Η ΜΝΗΜΗ ΔΕ ΣΒΗΝΕΙ: ΤΟ ΗΘΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΑΝΙΚΑ ΤΩΝ ΕΚΤΕΛΕΣΜΕΝΩΝ, ΠΥΞΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ
Αυτές τις μέρες είδαν το φως της δημοσιότητας φωτογραφίες που αφορούν τις τελευταίες στιγμές των 200 αγωνιστών αντιστασιακών που εκτελέστηκαν από τους γερμανούς ναζί/κατακτητές, την Πρωτομαγιά το 1944 στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Αυτές οι φωτογραφίες που βρέθηκαν στα χέρια κάποιου Βέλγου (μάλλον προέρχονται από το γερμανό υπολοχαγό Χέρμαν Χόιερ) αποτελούν ανεκτίμητο ιστορικό υλικό.
Όπως είναι γνωστό οι 200 αγωνιστές του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος εκτελέστηκαν σε αντίποινα γιατί σε επίθεση του ΕΛΑΣ έξω από τους Μολάους. Οι περισσότεροι από τους εκτελεσθέντες προέρχονταν από την Ακροναυπλία, κρατούνταν ήδη από τη δικτατορία του Μεταξά και οι ελληνικές αρχές τους παρέδωσαν στους φασίστες/κατακτητές. Παρά την έντονη κινητοποίηση που έγινε για να μην εκτελεστούν οι «200», αυτό δεν έγινε κατορθωτό. Έτσι, τα χαράματα της Πρωτομαγιάς του 1944, τα φορτηγά που μετέφεραν τους κρατούμενους στην Καισαριανή. Εκεί, οι Γερμανοί φασίστες μαζί με πρόθυμους ντόπιους συνεργάτες, προχώρησαν στην εν ψυχρώ εκτέλεση των «200» ανά ομάδες των 20. Υποχρέωναν την επόμενη 20άδα πριν εκτελεστούν να φορτώσουν οι ίδιοι τους νεκρούς στα φορτηγά. Το σκοπευτήριο της Καισαριανής μεταβλήθηκε από εκείνη την Πρωτομαγιά του ’44 σε μνημείο θυσίας και αγώνα ενάντια στον ναζισμό και στους ντόπιους καταπιεστές. Το θάρρος με το οποίο οι «200» αντιμετώπισαν τον θάνατο θα αποτελεί για φάρος για τους αγώνες της εργατικής τάξης. Μάλιστα, η εκτέλεση στην Καισαριανή είναι η δεύτερη στη σειρά μαζική εκτέλεση, ως αντίποινα. Η πρώτη συνέβη λίγους μήνες πριν, στις 6 Ιουνίου 1943 στο Κούρνοβο/Νεζερό της Λάρισας με την εκτέλεση 106 αγωνιστών, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονταν 4 τροτσκιστές (μεταξύ των οποίων και ο θεμελιωτής του επαναστατικού μαρξισμού στη χώρα μας Π. Πουλιόπουλος) και ένας αρχειομαρξιστής. Ανάμεσα στους «200» εκτελεσθέντες αγωνιστές ήταν 7 τροτσκιστές (Βασίλης Τζαματζάς, Γιώργος Κοβάνης, Γιώργος Κρόκκος, Δημήτρης Γιαννακουρέας, Δημήτρης Πανταζής, Ηρακλής Μήτσης, Χρήστος Σούλας) και 5 αρχειομαρξιστές (Πέτρος Ανδρώνης, Ανρύ Περαχιά, Παπαδημητρόπουλος, Χαζηχρήστος), που έπεσαν, όπως και οι σύντροφοί τους στο Κούρνοβο πριν από 1 περίπου χρόνο, τραγουδώντας τον ύμνο της Διεθνούς και φωνάζοντας για την 4η Διεθνή και τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης.
Η εκτέλεση της Πρωτομαγιάς του ’44 ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς σταθμούς της Ελληνικής Επανάστασης ’41-’49. Μιας Επανάστασης που είχε ξεσηκώσει την συντριπτική πλειοψηφία των εργαζόμενων, των αγροτών, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας για την απελευθέρωση από τους ναζί.
Η Επανάσταση είχε πάρει τέτοια έκταση σε όλη την επικράτεια, που ήταν σχεδόν βέβαιη η επικράτησή της αν δεν είχε μεσολαβήσει η προδοτική πολιτική του ΚΚΕ (όπου σήμερα αποκρύπτει ή παραποιεί εσκεμμένα την ιστορία): α) με τις συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας το ’44 αφόπλιζαν το αντισταστιακό κίνημα και άνοιγαν τον δρόμο για την υποταγή της χώρας στον αγγλικό ιμπεριαλισμό (απόρροια της συμφωνίας της Γιάλτας), β) με την συμμετοχή στη βραχύβια κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Γ. Παπανδρέου, όπου εφάρμοσαν σκληρά και αντεργατικά μέτρα (μειώσεις μισθών, απολύσεις υπαλλήλων, διευκολύνσεις σε βιομήχανους κ.ά.), γ) με την ήττα στα Δεκεμβριανά, όπου η ηγεσία του ΚΚΕ/ΕΑΜ (αφού πρώτα υποδέχθηκε τους άγγλους σαν «απελευθερωτές») έδωσε σαν «εύκολη λεία» στους άγγλους ιμπεριαλιστές τους αγωνιστές του εφεδρικού ΕΛΑΣ, παρόλο που αυτοί μάχονταν γενναία για 33 ημέρες μέσα στην Αθήνα. Ο αξιόμαχος τακτικός στρατός του ΕΛΑΣ (μαζί με τα στρατεύματα του Α. Βελουχιώτη) είχαν διασκορπιστεί στην επαρχία και δεν επενέβησαν ποτέ στην Αθήνα, καθώς αυτό είχε συμφωνηθεί από την ηγεσία του ΕΑΜ/ΚΚΕ στις συμφωνίες του Λιβάνου-Καζέρτας. Αποτέλεσμα της ήττας ήταν η ταπεινωτική συμφωνία της Βάρκιζας, δ) με τα αισχρά ψεύδη, την συκοφαντία, αλλά και τις δολοφονίες, όλων όσων κάνανε κριτική σε αυτή την καταστροφική πολιτική, τους αρχειομαρξιστές και τους τροτσκιστές. Με χαρακτηρισμούς όπως «λικβινταριστές», «συνειδητοί πράχτορες της κεφαλαιοκρατίας», «χαφιέδες», η ηγεσία του ΚΚΕ είχε αποκρούσει και την πρόταση των τροτσκιστών για την καθόλα εφικτή απόδραση των πολιτικών κρατούμενων από την Ακροναυπλία όταν κατέρρεε το καθεστώς Μεταξά μετά την εισβολή των δυνάμεων του Άξονα. Οι περισσότεροι από αυτούς τους κρατούμενους ήταν στους «200».
Η δημοσίευση αυτού του ανεκτίμητου αρχειακού υλικού έρχεται σε μια δύσκολη περίοδο για την ανθρωπότητα. Ο πόλεμος που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν χωρίς κανένα πρόσχημα, έχει αφήσει ανοιχτό λουτρό αίματος στην περιοχή, φέρνοντας τον πόλεμο ακόμα πιο κοντά στη γειτονιά μας. Στην χώρα μας ο Μητσοτάκης υπακούει σε όλα τα επικίνδυνα σχέδια των αμερικάνων ιμπεριαλιστών: παρέχει τις βάσεις για τις επιθέσεις, στέλνει φρεγάτες και F-16 στην Κύπρο για να φυλάνε τις βρετανικές βάσεις και τα αμερικάνικα στρατεύματα, έχοντας μετατρέψει την χώρα στο «στρατηγικό βάθος» του Ισραήλ. Κόβει κοινωνικές δαπάνες για να τα δώσει σε εξοπλισμούς και όπλα. Φτωχοποιεί ραγδαία τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα μέσω της ακρίβειας και των ιδιωτικοποιήσεων και προετοιμάζεται για χειρότερα με την μελλοντική αύξηση των καυσίμων λόγω του πολέμου. Είναι μια κυβέρνηση διεφθαρμένη που κυβερνά με την καταστολή και τον τρόμο, που κλέβει λεφτά από τα αμέτρητα σκάνδαλα που έχει δημιουργήσει για να τα δώσει σε ημέτερους και φίλους της.
82 χρόνια μετά, επ’ αφορμής της αποκάλυψης του φωτογραφικού υλικού, αποδεικνύεται ότι οι «200» έχουν μείνει αθάνατοι στην ιστορική μνήμη του ελληνικού εργατικού κινήματος. Αγέρωχοι μπροστά στον θάνατο, βάζουν πιο ψηλά τις αξίες και τα ιδανικά τους για έναν καλύτερο κόσμο. Οι αγώνες και οι θυσίες του παρελθόντος πρέπει να φτιάξουν την νέα συνείδηση του σήμερα. Ο αγώνας των «200» δεν μπορεί να τον οικειοποιηθεί ούτε στο ελάχιστο ο Μητσοτάκης, που προσπαθεί να καπηλευθεί τις φωτογραφίες, παίρνοντάς τες σαν ντελίβερι στο γραφείο του! Ενάντια στην σημερινή απειλή του πολέμου και τον κίνδυνο ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, ενάντια στην δολοφονική κυβέρνηση Μητσοτάκη, να προτάξουμε τους αγώνες μας και την πάλη για μια άλλη κοινωνία, Σοσιαλιστική: χωρίς εκμετάλλευση, φτώχεια και πολέμους. Το χρωστάμε στην Ιστορία μας!
ΟΚΔΕ
