Στο πλαίσιο της διήμερης συνάντησης στο δεκαήμερο Αγώνα και Ελευθερίας στις Σκουριές: Πράσινη μετάβαση και Καπιταλισμός της Κατάρρευσης, τοποθετήθηκαν μέλη των κινημάτων κατά των εξορύξεων από διάφορες περιοχές των Βαλκανίων. Μεταξύ αυτών από το αντιεξορυκτικό κίνημα της Σερβίας ενάντια στις νεοαποικιακρατικές πολιτικές.
Σε ζωντανή σύνδεση με το Βελιγράδι οι συμμετέχοντες στο καμπ άκουσαν από τη Σέρβα ειδικό – ερευνήτρια το πως αναπτύχθηκε το αντιεξορυκτικό κίνημα στη Σερβία με τους αγώνες των κατοίκων στην κεντροδυτική Σερβία, ενάντια στην εξόρυξη λιθίου. Ένας αγώνας ο οποίος ουσιαστικά ξεκινά από το 2004 παρά την αρχική προσπάθεια χειραγώγησης των πολιτών για τις επιπτώσεις της εξορυκτικής διαδικασίας. Οι τοπικές κοινωνίες αντέδρασαν και κατάφεραν να συνδεθούν με άλλα κινήματα, όπως αυτό των φοιτητών, εκπαιδευτικών κα.
Η κυβέρνηση Βούτσιτς εξαπέλυσε έναν πόλεμο κατά αυτών των αντιδράσεων, ενώ παράλληλα διευκόλυνε την εταιρεία με την αλλαγή νόμων. Στη Σερβία επελαύνει μία νεοαποικιοκρατία, με τη βία των υποδομών και τη χημική μόλυνση, για αυτό εξεγέρθηκαν οι κάτοικοι. Η αντίδραση της κυβέρνησης ήταν να προχωρήσει σε συλλήψεις των αντιδρώντων ως… τρομοκράτες. Αυτό όλως προκάλεσε το αντίθετο με ένταση των αντιδράσεων και είδαμε ενέργειες παρεμπόδισης των εργασιών, μπλοκαρίσματα σε δρόμους όπως και σε σιδηροδρομικούς σταθμούς με αφορμή και το έγκλημα στο Νόβοσάντ.
Στις νεοαποικιοκρατικές πολιτικές οι τοπικές κοινωνίες αντέδρασαν και είδαμε να συμμαχεί το περιβαλλοντικό κίνημα με το φοιτητικό. Για αυτό και συνεχίζονται οι δράσεις, ενώ δεν έχει ξεκινήσει ακόμη η υλοποίηση αυτών των επενδυτικών σχεδίων.
Η ίδια αναφέρθηκε και στις διαδικασίες αυτών των κινημάτων τις οποίες χαρακτήρισε αμεσοδημοκρατικές και σε ομοσπονδιακή βάση. Οι συνελεύσεις ήταν που αποφάσιζαν. Αυτό που απαιτείται αυτή τη στιγμή είναι η συγκρότηση ενός νέου κοινωνικού μετώπου με όλα τα κινήματα και τις δυνάμεις από τη βάση.
