“Πολυεθνικές του πετρελαίου ή Πολυεθνικές του πολέμου;” Εισήγηση στην εκδήλωση στην Κυπαρισσία

Ανταπόκριση από Κυπαρισσία

Στην Κυπαρισσία, το Σάββατο 30 Μαΐου, με επιτυχία πραγματοποιήθηκε εκδήλωση συζήτηση για τις εξορύξεις υδρογονανθράκων. Η εκδήλωση είχε θέμα «Πολυεθνικές του πετρελαίου ή πολυεθνικές του πολέμου; Το ίδιο πρόσωπο της καταστροφής» και διοργανώθηκε από τις συλλογικότητες SOS Κυπαρισσιακός – Πρωτοβουλία Τριφυλίας ενάντια στις εξορύξεις Υ/Α και Αυτοοργανωμένη Συνέλευση Κυπαρισσίας “Κατά Σαδδουκαίων”.

Μέσα στις επόμενες μέρες θα παρουσιάσουμε σύνοψη των σημαντικών εισηγήσεων που παρουσιάστηκαν σε αυτήν την εκδήλωση. Ξεκινώντας την παρουσίαση του θέματος των εξορύξεων Υ/Α, παραθέτουμε το κείμενο της εισήγησης της Αθηνάς Βακαλοπούλου, μέλους της Πρωτοβουλίας SOS Κυπαρισσιακός.

«Βρεθήκαμε σήμερα εδώ για να συζητήσουμε για ό, τι συμβαίνει στην περιοχή μας με το πρόγραμμα εξόρυξης υδρογονανθράκων (Υ/Α).

Για να ακουστεί η επιστημονική αλήθεια και η άλλη πλευρά, πέρα από την προπαγάνδα των δελτίων και των κατευθυνόμενων ειδήσεων. Με τις ομιλήτριες και τους ομιλητές μας που μας τιμούν με την παρουσία τους, θα εξετάσουμε τα σημαντικά ζητήματα που αφορούν σε αυτό τον σχεδιασμό.

Η εκδήλωση μας έχει δύο σκέλη:

Βάζουμε έντονα την παράμετρο της αποσταθεροποίησης και του γεωπολιτικού κινδύνου, λόγω της αμφίδρομης σχέσης των συγκεκριμένων πετρελαϊκών με τους πολέμους στην περιοχή και τη γενοκτονία στη Γάζα. Καθώς η στενή συνεργασία της κυβέρνησης με το στρατιωτικό-ενεργειακό σύμπλεγμα ΗΠΑ Ισραήλ αφορά ειδικά και τις συγκεκριμένες πετρελαϊκές Exxon, Chevron, Energean.
Το περιβαλλοντικό και οικονομικό κόστος από τις επιπτώσεις των ερευνών και εξορύξεων. Σύμφωνα με ό,τι έχει συμβεί ως τώρα και με αυτά που ξέρουμε από τη διεθνή εμπειρία, γνωρίζουμε πως οι εταιρείες ό,τι αφήνουν πίσω τους είναι τα μολυσμένα οικοσυστήματα και οι διαλυμένες οικονομίες.

Βάζουμε λοιπόν, ένα ερώτημα στους κατοίκους, όλες και όλους εμάς που θα υποστούμε τις επιπτώσεις:

Αξίζει να θυσιάσουμε την ειρηνική ζωή που απολαμβάνουμε, τη φυσική ομορφιά, την οικονομία του τόπου, την υγεία και το μέλλον των παιδιών μας για τις εξορύξεις Υ/Α;

Αυτό το ερώτημα δεν τέθηκε ποτέ στις τοπικές κοινωνίες, όταν αποφασίστηκε εν μέσω μιας οικονομικής χρεοκοπίας, αυτή η προοπτική για τους τόπους μας: να γίνουν πεδίο βαριάς βιομηχανίας.

Δεν έγινε ποτέ ουσιαστική ενημέρωση, όπως ήταν δικαίωμά μας και όπως όφειλαν να κάνουν. Αντίθετα, γίνεται απόκρυψη και διαστρέβλωση της αλήθειας και των επιπτώσεων που επιφέρουν αυτές οι εκμεταλλεύσεις.

**-*-**

Από το 2011, που τροποποιείται το νομικό πλαίσιο ώστε να γίνει φιλοεπενδυτικό και ιδρύεται η Ελληνική Εταιρεία Διαχείρισης Υδρογονανθράκων, παραχωρούνται 6 χερσαίες και 20 θαλάσσιες περιοχές στην Ελλάδα.

Ώσπου, τον Σεπτέμβριο του 2018 ο Κυπαρισσιακός Κόλπος γίνεται το “οικόπεδο 10” και παραχωρείται για 40+ πλέον χρόνια στα ΕΛ.ΠΕ τότε, σήμερα πλέον στην Helleniq Energy, ιδιοκτησίας Λάτση και του Υπερταμείου. Το 2019 εγκρίθηκε η Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ ΙΟΝΙΟ) από την Περιφέρεια Πελοποννήσου και κυρώθηκε η Σύμβαση από τη Βουλή. Κι όλα αυτά εν μέσω της παγκόσμιας απειλής της καταστροφής του κλίματος και της έκκλησης του ΟΗΕ προς τις κυβερνήσεις αλλά και της έκκλησης 100 διεθνών επιστημόνων προς τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας, να μην προχωρήσει στο πρόγραμμα έρευνας – ανάπτυξης υδρογονανθράκων.

Από το 2018 συγκροτείται η Πρωτοβουλία πολιτών Τριφυλίας ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων από πολίτες που ενημερώνονταν για τις εξελίξεις στις άλλες περιοχές της Ελλάδας και του εξωτερικού, οπότε και θεωρήσαμε καλό να τις επικοινωνήσουμε με τους συμπολίτες μας. Έγιναν ενημερώσεις, συνεντεύξεις τύπου, παρεμβάσεις, ανοιχτές συνελεύσεις, δράσεις αλληλεγγύης, συνεχής πληροφόρηση διαδικτυακά, αναφορές και καταγγελίες στις αρμόδιες αρχές για τις παράτυπες έρευνες στον Κυπαρισσιακό Κόλπο και κατατέθηκε Ψήφισμα κατά των εξορύξεων, στον Δήμο Τριφυλίας.

Φτάνουμε λοιπόν διαμέσου μιας πανδημίας και παγκόσμιας καραντίνας, στο 2022. Ξεσπά ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος και εντείνεται το αφήγημα για τα “δικά μας καύσιμα”, το αφήγημα της Ελλάδας ως “ενεργειακού κόμβου”. Ανακοινώνεται από την κυβέρνηση νέος γύρος ερευνών. Στις ηχοβολιστικές έρευνες που ακολούθησαν από την Exxon Mobil και την Helleniq Energy δεν τηρήθηκαν καθόλου οι περιβαλλοντικοί όροι που είχαν τεθεί προκειμένου να εγκριθούν οι μελέτες. Ποτέ δεν λειτούργησαν: οι Διακριτές Μονάδες Περιβάλλοντος και τα Περιφερειακά Παρατηρητήρια, ούτε εδώ στο Ιόνιο, ούτε στην Κρήτη. Οι έρευνες άρχισαν εν κρυπτώ, έκαναν σεισμικά μέσα σε θαλάσσιες προστατευόμενες περιοχές NATURA, και άρχισαν χωρίς να περιμένουν την απόφαση του ΣτΕ στην προσφυγή που είχαν κάνει οι περιβαλλοντικές οργανώσεις WWF, Greenpeace, Ινστιτούτο Κητολογικών Ερευνών Πέλαγος.

Με διαρκείς ηχοβολισμούς βομβάρδιζαν το σπάνιο οικοσύστημα και Ζιφιοί εκβράστηκαν στις ακτές. Και όλα αυτά μέσα στην Ελληνική Τάφρο και το Ιόνιο Αρχιπέλαγος, χαρακτηρισμένη Περιοχή Παγκόσμιας Προστασίας (IMMA) που έχει προταθεί από τους επιστήμονες της Διεθνούς Συμφωνίας ACCOBAMS να κηρυχθεί προστατευόμενη περιοχή για τα Κητώδη.

**-*-**

Σε όλο αυτό το διάστημα, γίνεται σαφές ότι οι πετρελαϊκές δεν θα τηρήσουν τους όποιους περιβαλλοντικούς όρους, αλλά και ότι η ελληνική Διοίκηση είναι πρόθυμη να ξηλώσει ακόμα περισσότερο την νομοθεσία, να καταπατήσει τους όρους που η ίδια βάζει, να εγκρίνει Μελέτες με πολύ σοβαρές ελλείψεις, να προσβάλει ακόμα και το Σύνταγμα, προκειμένου να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των εταιρειών.

Μπαίνουμε σε μια εποχή που το ξεπούλημα και η προπαγάνδα φτάνουν στα απώτατα όρια. Μέσα στο περιβαλλοντικό και οικονομικό αδιέξοδο που δημιούργησε το σύστημα, καταστρέφει τους πόρους που ανήκουν σε όλη την κοινωνία.

Ζούμε το έγκλημα στα Τέμπη, τις μέγα-πυρκαγιές, τις καταστροφικές πλημμύρες. Την υποτίμηση της ζωής των πολιτών και την αδιαφορία για λογοδοσία. Ζούμε την παράδοση της χώρας στους πετρελαϊκούς ομίλους. Αλλά και την ισοπέδωση των ορεινών οικοσυστημάτων, των ποταμιών, των λιμνών, της παραγωγικής γης, να γίνονται βορά στα αρπακτικά των ΑΠΕ.

Η ευκαιρία της Πράσινης Μετάβασης γίνεται οικονομική λεηλασία.

Το 2024 από τη μια ανακοινώνεται η ίδρυση του “Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου” του Ιονίου και δηλώνεται ρητά ότι δεν θα δοθούν νέες άδειες για εξορύξεις ( στη διεθνή διάσκεψη Οur Ocean) και μετά από λίγους μήνες, με την εκλογή Τραμπ στην προεδρία, έχουμε την άνευ όρων υιοθέτηση του δόγματος “drill, drill, drill”, εμφανίζεται η Chevron με “ισχυρή” δήλωση ενδιαφέροντος για το Ιόνιο και την Κρήτη. Μέσα σε ένα όργιο μεθοδεύσεων και αδιαφάνειας, προκηρύσσονται διαγωνισμοί για 47.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα (τχλ) σε νέες περιοχές.

Μέσα σε αυτές, το λεγόμενο “Α2” που είναι το γεφύρωμα του Κυπαρισσιακού Κόλπου, περιοχή που ήδη βρίσκεται στο στάδιο για την ερευνητική γεώτρηση, με το νέο “οικόπεδο” Νότια Πελοπόννησος. Αυτά ζήτησε η Chevron και αυτά της δόθηκαν.

Το “Α2” 826τχλμ, είναι η επέκταση της αρχικής περιοχής του “οικοπέδου 10 Κυπαρισσιακός” και βρίσκεται μέσα στην Ελληνική Τάφρο και στο «Φρέαρ των Οινουσσών». Είναι θα λέγαμε, η καρδιά της Ελληνικής Τάφρου: ενδιαίτημα των Κητωδών, της άγνωστης ακόμα ζωής στα αβυσσαία βάθη των 5270μ αλλά και το σημείο που συγκρούονται οι τεκτονικές πλάκες.

Αν υπάρχει κοινή λογική, ο Κυπαρισσιακός και το “Α2” στη θάλασσα της Πύλου, θα έπρεπε να ανήκουν στις κρίσιμες περιοχές του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Ιονίου. (βλέπουμε στον χάρτη πως χάσκει το σημείο, τη χωρική ασυνέχεια των ορίων του Πάρκου). Τελικά δόθηκαν με παράνομες διαδικασίες στην κοινοπραξία Chevron / Helleniq Energy επειδή απλά το απαίτησαν.

Τα ίδια έγιναν αργότερα (4/2025) με τη διαδικασία για την περιοχή “Νότια της Πελοποννήσου”: καταστρατήγηση της διαβούλευσης, άσχετη μελετητική ομάδα, αρρύθμιστο νομικό πλαίσιο που ευνοεί την πετρελαϊκή βιομηχανία, όπως καταγγέλλουν και οι περιβαλλοντικές οργανώσεις.

Συνολικά, μαζί με τις νέες παραχωρήσεις, έχουν δοθεί με αποικιοκρατικές συμβάσεις στις εταιρείες σχεδόν 100,000τχλ που ισοδυναμούν με τα 2/3 της επιφάνειας της χώρας.

Γιατί λέμε ότι είναι αποικιοκρατικές;

Δεν έχουν γίνει ποτέ οικονομικές, μελέτες για τα πραγματικά κόστη των εξορύξεων.Μας πιπιλίζουν τα αυτιά για τα δήθεν υπερκέρδη αλλά δε μας λένε πόσες θέσεις εργασίας θα χαθούν στον τουρισμό και στα συνδεδεμένα επαγγέλματα, όπως στην αλιεία, όταν θα γίνεται μια συνεχιζόμενη ρύπανση ή όταν συμβεί ένα μεγάλο περιστατικό πετρελαιοκηλίδας. Και τα δύο είναι συνηθισμένα και μέσα στις στατιστικές…Έρχονται ως φυσικό επακόλουθο με αυτά τα έργα.
Από τις συμβάσεις ξέρουμε ότι το προϊόν εάν βρεθεί, θα ανήκει στην εταιρεία εκμετάλλευσης. Ο φόρος 20% +5% για τις περιφέρειες, θα είναι επί των καθαρών κερδών μετά από τις αποσβέσεις όταν και αν τα δηλώσουν.
Επιπλέον, το ελληνικό κράτος θα φορολογεί τις θυγατρικές των Chevron, ExxonMobil, οι οποίες θα αφαιρούν τα έξοδα για πιστοποιητικά πχ, της μητρικής εταιρείας ως κόστη. Είναι γνωστό ότι, για παράδειγμα, η Chevron έχει καταγγελθεί από τον ΟΟΣΑ για φοροαποφυγή που επιτύγχανε μέσω θυγατρικών στην Ολλανδία.
Εάν βρεθούν κοιτάσματα, θα αγοράζουμε στην τρέχουσα τιμή. Θέσεις εργασίας καλοπληρωμένες, θα είναι λίγες και εξειδικευμένες. Η προστασία των εξεδρών, των αγωγών, των εγκαταστάσεων γενικά, θα είναι δική μας υποχρέωση.

Τι σημαίνουν αυτά; Τεράστια αύξηση των κονδυλίων για στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Γεωπολιτική αστάθεια αντίθετα με το αφήγημα της γεωπολιτικής ισχύος.

Πρώτη φορά μπαίνει ως ειδικός όρος στη Σύμβαση για τις θαλάσσιες Περιοχές της Κρήτης, η περίπτωση αλλαγής της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας ή της ΑΟΖ. Αναφέρεται πως σε αυτή την περίπτωση, ο μισθωτής παραιτείται από όλα τα δικαιώματα επί της προαναφερόμενης περιοχής. Κι ας μην ξεχνάμε ότι οι εταιρείες αυτές έχουν συμβάσεις και με τη Λιβύη και με την Τουρκία.

Κι αν σκεφτούμε τις τελευταίες δηλώσεις υπουργών της κυβέρνησης για την πειρατεία στον Στόλο της Ελευθερίας ανοιχτά της Κρήτης και για το σκάφος-βόμβα που έκρυψαν διεθνείς τρομοκράτες στη Λευκάδα, βλέπουμε πως αντιλαμβάνονται τα χωρικά ύδατα, αναλόγως με τα συμφέροντα των εντολέων τους.

**-*-**

Είναι ξεκάθαρο ότι οι τοπικές κοινωνίες δεν γνωρίζουν τις επιπτώσεις και πολλοί πιστεύουν πως θα είναι προς το συμφέρον τους, ακούγοντας τόσα χρόνια το παραμύθι για τεράστια κέρδη και “δικά μας” καύσιμα.

Εμάς, μας άνοιξαν τα μάτια πάνω σε αυτά, τα συνέδρια που έγιναν στην Κρήτη για τους υδρογονάνθρακες (έχουν σχέδια για εργοστάσια επεξεργασίας στην Παλαιόχωρα και την Γαύδο), το ψάξιμο για το τι γίνεται στην Κύπρο, όπου έχουν σχεδιαστεί εγκαταστάσεις τύπου Seveso, υψηλής επικινδυνότητας, αλλά και όσα περιγράφονται στην Σύμβαση της Energean για τον Πρίνο.

Οι υπεράκτιες εξορύξεις υδρογονανθράκων απαιτούν εκτεταμένες και εξειδικευμένες υποδομές στην ξηρά για να υποστηρίξουν τις εργασίες, να επεξεργαστούν τα προϊόντα και να διαχειριστούν τα απόβλητα. Οι χερσαίες αυτές εγκαταστάσεις συνδέονται με τις υπεράκτιες πλατφόρμες με αγωγούς και πλοία. Οι βασικές χερσαίες εγκαταστάσεις περιλαμβάνουν:

Τερματικούς Σταθμούς Επεξεργασίας και Υποδοχής, Σταθμούς Διαχωρισμού του αργού πετρελαίου από το ορυκτό αέριο και το νερό, Μονάδες Επεξεργασίας Αερίου από προσμίξεις (π.χ. υδρόθειο, διοξείδιο του άνθρακα) ώστε να γίνει εμπορεύσιμο, Σταθμούς Σταθεροποίησης Πετρελαίου ώστε να είναι ασφαλές για αποθήκευση και μεταφορά.
Δεξαμενές Αποθήκευσης και Φόρτωσης.
Βάσεις Υποστήριξης, δηλαδή ειδικά διαμορφωμένα λιμάνια για να ελλιμενίζονται τα σκάφη που μεταφέρουν σωλήνες, λάσπη γεώτρησης, καύσιμα και τρόφιμα στις πλατφόρμες.
Μονάδες Επεξεργασίας Επικίνδυνων Αποβλήτων (για να διαχειρίζονται λάσπες γεώτρησης, μολυσμένα νερά και άλλα στερεά απόβλητα) και Χώρους Υγειονομικής Ταφής.
Κέντρα Ελέγχου και Παρακολούθησης (για την ασφάλεια της παραγωγής και την άμεση αντιμετώπιση κινδύνων όπως πετρελαιοκηλίδες) και Ελικοδρόμια.

Αυτό το κομμάτι της μεταφοράς, αποθήκευσης και επεξεργασίας καθώς και του κινδύνου από τέτοιες δραστηριότητες στο πιο σεισμογενές τόξο της Μεσογείου, ιδίως όταν μιλάμε για βάθη από 1500 ως 4500μ, είναι μία από τις σοβαρές ελλείψεις των ΣΜΠΕ.

**-*-**

Αλλά όλα τα δεδομένα για τις θάλασσές μας δεν είναι δυσοίωνα και η πραγματικότητα δεν είναι μονοδιάστατη. Με το ενδιαφέρον μας όλα αυτά τα χρόνια για το θαλάσσιο οικοσύστημα που μας περιβάλλει, έχουμε μάθει για την αναπάντεχη βιοποικιλότητα της ελληνικής κητοπανίδας. Την παρουσία στις ελληνικές θάλασσες του σημαντικότερου πληθυσμού φυσητήρων στην Μεσόγειο, τη σπουδαιότητα της Ελληνικής Τάφρου για το παγκόσμιο απόθεμα βιοποικιλότητας, αφού εδώ ζουν, αναπαράγονται και τρέφονται, μερικά από τα πιο σπάνια και απειλούμενα είδη θαλάσσιων θηλαστικών: πτεροφάλαινες, ζιφιοί, 4 είδη δελφινιών, φώκαινες. Αλλά και οι γνωστές μας καρέτα, πράσινες χελώνες, φώκιες, βαθυπελαγικά γιγάντια καλαμάρια και σπάνια κοράλλια.

Είδη που κατάφεραν να επιβιώσουν για εκατομμύρια χρόνια έως και σήμερα.

Για αυτό το λόγο, υπάρχουν Διεθνείς Συνθήκες και προσπάθειες να προστατευτούν, λόγω της παγκόσμιας σημασίας τους και της συμβολής τους στην υγεία της θάλασσας και στην σταθεροποίηση του κλίματος.

Πρόκειται για μια μοναδική μεγαπανίδα. Ένας θησαυρός που κανονικά έπρεπε να μαθαίνεται στα παιδιά από το σχολείο ακόμα, και έγινε γνωστός στο πανελλήνιο αλλά και παγκόσμια, στα τέλη του 1990, από τις προσπάθειες και τις πρωτοποριακές μελέτες του ειδικού επιστήμονα Αλέξανδρου Φραντζή. Και όλα ξεκίνησαν από εδώ, τις ακτές του Κυπαρισσιακού. Κι όμως! Με το πρόγραμμα των ερευνών και εξορύξεων αυτά τα πλάσματα θα φύγουν ή θα εξαφανιστούν για πάντα!
Τα θαλάσσια θηλαστικά επικοινωνούν, τρέφονται, προσανατολίζονται με το ακουστικό τους σύστημα. Οι ηχοβολισμοί μπορούν να τα επηρεάζουν ακόμα και σε απόσταση 4000μ. Οι ηχητικές βόμβες, τα σόναρ αλλά και οι συγκρούσεις με πλοία τα καθιστούν πολύ ευάλωτα σε θάνατο ή τραυματισμό.

Σύμφωνα και με την τελευταία διεθνή επιστημονική έκθεση του 2026 για τις “Επιπτώσεις των δραστηριοτήτων που σχετίζονται με τους υδρογονάνθρακες στη θαλάσσια μεγαπανίδα”:

Όλα τα μέτρα είναι ελλιπή “αν δεν λαμβάνουν υπόψιν τις πραγματικές διαστάσεις της διάδοσης των επιπτώσεων σε προστατευόμενες περιοχές. Ακόμη και όταν αυτές οι παραλείψεις δεν συνιστούν σαφή παραβίαση νομικών υποχρεώσεων, καταδεικνύουν ανήθικη συμπεριφορά”.

Στην έκθεση εξετάζονται περιπτώσεις στη Μεσόγειο, με ιδιαίτερη και εκτεταμένη αναφορά στις θάλασσες του Ιονίου και της Κρήτης κατά το διάστημα που έγιναν οι σεισμικές έρευνες.

Συνειδητοποιούμε ότι αυτός είναι ο πραγματικός μας πλούτος και η φυσική μας κληρονομιά!
Μπαίνει στο ζύγι η ομορφιά που έχουμε γύρω μας;
Στηρίζουμε την οικονομία μας σε αυτήν αλλά και το μέλλον των παιδιών μας.
Ακόμα κι όταν δεν είμαστε στα καλά μας, αρκεί να σκεφτούμε σε τι όμορφο τόπο ζούμε, και να νιώσουμε τυχεροί!

Και τώρα έχει έρθει ξανά η ώρα να τον προστατεύσουμε.

-*-

Υπάρχει ελπίδα! Οι εταιρείες πετρελαίου αυτό που φοβούνται περισσότερο είναι οι αντιδράσεις του κόσμου. Το έχουν πει επανειλημμένα. Δεν μπορούν να τα βάλουν με ένα συλλογικό αγώνα των κατοίκων και των φορέων. Γι’ αυτό, ζητάνε να αλλάξει ακόμα και η εθνική νομοθεσία σε σχέση με τις νομικές προσφυγές, που τις ονομάζουν “γραφειοκρατίες” και “καθυστερήσεις ”.

Έχει φανεί άλλωστε ιστορικά τι αποτέλεσμα έχει ένας συντονισμένος και σταθερός αγώνας: στις Βαλεαρίδες, στην Ισπανία, έδιωξαν τις πετρελαϊκές, με βασικά επιχειρήματα την αλλαγή του οικονομικού μοντέλου από αυτές τις δραστηριότητες και επειδή η θάλασσα τους είναι η μεταναστευτική οδός των κητωδών.

Η Ελληνική Τάφρος είναι το λίκνο τους!

Στην Ήπειρο έχει παγώσει ουσιαστικά το πρόγραμμα εξορύξεων, γιατί πάντα βρίσκουν μπροστά τους το συλλογικό και πολύμορφο αγώνα όλων των Ηπειρωτών!

Στην Κρήτη και την Καβάλα δίνονται υποδειγματικοί και επίμονοι αγώνες αυτή την στιγμή!

Κι ας μην πάμε μακριά μακριά από τον τόπο μας. Εδώ στην Κυπαρισσία, έχουμε το πρόσφατο παράδειγμα του Λιγνιτωρυχείου: η άμεση και καθολική αντίδραση των κατοίκων, των συλλόγων, των επαγγελματικών φορέων και των αυτοδιοικητικών παρατάξεων, ανάγκασαν και τον Δήμο και την Περιφέρεια να ακολουθήσουν.

Και σε αυτό τον αγώνα που είναι κατά των εξορύξεων, αν τον κάνουμε και δικό μας, δεν είμαστε και δε θα είμαστε μόνοι.

Με την φράση “Είμαστε σταγόνες της ίδιας θάλασσας!” και κοινή μας αφετηρία

την ανάγκη να προστατευτεί η Ελληνική Τάφρος και η θαλάσσια ζωή από τις πετρελαϊκές, συγκροτήσαμε τον Οκτώβρη του 2022 την Πανελλαδική Συνέλευση για την Προστασία της Ελληνικής Τάφρου από Συλλογικότητες και πρωτοβουλίες πολιτών στο Ιόνιο, την Κρήτη και όλη την Ελλάδα.

Στην Κρήτη, στην Κέρκυρα, σε όλο το Ιόνιο, αλλά και σε πόλεις όπως η Πάτρα την οποία προορίζουν για βασικό λιμάνι και βάση υποστήριξης Υ/Α και εκεί θα δοθεί η μάχη αυτή.