Το Großraum συνιστά έναν χωρικό σχηματισμό που οργανώνεται γύρω από μια συγκεκριμένη πολιτική ιδέα,
τελεί υπό την ηγεσία ενός καθορισμένου κέντρου ισχύος και διέπεται από την αρχή του αποκλεισμού παρεμβάσεων από δυνάμεις εκτός του χώρου.
(Carl Schmitt 1939)
Ναρκέμπορος και μαφιόζος, συνωμότης μεγάλος, διεφθαρμένος, αποφασισμένος να διαλύσει τις ΗΠΑ – εν συντομία ο Νικολάς Μαδούρο παρουσιασμένος στο αμερικανικό κατηγορητήριο. Δικτάτωρ, καταπιεστής, αυταρχικός και δόλιος δολοπλόκος – ακριβώς ό,τι οι ΗΠΑ αντιμάχονται σθεναρά και καθαρά.
Δουλεύοντας τη πολεμική μηχανή, οι ΗΠΑ εμπόδισαν πλοία γεμάτα ναρκωτικά να φτάσουν στις ΗΠΑ, σώζοντας, όπως ο Πρόεδρος Τραμπ υπογράμμισε, δεκάδες χιλιάδες ζωές μηνιαίως, και ταυτόχρονα εμπόδισαν δεξαμενόπλοια του κινεζικού σκιώδους στόλου να φτάσουν στον μεγάλο ανταγωνιστή, την Κίνα. Λίγο αργότερα, αφότου έγινε καλός ο καιρός, αιχμαλώτησαν τον Πρόεδρο Μαδούρο, μεταφέρνοντάς τον στη Νέα Υόρκη του Μαμντάνι να δικαστεί ως ναρκωτρομοκράτης.
Ό,τι απομένει ως σημαντικό εδώ είναι η παραβιασμένη λαϊκή κυριαρχία, και η σχετική δημιουργία πολιτικού προηγούμενου, ενός τύπου επιχειρησιακής-τακτικής νέας «νομολογίας», η οποία τείνει να «ανοίξει τον ασκό του Αιώλου», όπως πολλοί/-ές γράφουν, εννοώντας την διασπορά τέτοιων τρομακτικών επεμβάσεων στο εσωτερικό των δυναμικών κράτος-λαός. Όμως πώς φτάνουμε εδώ; Τι επισκιάζει η ρητορική για τα πετρέλαια και τον ναρκοκαθεστώς;
Βασική έννοια-κλειδί είναι το δόγμα Μονρό, και ο πρόεδρος Τραμπ επιμένει σε αυτό . Το δόγμα, ανανεωμένο από τη κυβέρνηση Τραμπ, και σε πλήρη αντίθεση με τον «βαθύ ύπνο» του Τζο Μπάιντεν, όπως ο δικτάτωρ Τραμπ αρέσκεται να περιγράφει, υποτίθεται πως υπάρχει για να προλαμβάνει μια γεωπολιτική και γεωοικονομική συνθήκη οπόταν ένας τρίτος δρων επεμβαίνει οικονομικά, εμπορικά, πολιτικά και πόσω μάλλον στρατιωτικά στο Δυτικό Ημισφαίριο.
Και ο γεωπολιτικός παράγων που δρα σήμερα έτσι είναι η Κίνα.
Μυριάδες άρθρα είχαν γραφεί πριν την επέμβαση των ΗΠΑ, αρχικώς με τη «διπλωματία του πολεμικού πλοίου» (gunboat diplomacy), σχολιάζοντας πώς οι ΗΠΑ «υποχωρούν» ως προς την οικονομικο-στρατηγική τους δραστηριότητα στην Ν. Αμερική, και πώς τα κενά τούτα καλύπτονται από τη Κίνα: Νέες οικονομίες (νανοτεχνολογίες, μικρο-τσιπ, ΤΝ, Κίνα), νέες υλικές ανάγκες (λίθιο, ουράνιο, χαλκό) νέες συμμαχίες (BRICS).
Οπότε η Κίνα έγινε ο κορυφαίος εμπορικός εταίρος για πολλές χώρες της Ν. Αμερικής, επιβεβαιώνοντας εν τοις πράγμασι έναν στόχο προ χρόνων οριοθετημένου. Ενός σχεδίο που δεν λαμβάνει τέλος, αλλά προοδευτική κίνηση προς την εμβάθυνσή του, την τελειοποίησή του, ό,τι αποκαλείται South-South Cooperation, Comprehensive Trade Agreements, ή Belt and Road Initiative.
Αν ανοίγει ο ασκός του Αιόλου, αυτό ισχύει ακριβώς λόγω της παρόμοιας συνθήκης που ευρίσκεται η Κούβα, εν σχέση με την Κίνα. Και γι’ αυτό εξάλλου αναφέρθηκε στον λόγο του Τραμπ απ’ την έπαυλή του στη Φλόριντα, Mar-a-Lango, παρέα με όλη την ομάδα αξιωματούχων.
Ο Τραμπ πιθανότατα εκείνη τη στιγμή είχε στο νου του την κινεζική επένδυση στη Κούβα για τη κατασκευή κατασκοπευτικής βάσης, ακριβώς κάτω από την Πολιτεία του. Παρόμοιες γεωοικονομικής συνθήκες εμβάθυνσης σχέσεων ισχύουν και στην επίσης υπ’ αναφορά Κολομβία, που επίσης χαρακτηρίστηκε λίγο-πολύ ναρκοκράτος κόντρα στις ΗΠΑ.
Είναι βάσιμο, λοιπόν, να θεωρήσουμε την πολεμική κίνηση του Τραμπ, όπως σωστά τη χαρακτήρισε ο νεοϋρκέζος δήμαρχος Μαμντάνι, ως πρωτίστως πλήγμα στην Βενεζουέλα, αλλά κι ως κίνηση-ανάχωμα στην Κινεζική στρατηγική κυριαρχίας. Η τελευταία επιβεβαιώνεται και διαρθρώνεται μέσα από υπερ-έργα διπλής-χρήσης (dual-use), όπως λιμάνια (βλέπε Περού), αεροδρόμια, δρόμοι, σιδηρόδρομοι, και την δημιουργία πρωταρχικώς αλληλεξαρτήσεων εμπορικών, που γρήγορα γίνονται εμπορικές εξαρτήσεις.
Οι εξαρτήσεις διαμορφώνονται στη βάση ενός είδους άνισης ανταλλαγής (unequal exchange), όπου νοτιοαμερικάνικες χώρες όπως η Βραζιλία και η Βολιβία εξάγουν στην Κίνα πρώτες ύλες, όπως λίθιο, κοβάλτιο, χαλκό, όπως και τρόφιμα, σόγια, χοιρινό, ενώ η Κίνα εξάγει προς αυτές προϊόντα βιομηχανικά με υψηλή προστιθέμενη αξία – λογικό όπως είναι για μια από τις μείζονες βιομηχανίες του κόσμου. Ορισμένοι αναλυτές αναφέρονται και στην εξαγωγή χρέους από την Κίνα στις Νοτιοαμερικάνικες χώρες, ωστόσο τα ποσά δεν είναι υπέρμετρα ώστε να συνιστούν «παγίδα χρέους».
Η ίδια λογική διατρέχει και τη παρεμβατική διάθεση του προέδρου Τραμπ κι ως προς το Ιράν, ενόσω υπάρχει μια ομιχλώδης παρουσίαση εκ μέρους των δυτικοκεντρικών μίντια ως προς το τι συμβαίνει στο εσωτερικό της χώρας. Οι ΗΠΑ είναι «οπλισμένες και έτοιμες» να διασώσουν εξεγερμένους ιρανούς, την ίδια στιγμή μάλιστα που ισραηλινοί πράκτορες της μοσάντ «εξεγείρονται» κι αυτοί ανάμεσά τους…
Στους αδειανούς δρόμους του Καράκας, εκεί όπου οι ειδικές δυνάμεις περιπολούν, αβέβαιες για το τι μέλλει γενέσθαι επιχειρησιακά, ακούγεται μια φωνή, εκείνη της αντιπροέδρου, που διακηρύσσει φανερώς σε ένταση πως ο Μαδούρο είναι ο μόνος πρόεδρος, και βάσει αυτής της μεταφοράς, μιας που ο Μαδούρο είναι υπό κράτηση και υπόδικος, επιτάσσει την ολική κοινωνική, οικονομική, στρατιωτικο-επιχειρησιακή ενεργοποίηση (activados) ενάντια στην εισβολή, με τη μορφή εμπροσθοφυλακής.
KOKK
