Χρησιμοποιώντας μία γνώριμη τεχνική πολιτικού μάρκετινγκ οι πανεπιστημιακές αρχές στο ΑΠΘ αυτοπαρουσιάζονται ως θύματα μιας δήθεν κυρίαρχης βίας που λυμαίνεται την πανεπιστημιούπολη. Παρουσιάζονται καταδιωκόμενοι ενώ έχει απλά γραφτεί σύνθημα σε εξωτερικό τοίχο της πολυκατοικίας τους, παρουσιάζονται νοσηλευόμενοι μετά από επίθεση και προπηλακισμό, ακόμη κι όταν δεν τους έχει ακουμπήσει κανείς. Τρέπουν τη δυσανεξία τους στις φοιτητικές διεκδικήσεις και κινητοποιήσεις σε λιποθυμία.
Γιατί όμως θέλουν να δείχνουν ότι κινδυνεύουν, εκείνοι που λόγω της κυβερνητικής πλειοψηφίας και της “σιωπής των πανεπιστημιακών” μπορούν και περνούν, νομοθετικά τουλάχιστον, ό,τι μέτρο θέλουν; Γιατί, με άλλα λόγια, παριστάνουν τα θύματα, ενώ είναι, αυτήν τη στιγμή, άνετοι θύτες; Μήπως επειδή αυτή η εικόνα του βαλλόμενου μαχητή είναι το μόνο πολιτικό τους επιχείρημα υπέρ της καταστροφής κάθε δημοκρατικής διαδικασίας (Συμβούλια Διοίκησης*) και κάθε δημόσιου (ξενόγλωσσα με δίδακτρα, εργολαβίες), επιστημονικού θεσμού (συνεργασία τμημάτων με εταιρείες, πρόσδεση της έρευνας στην πολεμική βιομηχανία); Μήπως επειδή δεν αισθάνονται και τόσο σίγουροι τελευταία;
Οι αγωνίστριες και αγωνιστές φοιτήτριες, φοιτητές, δασκάλες και δάσκαλοι στο ΑΠΘ, που υποστήριξαν τα αιτήματα όσων αντιστρατεύονται τον εξαιρετικά αντιδραστικό κανονισμό των φοιτητικών εστιών που παραπέμπει σε πρότυπα επιτήρησης, πειθάρχησης και σωφρονισμού εγκλείστων κι όχι ελεύθερων προσώπων, φοιτητριών και φοιτητών (βλ. σχετική ανακοίνωση της ΔΗΠΑΚ) γνωρίζουν πολύ καλά τι συνέβη. Φτάνει πια με τα ψευδή δημοσιεύματα και τις συκοφαντίες.
Στη διοίκηση του ΑΠΘ συμπεριλαμβάνονται και ειδικοί στην Ιστορία. Ας θυμηθούν, λοιπόν, ότι ο γαλλικός Μάης του ’68 δεν ξεκίνησε τον Μάη αλλά στις 22 Μάρτη στο Πανεπιστήμιο Paris X-Nanterre με δύο ζητήματα αιχμής: την αντίθεση στον πόλεμο [του Βιετνάμ] και την εναντίωση στην αθλιότητα της φοιτητικής ζωής μέσα στις καταρρέουσες υποδομές των πανεπιστημιακών εστιών με τους αναχρονιστικούς, αυταρχικούς κανονισμούς λειτουργίας τους.
Ενδιαφέρουσες αναλογίες, δε νομίζετε?
* Τούτες τις μέρες καλούνται τα μέλη ΔΕΠ του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας να συμμετάσχουν στην «εκλογή» εσωτερικών μελών του Συμβουλίου Διοίκησης. Του κατ’ εξοχήν καταστρεπτικού θεσμού της πανεπιστημιακής αυτοδιοίκησης για χάρη του προτύπου της εταιρικής διακυβέρνησης. Εμείς, ως Πρωτοβουλία Πανεπιστημιακών ΑΠΘ ΠΑΜΑΚ ΔΙΠΑΕ, στηρίζουμε αυτονόητα όσους συναδέλφους και όσες συναδέλφισσες του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας αποφάσισαν να απόσχουν από μια τέτοια «εκλογή».
