Η αλληλεγγύη στους Παλαιστίνιους που γενοκτονούνται στη Γάζα δεν αποτελεί την πρώτη φορά που το ριζοσπαστικό κίνημα και ο κόσμος του αγώνα στέκεται, με τις όποιες δυνάμεις του, απέναντι σε μαζικά κρατικά και ιμπεριαλιστικά εγκλήματα. Αν μιλήσουμε για τις τελευταίες δεκαετίες, μπορούμε να θυμηθούμε την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ, το Νοτιοαφρικανικό απαρτχάιντ, την καταστροφή της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ, την εισβολή στο Αφγανιστάν, τον βομβαρδισμό της Λιβύης και βέβαια τις διάφορες φάσεις του Παλαιστινιακού, που από το 1948 και μετά αποτελεί ένα εμβληματικό μέτωπο για τη διεθνιστική αλληλεγγύη.
Υπάρχουν αρκετά κοινά στοιχεία σε όλες αυτές τις περιπτώσεις — και σήμερα στη Γάζα.
Ένα από αυτά είναι ότι τα πολιτικά μέτωπα στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών παραμένουν τα ίδια:
Από τη μία οι προοδευτικοί άνθρωποι που απαιτούν το σταμάτημα της σφαγής, και από την άλλη ο καθεστωτικός εσμός που πάντα υιοθετεί τις αφηγήσεις των δολοφόνων, που πάντα στηρίζει τους ισχυρούς. Που πάντα διασκεδάζει με το αίμα του λαού. Και χρησιμοποιεί τα ίδια γελοία επιχειρήματα:
“Είστε με τον Σαντάμ;” “Είστε με τους μουλάδες;” “Είστε με τον Καντάφι ή τους Σέρβους εθνικιστές;”
Αυτά μας ρωτούν πάντα, όταν πρέπει να δικαιολογήσουν εκατομμύρια νεκρών.
Το ίδιο και σήμερα. Φοράνε τη μάσκα του δημοκράτη, του δυτικού αποικιοκράτη “εκπολιτιστή”, και δήθεν μας στριμώχνουν ρωτώντας αν είμαστε με τη Χαμάς…
Υπάρχουν όμως και κάποιες διαφορές ανάμεσα σε όσα συμβαίνουν σήμερα στη Γάζα και σε προηγούμενες ιμπεριαλιστικές σφαγές.
Η πρώτη είναι πως, σε προηγούμενες, οι νεκροί θεωρούνταν “παράπλευρες απώλειες”. Αυτή τη φορά, οι νεκροί είναι αποτέλεσμα μιας οργανωμένης γενοκτονίας. Αυτή τη φορά υπάρχει ο ανοιχτός και δηλωμένος στόχος εξάλειψης ενός λαού.
Είμαστε μπροστά σε μια νέα “τελική λύση” από ένα μέρος αυτών που υπήρξαν τα θύματα της προηγούμενης “τελικής λύσης”.
Μια δεύτερη διαφορά είναι πως ουδέποτε στο παρελθόν είχαμε αντιμετωπίσει τέτοια προσπάθεια φίμωσης της διεθνιστικής αλληλεγγύης στη Δύση.
Σε μεγάλες δυτικές χώρες, οι αλληλέγγυοι στους Παλαιστίνιους φυλακίζονται μόνο και μόνο επειδή εκφράζουν γνώμη.
Υπάρχει μια πρωτοφανής προσπάθεια να σιωπήσει κάθε φωνή που μιλά για αυτό το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Με την ένοχη συμμαχία των κυβερνήσεων, τον έλεγχο των ΜΜΕ, τους μπάτσους, τους εισαγγελείς, τους influencers, τα τρολ, ακόμα και με την πέμπτη φάλαγγα αχρείων — υποτίθεται “κινηματικών”.
Το Ισραήλ, και όλες οι δυτικές εξουσίες πίσω του, επιχειρούν να νομιμοποιήσουν το “δικαίωμά” τους να εξοντώνουν ολόκληρους λαούς και να εισπράττουν συγχαρητήρια.
Και έχουμε και κάτι ακόμα, που συναντάμε πρώτη φορά:
Ένα μπλοκ συμφερόντων — επιχειρηματιών, πελατών και εποίκων της “χρυσής βίζας” — που υπερασπίζονται με φυσική παρουσία τη γενοκτονία.
Καταλήξαμε να έχουμε συνεχείς προκλήσεις, ακόμη και επιθέσεις από Ισραηλινούς και Έλληνες επιχειρηματίες, από Ισραηλινούς τουρίστες και επενδυτές real estate, σε κόσμο που καταγγέλλει τη σφαγή.
Μια κατάσταση που εδώ και ενάμιση χρόνο οξύνεται με δεκάδες περιστατικά, μικρό μόνο μέρος των οποίων βγαίνει στη δημοσιότητα. Ακόμα και μέσα στα Εξάρχεια, ανθίζει το φαινόμενο.
Οι σχέσεις του ελληνικού κράτους και κεφαλαίου με το ισραηλινό είναι πλέον στρατηγικές:
Από τα όπλα, το άνοιγμα της τουριστικής αγοράς, τις κρατικές παρακολουθήσεις, μέχρι το ξεπούλημα σπιτιών και γης.
Η Ανατολική Μεσόγειος τείνει να γίνει το Lebensraum (“ζωτικός χώρος”) του “μεγάλου Ισραήλ”, με την πλάτη των ΗΠΑ και της Ε.Ε.
Δεν είναι πια οι εκατοντάδες χιλιάδες φτωχοί Εβραίοι που ζούσαν σε γκέτο και στοχοποιούνταν από Έλληνες ακροδεξιούς.
Οι Εβραίοι που συνεισέφεραν τόσα πολλά στη δημιουργία του ελληνικού σοσιαλιστικού και αναρχικού κινήματος δεν είναι πια εδώ.
Αυτούς τους έβαλαν στα τρένα οι Ναζί και οι Έλληνες συνεργάτες τους. Και μετά τους έφαγαν τις περιουσίες.
Αυτοί που είναι τώρα εδώ είναι Ισραηλινοί (όχι γενικά “Εβραίοι”) — μεσοαστοί και αστοί. Που κάνουν τουρισμό και μπίζνες. Και που, σε αγαστή συνεργασία με το ελληνικό κράτος, δημιουργούν lobby.
Lobby που έχει το θράσος να θέλει να απαγορεύσει την κριτική — σε εμάς, που ζούμε εδώ.
Σοβαρά τώρα;
Οι Παλαιστινιακές βόλτες που οργάνωσε ο Ρουβίκωνας μαζί με την Εργατική Ομάδα Τ-34 είχαν έναν ξεκάθαρο και σαφή σκοπό:
Να δείξουν σε αυτό το lobby, αλλά και στο ελληνικό κράτος, τα όριά τους. Να τους ξεκαθαρίσουμε ότι, όσα “νταλαβέρια” κι αν κάνουν — γεωπολιτικά, οικονομικά, κρατικά — με το Ισραήλ, εδώ δεν θα γίνει ούτε Γερμανία, ούτε Αγγλία, ούτε ΗΠΑ.
Εδώ, όποιος θέλει, θα φορέσει μπλούζα με παλαιστινιακή σημαία, θα φωνάξει αντιισραηλινό σύνθημα, θα κρεμάσει πανό, θα κολλήσει αφίσα, θα διαδηλώσει. Και σε όποιον αρέσει.
Ας κάνουν τον τουρισμό τους, ας φάνε στα εστιατόρια, ας ανοίξουν μπίζνες, ας αγοράσουν ακίνητα.
Οι Παλαιστινιακές βόλτες δεν οργανώθηκαν για να τους εμποδίσουν να κάνουν όλα αυτά.
Οργανώθηκαν για να μάθουν, την ώρα που τα κάνουν όλα αυτά, να σιωπούν μπροστά στην κριτική και να κατανοήσουν ότι εδώ δεν έχουν την ισχύ να επιβάλλουν τη σιωπή.
Και να μάθει και το ελληνικό κράτος ότι τέτοια εκδούλευση στο Ισραήλ δεν μπορεί να την πουλήσει.
Γιατί τελικά φτάσαμε στο σημείο όπου, για να διατηρήσεις το δικαίωμα να λες “γενοκτονία” τη γενοκτονία, χρειάζεται ισχύ.
Όταν μπροστά μας, ανάμεσα στους τουρίστες που έφυγαν από το Ισραήλ για να ξεσκάσουν, ξέρουμε πως υπάρχουν και στρατιώτες του IDF με αίμα στα χέρια…
Όταν ξέρουμε πως υπάρχουν μπράβοι Ελλήνων μαγαζάτορων που προστατεύουν τα γούστα της Ισραηλινής πελατείας τους…
Φυσικά και θα κάνουμε επίδειξη δύναμης.
Δεν πάμε να τους “πείσουμε”, πάμε για να γίνουμε σαφείς.
Δεν είχαμε, δεν έχουμε και δεν θα έχουμε σκοπό να πειράξουμε κανέναν σε αυτές τις βόλτες.
Όποια κι αν είναι η καταγωγή του, όποια γλώσσα κι αν μιλά, όποια θρησκευτική δίαιτα κι αν κάνει — με άδεια χέρια πήγαμε άλλωστε.
Εκτός, βέβαια, αν δοκιμάσει να μας πειράξει εκείνος…
Και ασφαλώς ξέραμε τι θα ακουστεί και από ποιους.
Το κράτος του Ισραήλ, στα πλαίσια της “τελικής του λύσης”, έχει αποφασίσει να κάνει το τελικό ξεπούλημα του Ολοκαυτώματος.
Έξι εκατομμύρια Εβραίοι θύματα του ναζισμού γίνονται νόμισμα για να “αγοραστεί” η εξόντωση ή ο διωγμός τεσσάρων εκατομμυρίων Παλαιστινίων.
Και οι Γεωργιάδηδες, οι Μπακογιάννηδες, οι Πορτοσάλτε και οι Μουμτζήδες, τη δουλειά τους κοιτάνε. Την τσέπη τους φροντίζουν. Την καριέρα τους χτίζουν. Και όλα αυτά εξαρτώνται από τη στρατηγική συμμαχία Ελλάδας – Ισραήλ. Τι άλλο θα έλεγαν;
Και τι άλλο θα έκαναν από το να ενεργοποιήσουν την αστυνομία και τους εισαγγελείς, να κάνουν προσαγωγές μελών μας και συλλήψεις, για να προστατέψουν τα συμφέροντα της κάστας τους;
Δεν μας έκανε επίσης εντύπωση ούτε η στάση ενός μικρού τμήματος της Αριστεράς και της “αναρχίας”.
Περιμέναμε πως ένα κομμάτι θα ενοχληθεί από την αμεσότητα και το ξεκάθαρο της πρόκλησής μας.
Αυτό το τμήμα που αντιλαμβάνεται τον αγώνα με τα γυαλιά του θεσμικού/δημοκρατικού savoir vivre του μεσοαστικού ιερού βολέματός του.
Συγγνώμη, αλλά ο κοινωνικός λαϊκός αγώνας δεν γίνεται με μαχαιροπίρουνα.
Ασφαλώς το “μήνυμα σχετίζεται με το μέσο”, αλλά “το μήνυμα είναι το μέσο” μόνο για όσους φοβούνται το μήνυμα.
Οπότε, κάντε δουλειά με τον εαυτό σας και αποφασίστε με ποια πλευρά είστε. Τι είστε διατεθειμένοι να χάσετε. Τι μετράει παραπάνω για εσάς. Εκτός από τα εύκολα λόγια.
Αυτή είναι η συμβουλή μας για να μην παρεξηγιόμαστε.
Περιμέναμε κι ένα άλλο τμήμα, που καιρό τώρα έχει εκφραστεί δικαιολογώντας τη γενοκτονία, να μιλήσει για “αντισημιτισμό” και “τάγματα εφόδου”.
Δεν είχαμε αυταπάτες ούτε για την ειλικρίνειά τους.
Όταν εμείς οι ίδιοι, με τον ίδιο τρόπο και με γεμάτα μάλιστα χέρια, βγαίναμε στους δρόμους για να προκαλέσουμε τους αντισημίτες φασίστες, όλα ήταν ωραία.
Τώρα που προκαλούμε τους Σιωνιστές φασίστες, άρχισαν το ποίημα.
Αμελητέες ποσότητες. Εκνευριστικές γιατί καπηλεύονται παραδόσεις και αγώνες, αλλά τελικά ασήμαντες και γραφικές.
Αυτό όμως που μας εξέπληξε ήταν το κύμα ενεργής υποστήριξης της δράσης μας από το μεγαλύτερο μέρος της προοδευτικής κοινωνικής βάσης και τη συντριπτική πλειοψηφία του ριζοσπαστικού κινήματος — ακόμα και από κόσμο με τον οποίο μας χωρίζουν σοβαρές ιδεολογικές, τακτικές και στρατηγικές διαφορές.
Κάτι που δείχνει ένα υπόστρωμα πολιτικής υγείας, που ξέρει να ξεχωρίζει το μείζον από το έλασσον και αφήνει παρακαταθήκες για το πολύ δύσκολο μέλλον που έρχεται.
Όπως δικαιωθήκαμε στις άλλες ιμπεριαλιστικές σφαγές τα προηγούμενα χρόνια, ξέρουμε πως η ιστορία θα μας δικαιώσει και σε αυτή την περίπτωση.
Το ζητούμενο, όμως, είναι αυτή η δικαίωση να βρει ζωντανούς Παλαιστίνιους στην Παλαιστίνη.
Και την αποτυχία ολοκλήρωσης του Σιωνιστικού και ΝΑΤΟϊκού σχεδίου για το “Μεγάλο Ισραήλ” — γιατί, αν προχωρήσει η γενοκτονία στη Γάζα, αυτή θα είναι μόνο η αρχή.
Λίγα μπορούμε να κάνουμε για να στηρίξουμε την ηρωική παλαιστινιακή αντίσταση που κοντά δύο χρόνια διασώζει την παγκόσμια ανθρώπινη αξιοπρέπεια και, ως νέος Δαυίδ, ταπεινώνει τον Γολιάθ.
Η καρδιά και το μυαλό μας είναι στη Γάζα. Και μετά στη Δυτική Όχθη.
Και μετά στους εβραίους αδερφούς μας — αυτή τη μειοψηφία “εθνοπροδοτών” μέσα στο Ισραήλ, αλλά και σε όλους αυτούς τους Εβραίους σε όλο τον κόσμο που δεν υποτάσσονται στον εθνικισμό και τη θρησκοληψία του Ισραηλινού κράτους.
Αυτούς που τιμούν τα θύματα του Ολοκαυτώματος και αρνούνται να γίνουν οι Ναζί του 21ου αιώνα.
Αυτά τα λίγα πάντως που μπορούμε να κάνουμε εδώ που ζούμε, θα τα κάνουμε στο απόλυτο όριό τους.
Οι δράσεις για την Παλαιστίνη θα συνεχιστούν.
Οι Παλαιστινιακές βόλτες θα επαναληφθούν.
Θα στηρίξουμε κάθε πρωτοβουλία αντίστασης, όπως αυτή των λιμενεργατών στον Πειραιά, που αρνήθηκαν να ξεφορτώσουν εξοπλισμούς των Σιωνιστών.
Κι ας λένε ό,τι θέλουν — και οι Γεωργιάδηδες, και οι δήθεν κινηματικοί παπαγάλοι τους.
Κι ας πληρώσουμε όποιο κόστος χρειαστεί.
ΖΩΗ ΚΑΙ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ — ΘΑΝΑΤΟΣ, ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ IDF
Ρουβίκωνας
