Τη Δευτέρα 23/3 ξεκινάει η δίκη για το κρατικό – καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη και τα μάτια της κοινωνίας επικεντρώνονται στο Γαιόπολις του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας όπου θα ξεκινήσει η δίκη. Οργανώσεις, συλλογικότητες και πρωτοβουλίες από όλη την επικράτεια συγκεντρώνονται στη Λάρισα και διαδηλώνουν ενάντια στην συγκάλυψη του κρατικού – καπιταλιστικού εγκλήματος που οδήγησε και συνεχίζει να οδηγεί την κοινωνία να πεθαίνει στο βωμό των κερδών και των ιδιωτικοποιήσεων. Απαιτούν την άμεση καταδίκη των υπευθύνων.
Αναλυτικά τα καλέσματα:
Ανοιχτή συνέλευση για το κρατικό – καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη / Θεσσαλονίκη
Τα Τέμπη ήταν κρατική δολοφονία – Όλοι/Όλες 23/3 στα Δικαστήρια της Λάρισας
Από τις 28/02/23 κανείς δεν μπορεί να πει πως δεν βλέπει τη συστηματική σήψη του κράτους και του κεφαλαίου που έφερε το θάνατο σε τουλάχιστον 57 ανθρώπους. Και αν για τον καπιταλισμό οι 57 άνθρωποι είναι απλά μια υποσημείωση, στο υποσέλιδο γράφονται οι μη καταγεγραμμένοι νεκροί μετανάστες σε αυτά τα βαγόνια. Χρειάστηκε να είναι αυτή η τελεσιδικία του θανάτου που ανάγκασε τους πάντες να διακόψουν κάθε τι που κάνουν και επιτέλους να ακούσουν όσα λέγονταν καιρό για την κατάσταση του σιδηροδρόμου από τους ίδιους τους εργαζόμενους σε αυτόν. Για τις πολυεθνικές-κολοσσούς η απώλεια ζωής είναι μονάχα ένας αριθμός σε κάποιο υπολογιστικό φύλλο εσόδων και εξόδων με σκοπό τη μεγιστοποίηση του κέρδους των στελεχών και των αφεντικών τους.
Η μετακίνηση, το ταξίδι, η συγκοινωνία ήταν και παραμένουν να είναι βασικές ανθρώπινες ανάγκες ανά τους αιώνες. Ο καπιταλισμός και τα κράτη ελέγχουν το πώς αλλά και για ποιο λόγο θα μετακινηθούμε. Τα σύνορα χωρίζουν εκατοντάδες ανθρώπους από την προσπάθειά τους να φτάσουν προς την ασφάλεια, αφού φύγουν από τα ιμπεριαλιστικά σφαγεία. Τα εμπορεύματα παίρνουν προτεραιότητα στη μετακίνηση. Οι άνθρωποι εξισώνονται με αυτά. Η μετακίνηση πλέον είναι κυρίως ένα ακόμα προϊόν που αναγκαζόμαστε να εμπιστευτούμε την ασφάλειά μας στο ίδιο σύστημα που μας εκμεταλλεύεται.
Η επικίνδυνη κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο σιδηρόδρομος και τα τραίνα, το σύστημα τηλεδιοίκησης σύμφωνα με τη σύμβαση 717 που δεν υλοποιήθηκε ποτέ, τα συστήματα ασφαλείας που δεν υπήρχαν ήταν μέτρα που επέλεγαν τόσο το ελληνικό κράτος όσο και οι δύο συνυπεύθυνες εταιρίες (η ελληνική ΤΡΑΙΝΟΣΕ και η ιταλική Hellenic Train) να μην λάβουν συνειδητά. Βέβαια οι εργαζόμενοι/ες κάναν απεργίες για να καταδείξουν τους χειρισμούς των εργοδοτών τους, οι οποίοι αντιμετωπίζουν την ασφάλειά μας ως επιλογή που δεν θα πάρουν. Ως προς τις συνθήκες στις οποίες δούλευαν ίσχυε υποστελέχωση, με προσωπικό λιγότερο του 50% του απαιτούμενου, οπότε έπεφτε ο φόρτος εργασίας σε πολύ λίγους ανθρώπους, τους οποίους έβαζαν να εργάζονται και σε διπλοβάρδιες, ενώ οι αγώνες τους καταστέλλονταν και οι ίδιες/οι διώκονταν ποινικά για τις απεργίες. Δεν θα φύγει ποτέ από τη μνήμη μας το έγκλημα των Τεμπών, ως μια κρατική δολοφονία που κόστισε την ζωή 57 ανθρώπων, αλλά και ως μία από τις μαζικότερες εργατικές δολοφονίες,που οδήγησε στον θάνατο 11 εργαζομένων.
Το μόνο πράγμα για το οποίο τα κράτη και δη το ελληνικό προετοιμάζονται είναι ο ακόμα μαζικότερος θάνατος. Οι πολεμικές ιαχές πυκνώνουν στην Ευρώπη και η Μεσόγειος γεμίζει όσο ποτέ από δολοφονημένα σώματα. Λίγους μήνες μετά το έγκλημα των Τεμπών, στην Πύλο, συμβαίνει ακόμα ένα μαζικό κρατικό ρατσιστικό έγκλημα, με το ελληνικό λιμενικό να αναποδογυρίζει σκάφος όπου επέβαιναν εκατοντάδες μετανάστες. Αυτή τη φορά η φιγούρα του μετανάστη δεν αποκρύπτεται αλλά έρχεται στο επίκεντρο. Κάποιοι από τους επιζώντες, 22 Αιγύπτιοι, φυλακίζονται ως διακινητές. Τους υπόλοιπους/ες τους περιμένουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, η υπερεκμετάλλευση από τα ελληνικά αφεντικά, ο θεσμικός και διάχυτος ρατσισμός. Με τη συμμετοχή του σε πολεμικά πρόγραμματα (ReArm Europe), χαράζοντας την Ευρωπαϊκή αντιμεταναστευτική πολιτική (συνέδριο MED5), κάνοντας κοινές ασκήσεις με τον Ισραηλινό στρατό και παρέχοντας του πολεμικές βάσεις για το γενοκτονικό του πόλεμο, αναθερμένοντας τις εθνικές αφηγήσεις γύρω από το Τουρκικό Κράτος, το Ελληνικό Κράτος επισπεύδει ένα μέλλον πολεμικών αναδιανομών και φέρετρων.
Γυρνώντας πίσω στα Τέμπη, το κράτος και οι μηχανισμοί του προσπάθησαν να κατευνάσουν τις όποιες αντιδράσεις έμελλε να ξεσηκωθούν μετά από αυτή τη μαζική δολοφονία, ψάχνοντας αποδιοπομπαίους τράγους να ρίξουν την ευθύνη και έτσι να κρύψουν τη δική τους. Η προσπάθεια συγκάλυψης του κρατικού καπιταλιστικού εγκλήματος στα Τέμπη ξεκίνησε από τα πρώτα λεπτά της σύγκρουσης των τρένων, με τα ΜΜΕ να χαρακτηρίζουν το συμβάν ατύχημα από ανθρώπινο λάθος. Έπειτα ο χώρος του εγκλήματος καλύφθηκε με τσιμέντο, ενώ σε δεύτερο χρόνο το ξεμπάζομα είχε ως αποτέλεσμα την εκκαθάριση του εδάφους από τα οστά περισσότερων θυμάτων που δεν καταγράφτηκαν και δε θα μάθουμε ποτέ τα ονόματά τους. 40 μέρες μετά το συμβάν δόθηκε εντολή για την καταστροφή των φιαλιδίων αίματος που είχαν ληφθεί για δείγματα DNA, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε τοξικολογικές εξετάσεις για τη διαπίστωση πιθανών αιτιών θανάτου των θυμάτων.
Η συγκάλυψη συνεχίστηκε με τις δηλώσεις της Hellenic Train και του Μητσοτάκη για το περιεχόμενο των φορτίων του τρένου, στις οποίες ισχυριζόντουσαν με βεβαιότητα πως δεν υπήρχε τίποτα εύφλεκτο, παρόλο που οι επιζώντες της σύγκρουσης, καθώς και οι διασώστες και οι πυροσβέστες που έσπευσαν αμέσως στο σημείο παρουσίασαν χημικά εγκαύματα στα σώματά τους. Δύο χρόνια μετά, ο πρωθυπουργός επιχειρεί για άλλη μια φορά να απαλλάξει το πρόσωπό του από κάθε ευθύνη και την αποδίδει πλήρως στη Hellenic train, ισχυριζόμενος ότι του δόθηκαν λανθασμένες πληροφορίες της οποίες εκείνος απλώς μετέφερε. Παράλληλα, τον Φεβρουάριο του 2025 βρέθηκε νεκρός ο γιος της εισαγγελέως που διαχειριζόταν την υπόθεση του μπαζώματος, αφού είχε εξαφανιστεί από τον Δεκέμβριο του 2024. Ταυτόχρονα η παρακώλυση της διαδικασίας έγινε με πολλούς τρόπους, από την σύσταση εξεταστικής επιτροπής στη βουλή που δεν κάλεσε σημαντικούς μάρτυρες και την επιβράβευση των μελών αυτών με προαγωγές, μέχρι την άρνηση σε συγγενείς για εκταφή των σορών η οποία τον Σεπτέμβριο του 2025 οδήγησε τον Πάνο Ρούτσι, πατέρα θύματος, σε απεργία πείνας 23 ημερών και αλλά πολλά παραδείγματα.
Η απόπειρα συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών δεν είναι κάτι πρωτοφανές, παρά μια ακόμα προσπάθεια της νομιμοποιημένης μαφίας κράτους και δικαστικής αρχής να προστατέυσει τα μέλη της και τους συνεργάτες της, όπως συνέβη και με το έγκλημα στο Μάτι. Όσο δύσκολο και να είναι το να κρυφτεί κάτι τόσο μεγάλο που αδιαμφισβήτητα κανένα πλέον δεν μπορεί να ξεχάσει, δεν ήταν ποτέ δουλειά και πρόθεση της αστικής δικαιοσύνης να δικαιώσει τους πληγέντες. Η επανόρθωση ενός τέτοιου εγκλήματος είναι πέρα από την απόδοση δικαιοσύνης που μπορεί να προσφέρει το σύστημα των φυλακών, του σωφρονισμού και της αστικής νομιμότητας, το οποίο οι ίδιοι θεσμοί κατασκεύσαν για να υποτάσσουν και να ελέγχουν. Όσο υπαρκτές κι αν είναι οι διαφορές και οι όψεις διαχείρισης από τους κυρίαρχους, ποτέ δε θα οδηγούνταν σε μια τέτοια αυτοφαγία.
Οι προσπάθειες μιας γρήγορης συγκάληψης ωστόσο, αποδείχτηκαν το λιγότερο μη αποτελεσματικές. Οι περσινές κινητοποιήσεις της 28ης Φλεβάρη, δύο χρόνια μετά το συμβάν, πλαισιώθηκαν από κάθε κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, σε σχεδόν 400 διαφορετικά σημεία σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Συγκεκριμένα, η συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος αποτέλεσε ενδεχομένως την μαζικότερη συγκέντρωση στην ιστορία της χώρας, με δημοσιογραφικά πρακτορεία να εκτιμούν την συμμετοχή περί του ενός εκατομμυρίου ατόμων, την ίδια ώρα που η ΕΛ.ΑΣ προσπαθούσε να κρύψει το πραγματικό μέγεθος των διαδηλώσεων, με το δελτίο που εξέδωσε να κάνει λόγο για εκατόν ογδόντα χιλιάδες άτομα. Η μέρα εκείνη συνδυάστηκε με μαζικές απεργίες της συντριπτικής πλειοψηφίας των κλαδικών σωματείων της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, οδηγώντας σε παράλυση το σύμπλεγμα κράτους και κεφαλαίου και αναδεικνύοντας το έγκλημα στα Τέμπη ως καθοριστικής σημασίας γεγονός στην κοινωνική και πολιτική ζωή.
Στις μεγάλες πόλεις ωστόσο εκείνη η μέρα, παρότι αποτέλεσε μία από τις ελάχιστες φορές που τόσο διευρημένο πλήθος ατόμων βρέθηκε στους ίδιους δρόμους, η προπαγανδιστική μηχανή αυτοάμυνας του κράτους πέτυχε έναν σημαντικό στόχο. Ο διχασμός των διαδηλωτών σε ειρηνικούς και “μπαχαλάκιδες”, συνοδεύτηκε από ένα τεράστιο κύμα προβοκατορολογίας,κάτι το οποίο ανατροφοδοτήθηκε από σημαντική μερίδα του κόσμου. Αποτέλεσμα αυτού, οποιαδήποτε συγκρουσιακή διάθεση και πράξη να θεωρείται ότι υποκινείται από την αστυνομία με σκοπό να διαλύσει την κινητοποίηση. Οι συγκρούσεις στην πλατεία Συντάγματος συνοδεύτηκαν από την καταστολή της συγκέντρωσης, ωστόσο δεν οδήγησαν σε αυτην, όπως αποδείχτηκε και απο την βίαιη καταστολή των επακόλουθων ειρηνικών καθιστικών διαμαρτυριών στο ίδιο μέρος το ίδιο απόγευμα. Η καλλιέργεια μιας πεποίθησης περι σιωπηλού και “εθνικού” πένθους, όπως επίσης και η σκόπιμη εμμονικότητα των ΜΜΕ να απεικονίζουν κάθε σύγκρουση ως κάτι το οποίο “αμαυρώνει” τις διαδηλώσεις και υποβιβάζει την συλλογική έκφραση, καταφέραν να εξασφαλίσουν αυτό ακριβώς που επιθυμούσε το κράτος: σχετικά αναίμακτες διαδηλώσεις, με μετριασμένο πολιτικό και υλικό κόστος, όπως και ισχυροποίηση της εσωτερικής καταστολής των κινημάτων. Η προβοκατορολογία ενισχύει την αποκλειστικότητα του κράτους στην άσκηση νομιμοποιημένης βίας και την ψευδαίσθηση της ύπαρξης “κοινωνικής ειρήνης”, ενώ παράλληλα συμβάλει στην παραγωγή και αναπαραγωγή της αντίληψης πως δεν υπάρχουν εξεγερμένες ατομικότητες και πως η επετειακή πορεία των Τεμπών είναι μέρα εθνικού πένθους και όχι μέρα οργής.
Εμείς από τη δικιά μας πλευρά αντιλαμβανόμαστε την 28 Φεβρουαρίου ως μέρα άμεσα συνδεδεμένη με τον συνολικότερο αγώνα μας με όλα τα μέσα για την ολική καταστροφή κάθε εξουσίας. Διότι δεν αντιλαμβανόμαστε το γεγονός αυτό ως “ατύχημα”, αλλά ως τρανταχτό παράδειγμα υποτίμησης ανθρώπινων ζωών μπροστά στο κέρδος της άρχουσας τάξης. Γνωρίζοντας πως η αστική δικαιοσύνη υφίσταται για να προστατεύει τους καταπιεστές και να στρέφει τα βέλη της στις καταπιεσμένες που αντιστέκονται, αναγνωρίζουμε πως το δίκιο το έχουν τα εξεγερμένα, και απαντάμε στη βία του κράτους επιστρέφοντάς του μέρος αυτής της βίας που δεχόμαστε καθημερινά από αυτό. Διότι βία της εξουσίας είναι και η φτώχεια, η μισθωτή σκλαβιά, οι νόμοι, τα σύνορα, η πατριαρχία, ο εγκλεισμός, όπως και η ίδια η ύπαρξη της εξουσίας. Επομένως, η επιθετική αλληλεγγύη είναι και θα είναι πάντα αναπόσπαστο κομμάτι των αγώνων μας και δεν σταματάμε να την υπερασπιζόμαστε. Οι δυνάμεις της κυριαρχίας “ατυχηματικά” μπορούν και συναντιούνται αβίαστα όταν θρηνούμε δεκάδες ή εκατοντάδες νεκρών. Εμείς επιλέγουμε να συναντηθούμε μέσα αλλά και πέρα από το πένθος, συνδέοντας την θλίψη και οργή μας σε αγώνες μέσω των οποίων θα θέσουμε εμείς τους όρους με τους οποίους θα ζήσουμε.
Στο σήμερα, βρισκόμαστε λίγες μέρες πριν την έναρξη της δίκης για το έγκλημα στα Τέμπη. Επιζήσασες, συγγενείς και φίλοι των θυμάτων, καλούν στις 23 Μαρτίου τον κόσμο πανελλαδικά, να πλαισιώσει με καλέσματα στην πόλη της Λάρισας, να δείξει ότι είναι ακόμη εδώ και καμία προσπάθεια διαστρέβλωσης της πραγματικότητας που ζήσαμε και ζούμε καθημερινά δε θα μείνει απαρατήρητη.Αντιλαμβανόμενες τον ρόλο της αστικής δικαιοσύνης δεν περιμένουμε καμία δικαίωση από αυτή. Κανένα δίκιο δεν κρίθηκε ποτέ μέσα στις στυγνές αίθουσες των δικαστηρίων.Οφείλουμε όμως να σταθούμε δίπλα στους ανθρώπους που παλεύουν με το τέρας και το κοιτούν κατάματα, που τρία χρόνια ασταμάτητα προσπαθούν να μη ξεχαστούν ποτέ τα Τέμπη, ως αυτό που ήταν, άλλη μία κρατική δολοφονία. Και εμείς δε θα ξεχάσουμε. Θα είμαστε εδώ, γιατί το δίκιο το έχουμε ήδη.
Όλες/οι/α στη Λάρισα 23 Μαρτίου για τη δίκη των Τεμπών
Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστ(ρι)ών) – Αθήνα Efodos.net, Σπορά – Λάρισα, Συνέλευση Κατάληψη Παλιού Νεκροτομείου – Αλεξανδρούπολη, Πέλοτο – Ξάνθη, Αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” – Πάτρα, Προλεταριακή Περίπολος – Ηράκλειο Κρήτης
ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΓΙΑ ΤΑ ΤΕΜΠΗ
Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε το έγκλημα στα τρένα!
Τρία χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το κρατικοκαπιταλιστικό στα Τέμπη, όπου τόσο άδοξα έχασαν τη ζωή τους 57 άνθρωποι και πολλοί ακόμη τραυματίστηκαν. Τρία χρόνια μετά, τίποτα απολύτως δεν έχει αλλάξει στα τρένα. Κράτος και Κεφάλαιο μας υπενθυμίζουν με τον πιο σκληρό τρόπο ότι οι ζωές μας δεν μετράνε, ότι είμαστε όλες και όλοι αναλώσιμες μπροστά στα κέρδη τους και πραγματικά «χρήσιμοι» μόνο όταν παραμένουμε πρόθυμα γρανάζια του συστήματος – ιδιαίτερα όταν κοντοζυγώνουν εκλογές κάθε είδους.
Το αφήγημα της «ατομικής ευθύνης» και του «ανθρώπινου παράγοντα», με το οποίο η Κυβέρνηση έσπευσε να καπελώσει το έγκλημα, κατέρρευσε γρήγορα. Αφενός από τον αδιάλειπτο και συγκινητικό αγώνα των συγγενών των θυμάτων, έξω και αργότερα μέσα στις δικαστικές αίθουσες, αφετέρου από τα ριζοσπαστικά κινήματα που κρατούσαν και κρατούν ζωντανό στη δημόσια σφαίρα το έγκλημα των Τεμπών με τον χαρακτηρισμό που του αρμόζει: κρατικό και καπιταλιστικό. Ο κόσμος του αγώνα είναι αυτός που κράτησε – και οφείλει να κρατήσει για όσο διαρκέσει η δίκη – το έγκλημα αυτό ως δομική έκφραση της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, η οποία, επιβεβλημένη από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα της ΕΕ και των ΗΠΑ, υλοποιήθηκε μέσα από μνημόνια, επιταγές ΕΕ και ΔΝΤ και την ιδιωτικοποίηση κρίσιμων τομέων, ενέταξε τη χώρα ακόμη βαθύτερα στους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς, με τη ντόπια αστική τάξη να στοιχίζεται πλήρως με τις στρατηγικές ΗΠΑ, ΕΕ και πλέον Ισραήλ. Η ίδια αυτή επιλογή «γεωπολιτικής αναβάθμισης» αποτυπώνεται στο εσωτερικό ως όξυνση του ταξικού πολέμου: απαξίωση των δημόσιων δομών για να παραδοθούν στο ιδιωτικό κεφάλαιο, τσάκισμα των εργατικών κεκτημένων και μετατροπή των χώρων δουλειάς σε σύγχρονες γαλέρες και ταξικά σφαγεία, καθώς και κερδοσκοπία των μονοπωλίων πάνω στις βασικές ανάγκες στέγης, τροφής και ενέργειας – εκεί όπου η κερδοφορία τίθεται ανοιχτά πάνω από τις ζωές μας.
Έχει γίνει πλέον ορατό σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ότι η «ατομική ευθύνη» λειτουργεί ως μηχανισμός συγκάλυψης, με τις πραγματικές ευθύνες να βαραίνουν Κράτος και Κεφάλαιο. Κανένα επικοινωνιακό τρικ που επιχειρεί να παρουσιάσει το έγκλημα ως «δυστύχημα» δεν έχει αντίκρισμα, όπως έδειξαν και οι μαζικές διαδηλώσεις του περασμένου Φλεβάρη που απαίτησαν δικαιοσύνη και διαφάνεια.
Εδώ βρίσκεται και το σημείο καμπής για το ριζοσπαστικό και επαναστατικό κίνημα. Τα Τέμπη, ως διαρκές πολιτικό και ταξικό καθήκον – όχι μόνο για δικαιοσύνη, αλλά κυρίως για την ανατροπή του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος – πρέπει να κρατήσουν ζωντανή τη φλόγα του αγώνα και το ζήτημα ανοιχτό στον δημόσιο λόγο. Η οργανωμένη συγκάλυψη συνεχίζεται, από το μπάζωμα στον τόπο του εγκλήματος μέχρι τη στάση των συστημικών ΜΜΕ. Οι απευθείας αναθέσεις σε εταιρείες συμφερόντων (ΑΚΤΟΡ, ΤΕΡΝΑ) για εργολαβίες εκατομμυρίων, όπως και η συνεχιζόμενη χρηματοδότηση της HELLENIC TRAIN, συνιστούν προκλητικές όψεις ενός τεράστιου φαγοποτιού δημόσιου χρήματος. Την ίδια στιγμή, η τάξη μας και μεγάλο μέρος του κοινωνικού συνόλου αδυνατούν να βγάλουν τον μήνα: ο μισθός δεν φτάνει για τα υπερκοστολογημένα ενοίκια, για τις βασικές ανάγκες στο σούπερ μάρκετ, για το ρεύμα. Ένα παγκόσμιο φαινόμενο, με το χάσμα πλουσίων και φτωχών να διευρύνεται, ενώ οι πολιτικές εξουσίες της Ευρώπης μεταφέρουν κεφάλαια από την εκπαίδευση και την υγεία στους πολεμικούς εξοπλισμούς μέσω του REARM EUROPE, στέλνοντας στο εγγύς μέλλον την τάξη μας στο ιμπεριαλιστικό τους σφαγείο.
Το έγκλημα στα Τέμπη λειτούργησε ως ρήγμα στη μακρόχρονη κοινωνική αδράνεια, πυροδοτώντας μαζικές και μαχητικές κινητοποιήσεις και ανασύροντας τη δυνατότητα συγκρότησης ενός αντίπαλου λαϊκού-ταξικού δέους. Οι διαδηλώσεις αποκάλυψαν τη γύμνια του πολιτικού συστήματος και έδειξαν ότι η λαϊκή παρέμβαση μπορεί να αποσταθεροποιήσει την κρατική αλαζονεία. Με τη μεγάλη δίκη να πλησιάζει (Δευτέρα 23 Μαρτίου 2026, στη Λάρισα), καθήκον όλων μας είναι η διαρκής κοινωνική πίεση προς τη δικαστική και την κυβερνητική εξουσία με μαζικούς όρους. Η παρουσία του κινήματος στους δρόμους οφείλει να είναι σταθερή, συνεπής και αποφασιστική, σε μια δίκη που μπορεί να κρατήσει χρόνια με στόχο να κάμψει τις αντιστάσεις και να κουράσει τον κόσμο, όπως έχουμε δει και σε άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν.
Από την αστική δικαιοσύνη δεν περιμένουμε τίποτα. Αναγνωρίζουμε ότι, την ύστατη ώρα, μπορεί να επιχειρήσει να λειτουργήσει ως μοχλός αποσυμπίεσης της κοινωνικής οργής, αποδίδοντας ευθύνες σε 1-2 πολιτικά πρόσωπα ως αποδιοπομπαίους τράγους, διαφυλάσσοντας όμως τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Τον δρόμο έδειξε ο πατέρας του Ντένις Ρούτσι, Πάνος, που με το σώμα του ως ανάχωμα πραγματοποίησε 23 μέρες απεργία πείνας για την εκταφή του γιου του. Ένας Αλβανός προλετάριος, μπροστά στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, φανέρωσε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο τη γύμνια του πολιτικού συστήματος και τη διαφθορά του δικαστικού μηχανισμού.
Υποχρέωσή μας είναι να μην σταματήσουμε να μιλάμε για τα Τέμπη· για ταξική δικαιοσύνη· για την ανατροπή του υπάρχοντος καπιταλιστικού συστήματος.
ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΓΑΙΟΠΟΛΙΣ ΤΟΥ ΠΑΝ.ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ ΟΠΟΥ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ Η ΔΙΚΗ
ΔΕΥΤΕΡΑ 23/03/2026 9 Π.Μ
ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΓΚΑΛΥΦΘΕΙ
Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ – ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ
Στις 28 Φλεβάρη 2023 η επιβατική αμαξοστοιχία ΙC 62 της Hellenic Train, με εκατοντάδες επιβαίνοντες συγκρούεται με εμπορική αμαξοστοιχία, των ίδιων ιδιωτικών συμφερόντων, στα Τέμπη, με αποτέλεσμα τον θάνατο 57 ανθρώπων και τον τραυματισμών πολλών περισσότερων. Η ανείπωτη αυτή τραγωδία συνεχίζει να μας θυμίζει, με τον χειρότερο τρόπο, τι σημασία δίνει το Κράτος και το Κεφάλαιο στην ανθρώπινη ζωή. Αυτό που συνέβη στα Τέμπη ήταν μια προαναγγελθείσα δολοφονία με υπαίτιους το ελληνικό κράτος και το ιδιωτικό κεφάλαιο.
Με το ξεπούλημα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ στους Ιταλούς επενδυτές (επί ΣΥΡΙΖΑ) και την επαναφορά τραίνων που είχαν αποσυρθεί στην Ελβετία, ακολούθησαν οι κυβερνητικοί διθύραμβοι σχετικά με την αναβάθμιση των σιδηροδρομικών μέσων. Η αναβάθμισή που διαφήμιζαν περιελάμβανε: απαρχαιωμένα ή ανύπαρκτα συστήματα συντήρησης και ελέγχου και υποστελέχωση του εργατικού δυναμικού. Κι ενώ οι ίδιοι οι εργαζόμενοι είχαν προειδοποιήσει μέσω δελτίων τύπου και εξωδίκων προς τους αρμόδιους και είχαν κάνει αλλεπάλληλες κινητοποιήσεις και απεργίες (οι οποίες κρίνονταν παράνομες και καταχρηστικές από την αστική δικαιοσύνη), για τη βελτίωση του δικτύου και για επιπλέον προσλήψεις, τα πράγματα έμειναν ως είχαν.
Τη Δευτέρα 23 Μαρτίου 2026, στην Λάρισα, αναμένεται να ξεκινήσει η βασική δίκη της υπόθεσης των Τεμπών, με 36 κατηγορούμενους- εκ των οποίων οι 33 διώκονται για κακουργήματα. Στην δικογραφία εμπλέκονται στελέχη του ΟΣΕ, της ΕΡΓΟΣΕ, της Hellenic Train, μέλη του υπουργείου Υποδομών & Μεταφορών καθώς και ο σταθμάρχης Λάρισας που ήταν υπεύθυνος το βράδυ της σύγκρουσης. Οι προαναφερθέντες κατηγορούμενοι αποτελούν απλώς τον τελευταίο κρίκο μιας μακράς αλυσίδας ευθυνών, η οποία ξεκινά από τον πυρήνα του ίδιου του κρατικού – καπιταλιστικού συστήματος εξουσίας. Τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά, οι πραγματικοί υπαίτιοι, που με την αντικοινωνική πολιτική τους εγκληματούν πάνω στη ζωή των πληβείων, παραμένουν αλώβητοι και πλήρως προστατευμένοι από το νομικό οπλοστάσιο του κράτους.
Κράτος και κεφάλαιο στην προσπάθειά τους να συγκαλύψουν τα αίτια αυτής της μαζικής δολοφονίας, λοιδορούν τις οικογένειες των θυμάτων που αγωνίζονται για την αλήθεια και την δικαίωση των ανθρώπων που έχασαν, ενώ ταυτόχρονα επιχειρούν να καταστείλουν με σφοδρότητα τον κόσμο ο οποίος συνεχίζει να μάχεται ενάντια στο σύστημα εξουσίας που εκμεταλλεύεται, εξαθλιώνει και δολοφονεί. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι θεσμοί επιχειρούν να θέσουν εμπόδια στους συγγενείς των θυμάτων, μη αφήνοντάς τους να προχωρήσουν στις εκταφές των νεκρών τους για να σταλούν δείγματα προς εξέταση σε εξειδικευμένα κέντρα στο εξωτερικό.
Κανένας άλλος κόσμος δεν είναι εφικτός όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός
Το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη 3 χρόνια πριν, αλλά και η εμπειρία από προηγούμενα μαζικά κρατικά εγκλήματα, όπως στη Ρικομέξ, το Σάμινα, την Ηλεία, τη Μάνδρα, το Μάτι και την Πύλο καταδεικνύουν την αθεράπευτα αντικοινωνική και δολοφονική φύση του επιβαλλόμενου εξουσιαστικού και ιεραρχικού τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας από το κράτος και το κεφάλαιο. Έτσι γίνεται καθαρό πως η διαμεσολάβηση συνολικά των κοινωνικών σχέσεων από το κράτος, ανεξάρτητα της πολιτικής διαχείρισής του, διαχρονικά δεν έχει προσανατολισμό και στόχο την εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών αλλά αντίθετα προτεραιότητα πάντα των κρατικών θεσμών και μηχανισμών είναι η διαιώνιση και η αναπαραγωγή της παρασιτικής σχέσης των πολιτικών και οικονομικών ελίτ εις βάρος της κοινωνίας.
Το ίδιο ακριβώς καταδεικνύει η εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, μετά από έκρηξη που διέλυσε τις εγκαταστάσεις στις οποίες εργάζονταν, και από την οποία τραυματίστηκαν άλλοι 7 εργάτες, αλλά και οι μετέπειτα προσπάθειες των κρατικών μηχανισμών να αποκρύψουν τις ελλείψεις από τη μεριά της εργοδοσίας σε μέτρα προστασίας, τις παράνομες κατασκευές προπανίου, τις αδήλωτες εγκαταστάσεις του υπογείου του εργοστασίου, την εργοδοτική τρομοκρατία που ασκούταν επί σειρά ετών σε αυτό το εργασιακό κάτεργο. Η έκρηξη στη Βιολάντα δεν είναι ούτε τυχαίο γεγονός, ούτε ατύχημα, αλλά αντίθετα αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου της άγριας ταξικής εκμετάλλευσης που επιβάλλεται στους χώρους δουλειάς, ένα ακόμα προδιαγεγραμμένο κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα. Οι δεκάδες δολοφονίες εργατών στα κάτεργα της σύγχρονης δουλείας, όπου μόνο το 2025 έφτασαν τις 201, μαρτυρούν οτι οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι συνεχίζουν να πληρώνουν με το αίμα τους τη διατήρηση και αναπαραγωγή του βάρβαρου εκμεταλλευτικού και καταπιεστικού συστήματος, που καταδυναστεύει, δολοφονεί, εξαθλιώνει.
Το ίδιο επίσης καταδεικνύουν και οι πρόσφατες μαζικές δολοφονίες προσφύγων και μεταναστών στο ναυάγιο της Χίου, όπου το σκάφος του λιμενικού στην κυριολεξία πέρασε από πάνω τους, διαμελίζοντάς τους, ενώ στη συνέχεια επιζώντες του ναυαγίου βρέθηκαν στο στόχαστρο διώξεων, με σκοπό να δικαιολογηθεί ένα ακόμα κρατικό έγκλημα και να μετακυλιστούν οι ευθύνες από τους θύτες στα θύματα. Οι δολοφονικές αντι-μεταναστευτικές πολιτικές “αποτροπής” και η οικοδόμηση της Ευρώπης- Φρούριο αποτυπώνονται στους χιλιάδες νεκρούς πρόσφυγες και μετανάστες στα χερσαία και υδάτινα σύνορα, στους εγκλωβισμένους και στοιβαγμένους σε άθλιες συνθήκες στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στους φυλακισμένους κάτω από ένα ειδικό ρατσιστικό καθεστώς εξαίρεσης. Τα “τείχη” που υψώνονται δεν χρησιμεύουν μόνο για να κρατήσουν με κάθε μέσο τους απόκληρους, τους “πλεονάζοντες πληθυσμούς” εκτός Ευρώπης, αλλά και για να οδηγήσουν τις κοινωνίες της Δύσης στην εμπέδωση του εκφασισμού στο εσωτερικό τους, στην δημιουργία μιας κοινωνικής συνθήκης φόβου, ελέγχου και μίσους με σκοπό την άρρητη αποδοχή της άγριας εκμετάλλευσής τους από τους κυρίαρχους.
Η μόνη “απάντηση” του συστήματος στη συνολική και βαθιά του κρίση είναι εκμετάλλευση, πόλεμος & φασισμός
Η κρατική και καπιταλιστική επίθεση σε όλες τις πτυχές της ζωής είναι αποτέλεσμα της συνολικής κρίσης του συστήματος και οξύνεται όλο και περισσότερο, επιδιώκοντας να στερήσει από την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία κάθε προοπτική αντίστασης και παράλληλα να ξεριζώσει ο,τι έχει κερδηθεί στο παρελθόν μέσα από αιματηρούς αγώνες. Η όλο και μεγαλύτερη ενταντικοποίηση στους χώρους δουλειάς και η επιβολή επαχθέστερων όρων στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, η επίθεση στην εκπαίδευση σε κάθε βαθμίδα με την όξυνση των ταξικών φραγμών, των αποκλεισμών, της καταστολής και της πειθάρχησης, η διάλυση και απαξίωση του ΕΣΥ, η επίθεση στους αγωνιζόμενους υγειονομικούς και ο αποκλεισμός των φτωχών από την πρόσβαση στην υγεία, η λεηλασία του φυσικού κόσμου και η καταστροφή των τοπικών κοινωνιών για τα κέρδη του κράτους και του κεφαλαίου, η αναβάθμιση του νομικού οπλοστασίου του κράτους και η σφοδρή κατασταλτική μανία που έχει εξαπολύσει απέναντι στις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις είναι μερικά από τα σημεία των αναδιαρθρώσεων που επιχειρούν τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά να επιβάλλουν στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, με σκοπό τον πλήρη κοινωνικό μετασχηματισμό και την δημιουργία μιας κοινωνίας υποταγμένης και φοβισμένης, ανήμπορης να ορθώσει ανάστημα μπρος στην αδικία και ανελευθερία που υφίσταται.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά επιχειρούν μία, άνευ όρων, επίθεση εναντίον των λαών της καπιταλιστικής περιφέρειας μέσα από πολέμους, στρατιωτικές επιχειρήσεις, με στόχο τον έλεγχο ολόκληρων περιοχών, των πλουτοπαραγωγικών πηγών και την εκμετάλλευση ολόκληρων πληθυσμών. Μια συνθήκη όπου η καταδίκη εκατομμυρίων ανθρώπων στην εξαθλίωση, τη φτώχεια, τις αρρώστιες και τον ξεριζωμό αποτελεί την προϋπόθεση για την εξασφάλιση της υπερσυσσώρευσης του πλούτου στα χέρια των παγκόσμιων οικονομικών ελίτ και για την αναδιάταξη των συσχετισμών γεωπολιτικής ισχύος στο πλαίσιο των διακρατικών ανταγωνισμών, μεταξύ παγκόσμιων, περιφερειακών και τοπικών δυνάμεων. Σε αυτό το πλαίσιο το ελληνικό κράτος, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, είναι σταθερά προσανατολισμένο στις επιδιώξεις της κυρίαρχης πολιτικής και οικονομικής ελίτ της οποίας αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα και είναι προσδεδεμένη στο άρμα του Ευρωατλαντισμού. Η σημερινή πολιτική διαχείριση, όπως και όλες οι προηγούμενες, εκπλήρωσε και συνεχίζει να εκπληρώνει την αποστολή της στο ακέραιο, που δεν είναι άλλη από τη διαρκή προσπάθεια, στο κομμάτι που της αναλογεί, για την ανεμπόδιστη επιβολή της σύγχρονης δικτατορίας του κράτους και του κεφαλαίου, του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, σε παγκόσμιο επίπεδο. Η πρόσδεση της εγχώριας αστικής τάξης στο άρμα συμφερόντων της κυρίαρχης διεθνούς πολιτικο-οικονομικής ελίτ και η ενίσχυση του ρόλου του ελληνικού κράτους στη νευραλγική περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου, που σήμερα περνάει από την αμέριστη και ολόπλευρη στήριξη του κράτους του Ισραήλ στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, είναι που καθιστά ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο ως τα μετόπισθεν της πρώτης γραμμής του δυτικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο το ελληνικό κράτος, μετά την πολεμική επιχείρηση των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ισραήλ στο Ιράν στις 28 Φλεβάρη που συνεχίζεται και σήμερα, στέλνει πολεμικά πλοία και αεροπλάνα στην Κύπρο, υποκρινόμενο ότι πρόκειται για βοήθεια και για αμυντικούς σκοπούς αποτροπής χτυπήματός της. Στην πραγματικότητα όμως εμπλέκει τη χώρα όλο και πιο βαθιά στον πόλεμο πρώτα για την υπεράσπιση της βρετανικής στρατιωτικής βάσης στο ακρωτήρι της Πάφου, ενώ στη συνέχεια στέλνει στην Κάρπαθο αντιαεροπορικά συστήματα για την άμυνα της Αμερικάνικης βάσης στη Σούδα και οι φρεγάτες του βρέθηκαν και συνεχίζουν να βρίσκονται στα ανοιχτά του Ισραήλ για την άμυνά του και τη μεταφορά πληροφοριών μέσω στρατιωτικών ραντάρ σχετικά με επικείμενα χτυπήματα νατοϊκών και αμερικανοισραηλινών στόχων.
Όλα για όλους – Όλα στα χέρια της κοινωνίας
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, είναι επιτακτική η ριζοσπαστικοποίηση, το πλάτιασμα και η σύνδεση των αντιστάσεων. Η υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων, των αναγκών, της ζωής και της αξιοπρέπειάς μας περνά μέσα από την κοινή, οριζόντια συντονισμένη, οργανωμένη από τα κάτω δράση. Η οργάνωση των αντιστάσεών μας αποτελεί κομβικής σημασίας ζήτημα, ειδικά μέσα σε μια περίοδο συνολικής και οργανωμένης επίθεσης του κρατικού και καπιταλιστικού συστήματος. Η συλλογικοποίηση, η κοινή δράση και η συναντίληψη βάσει των αναρχικών αξιών είναι τα εργαλεία μας απέναντι στο σύγχρονο ολοκληρωτισμό κράτους και κεφαλαίου, απέναντι στην προσπάθειά τους να μας πείσουν ότι έχει επέλθει το τέλος της Ιστορίας, πως δεν υπάρχει καμία προοπτική πέρα από το δυστοπικό παρόν και το σύστημα εξουσίας που το δημιουργεί και πως αν επιλέξουμε το δρόμο του αγώνα και της αξιοπρέπειας θα συντριβούμε.
Σε μια περίοδο γενικού αποπροσανατιλισμού του δημόσιου διαλόγου γύρω από το έγκλημα των Τεμπών, την εξέλιξη της δίκης και του αγώνα της κοινωνικής βάσης, οφείλουμε να επαναφέρουμε τη προσοχη σε αυτό που πραγματικά έχει σημασία: την από τα κάτω, αδιαμεσολάβητη οργάνωση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων που θα δώσουν εν τέλει τις απαραίτητες απαντήσεις στους δυνάστες μας, περνώντας στην αντεπίθεση. Οι νέες αυταπάτες περί καλύτερης διαχείρισης του συστήματος καταπίεσης, περί κάθαρσης μέσω των θεσμών που δομικά συγκροτούν τη δολοφονική φύση του συστήματος εξουσίας θα πρέπει να βρουν απέναντί τους το οργανωμένο μαζικό κίνημα που θα επιλέξει το πεδίο του δρόμου και τις διαδικασίες αγώνα από τις εκλογικές αυταπάτες. Απέναντι στο δυστοπικό μέλλον που μας επιφυλάσσουν οι ελίτ της εξουσίας και του πλούτου, υπάρχει η επιλογή της συλλογικής αντίστασης και του αγώνα. Να τους θυμίσουμε τι μπορεί να συμβεί όταν η κοινωνία των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων ανθρώπων παίρνει την κατάσταση στα χέρια της και αντιστέκεται μαζικά και μαχητικά στους σχεδιασμούς τους. Αν μένει κάτι ακόμα να σωθεί από τη φρίκη και τη βαρβαρότητα που μας καταδικάζει το κρατικό και καπιταλιστικό σύστημα, αυτό βρίσκεται στα δικά μας χέρια. Η μόνη λύση για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας, για έναν κόσμο που η ζωή μας δεν θα παζαρεύεται και δεν θα εξαρτάται από τους υπολογισμούς των κυρίαρχων, για έναν κόσμο χωρίς πολέμους, φτώχεια, λεηλασία της φύσης, ξεριζωμό, αρρώστιες και θάνατο είναι η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.
Στους χώρους εκμετάλλευσης, στις γειτονιές, στα σχολεία και στις σχολές
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
ΔΕΥΤΕΡΑ 23 ΜΑΡΤΗ – ΛΑΡΙΣΑ – 9.00
Όλοι/ες στη δίκη για το κρατικό έγκλημα των Τεμπών
Σπορά
Την Δευτέρα 23 Μάρτη αρχίζει σε πανεπιστημιακό χώρο του πρώην ΤΕΙ Λάρισας στη Γαιόπολη, εκτός αστικού ιστού και περιφραγμένο σαν να πρόκειται για φυλακή, η κεντρική δίκη για τη σύγκρουση των δύο τρένων που άφησε πίσω της 57 νεκρούς, τραυματίες και ένα βαρύ συλλογικό τραύμα σε συγγενείς, φίλους και ολόκληρη την κοινωνία.
3 χρόνια και κάτι μετά, η υπόθεση φτάνει στη δικαστική αίθουσα όσο το δυνατόν πιο “ακίνδυνη” για την εξουσία και το πολιτικό της προσωπικό, για τους θεσμούς και την τάξη των αφεντικών. Για χρόνια έγινε δουλειά προς αυτή την κατεύθυνση από δικαστές, δημοσιογράφους, δικηγόρους, επαγγελματίες πολιτικούς, χρήσιμους επιστήμονες, πρόθυμους “ειδικούς” κ.α.
Η σύγκρουση των τρένων ήταν ένα ακόμα εμβληματικό παράδειγμα συνενοχής κράτους και κεφαλαίου. Το έγκλημα ήταν και παραμένει διαρκείας: χρόνια πριν με την από επιλογή κακοδιοίκηση και το στρώσιμο του χαλιού στο ξεπούλημα, την ιδιωτικοποίηση που παρουσιάστηκε ως αναγκαίο κακό και ευκαιρία εξυγίανσης ταυτόχρονα, παράλληλα με το τσάκισμα κάθε συλλογικής και συνδικαλιστικής φωνής που αντιστέκονταν και προειδοποιούσε. Η μετατροπή των κοινών σε πεδίο βολέματος και κερδοφορίας αποτελεί κανονικότητα μέχρι μια “κακιά στιγμή” να την διακόψει· μια στιγμή αναμενόμενη αλλά και οριακά αδιάφορη “παράπλευρη απώλεια” για ένα σύστημα που ενδιαφέρεται μόνο για την αναπαραγωγή του, τη διατηρήση των προνομίων για τους λίγους και ημέτερους και την κερδοφορία.
Και το έγκλημα όμως συνεχίζεται και μετά από κάθε τέτοια στιγμή-ρωγμή στη δολοφονική κανονικότητα του συστήματος: η παραπληροφόρηση, η “γράμμωση” των ΜΜΕ και της δικαστικής εξουσίας, η άμεση εύρεση αποδιοπομπαίου τράγου, η λήθη, η συγκάλυψη, ο συμψηφισμός, ο “θόρυβος” για να μπερδευτεί η κοινωνία, η αντεπίθεση του συστήματος, η λάσπη, η ένστολη βία, η κόπωση, η γραφειοκρατία, τα οικονομικά και νομικά εμπόδια και τερτίπια, η εκμετάλλευση κάθε λάθους (απροσεξίας και απειρίας της άλλης πλευράς), οι αναβολές και οι παραπομπές σε ένα μέλλον που δεν έρχεται…και στο βάθος μια κάλπη, που άλλοτε απειλεί με ακυβερνησία και άλλοτε πιέζει για την εναπόθεση της ελπίδας μόνο εκεί.
Αυτόν τον βρώμικο πόλεμο των από τα πάνω, οι συγγενείς, ο κόσμος της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας και του αγώνα, τον άντεξε. Κατάφερε το έγκλημα στα Τέμπη να μην ξεχαστεί και κάθε τόσο να επιβάλλει και να ορίζει, με μαζικούς όρους, τη δημόσια συζήτηση και διεκδίκηση. Ο δρόμος, που συχνά λοιδορείται από την εξουσία και τους παρατρεχάμενους της ως κατάλοιπο του παρελθόντος, επανοηματοδοτήθηκε από αυτή τη δυναμική κοινωνική πλειοψηφία και αφήνει νέα παρακαταθήκη.
Η αρχή της δίκης μας αναγκάζει να αναρωτηθούμε για τη σχέση μας με όλο αυτό το προσχηματικό και σάπιο πανηγύρι. Πεπεισμένοι/ες ότι το δίκαιο και η αστική δικαιοσύνη είναι έννοιες αντιφατικές, στεκόμαστε μέσα και έξω από τη δικαστική αίθουσα για να συμπαρασταθούμε σε συγγενείς και ανθρώπους που δεν θρήνησαν βουβά, βολικά και ακίνδυνα όπως τους ζητούσαν, για να εμποδίσουμε τη συγκάλυψη, για να πιέσουμε τα πράγματα να πάνε προς το δίκαιο των πολλών και των από τα κάτω. Θα σταθούμε εκεί για να μη πνίγουν οι δικοί μας πλέον ανθρώποι μέσα στον βόθρο της γραβάτας, της κάμερας και του γκλομπ, γιατί αυτός ο αγώνας είναι αγώνας όλων μας.
Για να γίνουμε ηχείο της κοινωνίας και αντηχείο της φωνής συγγενών και των νομικών τους. Για να μη μείνει τίποτα κρυφό από όσα θα επιχειρήσουν.
Για να δηλώσουμε ότι δεν μας φτάνει μια καλή απόφαση αλλά μας εξοργίζει ήδη η υποψία μιας κακής.
Για να δηλώσουμε ότι δεν μας φταίει μόνο ο σταθμάρχης, ο περιφερειάρχης και ο υπουργός αλλά το καπιταλιστικό σύστημα και δεν θα σταματήσουμε αν δεν το ανατρέψουμε. Γιατί δεν είναι μόνο θέμα βεντέτας ή ιδεολογίας, είναι θέμα αξιοπρέπειας αλλά και επιβίωσης, είτε στις ράγες, είτε στο (πρώην) 8ωρο, είτε σε μια βάρκα… Ζούμε έναν πόλεμο εναντίον μας που είτε βρέχει αληθινές βόμβες (κακή ώρα τώρα), είτε βρέχει ανάπτυξη και δείκτες που ευημερούν ενώ άνθρωποι πεινούν. Είναι η θανατοπολιτική τους και όσο την ανεχόμαστε τόσο θα μετράμε τους νεκρούς μας.
Δεν περιμένουμε την απόφαση. Οργανωνόμαστε συλλογικά και αδιαμεσολάβητα για να μην γεμίσει το ημερολόγιο επετείους με νεκρούς της τάξης μας και της κοινωνίας. Το χρωστάμε σε όσους και όσες χάθηκαν στα Τέμπη, στη Βιολάντα, στην Πύλο και στη Χίο, στα σύνορα… αλλά και και σε όλους και όλες μας.
Να (τους) νικήσουμε για να ζήσουμε!
Δικαιοσύνη του δρόμου
για τα Τέμπη του κόσμου!
Συμβούλιο Αναρχικών
Η τραγωδία των Τεμπών αποτελεί σύμβολο της βίαιης απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής από το κράτος και το κεφάλαιο. Δεν ήταν ένα «τυχαίο λάθος» ούτε μια «ατυχία», αλλά ένα συστημικό έγκλημα, εγγεγραμμένο στη λογική του καπιταλισμού, όπου το κέρδος μπαίνει πάνω από την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων. Η χρόνια υποχρηματοδότηση, η έλλειψη ουσιαστικής συντήρησης και εκσυγχρονισμού, η απουσία στοιχειωδών μηχανισμών ασφαλείας και η ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ έδειξαν καθαρά πως όταν ένα δημόσιο αγαθό μετατρέπεται σε πεδίο κερδοφορίας, η ποιότητα και η ασφάλεια θυσιάζονται στο βωμό της μείωσης κόστους. Στις 28 Φλεβάρη 2023, 57 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους όχι εξαιτίας ενός σταθμάρχη, αλλά εξαιτίας μιας στρατηγικής που διαχρονικά αποδομεί και ξεπουλά τις δημόσιες δομές μέσω μνημονίων, ιδιωτικοποιήσεων, εργολαβιών και πελατειακών σχέσεων.
Τη Δευτέρα 23 Μαρτίου 2026 στη Λάρισα είναι προγραμματισμένη η έναρξη της δίκης για το έγκλημα των Τεμπών. Προφανώς στη δικογραφία δε βλέπουμε να στοχοποιούνται οι πραγματικοί ιθύνοντες αλλά ξεκινώντας από τους “εύκολους” στόχους, κατηγορούμενοι βρίσκονται ο σταθμάρχης Λάρισας, στελέχη του ΟΣΕ της ΕΡΓΟΣΕ και της Hellenic Train καθώς και μέλη του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών. Τρία χρόνια μετά το έγκλημα στα Τέμπη, όσοι φέρουν την μεγαλύτερη ευθύνη παραμένουν ατιμώρητοι. Κάτι τέτοιο δεν μας προκαλεί εντύπωση. Γνωρίζουμε καλά πως η αστική τάξη, σε συνεργασία με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τις κρατικές δομές, επιδιώκει από την πρώτη στιγμή να παρουσιάσει το έγκλημα αυτό ως μια «μεμονωμένη» αποτυχία. Η αστική δικαιοσύνη κλείνει τα μάτια μπροστά στα στοιχεία, οι φωνές όσων κατεβαίνουν στον δρόμο για να διαμαρτυρηθούν πνίγονται με καταστολή ενώ οι συγγενείς των θυμάτων εξακολουθούν να στερούνται το δικαίωμα στη δικαίωση.
Η λεγόμενη «δικαιοσύνη» στο αστικό κράτος δεν είναι ένας ουδέτερος μηχανισμός που στέκεται πάνω από τις κοινωνικές αντιθέσεις, αλλά ένας θεσμός φτιαγμένος για να αναπαράγει τις ταξικές ιεραρχίες και να προστατεύει την καθεστηκυία τάξη. Στην πραγματικότητα, αποτελεί το θεσμοθετημένο εργαλείο με το οποίο το κράτος και το κεφάλαιο νομιμοποιούν τα εγκλήματά τους και διατηρούν την κοινωνική πειθαρχία. Δεν είναι τυχαίο ότι οι φτωχοί, οι εργάτες, οι μετανάστες και όσοι αντιστέκονται βρίσκονται συστηματικά στο στόχαστρο, ενώ τα εγκλήματα των ισχυρών καλύπτονται ή σβήνονται στα δικαστικά συρτάρια. Η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις, που διαπερνούν τη δικαστική εξουσία, δεν είναι «παράσιτα» πάνω σε ένα δήθεν δίκαιο σώμα, αλλά είναι οργανικό κομμάτι ενός συστήματος που λειτουργεί για να υπηρετεί την καπιταλιστική κερδοφορία και την κρατική καταστολή. Η ίδια λοιπόν η έννοια της δικαιοσύνης του κράτους είναι αντιφατική: δεν μπορεί να υπάρξει «δίκαιη» απονομή δικαιοσύνης μέσα σε ένα σύστημα χτισμένο πάνω στην εκμετάλλευση και την ανισότητα. Η αστική δικαιοσύνη είναι ο μηχανισμός που επιβάλλει τον νόμο των ισχυρών και διασφαλίζει την αναπαραγωγή της εξουσίας τους. Για αυτό και κάθε ελπίδα «μεταρρύθμισης» ή «εξυγίανσης» είναι αυταπάτη, η πραγματική δικαιοσύνη μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από τους αγώνες των από τα κάτω, μέσα από αυτοοργάνωση, αλληλεγγύη και την ανατροπή των δομών που παράγουν και συντηρούν τις σχέσεις εκμετάλλευσης.
Την ίδια εποχή που συμβαίνουν όλα αυτά οι έχοντες εξουσία συνεχίζουν να δείχνουν ξεκάθαρα ποιες είναι οι προτεραιότητες τους. Η εικόνα εγκατάλειψης των δημοσίων υπηρεσιών με κατεύθυνση την ιδιωτικοποίηση τους μόνο πρωτόγνωρη δεν είναι. Η κατάσταση στην δημόσια υγεία είναι εμφατικό παράδειγμα της λογικής αυτής: τεράστιες λίστες αναμονής για χειρουργεία, υποστελεχωμένα κέντρα υγείας, ανεπαρκής αριθμός κλινών με αποτέλεσμα ο κόσμος να στοιβάζεται στους διαδρόμους, δημιουργούν μια εφιαλτική συνθήκη στους από τα κάτω. Την ίδια ώρα η καθημερινότητα της εργατικής τάξης και της κοινωνικής βάσης ολοένα και δυσχεραίνει δεχόμενη την ολομέτωπη επίθεση από το κράτος και το κεφάλαιο. Συνεχόμενες αυξήσεις σε βασικά αγαθά (ενώ οι τσαρλατάνοι της κυβέρνησης υπερηφανεύονται για την αύξηση του κατώτατου μισθού), πολιτικές ιδιωτικοποιήσεων στην στην παιδεία και τις συγκοινωνίες, εργοδοτικές δολοφονίες που βαφτίζονται ως εργατικά δυστυχήματα, συνεχείς κρατικές δολοφονίες εις βάρος μεταναστών σε χερσαία και θαλάσσια σύνορα, πλειστηριασμοί πρώτων κατοικιών ανθρώπων της τάξης μας για μικρά χρέη είναι κάποια λίγα παραδείγματα που αποτυπώνουν την εξαθλίωση που έχει επιβάλει η αστική τάξη εναντίον μας.
Και όλα αυτά στο σύνολό τους εκτυλίσσονται σε μια περίοδο όπου το ελληνικό κράτος φαίνεται να εισέρχεται σε μια φάση διμέτωπης πολεμικής κινητοποίησης. Σε διεθνές επίπεδο, ευθυγραμμίζεται ενεργά με τον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ συμμετέχοντας, άμεσα ή έμμεσα, στις γεωπολιτικές συγκρούσεις παρέχοντας στρατιωτική στήριξη στις συρράξεις που εκτυλίσσονται στη Μέση Ανατολή και όχι μόνο. Φυσικά και υπάρχουν δισεκατομμύρια ευρώ για τις πολεμικές δαπάνες του κράτους στο όνομα της εθνικής ασφάλειας, αλλά αν πρόκειται για τις δικές μας ανάγκες το ταμείο είναι μέιον. Παράλληλα, στο εσωτερικό πεδίο, διαμορφώνεται ένα εντεινόμενο καθεστώς επιτήρησης και καταστολής, όπου η κοινωνική αμφισβήτηση και οι συλλογικές διεκδικήσεις αντιμετωπίζονται ως δυνητικές απειλές. Έτσι, επιχειρείται ο περιορισμός και η αποδυνάμωση των κινημάτων, προς διασφάλιση της υφιστάμενης τάξης πραγμάτων.
Μέσα σε αυτή τη συνθήκη λοιπόν τη Δευτέρα 23/3 πρέπει να σταθούμε δίπλα στους συγγενείς των θυμάτων, όπου μη έχοντας άλλη επιλογή, θα βρεθούν στις δικαστικές αίθουσες αγωνιζόμενοι για το δίκαιο των ανθρώπων που χάσανε. Η κυβερνητική και η δικαστική εξουσία θα μας βρουν απέναντι τους. Όσο αυτοί υπηρετούν το “δίκαιο” και το “άδικο” που το κράτος έχει εγκαθιδρύσει προς ιδίου όφελος εμείς προτάσσουμε την δικαιοσύνη του δρόμου. Πρέπει να τιμωρηθούν όχι μόνο οι τελικοί υπεύθυνοι του δυστυχήματος, αλλά και όσοι συμβάλλουν στη συγκάλυψη: εκείνοι που επιδιώκουν να κλείσουν υποθέσεις πρόχειρα, εκείνοι που καθυστερούν κρίσιμες εξετάσεις, και εκείνοι που χρησιμοποιούν τη Δικαιοσύνη ως όχημα πολιτικής προστασίας. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη είναι η απόδειξη ότι το σύστημα αυτό δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί. Είναι η απόδειξη ότι μόνο με τη συλλογική δράση, την αλληλεγγύη και την εξέγερση μπορούμε να χτίσουμε έναν κόσμο όπου οι ζωές μας θα έχουν αξία. Η κοινωνία πρέπει να αρνηθεί την υποτίμηση και να διεκδικήσει το δικαίωμα να ζει με αξιοπρέπεια, μακριά από την καταπίεση του κράτους και του κεφαλαίου.
Όλοι/όλες στη Λάρισα για τη δίκη των Τεμπών τη Δευτέρα 23/3 9 στις 9 π.μ.
ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΕΝΑ ΦΕΡΕΤΡΑ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΜΕΤΩΠΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ
ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ
Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας
Αναρχική Συνέλευση Φοιτητ(ρι)ών Quieta Movere
Όλοι και όλες στη συγκέντρωση εν όψει της έναρξης της δίκης των Τεμπών, 23/3, 8.00, Λάρισα (Γαιόπολις)
Τρία χρόνια μετά το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, όλοι οι λόγοι που μας έβγαλαν από την πρώτη στιγμή στους δρόμους παραμένουν ακόμα σε ισχύ: πολιτικά πρόσωπα δεν διώκονται, ο σιδηρόδρομος βρίσκεται ακόμα στην ίδια κατάσταση που οδήγησε στο έγκλημα της 28ης Φλεβάρη του 2023, ενώ σε όλο αυτό που διάστημα που μεσολάβησε μέχρι σήμερα η επίθεση Κράτους και Κεφαλαίου σε όλα τα κοινωνικά αγαθά (παιδεία, υγεία, στέγαση, μεταφορές) συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς, κινούμενη στην ίδια κατεύθυνση, η οποία μπορεί να συνεχίσει να γεννάει μονάχα νέα εγκλήματα. Γιατί η ίδια επίθεση που αποσκοπεί στον έλεγχο και τη μεσολάβηση του Κράτους πάνω στα δημόσια αγαθά και τις κοινωνικές σχέσεις από τη μία, και στην κερδοφόρο εκμετάλλευση τους από το Κεφάλαιο από την άλλη, γεννιέται μέσα από την αθεράπευτα αντικοινωνική φύση του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος που ως μηχανισμός επιβίωσης και επιβολής σαν προτεραιότητα δεν μπορενα έχει την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών, αλλά την επιβίωση της παρασιτικής σχέσης των πολιτικών και οικονομικών ελίτ εις βάρος μας. Το ιστορικό βάθος του συγκεκριμένου εγκλήματος, από την μη ολοκλήρωση της σύμβασης 717 σε διάστημα εικοσαετίας με την εναλλαγή μιας σειράς κυβερνήσεων στην εξουσία, μέχρι το ξεπούλημα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ σε Ιταλούς επενδυτές, επί της σοσιαλδημοκρατικής διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι επανέφεραν τρένα που είχαν αποσυρθεί για να τα λειτουργήσουν σε έναν εν γνώσει τους μη λειτουργικό σιδηρόδρομο, αποδεικνύει με τον πιο τραγικό τρόπο την πραγματικότητα αυτή.
Η φρικαλεότητα του Κράτους αποκαλύπτεται με τον τρόπο που έγινε η συγκάλυψη του εγκλήματος, αφού από την πρώτη στιγμή το σημείο μπαζώθηκε αμέσως, εξαφανίζοντας όλα τα στοιχεία που το αποδεικνύουν, μαζί με αυτά και ανθρώπινα μέλη των θυμάτων, τα οποία βρέθηκαν πεταμένα σε χωράφια της Λάρισας.
Δεν έχουμε καμία ψευδαίσθηση πως η δικαίωση των οικογενειών των θυμάτων, αλλά και συνολικά της κοινωνίας μπορεί να επέλθει μέσω οποιουδήποτε κρατικού φορέα, και πιο συγκεκριμένα της αστικής δικαιοσύνης. Από την θεσμοθέτηση της αστικής δημοκρατίας μέχρι και σήμερα το Κράτος έχει την δυνατότητα να ξεπλένει και να νομιμοποιεί κάθε πολιτικό εγκληματία μεθοδευμένα, έτσι ώστε να μην αφήνει περιθώριο σε κάποιον κοινωνικό αντίλογο πέραν των θεατρικών αντιπαραθέσεων εντός του κοινοβουλίου. Από την ευνοϊκή μεταχείριση των βασανιστών της Χούντας, μέχρι την επανεκλογή του πρώην υπουργού μεταφορών Κώστα Καραμανλή, και την θρασύδειλη επίθεση προς τις οικογένειες των θυμάτων από μπράβους της κυβέρνησης εντός των δικαστηρίων της Λάρισας, η δικαιοσύνη του Κράτους αποτελεί έναν ακόμη μηχανισμό επιβολής της εξουσίας και φίμωσης της κοινωνικής αντίστασης.
Μία άλλη δικαιοσύνη είναι αυτή που μπορεί να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα της κοινωνίας. Είναι εκείνη που δημιουργεί συνειδήσεις και νέους κοινωνικούς δεσμούς. Είναι η δικαιοσύνη του δρόμου. Σε αυτή την μορφή δικαιοσύνης δημιουργούνται σχέσεις αλληλεγγύης, εμπιστοσύνης, και αλληλοβοήθειας, κόντρα στην καπιταλιστική νοοτροπία που το μόνο κοινωνικό της κίνητρο είναι η διαμόρφωση των σχέσεων με σκοπό τη μέγιστη κερδοφορία του Κεφαλαίου, αδιαφορώντας πλήρως για την ανθρώπινη ζωή.
Από τις προταγματικές καταλήψεις της Σερβίας, οι οποίες πυροδότησαν μια νέα εξεγερσιακή συνθήκη δημιουργώντας σε όλα τα πανεπιστήμια κόμβους πολιτικής αυτοοργάνωσης, μέχρι τους αγώνες στους δρόμους των ελληνικών πόλεων, μάς γίνεται όλο και πιο κατανοητό ότι η πραγματική δικαίωση βρίσκεται στο δρόμο και όχι στα δικαστήρια.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το Κρατικό-Καπιταλιστικό σύστημα επιβιώνει αφομοιώνοντας τους εχθρούς του εντός του. Έτσι, μέσα στους κόλπους του παίρνουν σάρκα και οστά νέα πολιτικά εγχειρήματα με φαινομενικά “αντισυστημικό” λόγο, που τελικά βρίσκουν τη θέση τους μέσα στο ίδιο καθεστώς που υπόσχονται να καταστρέψουν, λειτουργώντας τελικά καίρια για την επιβίωση και την αναπροσαρμογή του, σύμφωνα με τις εκάστοτε συνθήκες και ανάγκες των καιρών. Τα παραδείγματα πολλά, από την προηγούμενη διακυβέρνηση της σοσιαλδημοκρατίας, που το μόνο που πέτυχε ήταν να ανοίξει τον δρόμο στη δεξιά πέντε χρόνια αργότερα, για να καταργήσει τις όποιες παραχωρήσεις έλαβαν χώρα ως προς το κομμάτι των κοινωνικών παροχών, μέχρι τον νέο κομματικό σχηματισμό της Μ. Καρυστιανού, η οποία αυτό που ουσιαστικά προτάσσει είναι ότι η αιτία των εγκλημάτων που βιώνουμε καθημερινά δεν είναι η εκμεταλλευτική δομή και υπόσταση του Κράτους, το αντικοινωνικό αυτό σύμπλεγμα που έχει δομηθεί ανάμεσα σε πολιτικούς, δικαστές, ανακριτές, μαφιόζους, τοπικούς αιρετούς, και μπάτσους, αλλά οι προσωπικές και κατά βάση ηθικές επιλογές που έχουν κατά καιρούς πάρει διάφοροι αχυράνθρωποι του πολιτικού σκηνικού, όταν βρέθηκαν σε θέσεις εξουσίας, καλλιεργώντας έτσι εκ νέου πολιτικές αυταπάτες περί κάποιας ανθρωπιστικής διαχείρισης του Κράτους και του Καπιταλισμού και συνδράμοντας στην επανομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος.
Ενάντια στον μεσσιανισμό, την ανάθεση και την υποστήριξη σε προσωπολατρικά πολιτικά σχήματα που βάζουν μπροστά τον προσωπικό αγώνα συγκεκριμένων ανθρώπων, η μόνη ελπίδα και διέξοδος βρίσκεται στον από τα κάτω αγώνα των πολλών -της κοινωνικής βάσης- πιάνοντας το νήμα από τον αγώνα των τριών τελευταίων χρόνων, από τις μαχητικές διαδηλώσεις και απεργίες των πρώτων ημερών με τα κατειλημμένα σχολεία και πανεπιστήμια, μέχρι τον αγώνα που δίνουν ασταμάτητα οι συγγενείς των δολοφονημένων στα Τέμπη, έχοντας ενάντιά τους το σύνολο του διεφθαρμένου πολιτικού καθεστώτος της μεταπολίτευσης, και από την 28η Φλεβάρη του 2025, με τη μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων δεκαετιών, μέχρι την νικηφόρα απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι στο Σύνταγμα ενάντια στη συγκάλυψη των δολοφόνων. Η μόνη διέξοδος για να μπορέσει η κοινωνική οργή που αναμοχλεύεται συνεχώς εδώ και τρία χρόνια να εκφραστεί και να αλλάξει την πραγματικότητα που βιώνουμε είναι να δράσει αποκλειστικά έξω από τους κρατικούς θεσμούς και ενάντιά τους, να σπάσει τις σαπισμένες ρίζες του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, του κομματικού “αγώνα”, και του αστικού καθωσπρεπισμού που τον κρατούσαν δέσμιο και περιχαρακωμένο σε στενά όρια και τον εμπόδισαν να αφομοιώσει περισσότερες διεκδικήσεις και να κερδίσει περισσότερες νίκες.
Ο κόσμος βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει ραγίσει, οπότε ρίχνει τις μάσκες της και αποκαλύπτεται το πιο σκληρό της πρόσωπο. Το κύριο μέλημα του Κράτους και του Κεφαλαίου είναι η ωμή μετατροπή όλων των κοινωνικών αγαθών, αλλά ακόμα και της ίδιας μας της ζωής, σε εμπόρευμα, χωρίς να νοιάζεται πλέον ούτε για τα φιλελεύθερα προσχήματα. Σε αυτή την οργανωμένη επίθεση της εξουσίας, εμείς απαντάμε οργανωμένα, οριζόντια και από τα κάτω, συνειδητοποιώντας μέρα με την μέρα πως η συλλογικοποίηση των ζωών μας, η πολιτικοποίηση των αντιστάσεων και των αρνήσεών μας και ο ανυποχώρητος αγώνας ενάντια στους κανίβαλους αυτού του κόσμου είναι ο τρόπος για να ξεπεράσουμε το κυνήγι της επιβίωσης και να φτιάξουμε μία ζωή που αξίζει να βιωθεί.
ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΩΣ ΤΟ ΝΟΒΙ ΣΑΝΤ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
Τ57 Ιωαννίνων
Τέμπη: Κάλεσμα σε συγκέντρωση αλληλεγγύης για την κύρια δίκη (23/03/2026)
Στις 23 Μαρτίου 2026 ξεκινά η κύρια δίκη για το έγκλημα των Τεμπών, η οποία θα διεξαχθεί στα πρώην ΤΕΙ της Λάρισας, στο κτήριο Γαιόπολις, σύμφωνα με απόφαση του Εισαγγελέα Εφετών Λάρισας.
Περισσότερα από τρία χρόνια μετά τη μοιραία νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου 2023, όταν δύο τρένα συγκρούστηκαν μετωπικά, η υπόθεση περνά πλέον στη δικαστική αίθουσα. Εκεί θα αναζητηθούν οι ευθύνες για το χειρότερο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην ιστορία της χώρας.
Η Κίνηση Πολιτών Τ57 Ιωαννίνων καλεί σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις 9:00, επιδιώκοντας να ασκήσει πίεση απέναντι σε γραφειοκρατικές και συντεχνιακές λογικές που, όπως επισημαίνει, επιχειρούν να περιορίσουν τη δημόσια συζήτηση και τη διεκδίκηση δικαιοσύνης από τους επιζώντες και την κοινωνία.
Για πολλούς, η δίκη αυτή σηματοδοτεί μια κρίσιμη στιγμή, καθώς εκφράζεται η ανησυχία ότι υπάρχει η προσπάθεια το έγκλημα να παρουσιαστεί ως ένα απλό ανθρώπινο λάθος, χωρίς να αποδοθούν ευθύνες για τους χειρισμούς, τις συστημικές ελλείψεις και τις πολιτικές που ακολούθησαν μετά την τραγωδία. Μια τέτοια προσέγγιση, σύμφωνα με τους συμμετέχοντες στο κάλεσμα, θα απογύμνωνε το γεγονός από τα κοινωνικά και πολιτικά του χαρακτηριστικά, περιορίζοντάς το σε μια τεχνική αστοχία και αποσιωπώντας τις ευρύτερες ευθύνες.
Απέναντι σε αυτή την προοπτική, τονίζεται ότι οι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες δεν υποτάσσονται και δεν υποχωρούν, και ότι η διεκδίκηση της δικαιοσύνης αποτελεί συλλογική υπόθεση της κοινωνίας.
Τ57 Ιωαννίνων
*Το πούλμαν για Λάρισα θα αναχωρήσει στις 5:30 από την Ακαδημία, υπάρχουν ακόμη μερικές κενές θέσεις, κόστος συμμετοχής 20€.
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSdsG…
Εγγραφές επίσης μέσω:
Τηλ: 6989656809, 6947053189
FB: Τ57 Ιωαννίνων
Instagram: t57.ioanninon
Email: t57ioannina@gmail.com
Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης
<<Ακόμα κι οι νεκροί δεν θα είναι ασφαλείς από τον εχθρό, αν αυτός νικήσει. Κι ο εχθρός αυτός δεν έχει πάψει να νικάει.>>
Τη Δευτέρα 23/3 στη Λάρισα ξεκινάει η δίκη για το κρατικό καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών. Η αντιπαράθεση με το σύστημα το οποίο καλύπτει τα εγκλήματά του, και που μόνο σκοπό έχει το κέρδος και τη συσσώρευση πλούτου μέσω της εκμετάλλευσης, μπορεί να γίνει μόνο με την συνεχή μας παρουσία στο δρόμο. Παράλληλα και με την έμπρακτη στήριξη του σκληρού αγώνα που διεξάγει ο Σύλλογος Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών, όπως και τα σωματεία και οι φορείς που κινούνται σε τροχιά σύγκρουσης με το δολοφονικό καπιταλιστικό σύστημα και σε αλληλεγγύη με τα θύματα των κρατικών εγκλημάτων.
Τέμπη, Πύλος, Χίος, Βιολάντα, Παλαιστίνη.. Οι πληγές και οι απώλειες του προλεταριάτου, των κατατρεγμένων και των εκμεταλλευόμενων είναι βαριές. Το κράτος και η αστική τάξη ξεδιπλώνουν λυσσαλέα επίθεση απέναντι σε κεκτημένα εργατών, θεσπίζουν 13ωρο εργασίας, ποινικοποιούν απεργίες, απελευθερώνουν απολύσεις, δολοφονούν για τα κέρδη κατά εκατοντάδες τους/ις εργάτες/ριες κάθε χρόνο. Η λογική του κέρδους, βασικός πυλώνας του καπιταλιστικού συστήματος είναι η μόνη υπεύθυνη για τη δολοφονία των 57 ανθρώπων στα Τέμπη. Είναι η ίδια λογική που μεταμφιεσμένη σε “ασφάλεια” προσπαθεί να μας πείσει ότι για να ζούμε “ασφαλείς”, πρέπει οι μετανάστ(ρι)ες να πνίγονται στη θάλασσα. Άνθρωποι που ψάχνουν μία καλύτερη ζωή, που υποφέρουν από τους πολέμους του κεφαλαίου σε Συρία, Υεμένη, Παλαιστίνη, Σουδάν και αναρίθμητες χώρες που αιματοκυλούνται, και που έχουν πολλά περισσότερα κοινά με τους ντόπιους από ό,τι έχουν τα αφεντικά και οι βιομήχανοι του τόπου.
Για το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών έχουν χυθεί τόνοι μελάνης και αντίστοιχες μεγάλες ποσότητες από κροκοδείλια δάκρυα απ’ την πλευρά της εξουσίας. Εδώ και τρία χρόνια προσπαθούν με λύσσα να συσκοτίσουν την αλήθεια. Προσπαθούν να γεμίσουν την δημόσια συζήτηση με ψέματα, με αμφιβολίες, με προσβολές προς τους συγγενείς των θυμάτων και τους τραυματίες επιζώντες. Το κράτος με το μπάζωμα και τη δικαστική συγκάλυψη από τη μία μεριά και τα ΜΜΕ με την σύγχυση και τη διασπορά συκοφαντιών από την άλλη, έχουν κάνει ότι μπορούν για να εξαφανίσουν την πραγματικότητα που πλέον όλες και όλοι μπορούν να δουν ξεκάθαρα: Το έγκλημα των Τεμπών δεν θα είχε συμβεί αν κράτος και ιδιωτικό κεφάλαιο, έδιναν έστω μια δεκάρα για τις ζωές των εργαζομένων και των επιβατών στα τρένα. Αν δεν είχε αναβληθεί η σύμβαση 717, αν υπήρχε μέριμνα για ασφαλή και πραγματικά δημόσια και προσβάσιμη μετακίνηση, αν δεν είχε γίνει (και) ο σιδηρόδρομος πεδίο ακραίας κερδοφορίας και μετακίνησης αγνώστων υλικών, αν δεν είχε γίνει πεδίο εξυπηρέτησης συμφερόντων ξένων από τα συμφέροντα της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Αν δεν υπήρχε αυτή η κοινωνική, οικονομική και πολιτική συνθήκη, τα 57 θύματα των Τεμπών θα ήταν ακόμη ζωντανά.
Είναι τα ίδια, κρατικά και ιδιωτικα, συμφέροντα που καταργούν την επιθεώρηση εργασίας με αποτέλεσμα να θρηνούμε 201 νεκρούς της τάξης μας σε ένα μόνο έτος. Είναι τα ίδια συμφέροντα που δολοφόνησαν με τη συνειδητή τους αδιαφορία τις 5 εργάτριες στη Βιολάντα. Είναι τα ίδια συμφέροντα που οπλίζουν το χέρι των δολοφόνων του Λιμενικού στη Χίο, στην Πύλο και σε όλο το Αιγαίο. Είναι τα ίδια συμφέροντα που διασπείρουν το δηλητήριο του ρατσισμού την ίδια στιγμή που φυλακίζουν χιλιάδες μετανάστ(ρι)ές σ’ ολόκληρη τη χώρα. Είναι τα ίδια συμφέροντα που μας δένουν ολοένα και περισσότερο σε πολέμους, που χειροκροτούν και βοηθούν στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, που συνεργάζονται με χούντες και δολοφόνους στο εξωτερικό.
Αυτά τα κρατικά και καπιταλιστικά συμφέροντα, όμως, φοβούνται. Φοβούνται την κοινωνική αντεπίθεση, την προλεταριακή αυτοοργάνωση και την ταξική δικαιοσύνη. Τρέμουν στην ιδέα πως μπορούμε να συγκροτήσουμε τους εαυτούς μας σε τάξη, πως μπορούμε να τα βάλουμε με την εξουσία τους. Γι’ αυτό κι έχουν επιδοθεί σ’ ένα ντελίριο καταστολής, με δεκάδες πολιτικούς κρατούμενους, με αυστηροποίηση των ποινών φυλάκισης, με οκτώ νέες φυλακες να χτίζονται όσο μιλάμε. Γι’ αυτό θέλουν να περάσουν πως ακόμη και η σημαία σε μια διαδήλωση είναι κακούργημα, την ίδια στιγμή μάλιστα που το σκάνδαλο των υποκλοπών δικάστηκε ως …πλημμέλημα.
Η δικαιοσύνη του δρόμου
Απέναντι στην εξουσία, τη συγκάλυψη και την σιωπή, η απάντηση δεν μπορεί να έρθει με τα ίδια μέσα. Κανένα κόμμα, κανένας σωτήρας δεν μπορεί να επιφέρει σημαντικό πλήγμα στο καπιταλιστικό υπάρχον που μας δολοφονεί και μας κλέβει τη ζωή. Απέναντι στην γενικευμένη απάθεια να απαντήσουμε με ένα γενικευμένο μαχητικό κίνημα που πρέπει και μπορεί να σαρώσει όλον τον παλιό κόσμο. Η δικαιοσύνη δεν μπορεί να έρθει από τους πληρωμένους δικαστές, η αλήθεια δεν μπορεί να ειπωθεί απο τα πουλημένα ΜΜΕ. Με συγκεντρώσεις, πορείες, μαχητικές απεργίες και συγκρούσεις μπορούμε να ανοίξουμε το δρόμο για να ζήσουμε μια άλλη κοινωνική πραγματικότητα. Ο χρόνος που έχουμε μπορεί να μην είναι πολυς. Οι διαδικασίες για να φτιαχτούν τα οχήματα που χρειαζόμαστε έχουν ήδη αργήσει. Όμως τίποτε δεν μπορεί να συμβεί, καμία δυνατότητα δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν είμαστε στους δρόμους. Τίποτε δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται.
Όλοι/ες/α στη δίκη γισ τα Τέμπη στη Λάρισα, Δευτέρα 23/3, 9:00 Γαιόπολις, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Μαρμάγκα, αντιπατριαρχική ομάδα
Φέτος συμπληρώνονται 3 χρόνια από το κρατικό-καπιταλιστικό, πολύνεκρο έγκλημα στα Τέμπη. Ένα έγκλημα το οποίο αναμφίβολα ανέδειξε ως άχρηστες και δολοφονικές όλες τις κυβερνήσεις της χώρας και τους κρατικούς μηχανισμούς. Η σύμβαση 717, “το πιο κρίσιμο έργο στην Ελλάδα” όπως έλεγαν, παρότι δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, βλέπαμε τον τότε υπουργό μεταφορών Κώστα Καραμανλή, να κουνάει το δάχτυλο και να μας λέει πως “είναι ντροπή” που τίθονται ζητήματα ασφάλειας για τον σιδηρόδρομο• και η ντροπή ντράπηκε. Τα συστήματα ασφαλείας, τηλεδιοίκησης και αυτόματου φρεναρίσματος δεν έχουν ολοκληρωθεί σε κανένα δρομολόγιο μέχρι και σήμερα. Το ελληνικό κράτος και η Hellenic Train έχουν την ευθύνη για το αίμα όλων αυτών των ανθρώπων. Οι εργαζόμενοι/ες για δεκαετίες έστελναν υπομνήματα και έκαναν απεργίες προειδοποιώντας για την επικινδυνότητα των τραίνων. Ο ΟΣΕ χαρακτήριζε τα σωματεία και τον κόσμο που διαμαρτύρονταν ως συκοφάντες και απαντούσε με απαξίωση και εξώδικα, ενώ τα αστικά δικαστήρια κήρυτταν τις απεργίες τους παράνομες. Διαχρονική υποστελέχωση, διπλές βάρδιες και ελλειπή εκπαίδευση για τους εργαζόμενους, βαγόνια 20ετίας, καθίσματα χωρίς πυραντοχή και πυρασφάλεια και η λίστα δεν τελειώνει.
Στον βωμό του κέρδους οι ζωές μας θυσιάζονται, καθώς ξεφεύγουν του ετήσιου προϋπολογισμού. Η ιστορία επαναλαμβάνεται σε καθημερινό επίπεδο, με την επισφάλεια να επικραττεί στα μέσα μαζικής μεταφοράς (χαρακτηριστικό παράδειγμα τα καμμένα λεωφορεία του ΟΑΣΘ και αυτά με τα χαλασμένα φρένα).
Στους χώρους εργασίας, όπου δεν λαμβάνονται μέτρα προστασίας των εργαζομένων, αυτές μετατρέπονται σε μηχανές που θα λειτουργούν σε όσο πιο εντατικούς ρυθμούς γίνεται, ώστε να αποδίδουν το μέγιστο στις τσέπες των αφεντικών τους. Οι πέντε νεκρές εργάτριες στο εργοστάσιο “Βιολάντα” είναι άλλη μια εργοδοτική δολοφονία, αφού το εργοστάσιο είχε χτιστεί με ελλειπείς κατασκευαστικές προδιαγραφές, χρόνια διαρροή προπανίου και όλα αυτά με άδειες που δόθηκαν χαριστικά, χωρίς να υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για να λειτουργήσει με ασφάλεια.
Το ίδιο αυτό σύστημα γεννάει και τον πόλεμο στις μετάναστριες και σε όποια μειονότητα περισσεύει για τον κρατικό και καπιταλιστικό σχεδιασμό. Χιλιάδες πνιγμένοι μετανάστες ετησίως σε θαλασσες και δολοφονημένοι στα σύνορα, με τον μανδύα την εθνικής ασφάλειας. Δε ξεχνάμε το μαζικό δολοφονικό έγκλημα του λιμενικού στη Χίο στις 3/02, που εμβόλισε φουσκωτή βάρκα με αποτέλεσμα τουλάχιστον 15 νεκρούς μετανάστες και πολλες τραυματίες. Δολοφονικές επαναπροωθήσεις πραγματοποιούνται καθημερινά από το κράτος μέσω του λιμενικού σώματος, ενώ οι νέοι αντιμεταναστευτικοί νόμοι που ψηφίζονται παρακινούν αυτούς τους δολοφόνους να συνεχίσουν τα πογκρόμ και ταυτόχρονα διαχέουν ακομη περισσότερο τον ρατσισμό.
Το θέμα των Τεμπών φέτος θα πάει στις δικαστικές αίθουσες, όμως εμείς γνωρίζουμε πως όποιο και να είναι το αποτέλεσμα η δικαιοσύνη βρίσκεται στα χέρια του κόσμου του αγώνα. Η συγκάλυψη που έγινε από την πρώτη στιγμή του δυστυχήματος είναι εξόφθαλμη, με το μπάζωμα του σημείου τις επόμενες κιόλας ώρες. Έτσι κάπως εξαφανίστηκαν στοιχεία, ενώ πήγαν να ρίξουν τη μαζική δολοφονία σε ανθρώπινο λάθος ενός ατόμου και συγκεκριμένα εργαζόμενου. Πέραν αυτών, μέχρι στιγμής υπάρχουν ακόμη τόσοι/ες επιζώντες των Τεμπών που δεν έχουν κληθεί ως μάρτυρες στα δικαστήρια. Οι διάφοροι μηχανισμοί συγκάλυψης λοιπόν, χρησιμοποιήθηκαν ώστε να παραπλανήσουν, να διχάσουν και να καθησυχάσουν τη διάχυτη οργή που είχε αρχίσει να απλώνεται, οργή που δεν έχει σβήσει ακόμη. Δεν πιστεύουμε πως η αστική δικαιοσύνη θα μπορούσε ποτέ να σταθεί στο πλευρό των καταπιεσμένων, αλλά θέλουμε να αναδείξουμε το ρόλο της, ο οποίος είναι να προστατεύει τους έχοντες εξουσία.
Τρία χρόνια μετά ο κόσμος του αγώνα συνεχίζει να φωνάζει πως το δίκαιο θα κριθεί στους δρόμους, μακριά από λογικές ανάθεσης και χωρίς καμία συνεργασία με τους εξουσιαστές και τα διεφθαρμένα συστήματα τους. Όσο η καταστολή εντείνεται, όσο οι αγώνες ποινικοποιουνται εμείς επιμένουμε με πίστη στην αυτοοργάνωση και τους αδιαμεσολαβητους αγώνες. Για τους νεκρούς μετανάστες σε σύνορα και θάλασσες, για τα ματωμένα μεροκάματα, για όλες αυτές που δεν γύρισαν σπίτι, για εκείνες που δολοφονήθηκαν στα σπίτια τους, για κάθε επιζωσα εμφυλης βίας, για κάθε Μάγγο και κάθε Μανιουδάκη. Έχουμε επιλέξει από καιρό σε ποια μεριά της ιστορίας βρισκόμαστε και θα συνεχίζουμε να αγωνιζομαστε με όλα τα μέσα, προτασσοντας την αντιβία απέναντι στους εξουσιαστές αυτού του κόσμου.
