Απλήρωτες υπερωρίες και αργίες, ωράρια «λάστιχο», απλήρωτες αποστολές εκτός έδρας, ιδιωτικά συμφωνητικά, εργαζόμενοι και εργαζόμενες πολυεργαλεία για μισθούς ψίχουλα. Αυτή είναι η πραγματικότητα που βιώνει η συντριπτική πλειοψηφία όσων εργάζονται στο χώρο της ενημέρωσης.
Από την πρώτη στιγμή εργασίας στον κλάδο, οι δημοσιογράφοι είναι «ξεκρέμαστοι»:
Να διαπραγματευτούν μόνοι τους, ατομικά, τους όρους εργασίας τουςΝα περιμένουν 2 χρόνια έως ότου μπορέσουν να μπουν στο «κλειστό κλαμπ» των μελών της ΕΣΗΕΑ.
Το «κλαμπ» που περιλαμβάνει από διευθυντές και εκδότες, μέχρι μέλη δημοσίων σχέσεων, Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι διευθυντές και διευθύντριες μένουν στο απυρόβλητο όταν «σπάνε» απεργίες, αντί να λογοδοτήσουν, όπως άλλωστε προβλέπει το καταστατικό της ΕΣΗΕΑ.Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η διοίκηση της Ένωσης κλείνει τα μάτια, είτε διότι έχει βρει συμμάχους στις διευθύνσεις των ΜΜΕ και στην εκάστοτε κυβέρνηση, είτε διότι ουσιαστικά δεν εκπροσωπεί εκείνους και εκείνες που αποτελούν τον βασικό κρίκο της δημοσιογραφίας.
Σε ένα μικρό απολογισμό της τελευταίας θητείας της πλειοψηφίας του Δ.Σ στην ΕΣΗΕΑ, παρατηρούμε πως ο συλλογικός μας φορέας θυμίζει περισσότερο φιλολογικό σύλλογο ή ένωση επαγγελματιών, παρά σωματείο.
Χλιαρές ανακοινώσεις σε απολύσεις και στοχοποιήσεις συναδέλφων, απροθυμία να κλιμακωθούν οι απεργιακές κινητοποιήσεις του κλάδου για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, για δουλειά με δικαιώματα και ανθρώπινους όρους απασχόλησης.
Αυτοί είναι μερικοί μόνο από τους λόγους για τους οποίους εκατοντάδες συνάδελφοι και συναδέλφισσες αποστρέφονται την ΕΣΗΕΑ, επιλέγουν συνειδητά να μη γίνουν μέλη της και προτιμούν εν τέλει τον ατομικό δρόμο.
Κόντρα σ’ αυτόν τον ατομικό δρόμο, κόντρα σε αυτούς που κάθονται στο ίδιο τραπέζι στην προεδρία των συνελεύσεων της Ένωσης, υπάρχει ένας άλλος δρόμος.
Υπάρχουν οι αγώνες που δόθηκαν στην Αυγή, το Documento, Στο Κόκκινο, οι συχνά υπόγειες, μάχες σε σάιτ και «μαγαζιά», οι «μαζικές» συλλογικές διεκδικήσεις που έφεραν αποτελέσματα, αυξήσεις σε μισθούς και βελτίωση των εργασιακών συνθηκών, η συμμετοχή στις απεργίες που σήκωσαν «στις πλάτες τους» οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες που έχουν ανάγκη μία καλύτερη προοπτική.
Υπάρχει και ο δρόμος της αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, που εκφράζει τον διαρκή αγώνα για ελευθερία και αξιοπρέπεια, κόντρα στη γενοκτονία, τον πόλεμο και τη συνενοχή στα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα.
Η «μάχη» επομένως για ένα σωματείο που θα μας χωρά όλους και όλες από την πρώτη ημέρα και θα αποτελεί «ασπίδα» για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας, δεν είναι χαμένη μάχη. Η προοπτική για ένα Συνδικάτο ΜΜΕ, που θα ενώνει όλο τον κλάδο νικηφόρα, δεν είναι ουτοπία.
Αγωνιζόμαστε:
Για ένα σωματείο ανοικτό σε όλες και όλους τους εργαζόμενους, κλειστό σε εργοδότες, διευθυντές και απεργοσπάστες, που δεν θα στήνεται για «οικογενειακές φωτογραφίες» με υπουργούς και στελέχη της εκάστοτε κυβέρνησης. Για ένα σωματείο αιχμηρό και «ενοχλητικό» όπως η δημοσιογραφία που έχει ως στόχο το δημόσιο συμφέρον. Που θα βάζει την ποιότητα της δημοσιογραφίας σε ίδια προτεραιότητα με τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια των δημοσιογράφων.
Για όλα αυτά που αξίζουν, η Πρωτοβουλία για την Ανατροπή στα ΜΜΕ αποφασίζει να κατέβει στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ για να γίνει ξανά η φωνή που θα διακόψει τη σιγή της συναίνεσης στα συμφέροντα των ιδιοκτητών και της κυβέρνησης.Επειδή συλλογικά μπορούμε να καταφέρουμε πολύ περισσότερα απ’ ό,τι ο καθένας μόνος του, επειδή τίποτα δεν θα μας χαριστεί.
Στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ στηρίζουμε – ψηφίζουμε Πρωτοβουλία για την Ανατροπή στα ΜΜΕ
