Θυμάμαι πόσο είχα ενθουσιαστεί με την Askatasuna (Η “Ελευθερία” στα βασκικά), μερικά χρόνια πριν, το 2022, στο πρώτο μου μακρόπνοο ταξίδι και διαμονή εκτός χώρας. Δεν γνώριζα πολλά για τα εσωτερικά και πολιτικά της Συνέλευσης, ωστόσο μετείχα σε μια-δυο εκδηλώσεις, κι ήμουν παρών σε μερικές εξιστορήσεις δρωμένων στην κατάληψη, ρωτώντας από δω κι από κει. Ο πολυπρόσωπος, μεγάλος χώρος, παντού χρωματισμένος με τοιχογραφίες και συνθήματα, σου έδινε τη πνοή πως μπορείς κάτι από κοινού να οργανώσεις κι εσύ.
Ενόσω το Τορίνο φαινόταν να βιώνει τη σκληρότητα μιας μετατροπής του, αυτής της αποβιομηχάνισης και της τουριστικοποίησης, ή, έστω, της αφηρημένης τριτογενοποίησης — κάμποσοι έκαναν λόγο ακόμη και για foodification –, υπήρχαν νησίδες κριτικές, που σε διέγειραν.
Αργότερα επισκέφτηκα και ένα-δυο βιβλιοπωλεία και βιβλιοθήκες συνδεδεμένα με την Askatasuna, τα πρόσωπα εκεί μου χάρισαν αρκετό έντυπο υλικό, περιοδικά, μπροσούρες, για διάφορα αγωνιστικά μέτωπα ανά τα χρόνια. Στα ράφια τους, υπήρχαν ακόμη ντάνες από κείμενα συλλογικοτήτων, ομάδων, οργανώσεων από τον ελλαδικό χώρο, μεταφρασμένα στα ιταλικά. Διένυαν κυρίως την περίοδο 2008-2015.
Πολλά χιλιόμετρα μακριά από την οικεία μου πόλη, ο χώρος υπήρξε σημείο αναφοράς, τέτοιο που έκανε τον πολιτικό κόσμο μικρότερο, λιγότερο ανοίκειο.
Ίσως είναι ,μια αχνή σκιαγράφηση της τριαντάχρονης κατάληψης/κοινωνικού χώρου, όμως υπάρχει ως μνήμη κοινωνική και πολιτική, και προκαλεί αίσθημα οργής και λύπης βλέποντας εικόνες εκκένωσης, βίας, πολυδύναμης αστυνομικής επιχείρισης. Όπως επίσης συγκινούν οι εικόνες απ’ τους Απέναντι, απ’ τους δεμένους με το κτίριο που τώρα η αφηρημένη κρατική μορφή επιζητά, και τους αποφασισμένους να μη το ξεριζώσει η αρπακτική τους μηχανή.
http://
https://www.facebook.com/watch/?v=860787589653809&ref=sharing
Σχετικά, γράφει ένα συντροφικό προφίλ:
Όταν ήρθα σε αυτή την περιοχή με ένα παιδί τεσσάρων ετών», αφηγείται μια γυναία, «δεν υπήρχαν στη γειτονιά χώροι όπου τα παιδιά να μπορούν να παίξουν δωρεάν, χωρίς να χρειάζεται να πληρώνεις. Το Askatasuna ήταν ένας χώρος που μας αγκάλιασε: δημιούργησε μια παιδική λέσχη, ένα καλοκαιρινό πρόγραμμα για παιδιά και στη συνέχεια μια επιτροπή γειτονιάς, στην οποία συμμετείχαν άνθρωποι κάθε είδους».
Αυτή η μαρτυρία αντηχεί μαζί με πολλές άλλες.
Η Λουτσία, ογδόντα ετών, συνταξιούχος δασκάλα από το Τορίνο, από τη συνοικία Βανκίλια.
Η γειτονιά του Κοινωνικού Κέντρου Askatasuna, που εκκενώθηκε από τις δυνάμεις καταστολής την Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου 2025.
Αυτή η κυβέρνηση, με την ανοχή —ή το πράσινο φως— των διαφόρων τοπικών διοικήσεων, ανεξαρτήτως πολιτικού χρώματος, κερδίζει μόνο έναν πόλεμο:
τον πόλεμο ενάντια στην κοινωνικότητα.
Για όλα τα υπόλοιπα, υπάρχει μόνο φούμαρα, υποσχέσεις και βιντεάκια.”
Σημαντική ενημέρωση, αυτές τις ώρες διαδραματίζεται μάχη σώμα-με-σώμα ενάντια στα ΜΑΤ και την υδροφόρα, έξω από την Askatasuna
