρίβεια, υπέρογκα ενοίκια, καταστροφή της δημόσιας υγείας, καταστροφή του περιβάλλοντος για τα κέρδη των λίγων, πόλεμος στον μισό πλανήτη και πολεμική προετοιμασία στον άλλο μισό, κλοπή του πλούτου των φτωχών χωρών από τις χώρες της “Δύσης” και σφαγές ή και γενοκτονίες από τις ίδιες (Ισραήλ) ή αντιπροσώπους τους (Σουδάν).
Καθώς οι δομικές κρίσεις συνεχίζονται, εντείνονται ταυτόχρονα οι πολεμικές προετοιμασίες για ακόμα πιο διευρυμένες συγκρούσεις ως η μόνη διέξοδος. Το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις στην προσπάθεια τους να διατηρήσουν τα κέρδη και την εξουσία δεν θα διστάσουν να στρέψουν τα μέλη της εργατικής τάξης να πολεμήσουν μεταξύ τους με πρόσχημα το έθνος ή τη θρησκεία.
Απέναντι σε όλα αυτά προτάσσουμε την συλλογική οργάνωσης της τάξης μας με οριζόντια και αμεσοδημοκρατική λειτουργία και μαχητικότητα, ώστε να δώσουμε όλες και όλοι μαζί τους αγώνες για την βελτίωση των συνθηκών της ζωής μας, που είναι αναγκαία αν δεν θέλουμε να πεθάνουμε σαν δούλες/οι. Πάντα όμως με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον και με απώτερο στόχο το συνολικό μετασχηματισμό της κοινωνίας με την ανατροπή του καπιταλισμού και του κράτους. Για να δημιουργήσουμε μια κοινωνία στις βάσεις του ελευθεριακού κομμουνισμού όπου η ισότητα, η ελευθερία και η αλληλεγγύη είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της νέας κοινωνικής οργάνωσης.
ΑΠ’ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΟΥ 73′ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΑΠΘ, ΔΕΥΤΕΡΑ 17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ , 17:00
Συμμετέχουμε σε κοινό μπλοκ μαζί με την αναρχική ομάδα Πυρανθός, την Οριζόντια Κίνηση για την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό και την Libertatia- συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό.
Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης
e-mail επικοινωνίας: lib_thess@hotmail.com
blog: libertasalonica.wordpress.com
ΤΙΜΑΜΕ ΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΥΡΟΔΟΤΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ
Από τον Νοέμβρη του ’73 μέχρι την κατεχόμενη Παλαιστίνη…
Τη φετινή χρονιά συμπληρώνονται 52 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, από την κορυφαία στιγμή του αντιδικτατορικού – αντιιμπεριαλιστικού αγώνα. Η Χούντα προέκυψε ως λύση της εγχώριας αστικής τάξης -στον βαθμό εξάρτησης της από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό- απέναντι στην εξάντληση των μεταπολεμικών μηχανισμών ενσωμάτωσης των λαϊκών δυνάμεων σε μια περίοδο έντονων γεωπολιτικών διεργασιών. Κεντρικό ρόλο στην επιβολή και την υποστήριξη της χούντας είχαν οι ΗΠΑ-ΚΥΠ και καθ’ υπόδειξή τους υλοποιήθηκε ο σχεδιασμός της. Το καθεστώς εξάντλησε το αντικομμουνιστικό του μένος, με απαγορεύσεις, διώξεις, βασανιστήρια, φυλακίσεις σε όποιον/α αγωνιζόταν, στοχοποίησε οποιονδήποτε αντιφρονούντα, εξυπηρετώντας τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, αποσκοπώντας στη διάλυση εργατικών πολιτικών οργανώσεων και συνδικάτων και στην ανεμπόδιστη αύξηση των κερδών των καπιταλιστών. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτέλεσε τομή της πάλης λαού και νεολαίας στα μαύρα χρόνια της επταετίας αν και πυροδοτήθηκε από την διεκδίκηση ελευθεριών των φοιτητών, καθώς στους πανεπιστημιακούς χώρους, η στρατιωτική δικτατορία στάθηκε αδύνατον να «νομιμοποιηθεί» ιδεολογικά. Εν συνεχεία, κατάφερε να αγγίξει πλατύτερα τμήματα της κοινωνίας, αποκτώντας συνολικό ταξικό, λαϊκό, αντιιμπεριαλιστικό και αντιφασιστικό χαρακτήρα.
…Διδασκόμαστε από την ιστορική πείρα…
Η 17η Νοεμβρίου αποτέλεσε την κορύφωση του αντιφασιστικού-αντιδικτατορικού αγώνα και κατέκτησε, ως ιστορική στιγμή πάλης, που κατοχύρωσε πολλά από τα δημοκρατικά δικαιώματα. Ήταν ανέκαθεν συνδεδεμένη με τους αγώνες της εποχής, από τις φοιτητικές κινητοποιήσεις του Μάη του ’68 στη Γαλλία, τις αντιδικτατορικές και απεργιακές κινητοποιήσεις σε Χιλή και Ταϊλάνδη, μέχρι το αντιπολεμικό κίνημα αλληλεγγύης στο Βιετνάμ. Έγινε σαφές ότι το όραμα του Πολυτεχνείου αφορούσε το συνολικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και αποτελεί μέχρι και σήμερα φάρο για τα κοινωνικά και ταξικά κινήματα στον ελλαδικό χώρο.
…για να δώσουμε τις μάχες που έχει ανάγκη η εποχή μας.
Στη σημερινή εποχή τα νοήματα του Πολυτεχνείου παραμένουν άσβεστα στη ριζοσπαστική μνήμη και είναι άμεσα συνδεδεμένα με τους αγώνες που δίνονται. Η ολοένα εντεινόμενη Νάκμπα που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι, μέσω της γενοκτονίας και του εκτοπισμού από τη γη τους, καθώς και η ηρωική αντίσταση που προβάλλουν σε αυτήν τα λαϊκά κινήματα της ευρύτερης περιοχής, αποτελούν την αφορμή για τη θεμελίωση σύγχρονων αντιιμπεριαλιστικών κινημάτων και οργανώσεων σε όλη την υφήλιο. Εγχώρια, η ανάγκη αναζωπύρωσης των αγώνων για ψωμί, παιδεία, υγεία, ελευθερία είναι φανερή. Επιγραμματικά, ακρίβεια, στεγαστική κρίση, εξώσεις-πλειστηριασμοί, ποινικοποίηση του συνδικαλισμού και της απεργίας, κατάργηση του 8ώρου, ιδιωτικοποιήσεις κοινωνικών αγαθών, συρρίκνωση των κοινωνικών κινημάτων κ.ά., είναι μόνο μερικές από τις αντανακλάσεις της εν λόγω πολιτικής που στόχο έχει την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του εγχώριου και ξένου επενδυτικού κεφαλαίου και παράλληλα την εκμηδένιση των αντιστάσεων.
Από τους εργατικούς λαϊκούς αγώνες για ψωμί…
Οι ταξικοί αναβρασμοί στον ελλαδικό χώρο είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με την διαδικασία αποβιομηχάνισης της χώρας, που έχει μακρά ιστορία. Πρώτα έρχεται η υποβάθμιση, ο τεμαχισμός της παραγωγής, οι ιδιωτικοποιήσεις. Μετά δώρο για τους καπιταλιστές αποτελεί το φτηνό εργατικό δυναμικό, η κατάργηση των ΣΣΕ, τα “αφοπλισμένα” σωματεία, η πλήρης απελευθέρωση των απολύσεων, των ωραρίων εργασίας, η δουλειά χωρίς δικαιώματα. Οι πολύχρονοι αγώνες των εργαζομένων σε διάφορους τομείς στην Ελλάδα, αποτέλεσαν και συνεχίζουν να αποτελούν μία εμφατική τομή ρήξης μεταξύ των εργατικών και λαϊκών αναγκών και των πολιτικών της ΕΕ. Τεράστια παρακαταθήκη άφησαν και συνεχίζουν να αφήνουν οι εργατικοί αγώνες των τελευταίων ετών: οι ταξικές μάχες σε E-food, Wolt, Cosco, Μαλαματίνα, Πετρέλαια Καβάλας, ΛΑΡΚΟ, ΒΦΛ, στα εργοτάξια του Μετρό στην Αθήνα, στους χώρους εργασίας και στους δρόμους μετά το καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών.
…στους φοιτητικούς αγώνες για παιδεία…
Η εκπαίδευση, η έρευνα και κατ’ επέκταση η φοιτητική πραγματικότητα αντιμετωπίζουν μια σημαντική αναδιάρθρωση, η οποία προκύπτει από τις συνεχώς μεταβαλλόμενες αστικές αναγκαιότητες, με την ενσωμάτωση της «πράσινης-ψηφιακής» οικονομίας και τις επενδύσεις στη βιομηχανία του πολέμου (βλ. Re-Arm Europe). Για να προστατευτεί η επιχειρηματική λειτουργία των πανεπιστημίων εντάσσονται και αυτή τη στιγμή τίθενται σε εφαρμογή κατασταλτικά πλαίσια (κατάργηση του ασύλου, πειθαρχικά, συνδικαλιστικές διώξεις- απολύσεις). Πειθαρχικά σε 9 φοιτητές της Αρχιτεκτονικής για κατάληψη, παρόμοια πειθαρχική κλήση σε μέλος του ΣΕΡΕΤΕ, διώξεις φοιτητ(ρι)ών αλλά και εκπαιδευτικών που αρνούνται την αξιολόγηση ή συμμετέχουν σε απεργίες είναι ενδεικτικά της κατάστασης. Κι όλα αυτά με στόχο ένα πανεπιστήμιο που θα προάγει την εντατικοποίηση, την μονόπλευρη εξειδίκευση, με προγράμματα σπουδών κομμένα και ραμμένα σύμφωνα με τις ανάγκες της ελεύθερης αγοράς, τους ταξικούς φραγμούς στην εκπαίδευση, με τεράστιο κόστος σπουδών. Το τρίπτυχο απαξίωση – υποχρηματοδότηση – εμπορευματοποίηση αποτυπώνεται υλικά στη καθημερινότητά των φοιτητών: με ανεπαρκείς και κατεστραμμένες υποδομές, έλλειψη καθηγητών και διοικητικού προσωπικού, υποχρέωση αγοράς αναλώσιμων, εισχώρηση εργολαβιών σε καθαριότητα και σίτιση κ.α. Όμως οι φοιτητές πλάι στους εκπαιδευτικούς και όλες τις εργαζόμενες εντός και εκτός πανεπιστημίων, σηκώνουν αναχώματα ταξικής αλληλεγγύης, με διεκδικήσεις για πραγματικά δημόσια και δωρεάν παιδεία στο ύψος των σύγχρονων αναγκών της τάξης μας.
…μέχρι τις δίκαιες αντιιμπεριαλιστικές-αντιαποικοικρατικές απόπειρες για ελευθερία.
Η διαρκώς εντεινόμενη συμμετοχή του ελληνικού κράτους στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ – Ισραήλ, αποτελεί μια στρατηγική πολιτική επιλογή που βαθαίνει την εμπλοκή της χώρας μας σε πολεμικές συγκρούσεις και επεκτατικά σχέδια. Ο ελλαδικός χώρος έχει μετατραπεί σε μια απέραντη στρατιωτική βάση ως προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ, με σημεία όπως η Αλεξανδρούπολη, η Σούδα και η Ελευσίνα να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στους σχεδιασμούς του. Με τα πρόσφατα σχέδια για αναβάθμιση της Σούδας και την εγκατάσταση του στρατηγείου της ευρωπαϊκής αποστολής κατά των Χούθι στη Λάρισα, η Ελλάδα εμπλέκεται άμεσα στα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Παράλληλα, είδαμε τον ελληνικό στρατό να αναλαμβάνει ρόλο security του εφοπλιστικού κεφαλαίου στην Μέση Ανατολή, στηρίζοντας έτσι ενεργά το σιωνιστικό κράτος. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η πάλη για την απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και του Ισραήλ είναι ζωτικής σημασίας και συνδέεται άμεσα με τη στήριξη της Παλαιστινιακής Αντίστασης. Μια Αντίσταση που αποτελεί το πιο φωτεινό κομμάτι ενός μωσαϊκού που συνθέτει την αντιιμπεριαλιστική – αντιαποικιοκρατική πάλη παγκόσμια. Από την Παλαιστίνη, τον Λίβανο και την Ελλάδα, μέχρι την Μπουρκίνα Φάσο και το Νίγηρα. Η πραγματική διεθνιστική αλληλεγγύη με τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού, αλλά και όλων των λαών που βρίσκονται κάτω από την μπότα του ιμπεριαλισμού, μπορεί να εκφραστεί μόνο μέσα από τη ρήξη με τα συμφέροντα της ντόπιας αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών συμμάχων της.
ΜΟΝΟ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟ!
Ο Νοέμβρης μας διδάσκει ότι όσο ισχυρός και αν είναι ο αντίπαλος, οι λαοί όταν οργανώνονται μπορούν να τον ανατρέψουν. Οι οργανωμένοι αγώνες συνεχίζουν να δημιουργούν ρήγματα στην δικτατορία του κεφαλαίου όποια μορφή κι αν παίρνει. Μέσα από τους αγώνες του προλεταριάτου, διδασκόμαστε ότι ο ταξικός και λαϊκός αγώνας καθώς και η διεθνιστική αλληλεγγύη στους λαούς της Μέσης Ανατολής και του Σουδάν που βιώνουν την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και βρίσκουν το σθένος να αντισταθούν, έχουν τρόπους να εκφραστούν και να εκδηλωθούν ενιαία. Και τους τρόπους αυτούς, μόνο εμείς οι ίδιοι και οι ίδιες, μπορούμε να τους εντοπίσουμε και να τους μετατρέψουμε σε ύλη, σε οργάνωση, σε αγώνα. Το Πολυτεχνείο, όπως και η Παλαιστινιακή και Λιβανέζικη Αντίσταση, αποτελεί το εναρκτήριο έναυσμα για την πυροδότηση ενός αντιιμπεριαλιστικού αγώνα, ενάντια στη βία και την καταπίεση καπιταλισμού – φασισμού – ιμπεριαλισμού. Είναι καθήκον μας να επικαιροποιήσουμε μέσα στην πραγματικότητα που ζούμε την πάλη για “Ψωμί, Παιδεία και Ελευθερία”, να βρούμε τις λέξεις και τα σχήματα που θα μπορέσουν να εκφράσουν τις λαϊκές ανάγκες όπως έκαναν τα συνθήματα των πλακάτ εκείνων των ημερών που έγραφαν “Λαέ Χτύπα”, “Επανάσταση λαέ”, “Απόψε πεθαίνει ο Φασισμός”, “Έξω οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ”. Τιμή και μνήμη για τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες του Πολυτεχνείου είναι να διδαχθούμε από την πείρα τους, να συνεχίσουμε από εκεί που αυτοί κατάφεραν να φτάσουν, να απαντήσουμε στα ερωτήματα της δικής μας εποχής και να μας βρει αυτή οργανωμένους και αποφασισμένες, να τολμήσουμε να πάμε τα πράγματα ακόμα πιο μπροστά.
Καλούμε όλες & όλους να συμμετάσχουν στις φετινές διαδηλώσεις της 17ης Νοέμβρη!
ΑΘΗΝΑ: 16:00 πλατεία Κλαυθμώνος
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 17:00 Πολυτεχνείο ΑΠΘ
Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση
Οι εξεγέρσεις αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του κοινωνικού πολέμου που μαίνεται καθημερινά, άλλοτε έντονα και ξεκάθαρα, άλλοτε κεκαλυμμένα με διάφορα ανθρωπιστικά και δημοκρατικά προσωπεία. Όταν οι καταπιεσμένοι επιχειρούν να πάρουν πίσω ό,τι τους ανήκει, όταν η ανάγκη για ελευθερία ξεπερνά τον φόβο απέναντι στην κρατική καταστολή, η εξέγερση γίνεται πράξη και ο φόβος περνά στο στρατόπεδο των καταπιεστών. Και μπορεί μια εξέγερση να μην αρκεί για να νικήσει το τέρας του κράτους και του καπιταλισμού, ανοίγει όμως περάσματα προς τα εκεί και φωτίζει τους επόμενους αγώνες για δεκαετίες. Η φετινή επέτειος της εξέγερσης του πολυτεχνείου έρχεται σε ένα πλαίσιο κανονικοποίησης της γενοκτονίας των Παλαιστινίων, της εντεινόμενης ταξικής εκμετάλλευσης και της κρατικής καταστολής.
Η 7η Οκτώβρη 2023 και η συνολική στάση αντίστασης και αξιοπρέπειας του Παλαιστινιακού λαού ανέδειξαν για ακόμα μια φορά το πραγματικό, δολοφονικό, πρόσωπο των δυτικών κρατών. Με προμετωπίδα το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ επιχείρησαν για ακόμα μια φορά την αναδιάρθρωση και την επέκταση της κυριαρχίας τους στην Μέση ανατολή, βομβαρδίζοντας κάθε γωνιά της, αδιαφορώντας για τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, παρέχοντας αδιάκοπα πολιτική και υλική στήριξη στο σιωνιστικό καθεστώς. Δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι και Παλαιστίνιες, στην πλειοψηφία τους άμαχοι και παιδιά δολοφονήθηκαν στη διάρκεια αυτών των δύο ετών, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες τραυματίστηκαν και εκτοπίστηκαν, φυσικά χωρίς κανέναν προορισμό. Η δήθεν εκεχειρία, που ουσιαστικά επιβλήθηκε από τις ΗΠΑ δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συνέχιση της αποικιοκρατίας, των βασανισμών, των διωγμών και των δολοφονιών των Παλαιστινίων, αλλά και η ενσωμάτωση της Γάζας στα αδηφάγα καπιταλιστικά σχέδια των ιμπεριαλιστών για τη Μέση Ανατολή. Το ελληνικό κράτος, πλήρως ταυτιζόμενο με τα συμφέροντα των ΄συμμαχικών΄ κρατών, δεν δίστασε εν μέσω γενοκτονίας να επεκτείνει τη δολοφονική του συμμαχία με το ισραηλινό κράτος, με ανταλλαγή εξοπλισμών, τεχνολογίας και επενδυτικών κεφαλαίων. Είναι άλλωστε έκδηλος ο τρόπος που προσπαθεί να διαχειριστεί τον δικό του εσωτερικό εχθρό, στα σύνορα και τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου οι δολοφονίες και οι βασανισμοί αποτελούν πλέον την διακηρυγμένη μεταναστευτική πολιτική. Επίσης το πολιτικό προσωπικό του ελληνικού κράτους δε σταματάει να προβάλει στο δημόσιο λόγο το Ισραήλ ως κράτος υπόδειγμα είτε αυτό έχει να κάνει με το ατελείωτο της στράτευσης, είτε με την καινοτομία και την πολεμική βιομηχανία και τεχνολογία, είτε με την ισχύ του.
Το δόγμα του νόμου και της τάξης επιβάλλει την άμεση επέμβαση της κρατικής καταστολής απέναντι σε όποια κοινωνική ομάδα τολμά να αντιπαρατεθεί με τους κρατικούς σχεδιασμούς και την καπιταλιστική επέλαση. Από τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και τα παιδιά που πνίγονται με χημικά όταν διαδηλώνουν, μέχρι τις διαδηλώσεις ενάντια στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, η αστική δημοκρατία που αντικατέστησε το σκληρό πρόσωπο της χούντας των συνταγματαρχών δεν διασφαλίζει κανένα δικαίωμα και καμία ελευθερία. Η 17 Νοέμβρη άλλωστε πέρα από την επέτειο της εξέγερσης του πολυτεχνείου και των νεκρών εκείνης της ημέρας και της περιόδου, αποτελεί και την επέτειο της δολοφονίας των Κουμή, Κανελλοπούλου και Καλτεζά, αλλά θυμίζει και εξεγερτικά γεγονότα όπως το πολυτεχνείο του 95΄.
Το φοιτητικό κίνημα αποτελεί ξανά τον εσωτερικό εχθρό που πρέπει να παταχθεί, ώστε να ολοκληρωθεί η παράδοση των πανεπιστημίων στην αγορά και να εξασφαλίζεται η πειθάρχηση των νέων εργαζομένων. Τα πανεπιστήμια από εστίες αγώνων και αντιστάσεων επιχειρείται να μετατραπούν σε περίκλειστα κέντρα μάθησης, προσβάσιμα κυρίως για ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Η πολιτική ΄παραβατικότητα΄ θα τιμωρείται ποινικά και διοικητικά, μην αφήνοντας κανένα περιθώριο αντιπαράθεσης και διαμαρτυρίας, με πάνοπλους φρουρούς της δημοκρατίας να εισβάλουν στα πανεπιστημιακά ιδρύματα κάθε φορά που διαταράσσεται η ειρήνη του κράτους και των αφεντικών. Η πλήρης αποστράγγιση των πανεπιστημίων από τις διάφορες μορφές πολιτικοποίησης που ιστορικά λάμβαναν χώρα σε αυτά αποτελεί ευσεβή πόθο του κρατικού μηχανισμού για δεκαετίες. Ταυτόχρονα η εναρμόνιση των ιδρυμάτων με την πολεμική οικονομία και την πολεμική στρατηγική εν γένει βαθαίνει συνεχώς.
Τα δικά τους συμφέροντα είναι αυτά που προσπαθούν να επιβληθούν και στις γειτονιές των Εξαρχείων, όπου επιχειρείται η βίαιη μετατροπή της περιοχής, από ένα ιστορικό κέντρο αγώνα σε τουριστικοποιημένη ζώνη. Οι δυνάμεις καταστολής έχουν αναπτυχθεί εδώ και χρόνια στην περιοχή σαν άλλος στρατός κατοχής, που όμως βρίσκει σθεναρή αντίσταση απέναντί του. Η πορεία μνήμης για τον σύντροφό μας Κυριάκο Ξυμητήρη χτυπήθηκε με μένος χωρίς καμία αφορμή, στοχεύοντας την αλληλεγγύη και αποσκοπώντας στην λήθη. Το κράτος είδε την έκρηξη στο διαμέρισμα στους Αμπελόκηπους ως χρυσή ευκαιρία δημιουργίας ενός κλίματος τρομοϋστερίας, όξυνσης της καταστολής στοχοποίησης του Α/Α χώρου. Οι συντρόφισσες Μαριάννα και Δήμητρα, οι σύντροφοι Νίκος Ρωμανός, Δημήτρης και ο Α.Κ. βρίσκονται προφυλακισμένοι για πάνω από έναν χρόνο χωρίς κανένα πραγματικό στοιχείο, κατηγορούμενοι με τον τρομονόμο 187Α, στοχοποιημένοι από τα ΜΜΕ και τη δικαστική εξουσία, πληρώνοντας την αναρχική τους ταυτότητα ή τις συντροφικές/φιλικές τους σχέσεις με τον Κυριάκο Ξυμητήρη, τον σύντροφό μας που έχασε τη ζωή του ψάχνοντας περάσματα προς την ελευθερία.
Μπορεί η συνθήκη που περιγράφεται να αποτελεί μια προδιαγεγραμμένη πορεία προς μια μη αναστρέψιμη δυστοπία, τον πραγματικό λόγο όμως έχουν τα κινήματα των καταπιεσμένων. Η παλαιστινιακή αντίσταση, οι καθημερινές αντιστάσεις στα εργασιακά κάτεργα και τα κέντρα κράτησης, οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις και απεργίες με αφορμή το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών μας δείχνουν ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει. Ο κοινωνικός πόλεμος μαίνεται, τα στρατόπεδα είναι ξεκάθαρα και ο δρόμος προς την ελευθερία φωτισμένος από όσες εξεγέρσεις προηγήθηκαν, από τις ανιδιοτελείς θυσίες τόσων και τόσων αγωνιστών/ριών που κοίταξαν την ιστορία στα μάτια.
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ
ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΚΥΡΙΑΚΟ ΞΥΜΗΤΗΡΗ
Αναρχικές/οι/α αντιεξουσιάστ(ρι)ες/α
Κάλεσμα στην πορεία για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, 17:00, Πολυτεχνείο ΑΠΘ
Αυτό δεν είναι ένα εθιμοτυπικό κάλεσμα για την εξέγερση του Νοέμβρη. Δεν είναι μια ακόμη ανάμνηση που διαπερνά της μέρες και τα χρόνια για να αντηχήσει από μακριά κάποια περασμένα δικαιώματα ή μάταιωμένες θυσίες. Δεν είναι μια ιστορία γραμμένη στον τοίχο που ξανάγραψε η αγορά και δεν είναι οι πρωταγωνιστές που κουράστηκαν ή τους ξέχασαν. Δεν είναι για μια πορεία και μία μέρα διαφορέτική από τις άλλες. Δεν είναι ένα εθιμοτυπικό κάλεσμα. Είναι, όμως, ένα κάλεσμα. Αλλά δεν είναι για όλους.
Είναι γι’ αυτούς και γι’ αυτές που δεν αντέχουν να ανοίγουν την τηλεόραση στις ειδήσεις των 8. Είναι γι’ αυτές που διάβασαν για το 13ώρο που πέρασε με νόμο και θυμήθηκαν τις απλήρωτες υπερωρίες στην καλοκαιρινή σαιζόν, ή στην εστίαση ή όπου τους έβγαλε ο δρόμος της επιβίωσης. Είναι γι’ αυτούς που δεν αντέχουν να διαβάζουν άλλο για το μακελείο στη Γάζα και δεν θέλουν καθήσουν ήσυχα όσο δίπλα μας μια γενοκτονία τρέχει μ’ εκατό. Είναι γι’ αυτές που βγήκαν στους δρόμους κι άλλες μέρες, όχι μόνο στις επετείους, να φωνάξουν μαζί με εκατομύρια άλλους ενάντια στον θάνατο και στην εκμετάλλευση. Είναι γι’ αυτά που αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει όταν η διπλανή πολυκατοικία αγοράστηκε από ισραηλινά fund, όταν διαβάζουν για ελληνοισραηλινή συμμαχία καταλαβαίνουν πάνω σε ποιων τα σπίτια θα χτιστεί και ποιοι κερδίζουν. Είναι γι’ αυτούς που το Αιγαίο δεν είναι μια θάλασσα αναψυχής, αλλά μια μαύρη θάλασσα που την περνούν με χίλιους φόβους. Είναι γι’ αυτές που συντρέχουν δίπλα τους, απέναντι κι ενάντια στις δολοφονίες του λιμενικού. Είναι γι’ αυτούς που η Πύλος δεν είναι πια το νησί του Νέστορα, μα κάτι πολύ χειρότερο κι ανεξήτιλο. Είναι για τα παιδιά που χτυπούν στο Ωραιόκαστρο, είναι για τα παιδιά που τριγυρνούν στους δρόμους, αυτά τα παιδιά που ετοιμάστηκε η ειδική αστυνομία για Ρομά, αυτά τα παιδιά που θάβουν κάθε χρόνο τους νεκρούς τους απο τις ένστολες σφαίρες. Είναι για τους αθώους που κρίνονται ένοχοι και γι’ αυτούς που αγωνίστηκαν και χάθηκαν αλλά κρίθηκαν τρομοκράτες. Είναι γι’ αυτές που είναι ακόμη στα κελιά, είναι γι’ αυτούς που είναι έξω και βοηθούν. Είναι για τις εργάτριες του ατελείωτου 24ώρου, είναι για τους ανέργους που δεν κατάφεραν να αλλάξουν χώρα, για τους πρόσφυγες που ήρθαν με κρατική διαμεσολάβηση στις Μανωλάδες. Είναι για μια τάξη ανθρώπων που πρέπει να γίνει κοινότητα, αγώνας, οδόφραγμα και μια γροθιά.
Στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη, εδώ και δύο χρόνια, παίζεται το νέο σενάριο της ανθρωποσφαγής, της εθνοκάθαρσης και της γενοκτονίας, που συνολικά τα κράτη της καπιταλιστικής Δύσης έχουνε στήσει και εκτελέσει για σχεδόν 70 χρόνια. Πάνω από 67.000 άνθρωποι δολοφονήθηκαν, απ’ τους οποίους τουλάχιστον τα 20.000 είναι παιδιά, με τα επίσημα στοιχεία, δηλαδή, εξοντώθηκε το 10% του πληθυσμού της λωρίδας της Γάζας. Για δεκαετίες η Γάζα αναφερόταν ως το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης ανθρώπων στον κόσμο. Οι παλαιστίνιοι στο κράτος του Ισραήλ έρχονται αντιμέτωποι, από τη γέννηση τους, με ένα σύστημα διακρίσεων και αποκλεισμού που δεν μπορεί παρα να χαρακτηριστεί ένα σύγχρονο απαρτχάιντ. Ακόμη και πριν τη νέα φάση της γενοκτονίας, οι παλαιστίνιοι είναι πολίτες τρίτης κατηγορίας, το δικαίωμα τους στην εργασία, στην αξιοπρεπή διαβίωση, στη μετακίνηση και στην εκπαίδευση περνάει μέσα από τη μέγγενη του ισραηλινού στρατού, μέσα από διακοπές ρεύματος, την συστηματική καταστροφή των χωριών τους από εποίκους, τις διακρίσεις στους μισθούς, την περίθαλψη κι άλλα, τόσα πολλά που θα χρειαζόμασταν βιβλία ολόκληρα για να περιγράψουμε την φρικιαστική πραγματικότητα που έχουν φανταστεί και υλοποίησει οι Ισραηλινοί εξουσιαστές απέναντι στους “πλεονάζοντες” και περιττούς, για τα ιδεώδη τους, παλαιστινίους. Σήμερα, όμως, δύο χρόνια μετά την 7η Οκτώβρη και την προσπάθεια της παλαιστινιακής αντίστασης να ξαναβάλει στον παγκόσμιο χάρτη τον αγώνα για μια ελεύθερη Παλαιστίνη, γνωρίζουμε πως το κράτος του Ισραήλ δεν αρκείται “μόνο” στην διαρκή κατάσταση δουλείας κι εκμετάλλευσης που είχε επιβάλλει ως τώρα. Τα σχέδια των σιωνιστών δολοφόνων προβλέπουν την πλήρη εξόντωση των κατοίκων της Γάζας, τον ξεριζωμό τους και την στρατιωτική επέκταση του κράτους των γενοκτόνων. Κι όλα αυτά σε παγκόσμια θέαση. Σήμερα, δεν υπάρχει κανένας και καμία που δικαιούται να πει, δεν γνώριζα. Κι αυτό είναι το ακόμη πιο ανησυχητικό. Πως τα ανθρωπόμορφα τέρατα που ηγούνται αυτής της καταστροφής, όχι μόνο δεν θεωρούν πως πλή
ττονται από τις αποκαλύψεις για την μετατροπή της Γάζας σε έναν μαζικό τάφο, αλλά θεωρούν ότι ενισχύουν την εικόνα τους ως ανένδοτοι εξουσιαστές. Σε αυτή την συνεχιζόμενη γενοκτονία, η πλειονότητα των δυτικών κρατών συναινεί και συμμετέχει ενεργά. Το ελληνικό κράτος μάλιστα αποτελεί βασικό πολεμικό σύμμαχο του Ισραήλ και συνεργάζεται με αυτό σε πολλά και διαφορετικά πεδία. Απ’ τα ελληνικά πολεμικά πλοία που στάλθηκαν ενάντια στους αντάρτες της Υεμένης, μέχρι τη βάση της Σούδας, από τον κοινό σχεδιασμό και τις ασκήσεις στη Μεσόγειο μέχρι την κοινή κατασκευή της μεγαλύτερης εκπαιδευτικής μονάδας πιλότων στην Ευρώπη, λίγο έξω από την Καλαμάτα. Από το ερευνητικό κέντρο ισραηλινών funds σε συνεργασία με το ΑΠΘ στη Θεσσαλονίκη, μέχρι την εξαγορά μεγάλου κομματιού της στεγαστικής αγοράς από ισραηλινές εταιρείες, το ελληνικό κράτος και τα αφεντικά στη χώρα μας κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα. Δουλειές και κέρδη ακόμη και με δολοφόνους.
Όμως το κράτος του Ισραήλ δεν είναι εξαίρεση.Το Ισραήλ είναι το παράδειγμα μιας κοινωνίας τόσο στρατιωτικοποιημένης και εξατομικευμένης που την ίδια στιγμή που δολοφονούνται παιδιά, κάποια άλλα παιδιά να κάνουν ειρωνικά σκετσάκια στα σχολεία τους. Είναι το παράδειγμα μιας κοινωνίας που τον έναν μήνα υπηρετούν δολοφονώντας ανθρώπους στα κατεχόμενα, άνδρες και γυναίκες, και τον άλλο μήνα απαιτούν να κάνουν ανέμελες διακοπές και κρουαζιέρες στη Μεσόγειο. Είναι μια χώρα κι ένα κράτος-πρότυπο, τόσο για τα κράτη που συμμαχούν μαζί του, όπως είναι σύσσωμη η λεγόμενη “Δύση”, μαζί και η Ελλάδα, όσο και για κράτη που στα λόγια και στις διακηρύξεις κρατούν διαφορετική στάση από τα υπόλοιπα όσο αφορά την συνεχιζόμενη γενοκτονία. Το Ισραήλ αποτελεί το παράδειγμα για το πώς πρέπει τα καπιταλιστικά κράτη να “χειρίζονται” τους μη εθνοποιημένους και ομογενοποιημένους πληθυσμούς, όπως είναι οι μετανάστ(ρι)ες και οι διαφορετικές φυλετικές ομάδες εντός του κράτους τους. Τα δυτικά κράτη πρόκειται να εφαρμόσουν ή σε μεγάλο βαθμό εφαρμόζουν ήδη εθνοκαθαρτικές πρακτικές εις βάρος των μεταναστευτικών πληθυσμών για την διαχείριση και την εκμετάλλευσή τους, στα πρότυπα των πρακτικών που εφαρμόζει το σιωνιστικό κράτος εις βάρος των παλαιστινίων. Στα πλαίσια αυτά, επενδύουν τεράστια κεφάλαια για τον σχεδιασμό και την αγορά πολεμικού εξοπλισμού από το Ισραήλ. Το ελληνικό κράτος, συγκεκριμένα, έχει αγοράσει μεταξύ άλλων πυραύλους, πυραυλικά συστήματα και drones. Τα τελευταία είναι τα ισραηλινά Heron UAVS, τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί κατ’ εξακολούθηση στις επιχειρήσεις στην Γάζα και χρησιμοποιούνται ήδη στην Ελλάδα για την παρακολούθηση και το κυνήγι των μεταναστ(ρι)ών στα σύνορα αλλά και για την επιτήρηση του ντόπιου πληθυσμού.
Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν, ότι η φρίκη της γενοκτονίας που παρακολουθούμε σε λάιβ μετάδοση δεν είναι τόσο μακριά από εμάς. Αντιθέτως, το ελληνικό κράτος κλιμακώνει σημαντικά τον διαχρονικό πόλεμο που διεξάγει στις μετανάστριες με πιο πρόσφατο παράδειγμα την ψήφιση και εφαρμογή του νέου αντιμεταναστευτικού νομοσχεδίου που αορατοποιεί ακόμα περισσότερο τους μετανάστες και αυστηροποιεί τις ποινές για “παράνομη” είσοδο στη χώρα. Όσοι από αυτούς λοιπόν, καταφέρνουν να περάσουν τα σύνορα και να γλιτώσουν από τα push backs του ελληνικού λιμενικού και τον πιθανό θάνατο,εγκλωβίζονται σε μια επίγεια κόλαση με μια νομοθεσία η οποία προβλέπει φυλακή, μη δυνατότητα νομιμοποίησης, διαρκή φόβο απέλασης και κατ’ επέκταση (ημι)παράνομη εργασία και ρατσιστική βία. Αποκορύφωμα αυτής της εντεινόμενης πολεμικής ήταν η πρόσφατη μαζική δολοφονία 600+ ανθρώπων στα ανοιχτά της Πύλου από το ελληνικό λιμενικό, καθιστώντας το το μεγαλύτερο κρατικό έγκλημα των τελευταίων χρόνων.
Αντίστοιχες πρακτικές “διαχείρισης” εφαρμόζει το ελληνικό κράτος και στις ντόπιες κοινότητες Ρομά.Συγκεκριμένα, οι Ρομά πληθυσμοί βρίσκονται διαχρονικά υπό διαρκή έλεγχο και επιτήρηση από το κράτος και μέσω του ιδεολογικού εργαλείου του αντιτσιγγανισμού από ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό εξασφαλίζεται η υποτέλεια τους και κατ’επέκταση η νομιμοποίηση κάθε μορφής βίας εναντίον τους, από την εργασιακή τους εκμετάλλευση από τα ντόπια αφεντικά μέχρι την στυγνή δολοφονία τους από μπάτσους. Στα πλαίσια κλιμάκωσης της πολιτικής ελέγχου των Ρομά από το ελληνικό κράτος,θεσπίστηκε πρόσφατα η 24ωρη παρουσία αστυνομικού σώματος στους οικισμούς με στόχο την “πάταξη της παραβατικότητας”. Ο ρόλος της αστυνομίας είναι ούτως ή άλλως η διασφάλιση της ταξικής επικυριαρχίας της αστικής τάξης σε βάρος των προλετάριων. Όμως η αστυνόμευση των οικισμών ρομά ως “εστίες εγκληματικότητας” αποτελεί πέρα από ταξική και φυλετική αστυνόμευση. Το κράτος συνεχίζοντας το κυρίαρχο αφήγημα περί της σύνδεσης εγκληματικότητας και φυλής/χρώματος, γκετοποιεί και περιθωριοποιεί περαιτέρω τους ρομά, θέτοντάς τους εκτός του “κοινωνικά αποδεκτού”. Ας σημειώσουμε εδώ ότι τα τελευταία μόνο χρόνια συνέβησαν αμέτρητα περιστατικά ρατσιστικής βίας,αστυνομικές επιδρομές στους οικισμούς (όπως οι πυροβολισμοί από μπάτσους σε γλέντι Ρόμα στην Νέα Ζωή) καθώς και τρεις καταγεγραμμένες δολοφονίες Ρομά ατόμων από μπάτσους.
Όλα αυτά συμβαίνουν σε μία κοινωνική συνθήκη πλήρους ταξικής εξαθλίωσης, με τα εργασιακά δικαιώματα να είναι ήδη τσακισμένα, σε επισφαλείς χώρους εργασίας με εντατικοποίηση, χαμηλούς μισθούς, μαύρη και συχνά απλήρωτη εργασία, εργοδοτική τρομοκρατία και εκατοντάδες εργατικές δολοφονίες τον χρόνο. Την ίδια στιγμή, οποιαδήποτε συνδικαλιστική δράση προσπαθεί να διεκδικήσει τα αυτονόητα στους εργασιακούς χώρους και να αμφισβητήσει την κυριαρχία του κράτους και του κεφαλαίου στις ζωές μας ποινικοποιείται.
Ως συνέχεια της κρατικής κατασταλτικής πολιτικής του κράτους για τα συμφέροντά του, έρχεται το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο με τίτλο “Δίκαιη εργασία για όλους” που αποδεικνύει για ακόμη μια φορά πως με το βάθεμα του καπιταλισμού, έρχεται η μεγαλύτερη εξαθλίωση της εργατικής τάξης. Το νομοσχέδιο αυτό ψηφίζεται σε μια περίοδο που μετά από τόσες καπιταλιστικές κρίσεις, το κόστος ζωής είναι ήδη δυσβάσταχτο και ενώ το προλεταριάτο πρέπει να διαχειριστεί τα τεράστια ενοίκια, τις εξώσεις, τους πλειστηριασμούς, τους λογαριασμούς, τις άπιαστες τιμές ακόμη και των βασικών αγαθών, τα αφεντικά πλουτίζουν και βρίσκουν νέα πεδία κερδοφορίας.
Κάποιες από τις βασικές του τροποποιήσεις είναι η νομιμοποίηση της 13ωρης εργασία, εξασφαλίζοντας νομικά την περαιτέρω εκμετάλλευσή μας, οι αλλαγές στον τρόπο χορήγησης αδειών με μείωσή του ελάχιστου χρόνου άδειας από 10 μέρες σε 5 και η διεύρυνση της διευθέτησης του χρόνου εργασίας που επιτρέπει την πρόσληψη για ελάχιστες μέρες, ανάλογα με τις ανάγκες των αφεντικών, ενισχύοντας την επισφάλεια της εργασίας μας και κάνοντάς μας πιο αναλώσιμες από ποτέ.
Επιπλέον, στον δημόσιο τομέα έχουμε την εισαγωγή αλλαγών στον πειθαρχικό τομέα , αφού η μη συμμετοχή στη διαδικασία αξιολόγησης θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα,με πρόσφατο παράδειγμα τις διώξεις και την τρομοκράτηση των εκπαιδευτικών που αντιστέκονται στις αξιολογήσεις. Οι αξιολογήσεις με κρατικά κριτήρια, στοχεύουν στην ταξική πειθάρχιση και τη συμμόρφωση των εκπαιδευτικών, παραβιάζοντας ακόμη και τις ελάχιστες ελευθερίες που είχαν στις τάξεις, ενώ η μαθηση τυποποιείται με κρατική διαμεσολάβηση και παρεμβαίνει ακόμη και στη σχέση εκπαιδευτικού- μαθητή. Στόχος είναι η αναπαραγωγή του κυρίαρχου λόγου μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος, ενός ισχυρού κρατικού μηχανισμού που οξύνει τον ταξικό ανταγωνισμό και εξασφαλίζει την κυριαρχία του κεφαλαίου, αφού αποτελεί πλέον ένα νέο πεδίο κερδοφορίας.
Οι αξιολογήσεις δεν αποτελούν ένα μεμονωμένο μέτρο, αλλά κομμάτι της συνολικότερης αναδιάρθρωσης του εκπαιδευτικού συστήματος με ταξικό πρόσημο.
Στο πλαίσιο της τελευταίας, έχουν ιδρυθεί και τα “Ωνάσεια” σχολεία αντικαθιστόντας μερικά μέχρι πρότινος δημόσια σχολεία. Τα “ωνάσεια” σχολεία αποτελούν μία κίνηση άμεσης συνεργασίας επιχειρηματικού ομίλου (με το μανδύα φιλανθρωπικού ιδρύματος) με το δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης. Τα σχολεία αυτά λειτουργούν ως “πρότυπα” και χρηματοδοτούνται καλύτερα από τα υπόλοιπα δημόσια (λόγω και της εμπλοκής του ιδρύματος ωνάση). Παράλληλα, οι γνωστικές απαιτήσεις και προϋποθέσεις φοίτησης σε αυτά, αφήνουν αυτομάτως εκτός τους, παιδιά προλεταριακών οικογενειών, ντόπιων, ρομά και μεταναστών, οι οποίες δε μπορούν να στηρίξουν την παρακολούθηση φροντιστηρίου. Από την άλλη, ιδρύονται σε προλεταριακές γειτονιές ώστε να έχουν το άλλοθι της “ευκαιρίας για όλους”. Ωστόσο, οι ταξικοί φραγμοί είναι εγγενείς σε αυτά τα σχολεία, τα οποία επίσης οξύνουν τον ανταγωνισμό, την εντατικοποίηση και αυξάνουν τους αποκλεισμούς παιδιών που δεν πληρούν τα πρότυπα της αριστείας. Συμβάλλουν εν ολίγοις, στην ενίσχυση του ταξικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης κατά τις επιταγές του κεφαλαίου.
Η εναρμόνιση της παιδείας με τις επιταγές και ανάγκες του κεφαλαίου αποτελεί στόχο της διαρκούς αναδιάρθρωσης και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Οι τέσσερις άξονες στους οποίους κινούνται όλοι οι τελευταίοι νόμοι για τα πανεπιστήμια είναι οι ταξικοί φραγμοί, η καταστολή, η πειθάρχηση και η παραγωγή κέρδους.
Το κράτος έχοντας περάσει τις διαγραφές στα ν+ν/2 έτη (νόμος 4777/2021), σύντομα θα προσπαθήσει να τις εφαρμόσει. Θέτει έτσι ένα όριο φοίτησης στο οποίο δεκάδες χιλιάδες φοιτητές/ριες δεν μπορούν να ανταποκριθούν είτε επειδή παράλληλα με τις σπουδές τους πρέπει να δουλεύουν είτε για άλλους λόγους, εξαναγκάζοντας όσους θέλουν πτυχίο (με τα ελάχιστα εργασιακά δικαιώματα που συνεπάγονται πλέον) να πρέπει να εντατικοποιηθούν πλήρως. Παράλληλα οι εισακτέοι στις σχολές έχουν μειωθεί κατά δεκάδες χιλιάδες λόγω της Ειδικής Βάσης Εισαγωγής και της ελαχιστοποίσης των θέσεων, φροντίζοντας έτσι το κράτος να “ψαλιδίσει” τους έχοντες πτυχίο σύμφωνα με τις ανάγκες της αγοράς. Την ίδια ώρα το πανεπιστήμιο ολοένα ανοίγει και πιο διάπλατα τις πόρτες της συνεργασίας και της εξυπηρέτησης εταιρειών. Δουλειές για το στρατό, την αστυνομία, εταιρείες ασφάλειας/επιτήρησης κ.ά. Για να συμβαίνουν όλα αυτά απρόσκοπτα και χωρίς αντιστάσεις, το κράτος διεξάγει εδώ και χρόνια μία κατασταλτική εκστρατεία στα πανεπιστήμια, καταργώντας το άσυλο, χτυπώντας με βία και συλλήψεις καταλήψεις φοιτητικών συλλόγων και πολιτικών συλλογικοτήτων, αλλά και γενικότερα κάθε μορφή ριζοσπαστικής πολιτιής δράσης. Κράτος και κεφάλαιο ευελπιστούν ότι χτυπώντας το σημείο εκδήλωσης πολλών αγώνων, μεταξύ αυτών η εξέγερση του πολυτεχνείου του ’73, θα επιβάλλουν σιγή νεκροταφείου και θα εμπεδώσουν την κυρίαρχη αφήγηση εντός πανεπιστημίων και κατ’επέκταση ευρύτερα κοινωνικά.
Ωστόσο, η μήτρα της ταξικής πάλης, των εξεγέρσεων και των επαναστάσεών της είναι η ανισότητα και η εκμετάλλευση, οι οποίες υπάρχουν διάχυτες παντού. Να σταθούμε δίπλα στους/ις καταπιεσμένους/ες που αρνούνται να ζήσουν κάτω από την αδικία και την εκμετάλλευση. Μετανάστες/ριες που προσπαθούν να δραπετεύσουν από τον εγκλεισμό της αποικιοκρατικής δύσης, εργάτες που απεργούν ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία, ρομά που αντιστέκονται στον ρατσισμό που δέχονται, κρατούμενες που αγωνίζονται στις φυλακές.
ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΟΛΟΜΕΤΩΠΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ, ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ, ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ
Aνάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης
ΠΑΤΡΑ
ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΟ 3ΗΜΕΡΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ / ΠΟΡΕΙΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ, 18:00 ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ, ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ
ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΣΧΟΛΕΣ ΜΑΣ ΕΣΤΙΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου παραμένει ένα ιστορικό σημείο καμπής μέσα στον αδιάκοπο κοινωνικό και ταξικό αγώνα. Είναι μια μέρα που σηματοδοτεί όχι μόνο τη δύναμη του λαού, αλλά και την αμηχανία του ίδιου του κράτους, το οποίο από την πρώτη στιγμή επιχείρησε να απογυμνώσει το γεγονός από το ριζοσπαστικό του περιεχόμενο και να το αφαιρέσει από τη συλλογική μνήμη. Εκεί όπου απέτυχε η καταστολή, ανέλαβε η διαστρέβλωση της ιστορίας παρουσιάζοντας την εξέγερση της 17ης Νοέμβρη ως μια ακόμη «εθνική γιορτή» , σαν μια ακίνδυνη φοιτητική εκδήλωση που δήθεν εξέφραζε την ενότητα όλου του έθνους. Έτσι, επιδιώχθηκε να θαφτεί το επαναστατικό της μήνυμα και να καλλιεργήσει την ψευδαίσθηση της λεγόμενης κοινωνικής ειρήνης. Ωστόσο, η εξέγερση του Πολυτεχνείου γεννήθηκε από τη συσσωρευμένη οργή των φοιτητών και των λαϊκών στρωμάτων απέναντι όχι μόνο στη στρατιωτική δικτατορία, αλλά και συνολικά στο καπιταλιστικό, εκμεταλλευτικό σύστημα. Τα αντικαπιταλιστικά, αντιιμπεριαλιστικά και αντιεξουσιαστικά συνθήματα στους τοίχους μαρτυρούν το πραγματικό του πνεύμα. Την ώρα που τα αστικά κόμματα μιλούσαν για «συνεννόηση» με το καθεστώς, οι φοιτητές και οι εργάτες ένωναν τις δυνάμεις τους σε έναν κοινό αγώνα, οργανωμένο από τα κάτω, ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας. Η ταξική μας μνήμη παραμένει ανεξίτηλη και απρόσβλητη μπροστά στις απόπειρες παραχάραξης της ιστορίας, αντιστεκόμενη σε όσους τότε -και σήμερα- επιλέγουν να σταθούν απέναντι σε μια κοινωνία που δεν παύει να αγωνίζεται.
ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΚΑΙ ΚΟΣΤΟΣ ΦΟΙΤΗΣΗΣ
Η επίθεση που δεχόμαστε καθημερινά από κράτος και κεφάλαιο ως φοιτητές/τριες και ως κομμάτι των κατώτερων ταξικά στρωμάτων είναι ολομέτωπη και ολοένα και εντείνεται. Το κόστος φοίτησης αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο με τους λογαριασμούς ,τα ενοίκια και τις τιμές των σούπερ μάρκετ να είναι απλησίαστα καθιστώντας την πρόσβαση σε βασικά αγαθά ένα ασήκωτο βάρος για την κοινωνική βάση ,γεγονός που θέτει την ίδια μας την επιβίωση ως ζήτημα. Το κράτος, μέσα από μια σειρά μεθοδεύσεων, ρυθμίσεων και νομοσχεδίων αποσύρεται σταδιακά από κάθε παροχή της φοιτητικής μέριμνας μετατρέποντας την σε ανταποδοτική. Βλέπουμε συνεχώς τα τελευταία χρόνια, μια σειρά από υπηρεσίες στον χώρο του πανεπιστημίου (σίτιση, στέγαση, μετακίνηση, καθαριότητα κ.α.) να ανατίθονται σε εργολάβους, με την εφαρμογή της πάγιας πλέον τακτικής των ΣΔΙΤ ( Συμπράξεων Δημόσιου-Ιδιωτικού Τομέα) και να ιδιωτικοποιούνται, ενώ οι βασικές μας ανάγκες βαφτίζονται «παροχές» και μετατρέπονται σε εμπορεύματα, στα οποία έχουν πρόσβαση όλο και λιγότεροι. Το πανεπιστήμιο, πλήρως ευθυγραμμισμένο με τις επιταγές κράτους-κεφαλαίου, βλέπουμε πως προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποσχίσει ολοκληρωτικά το ρόλο του από την παροχή φοιτητικής μέριμνας. Η επέλαση εργολάβων στη σίτιση και στην καθαριότητα και πρόσφατα στην δημιουργία του νέου εστιατορίου αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πολιτικής. Οι μεθοδεύσεις αυτές έρχονται με την αναμενόμενή υποβάθμιση και εκμετάλλευση των αναγκών μας. Αποτέλεσμα αυτών είναι οι ατελείωτες ουρές στη λέσχη για ένα πιάτο κακής ποιότητας φαγητού καθώς και η αυστηροποίηση των κριτηρίων για την παροχή κάρτας σίτισης. Αντίστοιχες συνθήκες επικρατούν στα πλαίσια στέγασης καθώς οι εστίες του πανεπιστημίου είναι πλήρως παραμελημένες, με τα δωμάτια που παρέχονται να καλύπτουν μόνο το 9% των φοιτητών από άλλες πόλεις και οι εγκαταστάσεις να μη δίνουν καν τη δυνατότητα μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης. Παραδείγματα όπως πτώσεις σοβάδων από ταβάνια, πλημμυρισμένες αίθουσες και καταστροφές πανεπιστημιακών χώρων αποτελούν έναν ακόμη κρίκο στην αλυσίδα που συγκροτεί την συνολικότερη υποβάθμιση της φοιτητικής μέριμνας. Εστιακοί φοιτητές έρχονται επίσης αντιμέτωποι με την απειλή της έξωσης, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την απόπειρα έξωσης φοιτητή επειδή χρωστούσε το χαράτσι των 200ευρώ, ένα επιπλέον μέτρο που η πρυτανική αρχή έχει εντάξει στον κανονισμό λειτουργίας των φοιτητικών εστιών ως προϋπόθεση για την παραχώρηση δωματίου. Επίσης δεν ξεχνάμε την αλλαγή κλειδαριάς σε δωμάτιο φοιτητή που ενώ δεν είχε ξεπεράσει τα ν+2 χρόνια φοίτησής του (χρονικό όριο έπειτα από το οποίο δεν έχει δικαίωμα σε δωμάτιο εστίας σύμφωνα με νομοθετικές διατάξεις), κρίθηκε «μη ενεργός ακαδημαϊκά» από την εφορία (το αρμόδιο όργανο της πρυτανικής αρχής που ασχολείται με το κομμάτι της δικαιοδοσίας σε κομμάτια όπως η παροχή δωματίου), αποδεικνύοντας ότι τα αντιδραστικά αυτά μέτρα εφαρμόζονται αυθαίρετα με τους φοιτητές να κινδυνεύουν να βρεθούν στον δρόμο. Μέσα στην ευρύτερη συνθήκη ανατιμήσεων και ακρίβειας, που διαφαίνεται σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας, εντάσσεται και η αύξηση της τιμής των εισιτηρίων στα αστικά και υπεραστικά λεωφορεία. Η μετακίνηση των φοιτητών με τα αστικά ΚΤΕΛ, μέρος των οποίων έχει ιδιωτικοποιηθεί, αποτελεί σημαντικό κομμάτι των μηνιαίων εξόδων τους και καθίσταται ολοένα και πιο δύσκολη. Την ίδια στιγμή, καθημερινές είναι οι εικόνες συνωστισμού των φοιτητών σε λεωφορεία και στάσεις, λόγω του ανεπαρκούς αριθμού δρομολογίων.
ΟΥΤΕ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ, ΟΥΤΕ ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ
Κοιτώντας την εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν θα μπορούσε να λείπει η αναφορά στην αδιάκοπη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που συντελείται όλο και εντονότερα τα τελευταία χρόνια μέσω των αντιεκπαιδευτικών διατάξεων που θεσμοθετούνται, ακολουθώντας μια κατεύθυνση πλήρους εναρμονισμού του πανεπιστημίου με τις επιταγές του κεφαλαίου. Από τον νόμο Γαβρόγλου μέχρι και τον νόμο Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη που περιλαμβάνει την ίδρυση της πανεπιστημιακής αστυνομίας, την ΕΒΕ, τις διαγραφές, τα πειθαρχικά, την εξίσωση πτυχίων μεταξύ ιδιωτικών κολλεγίων και δημοσίων πανεπιστημίων αλλά και την πρόσφατη ψήφιση του νόμου Πιερρακάκη που άνοιξε διάπλατα τον δρόμο της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων, τίθεται στο στόχαστρο περισσότερο από ποτέ η δημόσια και δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Οι διαγραφές αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα της πολιτικής του κεφαλαίου για τα πανεπιστήμια καθώς εντείνουν την εντατικοποίηση των ρυθμών σπουδών και της καθημερινότητας των φοιτητών σε μια κατεύθυνση δημιουργίας τμημάτων-πιστών αντιγράφων Ευρωπαϊκών προτύπων, με βασικά γνωρίσματα την αποστείρωση των χώρων σπουδών, την φίμωση οποιασδήποτε φωνής αντίστασης εντός τους και την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης. Το βασικό αφήγημα το οποίο αναπαράγεται, περί «οικονομικής επιβάρυνσης» των τμημάτων και των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων από τους δήθεν «αιώνιους φοιτητές», αναιρείται από την ίδια την πραγματικότητα μιας και είναι ευρέως γνωστό πως μετά το πέρας των ν+2 ετών σπουδών παύουν να ισχύουν τα «προνόμια» των φοιτητών. Παρόλες τις νέες τροποποιήσεις που εισήγαγε το Υπουργείο Παιδείας (παράταση 2 εξαμήνων σε όσους έχουν ολοκληρώσει το 70% των μαθημάτων ή των αντίστοιχων ECTS και αποτελούν ενεργούς φοιτητές )είναι εμφανέστατη η στόχευση του νομοσχεδίου αυτού. Μέσω των διαγραφών, στην πραγματικότητα, αποσκοπείται η θετική αξιολόγηση του εκάστοτε τμήματος καθώς βασικό κριτήριο αυτής αποτελεί ο αριθμός των εγγεγραμμένων φοιτητών και με βάση αυτή καθορίζεται και η χρηματοδότησή του, μείωση της οποίας θα οδηγήσει είτε σε συγχώνευση ή ακόμα και σε οριστικό κλείσιμο του. Το συγκεκριμένο μέτρο έχει ξεκάθαρο ταξικό χαρακτήρα καθώς έρχεται να εντείνει τους ήδη υπάρχοντες ταξικούς φραγμούς στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ωθώντας ένα μεγάλο κομμάτι των ταξικά πληττομενων φοιτητών στην ανειδίκευτη, κατά κανόνα κακοπληρωμένη και χωρίς εργασιακά δικαιώματα εργασία, αλλά και να διαμορφώσει μια ακόμη πιο ενταντικοποιημενη καθημερινότητα για τους φοιτητές που σπουδάζουν και θα έρθουν να σπουδάσουν μελλοντικά. Το μέτρο των διαγραφών βλέπουμε επίσης να πηγαίνει χέρι-χέρι με αυτό των πειθαρχικών, σαν μέσο καταστολής των αγώνων που ξεδιπλώνονται μέσα στις σχολές ενάντια στις αντιεκπαιδευτικές πολιτικές κράτους-κεφαλαίου. Το εύρος των πειθαρχικών ποινών που επιβάλλονται στους φοιτητές περιλαμβάνει επιπλήξεις, απαγόρευση συμμετοχής σε εξεταστικές όπως επιβλήθηκε σε 4 φοιτητές του τμήματος φοιτητές του τμήματος Πολιτικών Μηχανικών στην Πάτρα οι οποίοι υλοποίησαν την απόφαση του συλλόγου τους κατά τη διάρκεια του κινήματος των καταλήψεων ενάντια στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων.Μέσα σε όλη αυτή τη συνθήκη έρχεται να προστεθεί στο νομικό οπλοστάσιο κράτους-κεφαλαίου το νέο νομοσχέδιο-τροποίηση του ποινικού κώδικα το οποίο αποτελεί βασικό μοχλό τρομοκράτησης του φοιτητικού κινήματος και στοχοποίησης όσων αγωνίζονται και ορθώνουν ανάστημα ενάντια στα σχέδια απονοηματοδότησης και φίμωσης της πολιτικής δράσης στα πανεπιστήμια. Πιο συγκεκριμένα περιλαμβάνει μια νέα σειρά αυταρχικών και κατασταλτικών μέτρων όπως η ελεγχόμενη είσοδος στα πανεπιστήμια, η άρση της φοιτητικής ιδιότητας όσων συλλαμβάνονται εντός πανεπιστημίων ακόμα και οριστική διαγραφή τους από τα τμήματα στα οποία φοιτούν , που στοχεύουν ξεκάθαρα στην επιβολή σιγής νεκροταφείου, ποινικοποιώντας οποιαδήποτε φωνή γίνεται ανάχωμα στα αντιεκπαιδευτικά και αντικοινωνικά σχέδια κράτους-κεφαλαίου. Ταυτόχρονα επιχειρείται ευθεία επίθεση στον συνδικαλισμό με κράτος και πρυτανικές αρχές να εξαγγέλλουν την υποχρεωτική συγκρότηση Πειθαρχικών Συμβουλίων (που ήδη έχουν αρχίσει να συγκροτούνται στο ΕΚΠΑ) σε κάθε ίδρυμα -στον δρόμο που έχουν χαράξει ήδη τα πειθαρχικά που έχουν εφαρμοστεί σε φοιτητές πανελλαδικά για την πολιτική τους δράσης- στις αρμοδιότητες των οποίων θα είναι μέχρι και η αυτόματη αναστολή φοιτητικής ιδιότητας έως και για 24 μήνες. Το Πολυτεχνείο, ως σύμβολο αντίστασης, χαράζει τον δρόμο για τους ταξικούς-φοιτητικούς αγώνες του αύριο με όραμα έναν κόσμο απελευθερωμένο από κάθε μορφή εξουσίας και εκμετάλλευσης. Στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που επιβάλλεται από το καπιταλιστικό σύστημα εμείς πρέπει να απαντήσουμε με οργάνωση σε κάθε σχολή και μαχητικό-ταξικό συνδικαλισμό.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτέλεσε την κορύφωση του αντιιμπεριαλιστικού, μεταξύ άλλων, αγώνα της «επταετίας». Αν και ξεκίνησε γύρω από τη διεκδίκηση ελευθεριών από τους φοιτητές, σύντομα γειώθηκε κοινωνικά, αποκτώντας συνολικό ταξικό, αντιιμπεριαλιστικό και αντιδικτατορικό χαρακτήρα. Εμείς λοιπόν από την πλευρά μας, ως φοιτητές και φοιτήτριες μπροστά στη διεθνή συγκυρία που σημαδεύεται από την γενοκτονία που εδώ και δεκαετίες το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ διαπράττει σε βάρος του παλαιστινιακού λαού με την πλήρη στήριξη του συμμαχικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ ΗΠΑ- ΝΑΤΟ- ΕΕ, πρέπει να προτάξουμε την διεθνιστική αλληλεγγύη και να σταθούμε αδιαπραγμάτευτα στο πλευρό του μαχόμενου Παλαιστινιακού λαού που αντιστέκεται και αντεπιτίθεται με όλα τα μέσα και με ηρωική ψυχή. Είναι αναγκαίο να αναγνωρίσουμε πως το ελληνικό κράτος, μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, είναι συνένοχο στην γενοκτονία που εξελίσσεται, και πως τα πανεπιστήμια χρησιμοποιούνται και εκείνα και εμπλέκονται άμεσα στην εμβάθυνση της συνεργασίας με το κράτος- δολοφόνο του Ισραήλ και στην υλική στήριξη του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η συνεργασία του ΕΜΠ με εταιρείες όπως η Intracom Defense, που εξειδικεύεται στην ανάπτυξη πολεμικού εξοπλισμού, ανήκει στον κρατικό ισραηλινό κολοσσό Israel Aerospace Industries και προμηθεύει απευθείας τον ισραηλινό στρατό. Ακόμη, έρευνες πραγματοποιούνται σε διάφορα πανεπιστημιακά ιδρύματα προς όφελος της εταιρείας κολοσσού Motor Oil, μιας εταιρείας που έχει ενεργό συμμετοχή στην σφαγή και συμφωνία χορηγίας υποτροφιών μεταξύ της Lockheed Martin, της μεγαλύτερης βιομηχανίας όπλων σε όλων τον πλανήτη με το ΕΚΠΑ . Η σύνδεση αυτή δεν εκλείπει από το Πανεπιστήμιο Πατρών, το οποίο συμμετέχει σε ερευνητικά προγράμματα (HERA, HERWINGT, CONVERGING και ACTUS) στα οποία έχει ενεργό ρόλο η Israel Aerospace Industries ltd. (IAI), κρατική εταιρία αεροδιαστημικής και άμυνας του Ισραήλ η οποία εμπλέκεται ενεργά. Οι τελευταίες εξελίξεις περιλαμβάνουν τις δολοφονίες Παλαιστινίων και βομβαρδισμούς από τις κατοχικές δυνάμεις, ενώ τα ισραηλινά στρατεύματα παραμένουν στην Λωρίδα, παρά την εκεχειρία που άρχισε να ισχύει από τις 10 Οκτώβρη. Ο παλαιστινιακός λαός δεν θα πάψει να αγωνίζεται για την ζωή και την ελευθερία του με τα δικά του μέσα και με την ένοπλη Αντίσταση του θα συνεχίσει να αποτελεί απροσπέλαστο εμπόδιο στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, ενώ δεν θα αφήσει στα αιματοβαμμένα χέρια των δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων την υπόθεση της απελευθέρωσης του. Έτσι δείχνει τον δρόμο στους υπόλοιπους λαούς του κόσμου και μας καλεί να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και από το δικό μας μετερίζι να καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για το τέλος της γενοκτονίας.
ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ
Σε αυτό το πλαίσιο της ολομέτωπης επίθεσης ,που εξαπολύεται κατά των ταξικά και κοινωνικά κατώτερων στρωμάτων, κράτος και κεφάλαιο επιστρατεύουν μια σειρά κατασταλτικών μεθοδεύσεων προκειμένου να θωρακίσουν τα κυρίαρχα συμφέροντα απέναντι σε κάθε προσπάθεια αντίστασης και αγώνα της κοινωνικής βάσης. Η όξυνση της καταστολής από πλευράς του κράτους που δέχεται το μαχητικό, οργανωμένο φοιτητικό κίνημα, με συλλήψεις, ξυλοδαρμούς και διώξεις αγωνιστ(ρι)ων, είναι η πραγματικότητα που μας επιφυλάσσει η σωρεία των αντιεκπαιδευτικών αυτών νόμων. Το κράτος χρησιμοποιεί αυτά τα μέσα για να καταστείλει οποιαδήποτε κοινωνική δράση εκτός και εντός πανεπιστημίου, επιβεβαιώνοντας το δίκαιο των αγώνων μας και τον φόβο που προκαλεί στην κυριαρχία η οργάνωση και η αντεπίθεση της κοινωνικής βάσης. Εξαπολύοντας επιχειρήσεις εκκένωσης σε κατειλημμένους κοινωνικούς και πολιτικούς χώρους εντείνει την καταστολή εναντίον αγωνιστών και αγωνιστριών , με χαρακτηριστικό και πρόσφατο παράδειγμα το κρεσέντο καταστολής που εκτυλίχθηκε τα ξημερώματα 14 Οκτώβρη στον χώρο του Κάτω Πολυτεχνείου, όπου 15 φοιτητές/ριες συνελήφθησαν ενώ περιφρουρούσαν την κατάληψη του Φ.Σ. Αρχιτεκτονικής, ενώ προσαγωγές πραγματοποιήθηκαν και στην συγκέντρωση αλληλεγγύης στην ΓΑΔΑ, καθώς και το τελεσίγραφο εκκένωσης που στάλθηκε στο Αυτόνομο στέκι φιλοσοφικής του ΑΠΘ στις αρχές του Οκτώβρη στα πλαίσια ενεργειακής αναβάθμισης του πανεπιστήμιου . Στην ίδια κατεύθυνση και λίγο καιρό μετά την ψήφιση του νέου ποινικού κώδικα, η καταδίκη του αγωνιστή φοιτητή Ζ.Μ., σε 14 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή, μετά από την μήνυση του χαφιέ κοσμήτορα του ΕΜΠ, για την συμμετοχή του σε παρέμβαση αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό με πανό και γκράφιτι, κάνει ξεκάθαρη τη διάθεση των κυριάρχων να φιμώσουν κάθε φωνή αντίστασης στους χώρους του πανεπιστημίου και να τρομοκρατήσουν τους αγωνιζόμενους φοιτητές.
Είναι ξεκάθαρο ότι 52 Νοέμβρηδες μετά , οι αγώνες των τότε φοιτητών και το σύνολο της μαχόμενης κοινωνικής βάσης, είναι ακόμα εδώ, ενώ η καταστολή που βιώνουμε μπορεί να παίρνει διάφορες μορφές ανά τα χρόνια αλλά η ουσία παραμένει η ίδια.
Η ΦΛΟΓΑ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ
Απέναντι στην εντεινόμενη επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου, που επιχειρεί να επιβάλει μια ασφυκτική και δυστοπική πραγματικότητα για τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, διαλύοντας κάθε έννοια συλλογικότητας και κοινωνικού δεσμού, έχουμε ιστορικό και ταξικό καθήκον να κρατήσουμε ζωντανή τη φλόγα του Νοέμβρη. Την ώρα που τα φοιτητικά και κοινωνικά κεκτημένα γκρεμίζονται, και η καταστολή καθιερώνεται ως μέσο πειθάρχησης απέναντι σε όσους αγωνίζονται, συνεχίζουμε τη γραμμή των αγώνων που χαράχτηκε από τις προηγούμενες γενιές. Το Πολυτεχνείο αποτέλεσε και θα συνεχίσει να αποτελεί φόβητρο για την εξουσία, γιατί συμβολίζει τη δύναμη της οργανωμένης ταξικής πάλης απέναντι στην κρατική βαρβαρότητα. Ενάντια στην ποινικοποίηση των αγώνων, στην όξυνση των ταξικών φραγμών και στη δημιουργία ενός πανεπιστημίου αποκλεισμών και υποταγής, υπερασπιζόμαστε τις συλλογικές μας ανάγκες και τα ταξικά μας συμφέροντα. Με εργαλείο τις γενικές συνελεύσεις, μέσα αγώνα τις καταλήψεις διαρκείας και τις μαζικές κινητοποιήσεις, ανοίγουμε ρήγματα στην κανονικότητα της υποταγής και του ατομικισμού, μετατρέποντας τις σχολές μας σε ζωντανά κέντρα αγώνα. Να οργανωθούμε στη βάση, να συλλογικοποιηθούμε , να αντιπαρατεθούμε με το φόβο και την υποταγή.
ΟΡΚΟΣ ΣΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΗ, ΧΡΕΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ, Η ΦΛΟΓΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΖΩΝΤΑΝΗ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΑ ΠΡΟΤΑΓΜΑΤΑ, ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ
ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ -ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ -ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ
Ελευθεριακό Σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών
Όλοι/ες στον τριήμερο εορτασμό του Πολυτεχνείου και στις διαδηλώσεις της Δευτέρας!
Όλοι/ες 15-16-17/11 στα τριήμερα εορτασμού του Πολυτεχνείου:
- Αθήνα, Κάτω Πολυτεχνείο
- Θεσσαλονίκη, Πολυτεχνείο
- Πάτρα, Παράρτημα
και στις αντιιμπεριαλιστικές – αντιφασιστικές διαδηλώσεις στις 17/11
- Αθήνα, 15:30 Χρ. Λαδά και Σταδίου
- Θεσσαλονίκη, 18:00 Πολυτεχνείο
- Πάτρα, 18:00 Παράρτημα
- Γιάννενα, 18:00 Δόμπολη
- Ξάνθη, 18:00 Προκάτ
- Βόλος, 18:00 Θόλος
- Χανιά, 18:00 Αγορά
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ
Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί σε συμμετοχή της νεολαίας και του λαού της Πάτρας στις τριήμερες εκδηλώσεις με αφορμή την επέτειο της εξέγερσης του Νοέμβρη που θα κορυφωθούν με την διαδήλωση της Δευτέρας 17/11 στις 6:00μμ από τον ιστορικό χώρο του Παραρτήματος.
Στα πλαίσια του τριημέρου θα διοργανωθεί εκδήλωση το Σάββατο 15 Νοέμβρη και ώρα 19:30. στο Στέκι Ανάστροφα (πεζόδρομος Πουκεβίλ 2) με θέμα τις παρακαταθήκες της εξέγερσης στους αγώνες του σήμερα.
ΚΚΕ(μ-λ)
Γιάννενα
Αντιιμπεριαλιστική – Αντιφασιστική διαδήλωση Πολυτεχνείου
Γιάννενα
Το φως της εξέγερσης του Πολυτεχνείου οδηγεί τους αγώνες μας για ένα καλύτερο μέλλον!
Για Σπουδές – Δουλειά – Ελευθερίες
Ενάντια σε Πόλεμο – Εξάρτηση – Ιμπεριαλισμό
Εκδήλωση των Αγωνιστικών Κινήσεων και της Μαθητικής Αντίστασης : Σάββατο 15/11, 6μ.μ., στο Αριστερό Στέκι Νεολαίας (Κουγκιου 23)
Διαδήλωση : Δευτέρα 17/11, 6μ.μ., στη Δόμπολη
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ
Σίγουρα δεν ζούμε στην εποχή της χούντας, αλλά ζούμε τη χούντα της εποχής μας. Ξετυλίγοντας το νήμα της ιστορίας αντικρίζουμε κοινά μοτίβα, επαναλαμβανόμενες και διαχρονικές συνθήκες ολοκληρωτισμού. Σε αντίθεση με το κυρίαρχο αφήγημα της δεξιάς περί μετάβασης από το καθεστώς της χούντας στον κοινοβουλευτισμό, αλλά και τη καπήλευση του Πολυτεχνείου από κυρίαρχο κομμάτι της αριστεράς, εμείς αντιλαμβανόμαστε το Πολυτεχνείο ως μια ρωγμή στην κανονικότητα. Ως μια εξέγερση.
Ερμηνεύοντας το διεθνές πολιτικό κλίμα της εποχής, υπήρχε μια έντονη ψυχροπολεμική πολιτική, από την οποία δεν έμεινε ανεπηρέαστη η Ελλάδα. Η χούντα των συνταγματαρχών ήταν αποτέλεσμα του φόβου της “κομμουνιστικής απειλής” και του “εσωτερικού εχθρού” ο οποίος διαιωνιζόταν από τις προηγούμενες δεκαετίες. Η αυταρχική φύση του καθεστώτος δεν ήταν πρωτοφανές φαινόμενο για την Ελλάδα του ’70, καθώς ήδη από τη μετεμφυλιακή περίοδο χρησιμοποιούνται οι ίδιες πρακτικές καταστολής: βασανισμοί, απαγωγές, φυλακίσεις, δολοφονίες, ρουφιανοκρατία, λογοκρισία. Οι παραπάνω συνθήκες λειτουργούν καταλυτικά για να πυροδοτηθεί μια εξέγερση από τα κάτω με πολύμορφα χαρακτηριστικά και αντιφασιστικά, αντικρατικά, αντικαπιταλιστικά, αντιιμπεριαλιστικά προτάγματα.
Το κυρίαρχο αφήγημα και με συναίνεση της αριστεράς έχει επιλέξει συνειδητά να διαγράψει από τη συλλογική μνήμη τα μαχητικά στοιχεία της εξέγερσης, καθώς τα πολιτικά της περιεχόμενα και προτάγματα παραμένουν επίκαιρα και επικίνδυνα. Το κράτος και το κεφάλαιο ανεξαρτήτως προσωπείου -δικτατορίας/δημοκρατίας- προκαλεί την εξαθλίωση και την απαξίωση κάθε πτυχής της ζωής. Οι ρυθμοί του σύγχρονου καπιταλισμού κινούνται σύμφωνα με τα τύμπανα πολέμου που ηχούνε παγκοσμίως σε τέλεια αρμονία με την εσωτερική καταστολή που απαιτεί η πολεμική προετοιμασία. Για όλους αυτούς τους λόγους η εξέγερση του Πολυτεχνείου για εμάς συνεχίζει να αποτελεί πηγή έμπνευσης και όχι μια επετειακή νεκρολογία.
Μέσα σε τούτη τη φρίκη αναποδογυρίζεις τα δεδομένα του χρόνου, περνώντας θριαμβευτικά τις πύλες της μνήμης μου. Σε θυμάμαι, μέσα σε τούτη τη φρίκη. Καπνός και δάκρυα, μύξες, δακρυγόνα και πληγές, βήχας και βλαστήμιες. Πυροβολούν με δακρυγόνα τελευταίου τύπου. Μισώ τον ήλιο που βγαίνει για όλους.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ
Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΙΚΟΝΑ ΣΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΓΕΝΙΟΥΝΤΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ
Κατάληψη Αντιβίωση
Για πάντα εξέγερση
Για πάντα intifada
52 Νοέμβρηδες μετά, το μήνυμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου παραμένει επίκαιρο. Σε έναν κόσμο που οι δυνάστες του συνεχίζουν να κυριαρχούν, ενώ οι άνθρωποι της κοινωνικής βάσης απασχολημένοι με το κυνήγι της επιβίωσης, αδυνατούν να αντιδράσουν. Σε έναν κόσμο που εκατέρωθεν οι πολεμικές μηχανές, συνεχίζουν να σπέρνουν τον θάνατο και την καταστολή.
52 Νοέμβρηδες μετά, κοινό νήμα των δύο εποχών παραμένουν οι αντιπολεμικές κινητοποιήσεις. Δύο χρόνια και ένας μήνας έχουν περάσει λοιπόν, από την εισβολή της Χαμάς στα εποικιστικά κιμπούτς του Νότιου Ισραήλ, έκτοτε έχουμε δει να εκτελείται μια πραγματική γενοκτονία των παλαιστινίων από το ισραηλινό κράτος, με πρόφαση την διατήρηση της ασφάλειας του. Αυτή η διατήρηση της ασφάλειας φαίνεται να περιλαμβάνει ”ανθρωπιστικές δράσεις” όπως, μαζικοί βομβαρδισμοί κατοικημένων περιοχών, βασανιστήρια, στρατόπεδα εξόντωσης, εμπάργκο στην ανθρωπιστική βοήθεια, φυλακισμοί αλληλέγγυων εντός και εκτός Ισραήλ και ένα τεράστιο σύστημα προπαγάνδας που στόχο έχει την κυριαρχία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενός ισραήλ που λειτουργεί ως σταθεροποιητής και εκπρόσωπος των συμφερόντων της δύσης (και προπαντός της ελλάδας) στην περιοχή παρά ένας αιματοβαμμένος εισβολέας. Ακολούθησε μία σειρά από κατάπαυση πυρών και ανταλλαγές ομήρων αλλά ο στόχος του Ισραήλ παρέμεινε ο ίδιος, η πλήρης εξόντωση των παλαιστινίων. Παράλληλα το κίνημα αλληλεγγύης συνεχίζει δυναμικά φτάνοντας να είναι αντιμέτωπο ακόμη και με τον ίδιο τον IDF. Προσπαθώντας να σπάσει το ναυτικό εμπάργκο που έχει επιβάλλει το Ισραήλ στην λωρίδα της Γάζας, ένας παγκόσμιος στόλος αλληλεγγύης έπλευσε αγέρωχος στην Ανατολική Μεσόγειο, σε μια πράξη αμφισβήτησης της κυριαρχίας του Ισραήλ. Μπορεί αυτή την φορά να μην κατάφερε κανένα πλοίο να καταπλεύσει στην αιματοκυλισμένη Γάζα, είμαστε σίγουροι όμως πως αυτο το κίνημα δεν θα σταματήσει μέχρι να πετύχει τον στόχο του, να φτάσει η ανθρωπιστική βοήθεια στα χέρια των παγιδευμένων παλαιστινίων.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι και η εξέγερση των φοιτητών το ’73 έγινε σε μια εποχή μεγάλων αντιπολεμικών κινητοποιήσεων κυρίως όσον αφορά τον πόλεμο του Βιετνάμ. Τα αντιμιλιταριστικά και φιλειρηνικά συνθήματα κυριαρχούσαν στους τοίχους του κτιρίου Γκίνη. Οι φοιτητές εκείνης της εποχής, κατανοούσαν ότι όσο οι ισχυροί αυτού του πλανήτη επιδιώκουν να συγκεντρώσουν ακόμα περισσότερη εξουσία, τόσο θα τρέφονται τα κρατικά κανόνια με ανθρώπινες οβίδες. Την απάντηση στα πλάνα τον εξουσιαστών την έδωσαν όσοι παρέμειναν στο κτίριο Γκίνη παρά τις απαγορευτικές διατάξεις της χούντας.Η απάντηση αυτή; Εξέγερση : μαζική, αυθόρμητη, απο τα κάτω, οριζόντια, ακομμάτιστη και στον πυρήνα της, αντιεξουσιαστική.
Αυτό που μπορούμε να καταλάβουμε από το πως συγκροτήθηκε αυτή η εξέγερση, είναι ότι σε περιόδους όπου η κρατική καταστολή αυξάνεται και το κυνήγι της επιβίωσης γίνεται η κύρια ασχολία των ανθρώπων, οι πιθανότητες αυθόρμητων και απρόβλεπτων εξεγέρσεων κλιμακώνονται. Στην δική μας εποχή οι ισορροπίες έχουν αλλάξει, έχουν γείρει προς μια ζωή στην οποία ο άνθρωπος, σε μια πλήρη εξατομίκευση του ατόμου στρέφεται προς την προσωπική ανέλιξη και στην αύξηση της παραγωγικότητας του. Πλέον αυτό που προβάλλεται ως ο ιδανικός τρόπος ζωής είναι το hustle και το grind. Tα διαδικτυακά και αλγοριθμικά προωθούμενα πρότυπα, συντελούνται από επίδοξους Andrew Tate και εξυπνάκηδες entrepreneurs, που απευθυνόμενοι κυρίως σε άντρες, σου λένε ότι μπορεί τώρα να ψωνίζεις με το market pass αλλά άμα δουλεύεις αρκετά και άμα αδιαφορείς για τον διπλανό σου, τότε μπορείς και εσύ να ανελιχθείς σε αυτήν την κοινωνική σκάλα, συγκεντρώνοντας ένα πλεόνασμα άχρηστων αγαθών που παράγει ο μοντέρνος καπιταλισμός.
Όσο πιο έντονη γίνεται η επίθεση κράτους και κεφαλαίου απέναντι στο άτομο λοιπόν, τόσο πιο επιτακτικός γίνεται ο κοινωνικός έλεγχος από αυτό-οργανωμένα κινήματα και η αυτοδιαχείριση της ζωής γίνεται μονόδρομος. Οι μεγάλες αφηγήσεις τελείωσαν, το ίδιο και οι κυβερνητικές επιλογές και δρόμοι που θα μπορούσαν να δώσουν μία εφήμερη λύση. Είναι ευθύνη μας να αντισταθούμε στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Από τον αγώνα ενάντια στην υποτίμηση της ζωής μέχρι την κοινωνική διαχείριση της ενέργειας και των αγαθών∙ να συναντηθούμε στις συλλογικές διαδικασίες στους χώρους εργασίας και στο πανεπιστήμιο∙ να ξεκινήσουμε συνελεύσεις στις
γειτονιές και στις πλατείες∙ να στελεχώσουμε τα σωματεία βάσης και τους κοινωνικούς μας χώρους. Να αποδείξουμε στην εξουσία ότι δεν υπάρχει ειρήνη, χωρίς δικαιοσύνη. Απέναντι στον εξευτελισμό και την υποτίμηση της ζωής μας, να φτιάξουμε την κοινωνία μας με τους δικούς μας όρους.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 73
ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ
ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
Χειρονομία – Αντιεξουσιαστική Κίνηση
ΧΑΝΙΑ
52 χρόνια πέρασαν απο την ιστορική εξέγερση του Νοέμβρη όπου λαός και νεολάια ξεχύθηκαν στους δρόμους χύνοντας το αίμα τους απέναντι στην αμερικανοκίνητη χούντα. 52 Νοέμβρηδες μετά, ο λαός μας και οι λαοί του κόσμου, μέσα στους δύσκολους αρνητικούς συσχετισμούς, ψηλαφούν τρόπους και δρόμους να αντισταθούν απέναντι στη βαρβαρότητα του συστήματος που υπόσχεται μόνο φτώχεια και πόλεμο. 52 Νοέμβρηδες μετά, τα συνθήματα ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, ΕΞΩ ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΒΑΣΕΙΣ παραμένουν πιο επίκαιρα απο ποτέ.
ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ| ΔΕΥΤΕΡΑ, 18:00, ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΓΟΡΑΣ
- ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΑ ΣΦΑΓΕΙΑ – ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ – ΕΞΩ ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ
- ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ – ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΚΡΑΤΟΣ ΕΝΙΑΙΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ, ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΙΟΡΔΑΝΗ.
- ΗΠΑ – ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΡΩΣΙΑ, ΕΞΩ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ
- ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ
- ΖΩΗ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ-ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ!
- ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΦΟΙΤΗΤΗ!
- ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ, ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ – ΚΑΤΩ ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ ΚΑΙ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ.
- AΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥΣ
ΚΚΕ(μ-λ)
Όλοι/ες 15-16-17/11 στα τριήμερα εορτασμού του Πολυτεχνείου:
- Αθήνα, Κάτω Πολυτεχνείο
- Θεσσαλονίκη, Πολυτεχνείο
- Πάτρα, Παράρτημα
και στις αντιιμπεριαλιστικές – αντιφασιστικές διαδηλώσεις στις 17/11
- Αθήνα, 15:30 Χρ. Λαδά και Σταδίου
- Θεσσαλονίκη, 18:00 Πολυτεχνείο
- Πάτρα, 18:00 Παράρτημα
- Γιάννενα, 18:00 Δόμπολη
- Ξάνθη, 18:00 Προκάτ
- Βόλος, 18:00 Θόλος
- Χανιά, 18:00 Αγορά
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
Πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση της Πρωτοβουλίας Αντίστασης μπροστά στη φετινή επέτειο του Πολυτεχνείου με τίτλο “Ο δρόμος του Νοέμβρη κόντρα στη Βαρβαρότητα”.
Ο κόσμος που μαζεύτηκε στο εργατικό κέντρο παρακολούθησε με ενδιαφέρον το 20λεπτο βίντεο που ανέδειξε με εύστοχο τρόπο πως φτάσαμε στο Νοέμβρη του 1973 και ποιός ήταν ο χαρακτήρας της εξέγερσης. Κόντρα στα χοντρά ψέματα από την πλευρά του συστήματος. Σε αντιπαράθεση με τα αφηγήματα της ρεφορμιστικής αριστεράς που επιχειρεί να ξαναγράψει την Ιστορία και να τη χωρέσει στους σημερινούς πολιτικούς της στόχους. Τα μηνύματα της εξέγερσης συνεχίζουν να εμπνέουν παλιούς και νέους αγωνιστές για τις μάχες του σήμερα!
Στη συνέχεια οι δύο εισηγήσεις από τη μεριά της Πρωτοβουλίας Αντίστασης επικέντρωσαν στη σημερινή περίοδο. Στις συνέπειες που έχει η αντιλαϊκή επίθεση στο κόσμο της δουλειάς, στη προσπάθεια από πλευράς συστήματος να πειθαναγκάσει το λαό να κάτσει σιωπηλός, παρόλο που τα αδιέξοδα καθημερινά μεγαλώνουν. Στους κινδύνους που μεγαλώνουν από την εμπλοκή του τόπου στα σχέδια των ιμπεριαλιστών, σε αντιδιαστολή με την αστική τάξη που αναζητά ρόλους μέσα από την υποτέλεια στους προστάτες της.
Οι εισηγήσεις επίσης αναφέρθηκαν στη τωρινή φάση του κινήματος. Στα προβλήματα και στις καθυστερήσεις, αλλά πάνω από όλα στις δυνατότητες που έχει η πάλη των μαζών και στην προοπτική της. Αυτή είναι και η μοναδική πραγματική διέξοδος από τη σύγχρονή βαρβαρότητα. Αυτόν το δρόμο συνεχίζει να φωτίζει η εξέγερση του Νοέμβρη 52 χρόνια μετά. Αυτό μας διδάσκει ο Παλαιστινιακός λαός από την επίμονη ένοπλη αντίσταση του. Αυτόν το δρόμο να ενισχύσουμε.
Στις συνέχεια η συζήτηση εμπλουτιστικέ με παρεμβάσεις από τους συμμετέχοντες. Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την ανάγκη το κάλεσμα για τη συγκέντρωση της επόμενης Δευτέρας να πάει σε όσο γίνεται περισσότερο κόσμο.
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ!
ΔΕΥΤΕΡΑ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 6ΜΜ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΓΟΡΑΣ
- Με συλλογικούς αγώνες υπερασπίζουμε τις κατακτήσεις μας!
- Με τη πάλη μας κερδίζουμε το οξυγόνο και τη ζωή μας!
- Οι λαοί δεν έχουν ανάγκη απο προστάτες!
- Έξω ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΒΑΣΕΙΣ-ΕΕ από τη χώρα!
- Η πάλη των λαών σε όλο το κόσμο θα γίνει ο εφιάλτης των ιμπεριαλιστών!
- Να παλεψουμε ενάντια στην πολιτική της φτώχειας και του πολέμου!
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΧΑΝΙΩΝ
Πορεία 17 Νοέμβρη,18:00 Δημοτική Αγορά
ΣΤΙΣ ΧΟΥΝΤΕΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ ΚΑΙ INTIFADA
Συνέλευση Κατειλημμένης Πρυτανείας
ΡΕΘΥΜΝΟ
17 Νοέμβρη: Από τότε και για πάντα κάτω η εξουσία
Μα το μόνο κρασί που τους μεθά είναι το αίμα των αθώων.
Μ. Λουντέμης, Το κρασί των δειλών
Η κυρίαρχη αφήγηση αντιμετωπίζει την εξέγερση του Πολυτεχνείου ως μια γιορτή της αστικής δημοκρατίας, ως έναν δρόμο μετάβασης προς τον κοινοβουλευτισμό και τον νεοφιλελευθερισμό, υπονομεύοντας έτσι την εξεγερσιακή δυναμική του Πολυτεχνείου, ώστε να διαστρεβλώσει τα νοήματά του και να τα αφομοιώσει στο πλαίσιο της ιδεολογικής συγκρότησης του αφηγήματος της μεταπολιτευτικής εξουσίας και της εθνικής ενότητας. Οι αφηγήσεις αυτές, που ενώνονται στον άξονα της επιθυμίας για εξουσία, έχουν ως στόχο αφενός τη μείωση του αντικρατικού, αντικαπιταλιστικού και συνολικά αντικαθεστωτικού χαρακτήρα της Εξέγερσης και αφετέρου την αποριζοσπαστικοποίηση και την οπισθοχώρηση των αντιστάσεων των κοινωνικών κινημάτων.
Η καπήλευση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου από τον κόσμο της εξουσίας και η αμφισβήτηση της διαρκούς ανταρσίας που πυροδότησε διαψεύδονται έμπρακτα μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες, τις κινητοποιήσεις, τις συγκρούσεις και τις εξεγέρσεις που μεσολάβησαν αυτούς τους 52 Νοέμβρηδες, κατά τους οποίους το Πολυτεχνείο αποτέλεσε και αποτελεί ζωντανό σημείο αναφοράς. Στην πράξη επίσης καταρρέουν και οι υποσχέσεις της νεοφιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας, που έχει πια απογυμνωθεί από τις πλασματικές προσδοκίες της ευμάρειας, αποκαλύπτοντας για τα καλά τις δομικές αντιφάσεις ενός συστήματος, του οποίου η πρόνοια για τους υπηκόους σταματά τη στιγμή που αυτή έρχεται σε σύγκρουση με τη διαιώνιση της κερδοφορίας και της επικράτησής του. Ο κρατικός μηχανισμός εξαπολύει μια ολομέτωπη και καθολική επίθεση, προσπαθώντας να θωρακιστεί. Στοχεύει σε κάθε πεδίο της ζωής του κοινωνικού σώματος, εποφθαλμιώντας την απόλυτη υποβάθμιση της ζωής μας και τη συνολική καθυπόταξη των καταπιεσμένων, μέσα από τη θανατοπολιτική που υιοθετεί και την προσπάθεια σάρωσης κάθε εστίας αντίστασης της πιο ριζοσπαστικής μερίδας της κοινωνίας, οδηγώντας στη βαρβαρότητα και τη συνθήκη του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και επιφυλάσσοντας για το κοινωνικό σύνολο μόνο εκμετάλλευση, καταστολή, βία και θάνατο.
Το ελληνικό κράτος, έχοντας γίνει ενδοχώρα του κράτους του Ισραήλ, στηρίζει απροκάλυπτα τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη και την εκτέλεση σε ζωντανή μετάδοση δεκάδων χιλιάδων αμάχων, ενώ ταυτόχρονα καταστέλλει κάθε φωνή αντίστασης ενάντια στα σχέδια κερδοφορίας και ανάπτυξης του άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ-Ελλάδα.
Από τη μία η άμεση βία, η καταστολή και η πολιτική του θανάτου, που εκτελείται μέσω της αναβάθμισης του ρόλου της ΕΛ.ΑΣ. ως εξουσιοδοτημένου δήμιου που σφυροκοπάει όλες τις δομές αντίστασης, παρουσιάζει ως εσωτερικούς εχθρούς τους ανθρώπους που αγωνίζονται, βασανίζει, βιάζει, ακόμη και εκτελεί με την υπογραφή του κράτους. Χαρακτηριστική είναι η αποτυχημένη εκκένωση της κατάληψης του Ευαγγελισμού στο Ηράκλειο, συνέχεια των επιθέσεων στους αγωνιζόμενους γιατρούς, στους φοιτητικούς αγώνες, στους γονείς, τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές που διαμαρτύρονται για τη συγχώνευση τμημάτων.
Παράλληλα, η ραγδαία άνοδος που γνωρίζει η συστημική ακροδεξιά σε ευρωπαϊκό επίπεδο και όχι μόνο, την καθιστούν τον επόμενο μεγάλο κίνδυνο που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Η επικράτηση αυτή διαλύει και τις τελευταίες αυταπάτες ότι οι κρατικοί και δικαστικοί θεσμοί θα μπορούσαν να θέσουν πραγματικούς φραγμούς στα φασιστικά μορφώματα που έχουν διεισδύσει σε σχολεία, σχολές, γήπεδα, χώρους εργασίας και γειτονιές, δηλητηριάζοντάς τα, σπέρνοντας μίσος, φόβο και απανθρωπιά και αναπαράγοντας τις σχέσεις εκμετάλλευσης που το κράτος έχει θέσει. Άλλωστε, διαχρονικά ο φασισμός λειτουργεί ως άλλοθι του κράτους, εφαρμόζοντας την πολιτική του και απαλλάσσοντάς το από τη βρώμικη δουλειά, εξασφαλίζοντας την αλώβητη διαιώνισή του και επιβεβαιώνοντας το αφήγημα για ζωές που αξίζουν ή όχι να βιωθούν. Αυτή ακριβώς η αντίληψη είναι που δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την ύπαρξη του πολέμου· είτε ως διαρκής απειλή ενός γενικευμένου πολεμικού ξεσπάσματος που βαραίνει πάνω στους καταπιεσμένους, είτε ως απτή πραγματικότητα, που εκτυλίσσεται στις παρυφές του κόσμου, αποκαλύπτοντας τα έσχατα όρια της βαρβαρότητας μέσα στα συντρίμμια της Γάζας και του Λιβάνου.
Από την άλλη, η εξαθλίωση και η απαξίωση της ζωής των καταπιεσμένων, η ακρίβεια, η κλιμάκωση της εκμετάλλευσης με την κατάργηση του 8ωρου και τη θέσπιση του 13ωρου, η κατάρρευση όλων των δημόσιων δομών (κατάργηση ΚΕΘΕΑ, διάλυση Ε.Σ.Υ.) και του δημόσιου χαρακτήρα της Παιδείας., η τουριστικοποίηση και η υπερκοστολόγηση της αξίας του ενοικίου, η οργανωμένη λεηλασία του περιβάλλοντος οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον κοινωνικό κανιβαλισμό, την αποκτήνωση, τα ρατσιστικά πογκρόμ και τις δολοφονίες εις βάρος των μεταναστών, τις δεκάδες γυναικοκτονίες και τα αναρίθμητα περιστατικά έμφυλης βίας. Πρόκειται για περιστατικά που οπλίζονται, εκτρέφονται και τελικά νομιμοποιούνται από το κράτος και το σαθρό σύστημα της πατριαρχίας και των κοινωνικών ανισοτήτων και αποτελούν επιστέγασμα και απόρροια της πολιτικής του. Αυτής της ίδιας πολιτικής που υπερασπίζεται τα συμφέροντά της και τα συμφέροντα του κεφαλαίου είτε προκαλώντας τον πνιγμό μεταναστών και προσφύγων στη θάλασσα, φυλακίζοντάς τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και βασανίζοντάς τους στα σύνορα είτε μέσω της καταστολής, των ξυλοδαρμών, των βασανιστηρίων και του θανάτου που σπέρνουν οι ένστολοι δολοφόνοι της δημοκρατίας.
Μπροστά στην προσπάθεια τρομοκράτησης και καταστολής οποιασδήποτε αντίδρασης πρέπει να αντισταθούμε, χτίζοντας αναχώματα εξέγερσης και αλληλεγγύης. Με το βλέμμα στραμμένο στις εξεγέρσεις του παρελθόντος, αλλά και του μέλλοντος, αγωνιζόμαστε συλλογικά, χτίζουμε τα Πολυτεχνεία της γενιάς μας. Η οργή των καταπιεσμένων δεν καταστέλλεται ούτε φιμώνεται. Για μας, το Πολυτεχνείο αποτελεί πηγαία αντικρατική μορφή εξέγερσης και αφήνει ταυτόχρονα πολιτική παρακαταθήκη για τους μελλοντικούς μας αγώνες.
ΑΠ’ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΟΥ ΄73 ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ. ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΖΩΝΤΑΝΗ
*ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΔΕΥΤΕΡΑ 17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ, 18:00, ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ*
Αντιφασιστική Δράση Ρεθύμνου
ΕΣΕ Ρεθύμνου
ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΡΕΘΥΜΝΟΥ!
ΑΥΡΙΟ 17/11, ΣΤΙΣ 18.00, ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΡΕΘΥΜΝΟΥ
ΗΡΑΚΛΕΙΟ
Συγκέντρωση/Πορεία 17/11-ώρα 18:00 | Πλ.Ελευθερίας
Φέτος συμπληρώνονται 52 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και το πνεύμα της εξέγερσης παραμένει σε πείσμα των καιρών ζωντανό και επίκαιρο.
Ζούμε σε μια μεταβατική περίοδο αυταρχοποίησης όπου τα κράτη έχουν πάψει να επικαλούνται την δημοκρατικότητα και να περνάνε σε μια πιο ολοκληρωτική τους εκδοχή. Μέρα με την μέρα φανερώνεται πίσω από Κράτος και Κεφάλαιο ο αυταρχικός και αντικοινωνικός τους χαρακτήρας και μαζί με αυτόν και η κόλαση που καταπίνει τους λαούς της γης. Το ελληνικό κράτος και οι πολιτικές που ασκούνται αποτυπώνουν τη βάρβαρη πραγματικότητα που ζει ο πλανήτης. Η φτωχοποίηση της κοινωνίας, οι συνεχόμενες ανατιμήσεις στα είδη πρώτης ανάγκης, η εξαθλίωση του λαού, τα απανωτά σκάνδαλα και η ξεδιάντροπη συγκάλυψη τους, η επίθεση στα εργατικά δικαιώματα, στην απεργία και στο 8ωρο, η υποβάθμιση της υγείας και της παιδείας, η καταστολή, οι βασανισμοί, τα αναίτια αναβαθμισμένα κατηγορητήρια και οι εξοντωτικές ποινές, οι κρατικές δολοφονίες ντόπιων, μεταναστών και Ρομ, σε στεριά και θάλασσα είναι ένα μικρό μέρος αυτής της βαρβαρότητας. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι φανερά πλέον απονομιμοποιημένη από τον λαό, και έτσι ο μόνος τρόπος που μπορεί να παραμείνει στην εξουσία είναι με την κρατική τρομοκρατία. Βρισκόμενη διαρκώς σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης την οποία διακηρύττει καθημερινά μέσα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, επιτίθεται με κάθε μέσο σε οτιδήποτε προσπαθήσει να σταθεί με αξιοπρέπεια απέναντι της.
Σε τοπικό επίπεδο η πρόσφατη “επίθεση” με αυγά -και η καθολική αποδοχή της- στον φασίστα βουλευτή και άμεσα εμπλεκόμενο με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, Μάκη Βορίδη φανερώνουν την συνολικότερη κοινωνική απονομιμοποίηση της τωρινής κυβέρνησης. Οι επιχειρήσεις που ακολούθησαν στην Κατάληψη Ευαγγελισμού και σε άλλα 2 σπίτια με συλλήψεις, βασανισμούς και προσαγωγές μας επιβεβαιώνει ότι το κράτος απέναντι στην προσπάθεια της κοινωνίας να αγωνιστεί και να απαντήσει στην επίθεση που δέχεται, θα απαντά με καταστολή, βία και δικαστήρια. Αυτό είναι αλληλένδετο με τη συνεχιζόμενη επίθεση σε πανελλαδικό επίπεδο που δέχονται μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικοί και γονείς, στις διεκδικήσεις τους. Πειθαρχικά και απολύσεις σε εκπαιδευτικούς, εισβολή στο κατελειμμένο ΕΜΠ και συλλήψεις φοιτητών, επίθεση σε μαθητές και γονείς έξω από την ΔΙΠΕ Α’ Αθήνας, σύλληψη και κράτηση ενός μαθητή 13 χρονών και εξωφρενική καταδίκη (14 μήνες χωρίς αναστολή) του αναρχικού φοιτητή Ζ.Μ για ένα σύνθημα με σπρέι αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Αυτά είναι τα γεγονότα των τελευταίων 2 μηνών που δείχνουν το μίσος και την κατασταλτική μανία του κράτους απέναντι σε κάθε τι ζωντανό, στην αγωνιζόμενη νέα γενιά και τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα των σχολείων και των πανεπιστημίων.
Την ίδια στιγμή στο ίδιο μήκος κύματος, βλέπουμε την ίδια επίθεση στα εργατικά δικαιώματα καθώς και την υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και τον αποκλεισμό μεγάλου μέρους της κοινωνίας από αυτή. Η παρανομοποίηση των απεργιών, η προσπάθεια εξάντλησης της εργατικής τάξης με τα 13ωρα και οι βίαιες επιθέσεις που δέχονται οι εργαζόμενες σε κινητοποιήσεις, μας φανερώνουν τις βλέψεις του κράτους και του κεφαλαίου για το πώς θέλουν να είναι η καθημερινότητα της κοινωνίας. Κοινωνική αποξένωση, εξαναγκασμός και εργασιακή επισφάλεια. Αυτό το μέλλον σχεδιάζουν για εμάς το κράτος και τα αφεντικά.
Σε διεθνές επίπεδο, το ελληνικό κράτος, εδώ και 2 χρόνια έχει συντελέσει με κάθε τρόπο στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Η εθελοδουλία του που δείχνει στις πολιτικές των ΗΠΑ και του Ισραήλ το έχει κάνει τον καλύτερο τους σύμμαχο σε μια ιστορική συγκυρία όπου και οι ίδιες οι μεγάλες δυνάμεις του ΝΑΤΟ – πλην των ΗΠΑ- προσπάθησαν να διαχωριστούν έστω και επιφανειακά, μπροστά στο μεγαλύτερο έγκλημα του 21 αιώνα.
Μισό αιώνα μετά, η εξέργεση του Πολυτεχνείου συνεχίζει να φωτίζει τον δρόμο στους σημερινούς αγώνες, με τα νοήματα και περιεχόμενα της να φαντάζουν πιο επίκαιρα από ποτέ. Αποτελεί ένα σημείο αναφοράς για τους σημερινούς ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες και ένα διαχρονικό σύμβολο αντίστασης. Απέναντι στη ολομέτωπη επίθεση που δέχεται η κοινωνική βάση και ο λαός, μπροστά σε έναν κόσμο που φλαίγεται και ματώνει από την παγκόσμια κυριαρχία, μπροστά στην φαινομενική παντοδυναμία Κράτους και Κεφαλαίου, είναι η ευθύνη του κόσμου του αγώνα να πίασει το αγωνιστικό νήμα απο τότε και να συνεχίσει τον αγώνα, απέναντι στον εχθρό, που παραμένει ο ίδιος. Με πείσμα, τόλμη και αποφασιστικότητα, ήρθε η ώρα να οργανώσουμε την αντεπίθεση μας.
ΑΠΟ ΤΟ ’73 ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΟΙ ΕΞΕΡΓΕΣΕΙΣ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ
ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΣ ΚΑΙ ΜΑΧΗΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ
Κατάληψη Ευαγγελισμού – Θεοτοκοπούλου 18
evagelismos.squat@espiv.net | evagelismos.squat.gr
Πλατεία Ελευθερίας 18:00
ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΜΗ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ – ΚΟΝΤΡΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΛΕΜΟΥ, ΦΤΩΧΕΙΑΣ, ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ, ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΜΗΣ
2025: Επίθεση…
• Οι μεγάλες δυνάμεις, με πρώτες τις ΗΠΑ, προετοιμάζονται για το επόμενο μεγάλο παγκόσμιο σφαγείο, στρατιωτικοποιώντας τις οικονομίες και ανασύροντας την πιο μαύρη αντιδραστική προπαγάνδα αποσυγκρότησης και αποπροσανατολισμού των λαών. Για να προετοιμαστούν οι λαοί να χύσουν ποτάμια το αίμα τους για τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών.
• Ο εργαζόμενος λαός και η εργατική τάξη βιώνουν επίθεση χωρίς προηγούμενο, στο σύνολο των δικαιωμάτων τους: στοv μισθό, στο ωράριο, στις εργασιακές σχέσεις, στην ασφάλιση-περίθαλψη, στην εκπαίδευση.
• Η νεολαία συμπιέζεται σε ένα μέλλον με μοναδική προοπτική τον τρόμο.
• Οι λαοί αντιμετωπίζουν μια μεγάλη επίθεση στις ελευθερίες, στα πολιτικά και συνδικαλιστικά τους δικαιώματα. Το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός φασιστικοποιούνται για να καταστείλουν κάθε ενδεχόμενο ανάπτυξης των λαϊκών αντιστάσεων. Εργαζόμενοι απολύονται γιατί αγωνίζονται, διαδηλωτές συλλαμβάνονται γιατί κρατούν παλαιστινιακή σημαία και τα ΜΑΤ μπαίνουν στο Πολυτεχνείο συλλαμβάνοντας τους καταληψίες φοιτητές!
Αυτή είναι η δημοκρατία τους!
…και παρακμή του συστήματος
Όλα αυτά σε ένα φόντο απόλυτης παρακμής του συστήματος. Αστοί πολιτικοί παράγοντες που θυμίζουν βρικόλακες και κάνουν δηλώσεις σαν να βρίσκονται στα σκοτεινά βάθη του μεσαίωνα… Που συνωστίζονται στη δεξιά μεριά της πολιτικής τραμπάλας, μαλώνοντας ποιος είναι πιο αντιδραστικός. Είναι με τον «αυταρχικό» ή με τον «δημοκρατικό» καπιταλισμό; Είναι εναντίον ή καμώνονται ότι είναι υπέρ των Παλαιστινίων (αλλά πάντως ενάντια στην Παλαιστινιακή Αντίσταση); Όλοι τους ορκίζονται στο μονόδρομο του «ρεαλισμού» της φρίκης.
Η ιστορία κινείται!
Με κόπο και δάκρυ, αλλά κινείται!
Καμία διέξοδο δεν έχει να δώσει η μια ή η άλλη εκδοχή αστικών λύσεων. Καμία διέξοδο δεν έχει να δώσει ο «ρεαλισμός» της υποταγής, αλλά και όσοι μας λένε ότι η λύση είναι στις κάλπες ή στις προτάσεις νόμου στη Βουλή. Έτσι κι αλλιώς, όλοι αυτοί είναι οι ίδιοι που το 1973 ήταν εχθρικοί στην εξέγερση (από τη Δεξιά και το ΠΑΣΟΚ, μέχρι το ΚΚΕ και το τότε ΚΚΕεσωτερικού) και παραμένουν -ο καθένας με τον τρόπο του- είτε εχθρικοί στον λαό είτε εχθρικοί και φοβικοί στην ανάπτυξη της πάλης του.
Εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν. Όπως δεν υπήρξαν το ’73. Απέναντι στον πρωτοφανή ιστορικό αναχρονισμό, μόνη πραγματική διέξοδος είναι η λαϊκή οργάνωση και η συγκρότηση των λαϊκών αγώνων έξω και ενάντια στον κόσμο της καπιταλιστικής ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας.
Οι λαοί που ξεχύνονται στους δρόμους -από το Περού μέχρι τη Γαλλία, και από τις Φιλιππίνες μέχρι τις ΗΠΑ- αναζητούν τον δρόμο τους. Μαζί τους κι ο δικός μας λαός, που ξεσηκώνεται ενάντια στην πολιτική που δολοφονεί τον ίδιο και τα παιδιά του, ενάντια στην πολιτική που έχει μετατρέψει τη χώρα σε ορμητήριο θανάτου των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και συμμαχεί με τους σιωνιστές-φασίστες του Ισραήλ. Σε αυτήν την αναζήτηση θα αναμετρηθούν ξανά και ξανά με τις δυνάμεις της αντίδρασης και της οπισθοδρόμησης, με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό. Και θα συναντηθούν ξανά με τις ιδέες της επανάστασης και του σοσιαλισμού, της οικοδόμησης μιας κοινωνίας ελεύθερης από εκμετάλλευση και καταπίεση.
ΚΚΕ(μ-λ)
ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
Συγκέντρωση για το Πολυτεχνείο θα πραγματοποιηθεί στη κεντρική πλατεία, στις 18:00
ΒΟΛΟΣ
ΟΛΟΙ/ΕΣ ΔΕΥΤΕΡΑ 18:00 ΣΤΟ ΘΟΛΟ.
ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ
17 Νοέμβρη 1973
Η μνήμη της εξέγερσης παραμένει ζωντανή, 52 χρόνια μετά, όσο αυτή αποτελεί συνέχεια των αγώνων όσων τότε, στο παρελθόν, σήμερα και αύριο αντιστέκονται
Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπήρξε μεθοδευμένη «φιλελευθεροποίηση» των κρατών, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη συγκρότηση ισχυρών κινημάτων, τα οποία αποδυναμώθηκαν βίαια λόγω του βαθύ αντικομμουνισμού, που συχνά εξελισσόταν σε γενικό φόβο απέναντι σε κάθε μορφή ριζοσπαστικής αμφισβήτησης. Η προσπάθεια για εδραίωση των «σταθερών δημοκρατιών» στο δυτικό κόσμο, μέσω πραξικοπημάτων και πολέμων, δημιούργησε τεράστια αντιπολεμικά κινήματα νέων που στιγμάτισαν την περίοδο. Οι δεκαετίες του 1960-1970 σημαδεύτηκαν από τον ιμπεριαλιστικό ρόλο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, ο οποίος εκδηλώθηκε τόσο σε παγκόσμια κλίμακα όσο και εντός της Ελλάδας. Παγκοσμίως, οι ΗΠΑ ακολούθησαν αλλά και υπαγόρευσαν μια στρατηγική αντίκομμουνιστικών επεμβάσεων και προπαγανδιστικών μεθοδεύσεων, υποστηρίζοντας πραξικοπήματα και αυταρχικά καθεστώτα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της πρακτικής αποτελούν το πραξικόπημα στο Κονγκό (1960), ο πόλεμος του Βιετνάμ, το πραξικόπημα στη Χιλή (1973) και η συνεχιζόμενη εμπλοκή σε πολέμους. Στην Ελλάδα, εγκαθιδρύθηκε η χούντα των συνταγματαρχών το 1967, σε αγαστή συνεργασία του καθεστωτικού ελληνικού στρατού, της ΕΡΕ (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωσις), και της αμερικανικής πολεμικής μηχανής (μέσω της CIA) με κεντρικό πρόσωπο του ακροδεξιού πραξικοπήματος τον δωσίλογο και ταγματασφαλίτη Γ. Παπαδόπουλο.
Το Απριλιανό καθεστώς μέσω διώξεων, βασανισμών, εξορίσεων και δολοφονιών πυροδότησε την ανάγκη αντίστασης και οργάνωσης ενός μαζικού αντιδικτατορικού αγώνα. Η κατάληψη της Νομικής σχολής, τον Φεβρουάριο του 1973, δεν ήταν ένα μεμονωμένο ή τυχαίο περιστατικό, αλλά το αποτέλεσμα της γενικότερης δυσαρέσκειας κατά της δικτατορίας που έλαβε μαζικά χαρακτηριστικά ανάμεσα στην ελληνική κοινωνία και την οργάνωση των κινημάτων. Η κορύφωση αυτής της πορείας σημαδεύτηκε με την κατάληψη και την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβριο του 1973. Η πτώση της χούντας επήλθε 8 μήνες μετά την εξέγερση, η οποία τερματίστηκε με τον πλέον “δημοκρατικό” τρόπο, δηλαδή με δεκάδες νεκρούς-ες καθώς και εκατοντάδες ξυλοδαρμούς και βασανισμούς από στρατό και αστυνομία. Αν και η δράση των φοιτητών/ριων στον ευρύτερο αντιδικτατορικό αγώνα ήταν καθοριστική, καθ’ ότι αποτέλεσαν το δομικό έδαφος των προαναφερθέντων καταλήψεων – αγώνες από οικοδόμους, λιμενεργάτες, εμποροϋπαλλήλους και οδηγούς τρόλεϊ, υπήρξαν εξίσου σημαντικοί. Η εξέγερση του Νοέμβρη του ’73, αποτέλεσε την πιο μαζική αμφισβήτηση της επίπλαστης κοινωνικής ειρήνης της εποχής. Μιας εποχής που χαρακτηρίζεται τόσο από τεχνικές κρίσεις, αποικιοκρατικά καθεστώτα και ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, όσο και από την άνθιση και γιγάντωση ευρύτερων κοινωνικών και ταξικών αγώνων παγκοσμίως.
Ο αγώνας για ελευθερία και ανεξαρτησία, δεν είναι σήμερα πουθενά πιο ζωντανός απ’ ότι στην ηρωική παλαιστινιακή αντίσταση ενάντια στο ζυγό του γενοκτονικού Ισραήλ. Του κράτους που ως βασικός εκπρόσωπος του δυτικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή εφαρμόζει εδώ και δεκαετίες τις πιο απεχθείς πολιτικές αποικιοκρατίας και απαρτχάιντ. Πρόκειται για συστηματικές πρακτικές, στη διάρκεια των οποίων ο αποικιοκρατούμενος λαός όχι μόνο βασανίζεται και θανατώνεται, αλλά υποτιμάται τόσο βαθιά που στο τέλος του αποστερείται η ίδια η ανθρώπινη ιδιότητα. Τη σιωνιστική αυτή πολιτική ενισχύουν οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, με πρόφαση την ενίσχυση της άμυνας του Ισραήλ απέναντι στην παλαιστινιακή αντίσταση. Ήδη από την εποχή της χούντας, το ελληνικό κράτος διατηρεί στενές στρατηγικές και -προσφάτως- ενεργειακές σχέσεις με το Ισραήλ. Εξόφθαλμο παράδειγμα αποτελεί η συνεργασία ελληνικών ΑΕΙ με την πολεμική βιομηχανία του Ισραήλ, που γενοκτονεί τον Παλαιστινιακό λαό.
Η Ελλάδα, σε αντάλλαγμα για τη στρατηγική στήριξη της στις δυτικές πολιτικές, προωθεί οικονομικά συμφέροντα κυρίως στον τομέα της ενέργειας (LNG). Στο πλαίσιο αυτό και σε πλήρη ευθυγράμμιση με τα συμφέροντα του ιμπεριαλιστικού άξονα ΗΠΑ/ΝΑΤΟ/ΕΕ, η χώρα έχει εμπλακεί στον Ρώσο-ουκρανικό πόλεμο, υποστηρίζοντας κυρώσεις κατά της Ρωσίας και παρέχοντας στρατιωτικό εξοπλισμό στην Ουκρανία. Ταυτόχρονα, η πολιτική που ακολουθείται είναι αυτή της υποτίμησης και εμπορευματοποίησης κάθε αγαθού (υγεία, παιδεία, ενέργεια, τροφή, νερό, στέγαση) προς την άντληση μέγιστου κέρδους, καθώς και της δημιουργίας ενός αφηγήματος εσωτερικού εχθρού, με το οποίο επιχειρείται η καταστολή και η εξαφάνιση των κοινωνικών αντιστάσεων και κινημάτων.
Όσοι και όσες τολμήσουν να αμφισβητήσουν την κυρίαρχη συστημική συνθήκη έρχονται αντιμέτωποι/ες τόσο με το μονοπώλιο της κρατικής βίας και της ακραίας καταστολής, όσο και με ακραία μέτρα εγκλεισμού μέσω της επιστράτευσης του 187Α. Αναίτιες συλλήψεις, προφυλακίσεις, βασανισμοί και δολοφονίες διαπράττονται καθημερινά από τα εκτελεστικά όργανα του αστικού κράτους, ενώ η δικαιοσύνη του μεριμνά για την απρόκλητα επιεική μεταχείριση των υπαίτιων. Ειδικότερα, στην πόλη του Βόλου, οι θεσμοί της δικαιοσύνης έχουν ξεδιάντροπα και επανειλημμένα επιδείξει την αυθαίρετη φύση τους, καθώς οι βασανιστές – δολοφόνοι της υπόθεσης του Βασίλειου Μάγγου δεν έχουν ακόμα καταδικαστεί. Πέντε χρόνια μετά τον βασανισμό και τον θάνατό του η απόδοση δικαιοσύνης εκκρεμεί.
Παρά τους κατασταλτικούς μηχανισμούς που έχει αναπτύξει το κράτος για να καταπνίξει κάθε φωνή αντίστασης, ο Νοέμβρης θα ζει και θα είναι πάντα στις καρδιές όσων ακόμα μάχονται και υπερασπίζονται τα συμφέροντα της τάξης μας. Γνωρίζουμε καλά πως εντός του καπιταλιστικού συστήματος δεν υπάρχουν λύσεις παρά μόνο αδιέξοδα. Η αστική δημοκρατία και η δικτατορία είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού. Γι’ αυτό η εξεγερσιακή προοπτική είναι η απάντηση που οφείλει να δώσει το σύγχρονο κίνημα. Προτάσσουμε την ταξική ανασυγκρότηση και τον συνεχή αγώνα απέναντι σε κάθε απόπειρα ισοπέδωσης του βασικού δικαιώματός μας στην ελευθερία. Η αντίσταση ενάντια στην εκμετάλλευση στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές, στις σχολές και σε κάθε ανοιχτό πεδίο καθίσταται επιτακτική.
Να περιφρουρήσουμε θεωρητικά και πρακτικά τα προτάγματά μας εκεί που γεννιέται και μετουσιώνεται η ανάγκη για ελευθερία · Στους δρόμους.
ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΑΝΑΧΩΜΑ ΣΤΑ ΠΟΛΕΜΟΚΑΠΗΛΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ
ΟΙ ΧΟΥΝΤΕΣ ΠΕΦΤΟΥΝ ΜΕ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ
Πρωτοβουλία για την 17 Νοέμβρη
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ γιατί η Εξέγερση είναι κοινωνική ανάγκη.
Η νεολαία και ο αγωνιζόμενος λαός τιμά την επαναστατική δράση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου 1973 που οδήγησε στην πτώση της αμερικανοκίνητης στρατιωτικής χούντας το 1974 με αγώνες ενάντια στη φιλο-ιμπεριαλιστική κυβέρνηση της ΝΔ.
Πενήντα δύο χρόνια μετά όλα τα επίδικα του Πολυτεχνείου είναι εδώ και το αίτημα για ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ πιο επίκαιρο από ποτέ.
Το ελληνικό κράτος με εκφραστή του την πιο σάπια κυβέρνηση των σκανδάλων που έχει υπάρξει ποτέ από την μεταπολίτευση και μετά, επέλεξε να καταδικάσει τον μαχόμενο φοιτητή της ΑΣΟΕΕ, Ζ.Μ., σε 14 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή για graffiti στον χώρο του ΕΜΠ με θέμα την παύση κάθε συνεργασίας του Πανεπιστημίου με την Ισραηλινή εταιρεία Intracom Defense.
Αυτή η καταδίκη δεν έρχεται τυχαία αλλά αποτελεί επίθεση ενάντια στο μαχόμενο φοιτητικό κίνημα και το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, όταν μόλις λίγο καιρό πριν η κυβέρνηση έχει συστήσει πειθαρχικά συμβούλια εντός των σχολών και έχει περάσει σε πειθαρχική δίωξη φοιτητές του ΕΚΠΑ. Τα ΜΑΤ με εντολή του αρχιφασίστα κοσμήτορα Τσανάκα εκκένωσαν την φοιτητική κατάληψη του ιστορικού χώρου του κάτω Πολυτεχνείου που έκαναν με απόφαση της γενικής συνέλευσης του φοιτητικού συλλόγου. Τανκς δεν εισέβαλαν ακόμα αλλά τα σιδερόφρακτα ΜΑΤ κάνουν ντου με το φως της ημέρας.
Η υπόθεση του graffiti είναι πλημμέλημα αλλά λόγω του πολιτικού της χαρακτήρα, ο φοιτητής καταδικάστηκε σε 14 μήνες και μάλιστα χωρίς αναστολή. Είναι η πρώτη υπόθεση για πολιτική δράση που διώκεται ποινικά σε πανεπιστημιακό χώρο με τον ίδιο τον κοσμήτορα Τσανάκα να έρχεται στο δικαστήριο και να καταδίδει φοιτητή. Την προηγούμενη εβδομάδα μαθητής γυμνασίου καταδιώχθηκε με drone στην γειτονιά του καθώς πήγαινε στο κατειλημμένο σχολείο του! Τεχνικές της ΕΛ.ΑΣ. που θυμίζουν την σιωνιστική κατοχή στην Γάζα, καθώς η ίδια η ελληνική αστυνομία εκπαιδεύεται τόσα χρόνια με τις Σιωνιστικές τεχνικές καταστολής.
Τα σχέδια για την διαγραφή 200.000 φοιτητών ταυτόχρονα με την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, τις συγχωνεύσεις σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα παράλληλα με τα κυβερνητικά κρατικά εγκλήματα των Τεμπών, της Πύλου, των σκανδάλων των υποκλοπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ που βγάζει στα κάγκελα και τον αγροτικό πληθυσμό που καταστρέφεται, την εργατική τάξη που υποφέρει από την ανεργία, την ακρίβεια, τη διαρκή πτώχευση των κοινωνικών υπηρεσιών (πρόσφατα τα ΕΛΤΑ).
Οι χουντικές τροπολογίες σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα για την ίδρυση πειθαρχικών συμβουλίων σε χώρους εργασίας και πανεπιστημίων, το βενιζελικό ιδιώνυμο και η φασιστική ρητορική του κράτους με εκφραστή την κυβέρνηση έρχεται να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του κεφαλαίου για τον αφανισμό και ιδιωτικοποίηση κάθε δημοσίου αγαθού όπως είναι η παιδεία και η υγεία. Έρχονται να ενισχύσουν την καταστολή του εσωτερικού εχθρού που είναι το μαχόμενο εργατικό κίνημα, το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα ενάντια στο ΝΑΤΟ και την συνένοχη αστική τάξη που δολοφονούν στην Παλαιστίνη και στον υπόλοιπο τρίτο κόσμο και ενάντια σε οποιονδήποτε αντιστέκεται.
Το Πολυτεχνείο και η πτώση της Χούντας μας δίδαξε ότι η ατιμωρησία των εγκλημάτων του αστικού κράτους μπορούν να υπερνικηθούν μόνο με τους αγώνες της μαχόμενης εργατικής τάξης και νεολαίας που παραμένει η εκρηκτική ύλη ενάντια στη συστηματική καταπίεση, της έλλειψη προοπτικών και ονείρων όπως έγινε και στην εξέγερση του 2008 με τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.
Με αγώνες έφτασε να εκδικάζεται στις 20/11/2025 η υπόθεση του ξυλοδαρμού και βασανισμού του Βασίλη Μάγγου, πέντε χρόνια μετά τη μεγάλη κινητοποίηση κατά της καύσης σκουπιδιών από την ΑΓΕΤ LAFARGE στο Βόλο. Έξι αστυνομικοί κατηγορούνται για βασανιστήρια στο κακουργιοδικείο Καρδίτσας, σε μία δίκη `που το δίκιο για μια ακόμη φορά θα κριθεί με όρους δρόμου και αγώνα, με όρους κοινωνικής εμπλοκής. Σε μια δίκη που δε θα καθορίσει μόνο την τιμωρία ή όχι για μια ακόμη κρατική δολοφονία, αλλά θα καθορίσει τους όρους αναμέτρησης του μαχόμενου λαού με το μαύρο μηχανισμό του επιχειρηματικού κράτους.
Το νήμα που συνδέει την εξέγερση του Πολυτεχνείου με το σήμερα, δεν είναι οι επετειακές αναφορές και οι μουσειακές αναπολήσεις, αλλά οι πραγματικοί αγώνες, που δίνονται σήμερα ενάντια στη χούντα των πολυεθνικών και τους πραίτορές τους. Σε αυτό το πλαίσιο η μνήμη του Πολυτεχνείου συναντά εκείνη του Βασίλη Μάγγου σε μια ιστορική υπόσχεση πως τα όνειρά και οι επιθυμίες μας θα εκδικηθούν, στο τώρα, στο σήμερα, για όλα και όλους.
Το Πολυτεχνείο είναι ο φάρος της λευτεριάς για το μαχόμενο λαό!
Να ανατραπεί η μισητή κυβέρνηση της ΝΔ γιατί μόνο λαός μπορεί να σώσει το λαό!
Τέμπη, Πύλος, Μάγγος, Παλαιστίνη, δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη!
Διαδήλωση: 17 Νοέμβρη, 18.00, Θόλος-Βόλος.
Δικαστήρια Καρδίτσας 20 Νοέμβρη στις 09.00, αναχώρηση από Δημαρχείο Βόλου (πρώην ΕΟΤ) 06.45
14/11/2025
ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ ΒΟΛΟΥ
Όταν η “δημοκρατία των επενδυτών δολοφονεί με τους βασανιστές της Χούντας η μόνη απάντηση είναι η Εξέγερση!
52 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου να πολεμήσουμε την καπιταλιστική βαρβαρότητα σε κάθε πεδίο, σε κάθε χώρο, κάθε στιγμή.
Δευτέρα 17 Νοέμβρη 18:00 στο Θόλο.
Λέσχη Εργαζομένων και Νεολαίας Βόλου
Κάλεσμα του ΚΚΕ(μ-λ) στην διαδήλωση της 17 Νοέμβρη
Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί την νεολαία και το λαό να συμμετέχουν μαζικά στην φετινή αντιφασιστική-αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση της 52ης επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.
Όλοι και όλες στην διαδήλωση, την Δευτέρα 17 Νοέμβρη, ώρα 18:00, από το Θόλο!
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ | Όλοι/ες στον τριήμερο εορτασμό του Πολυτεχνείου και στις διαδηλώσεις της Δευτέρας!
ΚΕΡΚΥΡΑ
52 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου•
52 χρονια πέρασαν και όμως τίποτα δεν έχει αλλάξει: φτώχεια, πόλεμος, καταστολή. Τα βασικά όπλα του κράτους για την πλήρη εξαθλίωση των ζωών μας και λόγοι για να αντεπιτεθούμε σε αυτό και σε κάθε εξουσία. Θα βρισκόμαστε πάντα εκεί που καίει η φλόγα της εξέγερσης, μαζί με αυτούς που χάθηκαν στην φλόγα της, έτσι και μεις θα κρατήσουμε ζωντανή την μνήμη τους μέσα απο τους αγώνες μας για λευτεριά.
Κάλεσμα σε Συγκέντρωση- Πορεία στην Νομαρχία
Δευτέρα 17/11 στις 18:00
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ
ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ
ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ ΤΙΜΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ
αναρχικοί / ες
ΜΥΤΙΛΗΝΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΡΑΤΙΚΟ/ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΟΧΕΤΟ
Η χούντα του 73 δεν ήρθε εξ ουρανού. Προκύπτει σαν το αποκορύφωμα των σχέσεων Ελληνικού κράτους και Αμερικής και των διαπλεκόμενων συμφερόντων. Μία σχέση που ούτε ξεκινά ούτε τελειώνει εκεί, όπως και η επιβολή κράτους και κεφαλαίου μέσω ακραίας καταστολής. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου δείχνει ωστόσο ότι σε μια περίοδο πλήρους ελέγχου και στρατιωτικοποίησης δύνανται να υπάρξουν ισχυρές αντιστάσεις.
52 χρόνια μετά η αστική δημοκρατία, συνεχίζει να επιβάλει ένα καθεστώς αυταρχικοποίησης. Τα συνθήματα «ψωμί- παιδία- ελευθερία», «έξω το ΝΑΤO» , «κάτω η εξουσία» είναι ακόμη επίκαιρα. Η δεδομένη ακρίβεια καθιστά βασικά αγαθά όπως το ψωμί και το λάδι όλο και πιο δυσπρόσιτα στην κοινωνική βάση, και ενώ οι σχέσεις εκμετάλλευσης/ καταπίεσης εντείνονται, τόσο εμείς ασφυκτιούμε κλεισμένα στα σπίτια μας.
Ενώ τα σύνορα ολοένα ανοίγουν για εμπορεύματα κάθε είδους για τα δικά τους κέρδη από την άλλη κλείνουν επιλεκτικά φτιάχνοντας βάστριες και κυνηγώντας τον παππού που πάει λάδι στα εγγόνια του.
Το κράτος και το κεφάλαιο συνεργάζονται άρρηκτα, διαμορφώνοντας ένα καθεστώς εξαίρεσης και αποκλεισμού της κοινωνικής βάσης. Ταυτόχρονα, βλέπουμε το ελληνικό κράτος να παραμένει πιστός σύμμαχος των ΗΠΑ, στηρίζοντας το γενοκτόνου κράτους του Ισραήλ με ενισχυμένες βάσεις του ΝΑΤΟ και μεσολάβηση στο θανατηφόρο εμπόριο οπλικών συστημάτων.
Μιλώντας για τη Χούντα φέρνουμε σήμερα στο νου τις κρατικές δολοφονίες, τις φυλακίσεις αγωνιστών, την άνοδο του φασισμού, τους μπάτσους στα πανεπιστήμια, την επιλεκτική δικαιοσύνη, την εκκένωση των καταλήψεων και των εστιών αγώνα, το κλείσιμο νοσοκομείων, τις συνεχείς ιδιωτικοποιήσεις παντού, τα αντεργατικά νομοσχέδια, τις 13 ώρες εργασίας και τον διαρκή έλεγχο πάνω στη ζωή μας.
Μέσα στο στρατιωτικοποιημένο και εντεινόμενο καθεστώς καταστολής, δημιουργούμε αλυσίδες αντίστασης και ανάσες ελευθερίας. Καταλήψεις, συλλογικότητες, ατομικότητες, σωματεία βάσης επιλέγουν έναν δρόμο αντίθετο στην ηττοπάθεια, τη σιωπή και το συμβιβασμό που επικρατεί. Προτάσσουμε την αυτοοργάνωση και τις συλλογικές απαντήσεις στις επιθέσεις που εξαπολύει το κράτος.
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΓΙΟΡΤΗ, ΗΤΑΝΕ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ ΤΑΞΙΚΗ
ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΔΕ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΜΟΥΣΕΙΑ, ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Τύρβη
Κατάληψη στο Μπίνειο
ΛΑΡΙΣΑ
Τον Νοέμβρη του 1973, πραγματοποιήθηκε ίσως η σημαντικότερη εξέγερση της νεότερης μεταπολιτευτικής ιστορίας της χώρας. Πριν από 52 χρόνια η κοινωνία βγήκε από το καθεστώς δικτατορίας μέσα από τον αγώνα για μία ζωή με αξιοπρέπεια και ελευθερία. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν το έναυσμα για την αρχή των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, για το χτήσιμο των φοιτητικών κινημάτων, για τη ριζοσπαστικοποίηση και την οργάνωση των από τα κάτω. Ένα έναυσμα που έμελλε να χαράξει το δρόμο μέχρι και την εξέγερση το Δεκέμβρη του 2008.
Σήμερα και μισό αιώνα μετά φαίνεται να μην έχει αλλάξει τίποτα από την εποχή πριν από εκείνη την ημέρα. Σήμερα, το καθεστώς τρομοκρατίας και φόβου από το κράτος και την εξουσία παίζει καθημερινά πρωταγωνιστικό ρόλο στις ζωές των πληβείων. Η προσπάθεια τους να στραγγίσουν οποιοδήποτε ίχνος ελευθερίας να καταστείλουν τις ανυσηχίες του λαού και να υποβαθμίσουν στο μέγιστο την αξία της ζωής έχει γιγαντωθεί με τις απάνθρωπες πολιτικές σε όλα τα πεδία. Η τοποθέτηση της αστυνομίας μέσα στα πανεπιστήμια και η ποινικοποίηση των ελεύθερων χώρων στο εσωτερικό τους, η συνεχής στοχοποίηση φοιτητών, -τριών λόγω των ιδεών τους, η απαξίωση του ΕΣΥ, το ξεπούλημα δημόσιων αγαθών στους μεγαλοεπιχειρηματίες φίλους τους, η θέσπιση της 13ωρης εργασίας είναι λίγα από τα δεινά που μας προσφέρουν απλόχερα.
Ζούμε στην εποχή όπου καθηγητές διώκονται με πειθαρχικά γιατί τολμούν να φέρουν στο φως και να ξεδιπλώσουν ανοιχτά και δημόσια το σαθρό εκπαιδευτικό σύστημα που κράτος και κεφάλαιο έχουν χτίσει, γιατροί τιμωρούνται στη προσπάθεια τους να γνωστοποιηθεί η καταστροφη του δημόσιου συστήματος υγείας, φοιτητής καταδικάζεται σε φυλάκιση 14 μηνών επειδή έγραψε ένα σύνθημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη στο τοίχο του πανεπιστημίου.
Ζούμε στην εποχή όπου σε ένα από τα μεγαλύτερα εκλήματα της χώρας, εκείνο των Τεμπών, οι υπεύθυνοι άρχοντες μένουν ατιμώρητοι με την απόφαση της μη δίωξης τους να έρχεται από τους ίδιους.
Ζούμε στην εποχή όπου και η παραμικρή κίνηση διεκδίκησης των από τα κάτω βρίσκει μπροστά της το σκληρό και αδιαπραγματεύτο πρόσωπο του κράτους και της εξουσίας.
Απέναντι στον πόλεμο τους, στην εξαθλίωση των ζωών μας, στη δίψα τους για υποταγή των αγωνιστών, τη μανία τους να αποπροσανατολίσουν το κοινωνικό σώμα από οποιαδήποτε ευαισθησία, ελευθερία και την ανάγκη για μία ζωή με αξιοπρέπεια απαντάμε με οργάνωση και αγώνα. Από την Εξέγερση του Πολυτεχνείου, τα φοιτητικά του ’95, την εξέγερση του ’08, τα γεγονότα της πρυτανείας του ’22 και όλους τους αγώνες που δόθηκαν και θα δοθούν στο μέλλον στεκόμαστε και εμείς με τη σειρά μας στο δρόμο και με τη σκέψη πως αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει.
ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΛΑΡΙΣΑΣ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ:
ΔΕΥΤΕΡΑ, 17 ΝΟΕΜΒΡΗ
ΠΛ. ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟΥ, ΛΑΡΙΣΑ, 18:00
ΚΑΡΔΙΤΣΑ
ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ EΩΣ ΤΗ ΓΑΖΑ ΟΙ ΛΑΟΙ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΓΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ-ΥΓΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΠΟΡΕΙΑ: ΔΕΥΤΕΡΑ 17.11.2025, 18.30, ALPHA BANK
ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ, ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ, ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ ΜΑΣ
Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΕ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ, ΚΕΡΔΙΖΕΤΑI ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΓΩΝΕΣ
Δίκτυο αλληλεγγύης και αγώνα Καρδίτσας
ΤΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΜΕ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ
Συγκέντρωση Δευτέρα 17 Νοέμβρη 2025 στις 18:30 κεντρική πλατεία Καρδίτσας (Αlpha Bank).
ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΕΞΕΓΕΡΘΟΥΜΕ ΓΚΡΕΜΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ
Συνέλευση Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Καρδίτσας
ΣΑΜΟΣ
Δρόμος του Νοέμβρη Κόντρα στη Βαρβαρότητα! ΟΛΕΣ/ΟΙ στη συγκέντρωση για το Πολυτεχνείο, Δευτέρα 17 Νοέμβρη, 6:30 μμ πλατεία Καρλοβάσου
Εργασιακός Μεσαίωνας, Καταστολή, Διώξεις, Πολεμική προετοιμασία
Ο Δρόμος του Νοέμβρη Κόντρα στη Βαρβαρότητα!
ΟΛΕΣ/ΟΙ στη συγκέντρωση για το Πολυτεχνείο,
Δευτέρα 17 Νοέμβρη, 6:30 μμ πλατεία Καρλοβάσου
Ø Δίνουμε καθημερινά τη μάχη για την επιβίωση σε μια έρημο δικαιωμάτων.
Ø Ξεθεωνόμαστε στα ατελείωτα ωράρια στους χώρους εργασίας. Δεν μπορούμε να πληρώσουμε το νοίκι, αν δεν κάνουμε δεύτερη δουλειά.
Ø Εργαζόμαστε σε σχολεία που καταρρέουν, κυριολεκτικά και μεταφορικά . Με τους νόμους για την Αξιολόγηση και το Νέο Πειθαρχικό να στραγγίζουν την εκπαίδευση από δικαιώματα κι ελευθερίες. Με απειλές και τρομοκράτηση να είμαστε απέναντι από τους μαθητές μας κι όχι δίπλα τους.
Ø Σπουδάζουμε υπό την απειλή των διαγραφών. Στο σχολείο, μάς νουθετούν να σκύβουμε το κεφάλι, ότι οι συμμαθητές μας είναι ανταγωνιστές μας, ότι οι σπουδές είναι προνόμιο για όσο έχεις να πληρώσεις.
Ø Ο κόπος μας ληστεύεται από τα αφεντικά της χώρας, ντόπια και ξένα.
Ø Ο τόπος που ζούμε μετατρέπεται σε ορμητήριο θανάτου των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ. Η πολεμική προετοιμασία απαιτεί να απλώσει η φτώχεια για να αγοραστούν τα σύγχρονα κανόνια.
Ø Ζούμε σε μια χώρα ρημαγμένη για το λαό, παράδεισο για το κεφάλαιο.
52 χρόνια από την αντιιμπεριαλιστική εξέγερση του Νοέμβρη, η χώρα παραδίδεται προκλητικά στα μεγάλα αφεντικά και η νέα γενιά ετοιμάζεται για θυσία στα πολεμικά τους σχέδια. Η εξάρτηση βαθαίνει και επιταχύνει το σάρωμα των κατακτήσεων. Χέρι-χέρι με την επίθεση, έρχεται η ενίσχυση της καταστολής σε όποιον αντιστέκεται.
Κόντρα στη βαρβαρότητα του συστήματος δεν υπάρχουν σωτήρες. Οι μόνοι που μπορούμε να βάλουμε φρένο, να υπερασπίσουμε τις ζωές μας, είμαστε εμείς οι ίδιοι στο βαθμό που οργανώνουμε τη πάλη μας. Η Ιστορία επιμένει να γράφεται με όρους ταξικής πάλης. Αυτό μας μαθαίνουν οι λαοί από τη Γαλλία ως το Νεπάλ και πιο πέρα, που παρά τους αρνητικούς συσχεστισμούς, ψηλαφούν ξανά τις δυνάμεις τους. Μέσα από τις ήττες τους και τις νίκες τους, “μαθαίνουν να πολεμάνε, πολεμώντας” για τις νικηφόρες εξεγέρσεις του αύριο. Στη πρώτη γραμμή στέκονται οι Παλαιστίνιοι που παρά το ολοκαύτωμα, επιμένουν να μάχονται για τη Λευτεριά και την Ανεξαρτησία .
Γι’ αυτό, ο δρόμος που βάδισαν οι φοιτητές, οι μαθητές, οι εργάτες στο Πολυτεχνείο το 1973 δεν ανήκει στο μουσείο, αλλά είναι το σήμερα και το αύριο της πάλης. Συνεχίζει να είναι η απάντηση στη βαρβαρότητα.
Συνεχίζει να προσφέρει οξυγόνο για τις αντιστάσεις του σήμερα. Συνεχίζει να φωτίζει το μέλλον του λάου μας, απέναντι στους δυνάστες του.
Δίνουμε το παρών στη συγκέντρωση για το Πολυτεχνείο τη Δευτέρα 17 Νοέμβρη στις 6:30 μμ στην πλατεία Καρλοβάσου
Ø ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΔΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΠΟΜΕΝΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
Ø ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ
Ø ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΑ ΣΦΑΓΕΙΑ – ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ – ΕΞΩ ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ
Ø ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
Ø ΗΠΑ – ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΡΩΣΙΑ, ΕΞΩ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ
Ø ΖΩΗ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ.
Ø ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ, ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ – ΚΑΤΩ ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ ΚΑΙ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Ø ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥΣ
