Ένα πειραματόζωο παίζει με τις λέξειςΠαιχνίδι Νο 007: Μπόμπες

Του ΝΟ

Μείναμε λίγοι, κανείς δεν το περίμενε. Όταν ξεκίνησε όλοι περίμεναν πως θα τελειώσει γρήγορα. Τι να σου κάνουν οι μουλάδες, αυτοί το μόνο που ξέρουν είναι να κυνηγάνε την μαντήλα. Είναι μόνοι τους, κανείς δεν τους ακολουθεί. Όταν μάλιστα σκότωσαν και τον αρχιμουλά, όλοι πανηγύρισαν. Ο διάολος είναι νεκρός, ούρλιαζαν οι τηλεοράσεις. Χάθηκε ο πατέρας μας, θρηνολογούσαν οι… ακόλουθοι… Υπάρχουν ακόλουθοι; Μα δεν είπατε ότι κανείς δεν τους ακολουθεί… Μετά από λίγο οι ακόλουθοι άρχισαν να φωνάζουν εκστασιασμένοι. Θάμα θάμα, ο ηγέτης μας ξαναγύρισε από τον θάνατο, τριάντα χρόνια νεότερος. Και τότε, όλοι μπερδεύτηκαν. Αμέσως το καροτέν καρτούν που πιστεύει ότι είναι πλανητάρχης δήλωσε, μην ανησυχείτε, θα τον σκοτώσουμε κι αυτόν. Εν τω μεταξύ, οι μουλάδες έχοντας αυτογνωσία είδαν πως στους πυραύλους και στα όπλα οι άλλοι υπερέχουν. Σε ένα πράγμα υστερούν, στον χρόνο. Εκεί υπερέχουν οι μουλάδες, ο Αλλάχ είναι πιο μεγάλος από το καροτέν καρτούν. Αποφάσισαν λοιπόν, να παίξουν ασύμμετρα. Πυραύλους και θόλους αξίας πολλών εκατομμυρίων δολαρίων εσείς, ντρόουν αυτοκτονίας αξίας μερικών χιλιάδων δολαρίων εμείς, κι όποιος αντέξει. Κι όταν το καροτέν καρτούν γέλασε και είπε είναι θέμα ημερών, το πρώτο τάνκερ πήρε φωτιά στα στενά του Ορμούζ. Κατόπιν ακολούθησε η καταστροφή διάφορων πανάκριβων ραντάρ των Αμερικάνων, στις γύρω περιοχές, αλλά και χτυπήματα σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, αεροδρόμια και σούπερ ξενοδοχεία. Και τότε άρχισαν οι πρώτες διαμαρτυρίες των ντόπιων ολιγαρχών, γιατί μας φέρατε τον πόλεμο στο σπίτι μας; Αμέσως το σκοτεινό ΜπιΜπίκι, του καροτέν καρτούν, από την Ιερουσαλήμ δήλωσε πως πήρε την διαβεβαίωση από τον Θεό ότι θα νικήσουνε, αλλά θα πάρει χρόνο και διέταξε τα βομβαρδιστικά να βομβαρδίσουν την Τεχεράνη κι ότι διυλιστήριο βρούνε στον δρόμο τους. Η εικόνα, εντυπωσιακή, οι δρόμοι φλέγονται παντού, τα αυτοκίνητα κινούνται μέσα στις φλόγες, οι διευθυντές ειδήσεων τρίβουν τα χέρια τους. Και τότε, άρχισε να βρέχει μπόμπες στην Ιερουσαλήμ…

Πριν συνεχίσω την ιστορία μου θα ήθελα να μιλήσουμε λίγο για τον χρόνο. Ο Ηράκλειτος έλεγε πως ο χρόνος είναι παιδί που παίζει πεσσούς, η βασιλεία, είναι του παιδιού¹. Σε απλά Ελληνικά μας έλεγε πως ο χρόνος δεν είναι μια γραμμική και μετρήσιμη ποσότητα, αλλά μια παιχνιδιάρα δημιουργική και καταστροφική δύναμη που οδηγεί τον κόσμο, σε ένα παιχνίδι που παίζει τον εαυτό του. Η αλήθεια είναι πως ο χρόνος είναι ο ρυθμός μεταβολής του Κόσμου, όμως δεν έχει καμία σχέση με τον χρόνο του ανθρώπου. Δυστυχώς για μας, ο χρόνος του ανθρώπου αποτελεί για τον χρόνο του κόσμου, στατιστικό λάθος. Παρόλα αυτά ο χρόνος του ανθρώπου υπάρχει, το βλέπω κάθε μέρα στον καθρέφτη μου και βρίζω, γιατί δεν είναι γενναιόδωρος μαζί μου. Πριν χρόνια λιαζόμουν στην Τριστινίκα, εκεί συνάντησα ένα από τα καλύτερα βιβλία που δώρισα ποτέ στον εαυτό μου. Ένα από τα βίτσια που έχω, είναι πως αγοράζω βιβλία και τα κάνω δώρο, στον εαυτό μου. Αυτός τα διαβάζει και κατόπιν τα συζητάμε αφού μου διηγηθεί την δικιά του εκδοχή. Σας το συνιστώ, είναι μια καλή άσκηση αυτογνωσίας για ζώντα υποκείμενα μιας κοινωνίας γεμάτης κουτάκια. Αλλά ξεφεύγω, το βιβλίο είχε τίτλο: «ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ²» και είναι μια συζήτηση του Κρισναμούρτι με τον Ντέιβιτ Μπομ, δυο τελείως διαφορετικοί – αλλά ίδιοι άνθρωποι, συζητάνε για τον χρόνο. Ο Κρισναμούρτι λέει πως ο χρόνος έχει δυο μορφές, η μια είναι η μέτρηση του ρυθμού μεταβολής του κόσμου που είναι μια φυσική διαδικασία. Η άλλη, είναι μια ψυχολογική κατασκευή, ξεκινά από το παρελθόν και ορίζει το παρόν ώστε να προσχεδιάσει το μέλλον, εγκλωβίζοντας τον νου σε μια εγωκεντρική και ανταγωνιστική κατάσταση, με ολέθρια αποτελέσματα συνήθως. Την μορφή αυτή την ονομάζει ψυχολογικό χρόνο, το καροτέν καρτούν που παραληρεί στις οθόνες, είναι το απόλυτο παράδειγμά του. Η τάξη που εκπροσωπεί θεωρεί τον κόσμο ιδιοκτησία της και τους ανθρώπους, κάτι λιγότερο απ’ τα μερμήγκια. Ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του σαν το τελευταίο οχυρό της Δύσης απέναντι στην κίτρινη επέλαση. Πιστεύει πως η ιστορία του οφείλει… Αυτό που του διαφεύγει είναι πως όταν τελειώσουν όλα, δεν θα υπάρχει ιστορία…

Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που χρειάζεται την καταστροφή, για την ακρίβεια είναι ένα σύστημα που επενδύει στην καταστροφή. Ποτέ δεν νοιάστηκε για τον νικητή, συνήθως ήταν κρυφός χρηματοδότης και του ηττημένου. Μέχρι σήμερα… Ακόμα ψάχνουν να βρουν τι πήγε στραβά. Τα έκαναν όλα τέλεια. Ήθελαν να συντρίψουν το εργατικό κίνημα στις χώρες τους, που ελέω σοβιετικών πήρε αέρα και ήθελε, μεγαλύτερο κομμάτι από ότι του αναλογούσε. Και το χειρότερο ήταν πως είχε αποκτήσει αρκετή δύναμη μέσα στις κοινωνίες τους. Η ιδέα στην αρχή φάνηκε καλή, η Κίνα πεινάει. Προσφέρει τα πάντα, θα μπορούσε να γίνει η τέλεια, μη αποικία. Κάνεις δεν σκέφτηκε την θεωρεία του μπούμερανγκ. Μου την εξέφρασε ένα βράδυ, έναν μήνα πριν την ώρα μηδέν, ο φίλος μου Gί. «Όταν πετάς ένα μπούμερανγκ, να ξέρεις ότι πάντα επιστρέφει. Αν το δεις, το πιάνεις. Αν δεν το δεις, κακό του κεφαλιού σου»… Γύρισα τον κοίταξα, μέσα από τον καθρέφτη και τον ρώτησα τι εννοεί. Ο Gί με τον τρόπο του ήταν εικονικός φιλόσοφος. Άμα τον ρωτούσες τι κάνει, σου απαντούσε, ότι ζωγράφιζε κβαντικές εικόνες κι έκοβε εκεί την κουβέντα. Εκείνη την φορά όμως ήταν λαλίστατος. Όταν θέλεις να συντρίψεις κάποιον, του κόβεις κάθε επιλογή. Η πείνα και η εξαθλίωση μπορούν να γονατίσουν τους πάντες. Το παιχνίδι είναι δικό σου, εσύ έχεις το καρπούζι αλλά και το μαχαίρι. Παίρνεις το εργοστάσιό σου και το πας στην Κίνα που σου προσφέρει σχεδόν τσάμπα εργάτες και το κτίριο που θα το βάλεις μέσα. Αυτό ήταν το τυράκι, κανείς δεν είδε την φάκα. Αντί να χρηματοδοτήσουν την δικιά τους εργατική τάξη, χρηματοδότησαν την Κίνα. Για ένα διάστημα δούλεψε, όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Οι ιδιοκτήτες του κόσμου κέρδιζαν από κάθε μεριά, από την παραγωγή στην Κίνα γινόντουσαν ανταγωνιστικοί και συνάμα έπαιρναν εκατομμύρια δάνεια να σώσουν τα κουφάρια τους. Οι Κινέζοι, γιατί χρησιμοποιούσαν το τεράστιο εργατικό δυναμικό που είχαν και ταυτόχρονα δημιουργούσαν τις συνθήκες που θα τους έκαναν υπερδύναμη. Οι μόνοι που έχασαν ήταν οι εργαζόμενοι όλων των ειδών και όλων των χωρών της Δύσης. Όταν έπεσε το τείχος πέθανε ο μέσος άνθρωπος, αυτός που είχε μάθει να κάνει την ίδια δουλειά όλη την ζωή του. Αυτός που τον καιρό του μνημονίου αναρωτιόταν: «εγώ αλλιώς τα σχεδίασα, τι έκανα λάθος και πήγαν όλα σκατά»;.. Η νίκη ήταν ολοκληρωτική, σήμερα ζούμε την ήττα του μέσου ανθρώπου. Μην εκπλήσσεσαι, η παρακμή της Δύσης ξεκίνησε από την ήττα του μέσου ανθρώπου…

Μέσα στα χρόνια που μεσολάβησαν κανείς δεν πρόσεξε την πρόοδο, της μη αποικίας. Η πρώτη πρόοδος αφορούσε το επίπεδο της πειθαρχίας των πολιτών, τα αποτελέσματα ήταν συγκλονιστικά. Η Κίνα είναι μια «λαϊκή» δικτατορία, έτσι την ήθελε ο μεγάλος τιμονιέρης. Όχι δημοκρατία, αλλά δικτατορία. Τσόντα, ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω – μαζί με την κόκκινη Ρόζα, γιατί τα κομουνιστικά κόμματα είναι πλακωμένα με την δημοκρατία;.. Ξανασυνεχίζω, μετά την Τιεν Αν Μεν το 1989, ο Τενγκ Σιάο Πινγκ έκανε την συμφωνία του αιώνα για την Κίνα και το κόμμα. Έπεισε τους ιδιοκτήτες του κόσμου να κλείσουν τα εργοστάσιά τους και να ανοίξουν ανάλογα εργοστάσια στην Κίνα. Τους πρόσφερε μάλιστα κτίρια, πάμφθηνο προσωπικό και ανοχή σε περιβαλλοντικούς κανόνες. Αμέσως κατέκλυσαν τις αγορές της δύσης με πάμφθηνα προϊόντα κάθε είδους. Όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Οι ιδιοκτήτες του κόσμου γιατί διέλυαν μέσω της ανεργίας τα διάφορα συνδικάτα στις κοινωνίες τους, επιβάλλοντας συνάμα τους όρους τους (There Is No Alternative) και οι Κινέζοι κομουνιστές, γιατί επιτέλους πέτυχαν να γιγαντώσουν την βιομηχανία τους με άμεση συνέπεια μέσα σε λίγα χρόνια να γίνουν η πρώτη οικονομική δύναμη. Βέβαια εδώ και πολλά χρόνια μιλάμε για ένα νέο είδος καπιταλισμού, τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό. Το ΚΚΚ έχει πάψει να είναι το κόμμα της εργατικής τάξης τώρα πλέον είναι το κόμμα των δισεκατομμυριούχων υπαλλήλων. Ίσως να είναι το επόμενο στάδιο του καπιταλισμού, κι αυτό πλέον αρχίζουν να το ανακαλύπτουν και οι ιδιοκτήτες του κόσμου. Στην αρχή το διασκεδάζουν, ο Κλίντον τους καλεί και τους κοιμίζει στον Λευκό Οίκο. Πανηγυρίζουν, όταν οι Κινέζοι αγοράζουν μαζικά το χρέος των ΗΠΑ στηρίζοντας το δολάριο. Είναι το δεύτερο τυράκι, η μη αποικία είναι ένα πειθήνιο όργανο των ιδιοκτητών του κόσμου. Την ίδια ώρα εκατοντάδες χιλιάδες Κινέζοι φοιτητές σπουδάζουν κάθε χρόνο στα καλύτερα πανεπιστήμια των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να κάνει τεράστια βήματα στην έρευνα σε κρίσιμους τομείς όπως, νανοτεχνολογία, τεχνητή νοημοσύνη, ψηφιακή επικοινωνία, μπαταρίες και τεχνικές επεξεργασίας σπάνιων γαιών. Αυτό εκφράζεται με τις κατοχυρώσεις των πατεντών στις οποίες τα τελευταία δεκαπέντε χρονιά κυριαρχεί η Κίνα. Σε ένα πράγμα δεν κυριαρχεί, στα όπλα μαζικής καταστροφής, σ’ αυτά υπερτερούν οι Αμερικάνοι τουλάχιστον μέχρι το 2035, τότε θα είναι ισάξιοι. Έκαναν όμως την κίνηση ματ για τα δεδομένα της εποχής. Όταν αγοράζεις χρέος αγοράζεις χώρες, αγοράζεις πόρους. Όταν αγοράσεις τους σωστούς πόρους – σπάνιες γαίες, τότε μπορείς να ελέγξεις τον κόσμο χωρίς όπλα. Όταν ελέγχεις και την τεχνολογία, τότε όλοι κρέμονται από τα μπελέ σου³. Κι εδώ είναι το μπούμερανγκ που βρήκε στο κεφάλι, τους ιδιοκτήτες του κόσμου. Η μη αποικία ελέγχει τα παγκόσμια αποθέματα των σπάνιων γαιών στον κόσμο και είναι η μόνη που έχει αναπτύξει την τεχνολογία εξόρυξης. Είναι αυτή που ορίζει και τις ποσότητες που θα πωληθούν ανά τον κόσμο. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να κόψει την πρόσβαση σε οποιοδήποτε θέλει να αγοράσει. Αν έκοβαν την πρόσβαση στις ΗΠΑ τότε η στρατιωτική υπεροχή τους σε βάθος χρόνου τελειώνει…

Ποιος ξεκινά έναν πόλεμο που είναι δεδομένο ότι θα τον χάσει;.. Η εύκολη απάντηση είναι, ένας βλάκας. Αν συνεχίσεις, σου βγαίνει και το επίθετο, ένας απελπισμένος βλάκας. Το καροτέν καρτούν και οι ιδιοκτήτες του κόσμου, όσο και να φαίνεται παράξενο, βρέθηκαν στην συγκεκριμένη θέση όταν κατάλαβαν ότι τα τελευταία σαράντα χρόνια έτρεφαν τον Λεβιάθαν που θα τους καταπιεί. Ο Σουν Τζου, στην Τέχνη του Πολέμου το πρώτο πράγμα που τόνιζε ήταν πως πόλεμος σημαίνει παραπλάνηση. Κάνε τον εχθρό σου να πιστέψει ότι είσαι κατώτερος, ενθάρρυνε την αλαζονεία του. Δεν προσπάθησαν καν, κι εδώ ξεκινά ο ορισμός της βλακείας των ιδιοκτητών του κόσμου. Δεν χρειάζεται μυαλό για να βγάλεις πάρα μα πάρα πολλά λεφτά, τόσα που να σε κάνουν ιδιοκτήτη του κόσμου. Χρειάζεται απληστία, γνωριμίες, μπόλικο αμοραλισμό και μια αίσθηση πως ανήκεις σε μια φυλή υπεράνθρωπων. Αν δεν είσαι ρατσιστής, το τελευταίο επιτυγχάνεται με ισχυρές δόσεις κοκαΐνης η περβιτίνης⁴, όπου τον άλλον τον βλέπεις σαν ανύπαρκτη ποσότητα. Κάπως έτσι είδαν και τους Κινέζους τα αφεντικά του κόσμου, μέχρις ότου η μη αποικία άρχισε να ξαναδημιουργεί τον δρόμο του μεταξιού. Τότε άρχισαν να ψυλλιάζονται και να κινούνται να κάνουν συμμαχίες μαζί με σκοτεινές σκέψεις. Ο πρώτος στόχος ήταν οι Ρώσοι, τους εξανάγκασαν να εισβάλουν στην Ουκρανία και να μπλέξουν σ’ έναν πόλεμο φθοράς με μόνους χαμένους τους Ουκρανούς. Μια κίνηση λάθος γιατί βάθυνε την συνεργασία των Ρώσων με τους Κινέζους. Μια κίνηση αναμενόμενη όμως, οι ιδιοκτήτες του κόσμου πάντοτε θεωρούσαν τους Ρώσους σαν βάρβαρους υπανθρώπους. Η επόμενη κίνησή τους ήταν να κόψουν το πετρέλαιο από την Κίνα. Η Βενεζουέλα συνθηκολόγησε γρήγορα. Αυτό έδωσε αέρα στα φτερά του καροτέν καρτούν και αμέσως έδωσε εντολή να ρίξουν μπόμπες στους μουλάδες. Τότε αυτοί κήρυξαν ιερό πόλεμο στους Αμερικάνους και σε όποια άλλο τους βοηθά. Πολλοί νεκροί στην Τεχεράνη, λιγότεροι νεκροί στο Τελ Αβίβ αλλά… Πλοία καίγονται, κουφάρια ναυτών – σαν άλλοι κορμοράνοι ξεβράζονται στις ακτές των συμμάχων, γυναίκες-μανάδες θρηνούν τους ναύτες μπροστά στο μάτι της οθόνης: «Τι έφταιξε;..» ρωτούν. Το πετρέλαιο γίνεται διαμάντι, τα τρόφιμα χρυσός, Το χρήμα, χαρτί που πετάει στο φύσημα του αέρα. Όλοι σκέφτονται το ίδιο πράγμα, κανείς δεν τολμά να το πει. Όσοι μιλάνε, κατηγορούνται σαν μάτσο φαλλοκράτες που θέλουν τις γυναίκες υποζύγια, σαν τους μουλάδες. Και τότε ένα πειραματικό υποβρύχιο ντρόουν αυτοκτονίας πέφτει πάνω στο αντιτορπιλικό Spruance. Βυθίζεται μέσα σε λίγα λεπτά. Όλοι παρακολουθούν αποσβολωμένοι, δεν μπορούν να το πιστέψουν. Από όλο το πλήρωμα διασώζονται μόλις δεκατρείς. Οι Αμερικανοί σοκαρισμένοι θρηνούν. Το καροτέν καρτούν ξεσπά τα νεύρα του ουρλιάζοντας τι θα κάνει σε όποιον μουλά πέσει στα χέρια του και για πέντε ώρες, διαλύει κάθε έπιπλο που βρίσκεται στο οβάλ γραφείο. Κατόπιν παίρνει το προεδρικό ελικόπτερο και πετάγεται στο Μαρ-α-Λάγκο και κλείνεται στο δωμάτιό του. Σαρανταοκτώ ώρες περνούν μέσα σε εκκωφαντική σιωπή… Δεν κουνιέται φύλο. Όλοι περιμένουν τον πρόεδρο. Ακόμα και στην Τεχεράνη σταμάτησαν οι βομβαρδισμοί. Κάποιοι αναθάρρησαν, πίστεψαν πως τελείωσε οι Αμερικάνοι πήραν το μήνυμα και κάνουν πίσω. Οι έξυπνοι φοβήθηκαν, ένιωθαν πως αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι πολύ χειρότερο. Δεν είχαν άδικο, την τρίτη μέρα μετά την ύπουλη καταστροφή – έτσι ονόμασε την βύθιση του αντιτορπιλικού το FOX, το καροτέν καρτούν διοργανώνει συνέντευξη τύπου από το οβάλ γραφείο. Για πέντε λεπτά κανείς δεν μιλά από το σοκ. Το οβάλ γραφείο ήταν ακριβώς ίδιο όπως το ξέρανε με μια διαφορά, ήταν χρυσό. Το καροτέν καρτούν φορούσε ένα βαθύ μπλε κουστούμι με κατακόκκινη γραβάτα. Το ύφος του ήταν σκοτεινό, η φωνή του ενοχλητική όπως πάντα, το μήνυμα αδυσώπητο… Έχετε μια εβδομάδα διορία, ή θα ανατρέψετε το δολοφονικό καθεστώς των μουλάδων, ή θα αφανίσω με ατομικές μπόμπες, το Ισπαχάν και κάθε πόλη μέχρι την Τεχεράνη…

Εμβρόντητοι όλοι παρακολουθούσαμε τις εξελίξεις. Εικοσιτέσσερις ώρες μετά, η Κίνα έκανε την πρώτη κίνησή της. Δήλωσε την ακραία αντίθεσή της απέναντι στους βομβαρδισμούς και έδωσε εικοσιτέσσερις ώρες διορία στο καροτέν καρτούν να ανακαλέσει την απόφαση. Ήταν η πρώτη φορά που κάποιος ηγέτης δεν παρακαλούσε το καροτέν καρτούν, αντιθέτως, η δήλωση του Γενικού Γραμματέα του ΚΚΚ Σι Τζινπίνγκ είχε τον χαρακτήρα διαταγής, γιατί τελείωνε με την απειλή της εφαρμογής απόλυτου εμπάργκο στις εξαγωγές προς τους Αμερικάνους. Την ίδια ώρα επέβαλε στους Ιρανούς, να παραδώσουν όλο το εμπλουτισμένο ουράνιο και να σταματήσουν το πυρηνικό τους πρόγραμμα. Συγχρόνως πρότεινε στον ΟΗΕ, να αναλάβει τις ανάλογες επιθεωρήσεις μια μικτή επιτροπή ειδικών από τις χώρες που έχουν το δικαίωμα του βέτο. Ο Χρόνος κυλούσε αργά, όλοι παρακολουθούσαν κρατώντας την αναπνοή τους. Μια μέρα πριν την λήξη του τελεσίγραφου, το καροτέν καρτούν καλεί τους δημοσιογράφους. Δηλώνει πως αποφάσισε να αποδεχτεί την πρόταση της Κίνας και να τερματίσει τον αφανισμό του Ιράν. Όλοι ανάσαναν με ανακούφιση εκτός από μια συγκεκριμένη ομάδα, τους ιδιοκτήτες του κόσμου. Αυτοί ήξεραν, πως δεν είχαν χρόνο. Ήξεραν πως βρισκόντουσαν στο έλεος της Κίνας μιας και ήταν απόλυτα εξαρτημένοι στις πιο αναγκαίες πρώτες ύλες, τις σπάνιες γαίες, χωρίς αυτές τίποτα δεν μπορούσε να κατασκευαστεί. Ήξεραν, πως στο Ιράν έχασαν. Θα μπορούσαν να σταματήσουν εκεί, ούτως ή άλλως κέρδιζαν με οποιαδήποτε κατάσταση επικρατούσε στον κόσμο, έχαναν όμως τον κόσμο… Όπως είπε και ο Έλον Μάσκ, σε μια μυστική συγκέντρωση των ιδιοκτητών του κόσμου – στην οποία παρευρέθηκε και το καροτέν καρτούν, «κύριοι, οι Κινέζοι μας έχουν πιάσει από τ’ αρχίδια και τα στρίβουν αργά αργά, τι σκέφτεστε να κάνουμε;»… Η συγκέντρωση χωρίστηκε σε δυο ομάδες. Η πρώτη επέμενε πως ήρθε η ώρα να βάλουν και την Κίνα μέσα στο παιχνίδι του κόσμου τους, είναι ο μόνος τρόπος που μπορούν να έχουν κέρδος. Να συνεργαστούν για να αναπνεύσει ο κόσμος. Σε αντίθετη περίπτωση δεν θα μείνει κόσμος για να εκμεταλλευτούν, η νίκη θα είναι σαν συντριπτική ήττα. Είστε ηττοπαθείς και ηλίθιοι, αν πιστεύεται ότι θα μοιραστούμε τον κόσμο με υπανθρώπους σαν τους κιτρινιάρηδες ή τα μαύρα πιθήκια. Έχουμε την δύναμη να συντρίψουμε όποιον βρεθεί στον δρόμο μας, να τον στείλουμε στην λίθινη εποχή. Έχουμε την δύναμη, ανταπαντούσαν, αλλά δεν έχουμε την διάρκεια. Ο πόλεμος χρειάζεται διάρκεια, αυτό σημαίνει ισχυρή επιμελητεία. Εκεί μας κερδίζουν οι Κινέζοι, το ίδιο ισχύει και με τους Ρώσους, όπως απεδείχθη στην Ουκρανία. Σίγουρα έχουμε τα πιο εξελιγμένα όπλα, μπορούμε να αφανίσουμε όποιον θέλουμε, αλλά αν αντέξει… θα απαντήσει και κάθε απάντηση θα είναι χειρότερη από την προηγούμενη, μέχρι την τελική. Τότε, ο Θεός να λυπηθεί τον κόσμο ή ότι έχει απομείνει από αυτόν…

Σήμερα, θα βγω για πρώτη φορά έξω από την υπόγα που ζούσα μαζί με άλλους από τότε που χάθηκαν όλα. Μπήκαμε για να προφυλαχθούμε από τις μπόμπες που περιμέναμε να πέσουν πάνω στα κεφάλια μας. Για λίγες μέρες είπαν. Μείναμε μήνες. Φοβόμασταν, κανείς μας δεν είχε διαλέξει αυτόν τον πόλεμο. Τον κάνανε γιατί απλά μπορούσαν, εμείς από τις οθόνες ρουφάγαμε το θέαμα. Δεν ξέρω τι συμβαίνει με την πάρτη μας, αλλά, ενώ μας ερεθίζει ο θάνατος των άλλων ποτέ δεν σκεφτόμαστε τον δικό μας. Είμαστε ερωτοχτυπημένοι από τον θάνατο μας σέρνει από την μύτη, σαν τον έρωτα. Βάρος και αντίβαρο για τη ζωή του καθενός, σαν το σαράκι τρώει το μέσα μας. Άλλοτε μας αφανίζει κι άλλοτε μας κάνει να θέλουμε να αφανίσουμε τους πάντες⁵. Αυτός κατά πάσα πιθανότητα είναι και ο λόγος που το καροτέν καρτούν πάτησε τον διακόπτη της έναρξης. Επιτέθηκε με τον μόνο τρόπο που μπορούσε. Από το διάστημα, για τον σκοπό αυτό χρησιμοποίησε ένα μη επανδρωμένο διαστημικό σκάφος της Μπόιγκ το οποίο πέρασε πάνω από Ρωσία και Κίνα αφήνοντας πέντε μετεωρολογικά αερόστατα σε ύψος διακοσίων σαράντα χιλιομέτρων. Αυτά κουβαλούσαν όλα από μια ατομική βόμβα ισχύος 1,4 μεγατόνων. Η επίθεση προγραμματίστηκε για τις 4 Ιουλίου, το μήνυμα ήταν σαφές. Για τους ιδιοκτήτες του κόσμου ήταν μέρα απελευθέρωσης από τον κίτρινο πυρετό – έτσι είχαν βαφτίσει την επιχείρηση. Είχε δυο ώρες που είχε δύσει ο ήλιος και ξαφνικά – σύμφωνα με μαρτυρίες των κατοίκων, τα πάντα φωτίστηκαν. Στον ουρανό έλαμψε ένας αλλόκοσμος ήλιος, για λίγο έμοιαζε να μεγαλώνει και να διαλύεται μέσα σε καπνούς. Αμέσως μετά έσβησαν τα πάντα. Η επίσημη εκδοχή ήταν πως κάηκαν όλα τα ηλεκτρικά κυκλώματα που υποστήριζαν διάφορες λειτουργίες. Επικράτησε πανικός παντού που τον επέτεινε το δεύτερο κύμα ισοπεδωτικών βομβαρδισμών στρατιωτικών στόχων και πολιτικών υποδομών. Την ίδια στιγμή το καροτέν καρτούν εμφανίστηκε στις οθόνες όλου του κόσμου, δηλώνοντας ότι οι ΗΠΑ υπερασπιζόμενες τον δυτικό τρόπο ζωής αποφάσισαν να διαλύσουν τον άξονα του κακού που αντιπροσωπεύουν οι Κινέζοι και οι σύμμαχοί τους και ναι… θα είναι αμείλικτος. Άφωνοι παρακολουθούσαμε έναν τύπο που ξεχείλιζε από αλαζονεία να κηρύσσει το τέλος του κόσμου. Για τρεις μήνες τα μηνύματα από το μέτωπο ήταν αποθεωτικά. Η Κίνα, η Ρωσία και η Βόρειος Κορέα έδειχναν να έχουν επιστρέψει στην λίθινη εποχή. Οι πάντες δήλωναν βέβαιοι για την ολοκληρωτική νίκη των Αμερικανών και του συμμάχου τους. Εμένα υπήρχε κάτι που με ενοχλούσε από την αρχή, κάτι που έμελλε να επαληθευτεί σε σύντομο χρονικό διάστημα. Παρότι δήλωναν βέβαιοι νικητές κανείς δεν τολμούσε να εισβάλει. Τον έκτο μήνα κατάλαβα γιατί, Κίνα και Ρωσία αντεπιτέθηκαν. Η επικράτησή τους ήταν σαρωτική. Ο πόλεμος είναι ένα παιχνίδι υπομονής. Όταν τα αποθέματά σου είναι περιορισμένα τότε η ήττα έρχεται αργά ή γρήγορα. Τότε ήταν που κλειστήκαμε στην υπόγα προετοιμασμένοι για τα χειρότερα. Και τα χειρότερα ήρθαν, σε μας ήταν πιο άμεσα γιατί ο ηλίθιος που μας κυβερνά είχε μετατρέψει την χώρα σε κόμβο για την επιμελητεία της επιχείρησης. Στην χώρα έπεσαν έξι ατομικές βόμβες των οκτακοσίων κιλοτόνων. Στην Θεσσαλονίκη η βόμβα έσκασε σε ύψος ενός χιλιομέτρου πάνω από το λιμάνι. Έπεσε σε ώρα που ο περισσότερος κόσμος βρισκόταν έξω από την υπόγα ή τα άλλα αυτοσχέδια καταφύγια. Όλοι εξαϋλώθηκαν στο πρώτο δευτερόλεπτο. Όσοι μείναμε στην υπόγα επιβιώσαμε της έκρηξης και της φονικής καταιγίδας που την ακολούθησε για πέντε-έξη ώρες. Πήραμε όλοι τα χάπια ιωδίου που μας είχε δώσει η πολιτική προστασία. Το μήνυμα ήταν πως προφυλάσσουν από τις επιπτώσεις της ραδιενέργειας. Αν όμως διάβαζες προσεκτικά τις οδηγίες, θα ανακάλυπτες πως προφύλασσαν μόνο τον θυροειδή αδένα. Μείναμε κλεισμένοι μια βδομάδα μέχρι να φτάσουμε στο μη παρέκει από την πείνα και την δίψα. Τότε αποφασίσαμε να βγούμε και να ψάξουμε για φαγώσιμα και για νερό. Βγήκε μια ομάδα με κλήρωση, είκοσι άτομα από τους γηραιότερους, από επιλογή. Τα κάναμε όλα σωστά παρότι δεν είχε ιδιαίτερη σημασία όπως διαπιστώσαμε αργότερα. Οι θεωρητικοί του θέματος έλεγαν πως τα επίπεδα της ραδιενέργειας μετά από λίγες μέρες χαμηλώνουν τόσο που να επιτρέπουν στον άνθρωπο να κυκλοφορήσει τουλάχιστον μια ώρα. Λάθος. Μετά από λίγα λεπτά οι επιπτώσεις ήταν καταστροφικές. Γύρισαν όλοι κουβαλόντας όσα μπορούσαν και μόλις τα αφήσαν λιποθύμησαν. Δυο μέρες μετά θα βλέπαμε όλοι κάτι τρομακτικό. Το ονόμασα, ματωμένα δάκρυα του θανάτου. Όλοι πριν πεθάνουν έκλαιγαν, μόνο που αντί για δάκρυα, από τα μάτια τους έτρεχε αίμα. Μετά απ’ αυτό το συμβάν, όλοι καταλάβαμε τι τύχη μας περιμένει. Όλοι ζούσαμε με δανεικό χρόνο. Το καλό ήταν πως είχες δυο επιλογές που μπορούσες να διαλέξεις τον αργό θάνατο από την δίψα ή τον γρήγορο, να βγεις μια βόλτα στην παραλία. Εγώ επέλεξα τον γρήγορο. Ντύθηκα καλά, έξω αν και καλοκαίρι είχε βαρυχειμωνιά. Ο ουρανός ήταν μολυβένιος σαν παλιό στρατιωτάκι, βαρύς και τόσο θυμωμένος που ‘κανε την μέρα νύχτα. Μια νύχτα βγαλμένη από το μυαλό του Βαν Γκόγκ χωρίς άστρα⁶ αλλά με μπόλικη μανία. Μια αλλόκοσμη εικόνα που σου έδινε την αίσθηση ότι ο ουρανός θα πέσει στο κεφάλι σου. Γύρισα και κοίταξα γύρω μου, κοινώς έκανα στροφή 360^ο γύρω από τον εαυτό μου. Αυτό που αντίκρυσα ήταν ένα γαμημένο σεληνιακό τοπίο θανάτου⁷. Ήμουν στην έξοδο του μετρό στον Άγιο Λευτέρη, η περιοχή όλη είχε οχταόροφες οικοδομές και βρισκόταν ψηλότερα από το επίπεδο της θάλασσας. Μπροστά μου είχα απόλυτη θέα του λιμανιού, δεν υπήρχαν οικοδομές παρά μόνο μερικά κουφάρια. Δεν υπήρχαν συντρίμμια – μπάζα από τις εξαφανισμένες οικοδομές, σαν να είχαν γίνει όλα σκόνη. Δεν υπήρχε η πόλη αλλά ένα ζοφερό γυμνό τοπίο, που και που εμφανίζονταν και κάποια κουφάρια που φώναζαν πως εδώ κάποτε υπήρχε μια πόλη γιομάτη ζωή. Το σοκ ήταν μεγάλο, έκατσα ανακούρκουδα για λίγο και για πρώτη αλλά όχι τελευταία φορά έκλαψα. Από το μυαλό μου πέρασε ένας στίχος τους Αισχύλου από τους Πέρσες, σε απλά ελληνικά λέει πως όταν η αλαζονεία φτάσει στην ακμή της, τότε θα καρπίσει το στάχυ της καταστροφής κι ο θερισμός του θα ‘ναι γιομάτος δάκρυα. Σηκώθηκα κι άρχισα να βαδίζω, ήξερα που ήθελα να πάω και είχα δρόμο μπροστά μου. Χρόνο δεν είχα, υπολόγιζα μετά από πέντε ή έξι ώρες θα είχα τα πρώτα συμπτώματα. Ήθελα να φτάσω στην Αρετσού, στον ιππικό όμιλο. Εκεί είχε ένα μοναχικό παγκάκι. Αυτό είχα επιλέξει για τελευταία κατοικία. Στο πρώτο μισάωρο στάθηκα τρομακτικά τυχερός, συνάντησε έναν ξεκοιλιασμένο Βασιλόπουλο. Μπήκα μέσα στο μισό μαγαζί, τόσο είχε απομείνει. Έψαχνα για νερό, βρήκα νερό της φωτιάς. Από όλο, του πουλιού το γάλα είχε μείνει ζωντανή, μόνο η κάβα. Το βρήκα άκρως σουρεαλιστικό, στην μέση ενός ζοφερού πουθενά, έστεκε μια βιτρίνα με ποτά και στην μαρκίζα της έγραφε, ος και του πουλιού το γάλ. Έκατσα και κοιτούσα σαν μαγεμένος, σκεφτόμουνα πως είναι δυνατόν με όλες τις θερμοκρασίες που αναπτύχθηκαν και διέλυσαν τα πάντα, να είχε μείνει ακέραια μόνο η κάβα. Τότε ήταν που την είδα, να στέκει περήφανη ανάμεσα στις βότκες. Το όνομά της, Χρυσό Δαχτυλίδι. Πίνετε σε θερμοκρασία δωματίου και στους υπότιτλους αναφέρει το αρκτικόλεξο CCCP. Είχε δύο μπουκάλια, τα πήρα και τα δύο. Χρειάστηκα μια ώρα για να φτάσω. Όταν έφτασα δεν υπήρχε το παγκάκι, στη θέση του το μέταλλο είχε λιώσει και είχε απλωθεί στο έδαφος. Από τον ιππικό όμιλο είχε διασωθεί το κυλικείο μαζί με ένα κομμάτι του στάβλου. Στον στάβλο βρήκα ένα άλογο και τον αναβάτη του, εκτυπωμένους σαν σκιές στον τοίχο. Εκεί βρήκα και μια πολυθρόνα του σκηνοθέτη και την πήρα μαζί μου. Την έστησα εκεί που ήταν το παγκάκι. Κάθισα και κοίταξα απέναντι τον Όλυμπο. Χαμογέλασα, άνοιξα το μπουκάλι και ήπια. Σκέφτηκα, τουλάχιστον ο Όλυμπος άντεξε. Ήπια μια ακόμα γερή γουλιά, ένιωσα ένα γλυκό κάψιμο στο στήθος. Συνειδητοποίησα ότι ο μόνος θόρυβος που ακουγόταν ήταν ο ήχος του κύματος που έσκαζε στην άκρη της καβάτζας μου. Η θάλασσα θα είναι πάντα εδώ. Σήκωσα το μπουκάλι χαιρετώντας την και φώναξα, από σένα προήλθαμε σε σένα θα επιστρέψουμε. Ήπια μέχρι που μου κόπηκε η ανάσα, θεωρούσα σαν αποστολή μου να είμαι τύφλα όταν θα ‘ρθει εκείνη η ώρα. Ρεύτηκα και επιτέλους κοίταξα εκεί που απέφευγα επιμελώς να κοιτάξω, στην ανόργανη πόλη. Ήταν το πρώτο όνομα που μου πέρασε από το μυαλό και μου φάνηκε απόλυτα ταιριαστό. Μια πόλη γεμάτη από ολοζώντανες οργανικές υπάρξεις μετατράπηκε σε μια στιγμή σε ανόργανη πόλη. Αυτό είναι ο θάνατος το οργανικό γίνεται ανόργανο, επιστρέφει στην φύση. Ο θάνατος είναι μια φυσική διαδικασία, με τον τρόπο του προϋποθέτει την ζωή. Τσατίστηκα, τι φυσικό έχει ο αφανισμός μια πόλης ή του κόσμου;.. Τι είδους ζωή παράγει ο αφανισμός της ζωής;.. Αδειάζω το πρώτο μπουκάλι και σκέφτομαι, ποιος φταίει παραπάνω, το καροτέν καρτούν και οι ιδιοκτήτες του κόσμου ή εμείς, που καθόμασταν στον καναπέ και παρακολουθούσαμε την χολιγουντιανή καταστροφή να συντελείται στην οθόνη μας. Όλοι αποτελούσαμε σπαράγματα μιας ολότητας που αποκαλούμε άνθρωπο. Είχαμε αποφασίσει μιας και δεν υπάρχει αντίλογος πως αποτελούσαμε την κορωνίδα της δημιουργίας. Βέβαια, ως κορωνίδα είμασταν ανελέητοι έχοντας αναπτύξει άπειρους τρόπους να εξαλείφουμε κάθε τι μας εμποδίζει να αποκτήσουμε ότι μας γυαλίσει. Σκοτώναμε απλά, γιατί έτσι γουστάραμε… Είναι η φύση μας τέτοια που περιέχει και τον θάνατο. Σκοτώνουμε γιατί είμαστε ο θάνατος. Μέχρι τον τελευταίο… Αυτόν τον κοιτάμε στα μάτια μέσα από τον καθρέφτη και πατάμε την σκανδάλη… Απέναντι στον Όλυμπο αστράφτει, σηκώνω το μπουκάλι και πίνω στην υγεία του Δία. Αμέσως μετά ξερνώ τα σωθικά μου. Ξεπλένω το στόμα μου, γελάω. Ξεκαρδίζομαι, μου φαίνεται απεριόριστα γελοίο. Όλη μου την νιότη έπαιζε τάβλι με τον θάνατο και πάντοτε για κάποιον λόγο τον κέρδιζα στο φεύγα… Τώρα τον νιώθω να είναι στημένος στο τέρμα του δρόμου και να χαμογελά αυτάρεσκα. Θέλω να τον προκαλέσω σε μια τελευταία παρτίδα. Σκέφτομαι τα δεδομένα και συνειδητοποιώ ότι η πορεία ήταν προδιαγεγραμμένη. Πως μπορείς να αντιστρέψεις μια εκπαίδευση χιλιάδων χρόνων και να πάψεις να είσαι δούλος. Χίλια χρόνια πριν ήμασταν κανονικοί δούλοι των αφεντικών του τότε κόσμου, σήμερα είμαστε δούλοι της εικόνας τους. Κι αν το κατορθώναμε θα ήταν το πρώτο βήμα, μετά θα έπρεπε να μηδενίσουμε το τεράστιο εγώ που κουβαλάμε όλοι και να ενωθούμε, πρώτα τοπικά και ύστερα παγκόσμια, για έναν διαρκή πόλεμο επιβίωσης απέναντι στους ιδιοκτήτες του κόσμου, τους μοναδικούς εχθρούς μας… Σταμάτησα να σκέφτομαι, στράγγιξα και το δεύτερο μπουκάλι πίνοντας στην υγεία των ιδιοκτητών του κόσμου, επιτέλους κέρδισαν το δικαίωμα να ζουν σαν τα ποντίκια για το επόμενο ένα εκατομμύριο χρόνια. Χαμογέλασα, ήμουν επισήμως κουδούνι. Ένα κουδούνι όμως προβληματικό, ένιωθα όλα τα όργανά μου να καταρρέουν. Και τότε νύσταξα, έσκυψα το κεφάλι μου και αφέθηκα στον μεγάλο ύπνο. Από τα μάτια μου κύλησαν δυο κόκκινα δάκρυα…