-Αθήνα: Μικροφωνική συγκέντρωση αλληλεγγύης ενόψει του δικαστηρίου για την πορεία για την κρατική καπιταλιστική δολοφονία εκατοντάδων μεταναστών/ριών στην Πύλο, στις 18:30 στην πλατεία Βικτωρίας
-Θεσσαλονίκη: Αντιπολεμική συγκέντρωση, στις 19:00, Σβώλου με Γούναρη
-Θεσσαλονίκη: Συγκέντρωση αλληλεγγύης στα κατειλημμένα καστρόπληκτα, στις 18:30 στο πάρκο Παπαρηγοπούλου
ΑΘΗΝΑ
Μικροφωνική -συγκέντρωση την Πέμπτη 14 Μαΐου στις 18.30, στην πλατεία Βικτωρίας /Η κρατική -καπιταλιστική δολοφονία εκατονταδων μεταναστών-ριων στην Πύλο δεν θα ξεχαστεί
Ενόψει του δικαστηρίου για την πορεία για την κρατική -καπιταλιστική δολοφονία εκατονταδων μεταναστών-ριων στην Πύλο το 2023 που θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 18/5 στο εφετείο Αθηνών:
Καλούμε σε μικροφωνική συγκέντρωση αλληλεγγύης στα συλληφθέντα την Πέμπτη 14 Μαΐου στις 18.30, στην πλατεία Βικτωρίας
Ακολουθεί το κείμενο του καλέσματος :
Τα ξημερώματα της Τετάρτης 14/06/2023 πραγματοποιήθηκε ακόμα μια κρατική-καπιταλιστική δολοφονία ανοιχτά της Πύλου, με δεκάδες νεκρούς μετανάστ(ρι)ες και εκατοντάδες αγνοούμενους/ες, όταν βυθίστηκε αλιευτικό σκάφος που τους μετέφερε από την Λιβύη.
Mια μέρα μετά καλέστηκε πορεία στο κέντρο της Αθήνας ενάντια σε αυτή την δολοφονία, η οποία ήταν ιδιαίτερα μαζική και δυναμική. Σαν συλλογικότητα συμμετείχαμε και εμείς στην διαδήλωση με αναρχικό μπλοκ που πλαισιώθηκε από πολλές εκατοντάδες συντρόφια και το οποίο βρέθηκε από την αρχή της πορείας σεασφυκτικό κλοιό από ισχυρές δυνάμεις των ΜΑΤ. Στο ύψος της πλατείας Κολοκοτρώνη επί της Σταδίου, μεγάλο τμήμα της διαδήλωσης μεταξύ του οποίου και το μπλοκ της συλλογικότητας, χτυπήθηκε από τα καθάρματα της ΕΛΑΣ. Στην Πανεπιστημίου υπήρξε προσπάθεια ανασυγκρότησης του μπλοκ και επανασύνδεσης με την πορεία. Εκεί όμως υπήρξε δεύτερη κυκλωτική επίθεση από πλήθος μπάτσων με αποτέλεσμα συντρόφια που κρατούσαν το πανό ή ήταν στο μπλοκ, αλλά και διαδηλωτές που απλά έτυχε να βρεθούν στο σημείο να καταφύγουν σε στοά στην Πανεπιστημίου, να εγκλωβιστούν εκεί και να συλληφθούν. Κατά την διάρκεια του εγκλωβισμού και της αιχμαλωσίας τους εκεί πλήθος κόσμου έδειξε την αλληλεγγύη του παρά τις επανειλημμένες επιθέσεις που δέχτηκε από Δέλτα και ΜΑΤ.
Τα 21 συντρόφια και διαδηλωτές που συλλήφθηκαν βρίσκονται αντιμέτωπα μεπλήθος κατηγοριών κακουργηματικού και πλημμεληματικού χαρακτήρα, οι οποίες αφορούν σε επιθέσεις με μολότοφ σε ΜΑΤ, σπασίματα μαγαζιών κτλ. Μετά από τρία χρόνια αναμονής και ομηρίας μέσω περιοριστικών όρων θα δικαστούν στο Εφετείο Αθηνών στις 24 Απριλίου 2026.
Τη στιγμή που στη Συρία, τη Λιβύη, την Παλαιστίνη και ευρύτερα τη βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή πέφτουν βόμβες, επικρατεί πείνα, εξαθλίωση, δουλεμπόριο, γενοκτονίες, πολεμικές συρράξεις με τη χρηματοδότηση, τη στρατιωτική εμπλοκή και την ενίσχυση της ΕΕ, οι άνθρωποι που προσπαθούν να διασωθούν βαπτίζονται από το ελληνικό κράτος «εισβολείς», «υβριδική απειλή», «κίνδυνος», προκειμένου το κράτος για ακόμα μια φορά να αυστηροποιήσει τους νόμους (αναστολή χορήγησης ασύλου, φυλάκιση για όσους δεν έχουν χαρτιά), να εντείνει την καταστολή, να χτίσει νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Οι μετανάστριες-ες-α που επιχειρούν να βρουν μια καλύτερη τύχη εντός της Ευρώπης Φρούριο δολοφονούνται στα θαλάσσια σύνορα από το ελληνικό λιμενικό, τη Frontex είτε με pushbacks, είτε βυθίζοντας τις βάρκες τους, όπως στην Πύλο και την Χίο. Ταυτόχρονα, το πολεμικό ναυτικό αναπτύσσεται στα διεθνή ύδατα στα σύνορα με τη Λιβύη.
Ενώ όσοι μετανάστες φτάσουν στον ελλαδικό χώρο τους περιμένουν στρατόπεδα συγκέντρωσης, δολοφονίες στα ΑΤ, απελάσεις και βασανιστήρια ώστε να «διαφημιστεί» η αντιμεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους.
Ταυτόχρονα, το ελληνικό κράτος έχει προχωρήσει σε διακρατικές συμφωνίες εισαγωγής μεταναστών εργατών που θα δουλεύουν ως δούλοι στα χωράφια και τον τουρισμό και μετά θα επιστρέφονται στις χώρες προέλευσής τους. Τελικά, καταλαβαίνουμε ότι οι δουλέμποροι δεν είναι στις βάρκες των εξαθλιωμένων, αλλά στα κυβερνητικά γραφεία.
Σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα ο ρατσιστικός λόγος ξεχειλίζει από τον βούρκο των ΜΜΕ και κατακλύζει την καθημερινότητα της ακρίβειας, της εξαθλίωσης, της μιζέριας, της υποτίμησης του μισθού μας και της ζωής μας, για την οποία ευθύνονται οι ίδιοι μηχανισμοί που ευθύνονται και για τα αίτια που οδηγούν εκατομμύρια ανθρώπους στον δρόμο της προσφυγιάς. Και οι υπεύθυνοι για τη φτώχεια, την εκμετάλλευση, την καταπίεση, τον θάνατο και τους πολέμους είναι τα κράτη και το κεφάλαιο και όχι οι φτωχές και οι φτωχοί κατατρεγμένοι από τις χώρες που λεηλατεί η «δύση».
Μπροστά σε αυτήν την σημαντική δίκη υπερασπιζόμαστε την επιλογή μας να συγκροτήσουμε αναρχικόμπλοκ, την αναγκαιότητα του να σταθούμε δίπλα στις μετανάστες -ριες και ενάντια σε όλα τα κράτη και στις ρατσιστικές, δολοφονικές τους πρακτικές που συνεχίζονται ανεξάρτητα του ποιο κόμμα κυβερνά, τη σημάσια του αγώνα ενάντια στοπόλεμο και τον εθνικισμό. Υπερασπιζόμαστε την σημασία του αγώνα για την κοινωνική καιταξική επανάσταση και την αναρχία. Μια κοινωνία ισότητας ελευθερίας αλληλεγγύης που να απλώνεται σε όλο τον πλανήτη καταργώντας τα σύνορατους πλαστούς εθνικούς διαχωρισμούς και τις ρατσιστικές προκαταλήψεις.
Κανένα κράτος, πατρίδα και φυλή αγώνας για επανάσταση σε ολόκληρη την Γη
Αλληλεγγύη στους μετανάστες -ριες
αναρχική συλλογικότητα Acte
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
-Μικροφωνική συγκέντρωση στήριξης του αγώνα των κατειλειμμένων καστρόπληκτων
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Καθ’ όλο το μήκος των βυζαντινών τειχών της Θεσσαλονίκης -τόσο από την πλευρά της Άνω Πόλης όσο και από εκείνη των Συκεών- αναπτύχθηκε ιστορικά ένα ιδιαίτερο πλέγμα καστρόπληκτων κατοικιών, άμεσα συνδεδεμένο με τις κοινωνικές και στεγαστικές ανάγκες των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Τα σπίτια αυτά κατοικήθηκαν διαχρονικά από φτωχούς, μετανάστριες, συντρόφους καθώς και από απογόνους των προσφύγων που τα οικοδόμησαν. Πρόκειται για κτήρια ηλικίας σχεδόν ενός αιώνα όπου ορισμένα προϋπήρχαν της ανταλλαγής πληθυσμών του 1922, η πλειονότητα όμως ανεγέρθηκε από τους ίδιους τους πρόσφυγες, μέσα σε συνθήκες οξείας στεγαστικής κρίσης και μαζικής αστεγίας, ως άμεση απόπειρα εξασφάλισης κατοικίας. Η δόμησή τους υπήρξε άναρχη και εκτός επίσημου πολεοδομικού σχεδιασμού, γεγονός που αποτυπώνει τις υλικές συνθήκες της εποχής αλλά και τη διαχρονική εγκατάλειψη των λαϊκών αναγκών από το κράτος. Για σχεδόν έναν αιώνα, οι κατοικίες αυτές λειτουργούν ως καταφύγιο για όσους στερούνται πρόσβασης σε σταθερή στέγη. Κατά τις δεκαετίες του 1980 και του 1990, το ελληνικό κράτος, μέσω του Υπουργείου Πολιτισμού, προχώρησε στον χαρακτηρισμό πολλών εξ αυτών ως στοιχείων πολιτιστικής κληρονομιάς, αποδίδοντάς τους καθεστώς προστασίας από κατεδάφιση. Ωστόσο, η πολιτική αυτή συνυπήρξε αντιφατικά με έναν πολεοδομικό σχεδιασμό του Δήμου Θεσσαλονίκης που αντιμετώπιζε τις συγκεκριμένες κατοικίες ως «παρασιτικά» κατάλοιπα προς εξάλειψη. Η υποτιθέμενη πολιτιστική ευαισθησία της περιόδου εκείνης σταδιακά υποχώρησε, δίνοντας τη θέση της σε μια επιθετική λογική εξευγενισμού, τουριστικής αξιοποίησης και χωρικής αποστείρωσης. Η Άνω Πόλη μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε πεδίο επενδυτικών επιδιώξεων, προσφερόμενο στις ορέξεις του κρατικού μηχανισμού, των μεσιτικών δικτύων και των κατασκευαστικών εταιρειών.
Στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης, μιας πόλης που υπέστη ίσως την πιο βίαιη και επιταχυνόμενη διαδικασία «ελληνοποίησης» στον ελλαδικό χώρο κατά τον 20ό αιώνα, η απομάκρυνση του οθωμανικού στοιχείου συνιστά στρατηγική με βαθιές ιστορικές ρίζες. Για κάθε οθωμανική κρήνη που αναστηλώνεται και εγκαινιάζεται από τον Αγγελούδη και τη Μενδώνη ως μνημείο πολιτισμού, πολλαπλάσια «τουρκόσπιτα» (μιας και η περιοχή της Άνω Πόλης υπήρξε γειτονιά μουσουλμάνων)κατεδαφίζονται ή εγκαταλείπονται στη φθορά. Η διαδικασία αυτή δεν είναι αποσπασματική ούτε ιστορικά ουδέτερη. Στις αρχές του 20ού αιώνα, στην πόλη υπήρχαν πενήντα τέσσερα μουσουλμανικά τεμένη, σήμερα διασώζονται μόλις πέντε. Το 1925, με απόφαση της δημοτικής αρχής, κατεδαφίστηκαν οι τελευταίοι είκοσι έξι μιναρέδες της Θεσσαλονίκης, με μοναδική εξαίρεση εκείνον της Ροτόντας. Αντίστοιχες διαδικασίες ισοπέδωσης υπέστησαν και οι εβραϊκές και σλαβόφωνες συνοικίες της πόλης, οι οποίες σχεδόν εξαφανίστηκαν από τον αστικό χάρτη και τη συλλογική μνήμη. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η κρατική διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς αναδεικνύεται ως βαθιά αντιφατική και υποκριτική διαδικασία, καθώς η προστασία των μνημείων υπάγεται ολοένα και περισσότερο στις λογικές της αγοράς, της τουριστικής εκμετάλλευσης, της αστυνόμευσης. Τα εγκαταλελειμμένα καστρόπληκτα σπίτια της περιοχής Τσινάρι στην Άνω Πόλη καταλήφθηκαν πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια από συντρόφια τα οποία μέσα από συλλογική και προσωπική εργασία, αποκατέστησαν τη λειτουργικότητα και την κατοικησιμότητά τους. Έκτοτε, τα σπίτια αυτά λειτουργούν ως χώροι κάλυψης στεγαστικών αναγκών και φιλοξενίας, αλλά και ως τόποι κοινωνικής συνύπαρξης, αλληλεγγύης και πολιτικής ζύμωσης, όπου συγκροτούνται σχέσεις κοινότητας, γειτονιάς και αντίστασης.
ΔΗΜΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΝΩ ΠΟΛΗΣ
Η Άνω Πόλη υπήρξε διαχρονικά μία από τις ελάχιστες περιοχές της Θεσσαλονίκης όπου επιβίωσαν μορφές συλλογικότητας, αντιεμπορευματικής κουλτούρας και εναλλακτικών κοινωνικών πρακτικών, σε σχετική απόσταση από τους κυρίαρχους ρυθμούς εμπορευματοποίησης του αστικού χώρου. Αποτέλεσε ιστορικά τόπο πολιτικοποίησης, αναρχικής δράσης και κοινωνικής συνεύρεσης, καθώς και πεδίο οικειοποίησης δημόσιων χώρων. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο βρέθηκε σταδιακά στο επίκεντρο εντεινόμενων πολιτικών ελέγχου και καταστολής, ιδίως από την περίοδο της διαχείρισης της πανδημίας και έπειτα. Η συστηματική και διαρκής παρουσία αστυνομικών δυνάμεων στην περιοχή, η οποία αρχικά συναντούσε κινηματικές αντιδράσεις μέσω συγκεντρώσεων και συγκρούσεων, κατέληξε στην de facto μόνιμη αστυνόμευση της πλατείας Καλλιθέας, έπειτα από συνεργασία του Δήμου Θεσσαλονίκης με τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης. Η πολύμηνη παρουσία αστυνομικών μονάδων στην πλατεία συνοδεύτηκε τελικά από την περιχαράκωση του χώρου μέσω της κατασκευής παιδικής χαράς, μετασχηματίζοντας ουσιαστικά έναν τόπο κοινωνικής συνάθροισης και πολιτικής παρουσίας σε επιτηρούμενο και ελεγχόμενο αστικό περιβάλλον. Παράλληλα, η πλατεία Κουλέ Καφέ επιτηρείται καθημερινά από δυνάμεις της ΕΛ.ΑΣ, ενώ χαρακτηριστική υπήρξε και η περικύκλωση των καστρόπληκτων κατοικιών από αστυνομικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια δημόσιας συλλογικής κουζίνας που πραγματοποιήθηκε πριν από δύο χρόνια.
Το διαρκές αυτό καθεστώς καταστολής δεν μπορεί να ιδωθεί ανεξάρτητα από τη συνολικότερη αναδιάρθρωση της περιοχής. Αντιθέτως, συγκρότησε το αναγκαίο πολιτικό και κοινωνικό υπόβαθρο για την εφαρμογή ενός εξευγενιστικού αστικού σχεδιασμού, ο οποίος επιδιώκει τον μετασχηματισμό της Άνω Πόλης σε αποστειρωμένο πεδίο τουριστικής και επενδυτικής αξιοποίησης. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, δημοσιεύματα του τοπικού τύπου αλλά και δημόσιες παρεμβάσεις προσώπων που εμπλέκονται στον σχεδιασμό και τη διαχείριση της περιοχής -όπως ενδεικτικά ο αντιδήμαρχος Νικηφορίδης- άρχισαν να προαναγγέλλουν ανοιχτά την κατεδάφιση απαλλοτριωμένων ή παλαιών κατοικιών. Η ιστορική και κοινωνική αξία των κτισμάτων αυτών παρουσιάζεται περίπου ως εμπόδιο προς υπέρβαση, ως ένα «βάρος» που οφείλει να εξαφανιστεί προκειμένου να προχωρήσει η υποτιθέμενη «αναβάθμιση» της περιοχής. Σήμερα, ενώ οι πρώτες κατεδαφίσεις έχουν ήδη ξεκινήσει και προβάλλονται ως επιτυχής εφαρμογή της νέας αστικής πολιτικής, δημοσιεύονται πλέον ανοιχτά σχέδια για την κατεδάφιση κατοικιών που εφάπτονται των τειχών στη δυτική πλευρά της Άνω Πόλης, προς την περιοχή των Συκεών. Μέσα σε αυτή τη συγκυρία, είναι δύσκολο να θεωρηθεί τυχαία η στοχοποίηση των στεγαστικών καταλήψεων που υφίστανται στην περιοχή Τσινάρι. Η συνεχής αρθρογραφία περί «αναβάθμισης» και «εξυγίανσης» της γειτονιάς παράγει ένα ιδεολογικό κλίμα σύμφωνα με το οποίο η αναρχική παρουσία, το κοινωνικό περιθώριο και οι πρακτικές της κατάληψης αντιμετωπίζονται ως παθολογίες που πρέπει οριστικά να εκριζωθούν από την Άνω Πόλη. Η τοπική αυτοδιοίκηση και η εφορία αρχαιοτήτων (παράρτημα του υπουργείου Πολιτισμού) επικαλείται την ανάγκη ανάδειξης της αρχαιολογικής σημασίας των τειχών μέσω παρεμβάσεων καλλωπισμού και εξωραϊσμού, προβάλλοντας ως στόχο τη δημιουργία περισσότερων «ελεύθερων» και «πράσινων» χώρων. Ωστόσο, η ρητορική αυτή αποκαλύπτει την αντίφασή της όταν η ίδια διοίκηση ακυρώνει ή υπονομεύει πρωτοβουλίες για τη δημιουργία πραγματικών δημόσιων χώρων μεγάλης κλίμακας -όπως το δημοψήφισμα για τη μετατροπή της ΔΕΘ σε μητροπολιτικό πάρκο. Η επίκληση του «πρασίνου» και της «ποιότητας ζωής» λειτουργεί έτσι περισσότερο ως εργαλείο νομιμοποίησης ενός προγράμματος αστικής αναδιάρθρωσης παρά ως ουσιαστική περιβαλλοντική πολιτική.
Στην πραγματικότητα, οι βασικές επιδιώξεις της δημοτικής πολιτικής στην Άνω Πόλη φαίνεται να είναι σαφείς. Πρώτον, η απομάκρυνση από τις κατοικίες, τις πλατείες και τους χώρους συνάντησης όλων όσοι δεν συμμορφώνονται με τις κυρίαρχες νόρμες κοινωνικής και πολιτικής πειθάρχησης. Η εκκαθάριση, δηλαδή, μιας γειτονιάς όπου επί δεκαετίες αναπτύχθηκαν αντιεξουσιαστικές, εξεγερσιακές και καταληψιακές πρακτικές. Δεύτερον, η δημιουργία συνθηκών περαιτέρω διεύρυνσης της επενδυτικής δραστηριότητας γύρω από την ακίνητη περιουσία, με αποτέλεσμα η κατοίκηση της Άνω Πόλης να μετατρέπεται σταδιακά σε προνόμιο οικονομικά ισχυρών στρωμάτων. Τρίτον, η συγκρότηση της περιοχής ως οικιστικού προπυργίου εύπορων κοινωνικών ομάδων, επενδυτών, κατόχων «golden visa», νεόπλουτων και ψηφιακών νομάδων, γεγονός που συνεπάγεται την ταξική εκτόπιση των οικονομικά ασθενέστερων κατοίκων. Τέταρτον, η διαμόρφωση ενός τουριστικού περιπάτου περιμετρικά των τειχών, ανεξαρτήτως του κοινωνικού κόστους που επιφέρει για τη ζωή και τη μνήμη της γειτονιάς. Και τέλος, η σταδιακή μεταβολή του οικοδομικού και λειτουργικού χαρακτήρα της Άνω Πόλης μέσω της αύξησης των εμπορικών χρήσεων, της βραχυχρόνιας μίσθωσης, της ανέγερσης μεγαλύτερων οικοδομών και της ανάπτυξης boutique hotels, σε βάρος της ιστορικής φυσιογνωμίας και της λαϊκής κατοικίας.
Ο ΑΣΤΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Αντίστοιχης νοοτροπίας είναι όλη αυτή η τουριστική αμπελοφιλολογία περί ενοποίησης αρχαιολογικών χώρων της Θεσ/νίκης. Η προστασία αρχαιολογικών χώρων από την UNESCO και τα διάφορα ΕΣΠΑ που διατίθενται για τον εξευγενισμό του ιστορικού κέντρου και Άνω κέντρου, επιταχύνουν τις εξελίξεις. Όλα αυτά συνδέονται με επιθετική επικοινωνιακή πολιτική του δήμου και συνεχείς παρεμβάσεις στον δημόσιο χώρο. Από τη μια γίνονται συνέχεια αναφορές στην “παραβατικότητα”, τα γκράφιτι, τις αφίσες, πλάθοντας ένα αφήγημα περί συνεχούς “αντικοινωνικής συμπεριφοράς” ορισμένων. Αυτοί ορίζονται πιο ξεκάθαρα όταν ο Νικηφορίδης αναφέρει ότι “άλλοι ενδιαφέρονται για το “πράσινο” και άλλοι για το “μαύρο και το κόκκινο” με αφορμή τη ΔΕΘ ή όταν δημοτικοί σύμβουλοι του Αγγελλούδη δήλωναν προεκλογικά ότι πρέπει να εκδιωχθούν οι αναρχικοί από την Άνω Πόλη. Αρκετά ξεκάθαρη επικοινωνιακή πρακτική είναι και η συνεχής αναφορά στην “άναρχη” συμπεριφορά, την “άναρχη” δόμηση, τους διάφορους αισθητικούς “βανδαλισμούς”. Όταν οι ρουφιάνοι του δήμου προβαίνουν σε εβδομαδιαίες επιχειρήσεις σε λαϊκές αγορές με σκοπό να καταπολεμήσουν την “παραβατικότητα” των φτωχοδιαβόλων, τότε αυτό το ονομάζουν κράτος δικαίου. Όταν η δημοτική αστυνομία αρπάζει καθημερινά υπέρογκα ποσά, τότε αυτό το ονομάζουν κοινωνική πολιτική. Ταυτόχρονα ο δήμος Θεσσαλονίκης λειτουργεί ως μπροστινός στο ξέπλυμα εταιριών που έχουν αισχρά κέρδη από την λαϊκή βάση, βλέπε ΔΕΗ, Μασούτης, Τράπεζα Πειραιώς, κατασκευαστικές Μυτιληναίου. Όσον αφορά την περίπτωση του Νικηφορίδη και τον αστικό σχεδιαμό, ενώ συγκινείται συνεχώς με τα νέα πάρκα τσέπης 10τμ, διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο-εδώ και πολλά χρόνια-σε όλα τα μεγάλα αρχιτεκτονικά project της πόλης, αξίας δεκάδων-εκατοντάδων εκατομμυρίων (π.χ. ανάπλαση Νέα Παραλία, Μητροπολιτικό πάρκο Παύλου Μελά, πρόταση για ανάπλαση Πλατείας Αριστοτέλους).
ΤΑ ΚΑΣΤΡΟΠΛΗΚΤΑ ΔΕΝ ΚΑΤΕΔΑΦΙΖΟΝΤΑΙ, ΜΕΝΟΥΝ
Οι καταλήψεις στην Άνω Πόλη αποτελούν πρωτίστως, μια απόπειρα επανανοηματοδότησης του ίδιου του αστικού χώρου και των κοινωνικών σχέσεων που μπορούν να αναπτυχθούν μέσα σε αυτόν. Μέσα σε μια πόλη που αναδιαμορφώνεται ολοένα και περισσότερο με όρους επένδυσης, τουριστικής κατανάλωσης και ιδιωτικής κερδοφορίας, οι καταλήψεις επιμένουν να υπενθυμίζουν ότι η κατοικία μπορεί ακόμη να νοηθεί ως κοινωνικό αγαθό και όχι ως εμπόρευμα. Στα καστρόπληκτα της Άνω Πόλης επιβιώνει μια διαφορετική εμπειρία κατοίκησης: οι τοίχοι επισκευάζονται συλλογικά, οι αυλές μετατρέπονται σε τόπους συνάντησης, οι κοινές κουζίνες και οι συνελεύσεις μας συγκροτούν μορφές καθημερινής αλληλεγγύης που αντιστρατεύονται τον ατομικισμό της σύγχρονης μητρόπολης. Εκεί όπου η κυρίαρχη πολεοδομία βλέπει «ερείπια» προς εκκαθάριση, αναδύονται στην πραγματικότητα ζωντανές εστίες κοινωνικής μνήμης, συντροφικότητας και αντίστασης. Το ρομαντικό στοιχείο των καταλήψεων δεν βρίσκεται σε κάποια εξιδανίκευση της φτώχειας ή της επισφάλειας, αλλά στην επίμονη άρνηση να παραδοθεί ολοκληρωτικά η ζωή στη λογική της αγοράς. Στην επιθυμία να συνεχίσουν να υπάρχουν μέσα στην πόλη χώροι μη πλήρως εμπορευματοποιημένοι, όπου η ανθρώπινη σχέση προηγείται της ιδιοκτησίας και η αλληλεγγύη προηγείται του κέρδους. Οι καταλήψεις λειτουργούν έτσι ως μικρές ρωγμές μέσα στον ομογενοποιημένο σύγχρονο κράτος ως υπενθύμιση ότι οι πόλεις δεν οικοδομήθηκαν μόνο από σχέδια αρχιτεκτόνων, επενδυτικά κεφάλαια και κρατικές στρατηγικές, αλλά και από τις ανάγκες, τις συγκρούσεις, τις επιθυμίες και τις μνήμες εκείνων που έζησαν στο περιθώριο της επίσημης ιστορίας.
Μέσα στα στενά της Άνω Πόλης, δίπλα στα τείχη που κουβαλούν στρώματα αιώνων, οι καταλήψεις συγκροτούν μια έμπρακτη διεκδίκηση του δικαιώματος να παραμένει η πόλη ανοιχτή, ατελής και ανθρώπινη. Έναν επίμονο αγώνα ώστε οι γειτονιές να συνεχίσουν να αποτελούν τόπους ζωής, εδραίωσης αντιεξουσιαστικών ιδεών, συλλογικής μνήμης και κοινωνικής αξιοπρέπειας.
ΑΜΕΡΙΣΤΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ
ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟ ΧΑΤΖΗ ΚΑΙ SUZON DOPPAGNE
KΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ
ΤΑ ΚΑΣΤΡΟΠΛΗΚΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ
Kαλούμε σε συγκέντρωση υπεράσπισης των κατειλλημένων καστρόπληκτων την Πέμπτη 14/05 στις 18:30 στο Πάρκο Παπαρρηγοπούλου (Πάρκο Τειχών Βαρδαρίου)
Συνέλευση κατειλημμένων καστρόπληκτων
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ
Το στεγαστικό ζήτημα στο σήμερα δεν αποτελεί ουδέτερη κατάσταση, πρόκειται για πεδίο σύγκρουσης συμφερόντων και πολιτικών επιλογών. Πηγάζει από τον διαχωρισμό αντιμετώπισης της κατοικίας ως κοινωνικό αγαθό από τη μία και ως επενδυτικό προιόν από την άλλη. Στην πράξη τα σύγχρονα καπιταλιστικά κράτη και οι διαχειριστές τους, μέσα σε αυτά και η Ελλάδα, γέρνουν έντονα προς το δεύτερο. Ξένα κεφάλαια με επενδυτές ή funds, βραχυχρόνιες μισθώσεις τύπου Airbnb, προγράμματα τύπου golden visa και γενικά η χρηματιστικοποίηση της κατοικίας οδηγούν αρχικά στην εκτόξευση τιμών και ενοικίων, και ύστερα στον εκτοπισμό των μόνιμων κατοίκων. Ως απόρροια αυτού η δημιουργία “εξευγενισμένων” γειτονιών προσιτών μονάχα για τους τουρίστες.
Μέσα σε αυτή τη συνθήκη οι καταλήψεις, πολιτικές αλλά πόσο μάλλον δε και στεγαστικές, επιχειρούν μεταξύ άλλων να επαναφέρουν την κατοικία στη σφαίρα της κοινωνικής αναγκαιότητας και την επιβίωση στη σφαίρα της αυτοοργάνωσης και της συλλογικής ζωής. Ακόμη αποκρυσταλλώνουν έμπρακτα την αμφισβήτηση της ίδιας της κανονιστικής τάξης της ιδιοκτησίας. Ένα άδειο κτίριο υπό το πρίσμα της αγοράς είναι δυνητικό κεφάλαιο, ένα άδειο κτίριο για εμάς είναι πρόπλασμα ενός άλλου κόσμου. Τα κατειλημμένα καστρόπληκτα αποτελούν εδώ και μια δεκαπέντε χρόνια μια νησίδα ελευθερίας στη γειτονιά της Άνω Πόλης. Τα καστρόπληκτα χτίστηκαν από πρόσφυγες κυριολεκτικά πάνω στα τείχη και ανοίχτηκαν ως καταλήψεις από συντρόφους και συντρόφισσες στο παρελθόν. Η λογική ήταν και θα είναι ενάντια στον εκβιασμό του ενοικίου και με λιγότερη εξάρτηση από τις σχέσεις μισθωτής εργασίας. Δεν υπάρχει ιδιοκτησία πάνω σε εγκαταλειμμένα κτίρια που σαπίζουν και τα παρατημένα σπίτια δεν προσφέρουν σε κανέναν όσο είναι κλειστά και όσο αφήνονται να ριμάζονται. Τουναντίας όταν γίνονται προσβάσιμα σε ανθρώπους που τα χρειάζονται αποκτούν ξανά ζωή. Έτσι αφημένα σπίτια που φέρανε πάνω τους τις φθορές από το χρόνο γέμισαν με φωνές και χρώματα και ακόμη και σήμερα δίνουν καθημερινή απάντηση απέναντι στον πόλεμο που δεχόμαστε. Η ρυμοτομία της περιοχής της Άνω Πόλης με τα διατηρητέα της, τα πλακόστρωτα σοκάκια αλλά και τη γενικότερη φυσιογνωμία της ως μια γειτονιά πιο εναλλακτική την κατέστησαν ένα ζωντανό πεδίο όπου ο κόσμος του κινήματος βρήκε χώρο να εδραιωθεί πολιτικά και να διαδώσει τις ιδέες του.
Ακριβώς γι αυτό το λόγο όπως και οι περισσότερες γειτονιές των αστικών κέντρων έχει ενταχθεί στα πολιτικά σχέδια του Δήμου Θεσσαλονίκης. Ο δήμαρχος Σ. Αγγελούδης χέρι χέρι με τον αντιδήμαρχο Π. Νικηφορίδη μιλάνε για ανάπτυξη και αναζωογόνηση της γειτονιάς, με την επίκληση του «πρασίνου» ή της «ανάπλασης», ενώ στην πραγματικότητα γνωρίζουμε ότι πρόκειται για ένα καλοσχεδιασμένο πλάνο εκτοπισμού όσων δεν θεωρούνται εμπορικά χρήσιμοι. Έτσι το τελευταίο διάστημα τα καστρόπληκτα δέχονται πολύπλευρες επιθέσεις που προετοιμάζουν το έδαφος για μια επικείμενη εκκένωση και κατεδάφιση. Η συχνή παρουσία αστυνομικών δυνάμεων, οι επισκέψεις των ρουφιάνων αιρετών του Δήμου έχουν ως μοναδικό σκοπό την παγίωση κλίματος καταστολής και φόβου. Την ίδια ώρα που μας μιλούν για διαφύλαξη της πολιτιστικης κληρονομιάς έχουν προχωρήσει στην κατεδάφιση απαλλοτριωμένων και παλιών σπιτιών συνθέτοντας ένα μοντέλο πόλης προσανατολισμένο στην κατανάλωση και το «ζεστό χρήμα». Με χαρακτηριστικές και τις πολιτικές της Λ. Μενδώνη προωθείται δηλαδή γενικότερα μια αισθητικοποιημένη εκδοχή του παρελθόντος, αποκομμένη από τη ζωντανή κοινωνική του βάση. Τα μνημεία, τα τείχη, τα διατηρητέα λειτουργούν ως τουριστικά «ατραξιόν» που αποσκοπούν στην προσέλκυση βλέμματος και κεφαλαίου.
Πρόκειται για άλλη μια περίπτωση που μας δείχνει πως η σχεδιαζόμενη ανάπλαση των γειτονιών δεν συνιστά μια ουδέτερη πολεοδομική πρωτοβουλία ούτε μπορεί να εκληφθεί ως μεμονωμένη επιλογή αστικής διαχείρισης. Πρόκειται για διαδικασία που εντάσσεται στη συνολικότερη επιδίωξη του κράτους και των κυρίαρχων οικονομικών δυνάμεων να απονεκρώσουν περιοχές στις οποίες αναπτύσσονται μορφές ζωής και αγώνα που δεν υπάγονται πλήρως στους μηχανισμούς ελέγχου και κερδοφορίας τους. Οι παρεμβάσεις που προβάλλονται υπό τον ευφημιστικό τίτλο της «ανάπτυξης» λειτουργούν στην πράξη ως εργαλεία αναδιάταξης των κοινωνικών και χωρικών σχέσεων εντός της πόλης. Μέσω αυτών δημιουργούνται νέα πεδία επενδυτικής δραστηριότητας και συσσώρευσης κεφαλαίου. Έτσι η μετατροπή του αστικού χώρου σε επενδυτικό πεδίο οδηγεί σε διαδικασίες εξευγενισμού γειτονιών (gentrification), κατά τις οποίες περιοχές που ιστορικά κατοικούνταν από λαϊκά ή χαμηλότερα στρώματα μετασχηματίζονται σταδιακά σε ζώνες αυξημένης οικονομικής αξίας και τουριστικής αξιοποίησης. Γειτονιές, πλατείες, στέκια και καταλήψεις, αποτελούν πολιτικά πεδία και σημεία συνάντησης στα οποία ο κόσμος του αγώνα ζυμώνεται πολιτικά, οργανώνει τις δράσεις του και εδραιώνει τις ιδέες του. Κάτι τέτοιο είναι ασύμφορο για ένα κράτος που θέλει να εξωβελίσει οποιαδήποτε φωνή αντιστέκεται αλλά και να καθαρίσει τον κοινωνικό ιστό από κάθε “περιθωριοποιημένο” στοιχείο.
Έτσι και μεις απο την πλευρά μας για όλους τους λόγους του κόσμου στηρίζουμε έμπρακτα την απελευθερωτική πράξη της κατάληψης. Στο πλαίσιο αυτό στηρίζουμε αδιαπραγμάτευτα και των αγώνα της Κοινότητας των Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας που αυτή τη στιγμή δέχονται μια ολομέτωπη επίθεση. Είναι χρέος όλων μας να σταθούμε στο πλευρό του Αριστοτέλη Χαντζή και της Suzon Doppagne που από 5/2 και 1/5 αντίστοιχα προχώρησαν σε απεργία πείνας, βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους υπερασπίζονται τη συλλογική ζωή και ολόκληρη την κοινότητα αγώνα, αλλά και να ενώσουμε τις φωνές μας προπαγανδίζονταςτα αιτήματα της απεργίας και το δίκαιο του αγώνα των Προσφυγικών και των Καστρόπληκτων. Οι κατειλημμένες δομές αγώνα είναι ρήγματα μέσα στην καθημερινότητα του κέρδους και της απομόνωσης. Είναι μια έμπρακτη μορφή αμφισβήτησης των ιδιοκτησιακών σχέσεων αλλά και ολόκληρου του κρατικού συστήματος. Στις καταλήψεις γεννιόμαστε και ανθίζουμε, εμείς και οι ιδέες μας, γι αυτό θα ματώσετε για να τις πάρετε. Είναι λοιπόν καθήκον μας να εξεγερθούμε στους γδάρτες των ονείρων μας.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΤΩΝ ΚΑΣΤΡΟΠΛΗΚΤΩΝ, ΤΟΝ ΕΞΕΥΓΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΓΕΙΤΟΝΙΩΝ ΜΑΣ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ
ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 5/2 ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟ 1/5 SUZON DOPPAGNE
Η ΘΑ ΝΙΚΉΣΟΥΜΕ Η ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Ο πόλεμος στο Ιράν από ΗΠΑ-Ισραήλ επεκτείνει, δίπλα στη σφαγή στη Γάζα και τον πολύχρονο πόλεμο στην Ουκρανία, την σειρά πολεμικών εντάσεων στον πλανήτη. Διαχρονικά τέτοιου είδους πολεμικές επεμβάσεις ντύνονταν με μια ανθρωπιστική ρητορική η οποία μιλούσε για πυρηνικές απειλές που έπρεπε να εξουδετερωθούν, μειονότητες που έπρεπε να προστατευτούν, πληθυσμούς που έπρεπε να απελευθερωθούν και πάει λέγοντας. Φυσικά πάντα αποδεικνυόταν ότι απώτερος σκοπός ήταν η πρόσβαση σε ενεργειακούς πόρους, ο έλεγχος εμπορικών δρόμων και η διατήρηση της παγκόσμιας καπιταλιστικής τάξης. Τα διάφορα αφεντικά ανά τον πλανήτη, ανά περιόδους συγκρούονται για το πως θα μοιραστούν τα κέρδη και ποιο θα πάρει τη μερίδα του λέοντος και έτσι είναι αυτά που υποδεικνύουν που θα πρέπει να αλληλοσκοτωθούν προλετάριοι, βάζοντας φυσικά μια γερή δόση υπεράσπισης της πατρίδας. Ο κυνισμός της εποχής φαινεται να οδηγεί σε μια
πραγματικότητα όπου δε θα χρειάζεται καν να ντύνεται ένας πόλεμος με κάποιο μανδύα. Η παγκόσμια εξαθλίωση μετατρέπει τους ανθρώπους σε αριθμούς ικανούς να συγκριθούν με τους αριθμους της τιμής της βενζίνης και συνεπώς αυτό να είναι ικανός λόγος για μια ακόμα σφαγή σε κάποιο σημείο του πλανήτη.
Η διευρυμένη πολεμική οργάνωση των κρατών είναι ένας τρόπος να ανακατευτεί η τράπουλα και να τεθούν νέοι όροι παραγωγικότητας, σφαίρες επιρροής, τρόποι ύπαρξης. Η κεφαλαιακή κρίση ξεδιπλώνεται παγκόσμια και ο πόλεμος ως μέσο καταστροφής και πεδίο κερδοφορίας αποτελεί την κεντρική στρατηγική του κεφαλαίου. Στη συγκυρία που ζούμε, η πολεμική διαδικασία αποτελεί συνέχεια της ειρηνικής. Και οι δυο καταστάσεις πραγματοποιούνται σε ένα κεφαλαιακό συνεχές, όπου το ένα διαδέχεται το άλλο ανάλογα με τις συγκυρίες και τις ανάγκες του κεφαλαίου. Ενίοτε συνυπάρχουν. Για παράδειγμα το ελληνικό κράτος που μπορεί να μη ρίχνει βόμβες, όμως επιλέγει σταθερά την πολεμική διαχείριση των μεταναστών με απελάσεις, pushbacks και δολοφονίες στα σύνορα και την καταστολή με βία και φυλακίσεις σε όσους αντιστέκονται. Οι πληθυσμοί που δέχονται την ειρηνική ή πολεμική αντιμετώπιση μπορούν να ποικίλουν, αλλά τα μοτίβα παραμένουν ορατά.
Ο πόλεμος φουντώνει και έρχεται κατά πάνω μας. Πρώτα και κύρια στους πληθυσμούς που βιώνουν άμεσα τη φρίκη του στα ενεργά πολεμικά μέτωπα. Οι υπόλοιποι βιώνουμε την πολεμική προετοιμασία, την καταστολή και τη γενικευμένη φτωχοποίηση μέχρι να αποτελέσουμε και εμείς κρέας για τις οβίδες τους. Στην Ελλάδα και στις χώρες που έχουν μεγαλύτερη διασύνδεση με το παγκόσμιο εμπόριο, η κρίση προς το παρόν εκφράζεται μέσα από τις υπέρογκες αυξήσεις τιμών, ενώ σε άλλα μέρη του κόσμου ως έλλειψη σε ενέργεια, τρόφιμα και άλλα εμπορεύματα. Οι τιμές ανεβαίνουν ενώ οι ζωές μας φτηναίνουν καθώς υποτιμούμαστε και καλούμαστε να δουλέψουμε με μεγαλύτερη ευελιξία και λιγότερα δικαιώματα. Η καταστολή αυξάνεται αφού το κράτος βρίσκεται σε μια συνολικότερη στρατιωτικοποίηση ενόψει της «αναγκαιότητας» για αμυντική ετοιμότητα. Ο πολεμικός πυρετός επηρεάζει ψυχολογικά τον πληθυσμό και τα φοβικά του αντανακλαστικά οξύνονται. Οι διάφορες δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζουμε ακριβώς επειδή η καπιταλιστική κρίση παλεύει να περάσει από πάνω μας υποτιμώντας μας, διαστρεβλώνονται και στρέφονται απέναντι σε πιο ευάλωτους πληθυσμούς. Η δυσκολία αντιμετώπισης της καθημερινής ακρίβειας εκτονώνεται με τη μορφή του ρατσισμού. Η εντεινόμενη ανασφάλεια στις δουλειές και τις κρατικές παροχές μετατρέπεται σε έχθρα απέναντι στα υποκείμενα που δεν ανταποκρίνονται στα πρότυπα της κανονικότητας και θίγουν το τρίπτυχο “πατρίς, θρησκεία, οικογένεια”. Οι διεθνείς πολεμικές συγκρούσεις τριγκάρουν το εθνικό αίσθημα του πληθυσμού απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα, και γίνεται δεκτό το νέο νομοσχέδιο για τη στράτευση δίχως να ανοίξει ρουθούνι. Αφού ό,τι έχουμε είναι η πατρίδα μας και οφείλουμε να οχυρωθούμε πίσω από τις δεδομένες σταθερές που δεν είναι άλλες από αυτές που αναπαράγουν τα έθνη κράτη και τις κεφαλαιακές σχέσεις.
Και το βαρέλι φαίνεται να μην έχει πάτο αν δεν μπορέσουμε να ανακόψουμε τον πόλεμο και να βρούμε τις δικές μας διεξόδους από την κρίση. Τα αφεντικά έχουν επιλέξει να αυξάνουν τα κέρδη τους πάνω από τα συντρίμμια του πλανήτη όπως έγινε στα σφαγεία των δύο παγκόσμιων πολέμων. Το ελληνικό κράτος συμμετέχει ενεργά στις τρέχουσες συρράξεις εξωτερικά, ενώ στο εσωτερικό του φροντίζει να βυθίζει τον πληθυσμό όλο και πιο βαθιά στην επισφάλεια, την οριακότητα, την εξαθλίωση. Τη στιγμή που υποτιμά την εκπαίδευση, την υγεία και κόβει τις κρατικές παροχές, δανείζεται εκατομμύρια ευρώ από την ΕΕ για στρατιωτικό εξοπλισμό και αυστηροποιεί τα πλαίσια στρατιωτικής θητείας για όσους/όσες/όσα δεν ψήνονται να γίνουν κρέας για τα κέρδη των αφεντικών.
Οι πολεμικές συγκρούσεις, όμως, δεν παράγουν μόνο κέρδη, αλλά οξύνουν και την κρίση του κεφαλαίου. Έτσι, δημιουργειται ο χώρος να αναπτυχθούν κοινωνικές τάσεις που αμφισβητούν την καπιταλιστική ηγεμονία. Το σε ποια κατεύθυνση θα κινηθεί η ιστορία είναι ανοιχτό στοίχημα του κοινωνικού ανταγωνισμού σήμερα. Σ’ αυτή την πραγματικότητα, θέλουμε να οξύνουμε την οπτική που αντιλαμβάνεται πως δεν έχουμε τίποτα να μας ενώνει με τα αφεντικά και τίποτα να μας χωρίζει με τις καταπιεσμένες αυτού του κόσμου. Θέλουμε να αποσταθεροποιήσουμε την καπιταλιστική ομαλότητα, όχι στην κατεύθυνση της πολεμικής ισοπέδωσης, αλλά στην καταστροφή του καπιταλιστικού τρόπου οργάνωσης της ζωής που ευθύνεται για τον πόλεμο, τον θάνατο και την καταστροφή του πλανήτη. Οι εξεγέρσεις απέναντι σε κάθε είδους καθεστώτα, δυτικού ή ανατολικού τύπου, οι αντιπολεμικοί αγώνες, τα μπλοκαρίσματα πολεμικού εξοπλισμού, οι λιποταξίες και οι αρνήσεις συμμετοχής στην πολεμική βιομηχανία αποτελούν κινήσεις που βραχυκυκλώνουν τον μονόδρομο του θανάτου. Είναι κινήσεις που στη γενίκευσή τους μπορούν να σταματήσουν τον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει τα αφεντικά ανά τον κόσμο και να διανοίξουν νέες διεξόδους από το σάπιο αυτό σύστημα. Είναι ο μόνος τρόπος να μην σκοτωθούμε για τα κέρδη τους και να βάλουμε τις ανάγκες μας στο προσκήνιο. Να επιτεθούμε στον εχθρό που βρίσκεται στην ίδια μας τη χώρα. Μπλοκάρουμε την πολεμική μηχανή του ελληνικού κράτους, παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.
Φάμπρικα Υφανέτ
Ο πόλεμος δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις, στον δρόμο γεννιούνται συνειδήσεις
Το τελευταίο διάστημα μια σειρά πολεμικών συγκρούσεων, εκτυλίσσονται – κλιμακώνονται ανά την υφήλιο. Ο πόλεμος στα ευρωπαϊκά εδάφη ανάμεσα στο ρωσικό και το ουκρανικό κράτος είναι εν ενεργεία από το 2022, το σιωνιστικό Ισραήλ συνεχίζει την γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού με την υποστήριξη του δυτικού κόσμου και των γειτονικών αραβικών μοναρχιών, αμερικανικές
δυνάμεις σε συνεργασία με αυτές του Ισραήλ επιτέθηκαν στις 28 Φεβρουαρίου στο Ιράν συνεχίζοντας τις επιθέσεις του προηγούμενου καλοκαιριού, τις τελευταίες εβδομάδες το αμερικανικό ναυτικό έχει περικυκλώσει την Κούβα, ενώ μερικούς μήνες πριν επενέβησαν εντός της Βενεζουέλας απαγάγοντας τον πρόεδρό της, Μαδούρο. Παράλληλα, στην Αφρική οι αιματηρές συγκρούσεις σε Κονγκό και Σουδάν έχουν ως αποτέλεσμα εκατομμύρια νεκρούς και εκτοπισμένους. Μέσα σε αυτήν τη συγκυρία το ελληνικό κράτος δεν επιτελεί απλά υποστηρικτικό, αλλά καθοριστικό ρόλο στην διεξαγωγή των επιθέσεων σε πολλά από τα παραπάνω μέτωπα.
Συγκεκριμένα, από τις πρώτες μέρες του ρωσο-ουκρανικού πολέμου , εμπορικά πλοία ελληνικών συμφερόντων διακινούσαν μεγάλο μέρος του ρωσικού πετρελαίου στις παγκόσμιες αγορές, ενώ ταυτόχρονα το ελληνικό κράτος υποστήριξε το ουκρανικό με την αποστολή οικονομικής βοήθειας και μέσω της σύναψης στρατιωτικής συνεργασίας. Στην περίπτωση της Παλαιστίνης, το ελληνικό κράτος πλήρως συντασσόμενο με τη γραμμή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ συμβάλλει στην γενοκτονία των Παλαιστίνιων. Το τελευταίο διάστημα μάλιστα έφτασε και στο σημείο να αναβαθμίσει την εμπλοκή του, επιτρέποντας στο ισραηλινό πολεμικό ναυτικό να πραγματοποιήσει επιχείρηση σε ελληνική ζώνη ευθύνης ανοιχτά της Κρήτης και να αναχαιτίσει τον στόλο του Global Sumud Flotilla, ο οποίος μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στην λωρίδα της Γάζας. Εκεί, σε μια εξευτελιστική και απάνθρωπη συνθήκη οι ελληνικές αρχές ανάγκασαν τους 170 απαχθέντες αγωνιστές να περπατήσουν αρκετά χιλιόμετρα μέχρι το αεροδρόμιο του Ηρακλείου, ενώ ταυτόχρονα συναίνεσε στην απαγωγή 2 μελών του στόλου από το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ από το οποίο κρατούνταν επί μια βδομάδα αιχμάλωτοι στην απομόνωση, τελώντας απεργία πείνας και υπομένοντας, πάντα με το κεφάλι τους ψηλά, τα βασανιστήρια των Σιωνιστών.
Στο εσωτερικό του, το ελληνικό κράτος επενδύει στον εκφασισμό και τη συντηρητικοποίηση της κοινωνίας εξαπολύοντας ολομέτωπη επίθεση σε μετανάστριες, στα εξαθλιωμένα από την φτώχεια κατώτερα κοινωνικά στρώματα και σε όσους αγωνίζονται ενάντια στην καταπίεση και τον κοινωνικό κανιβαλισμό. Επιταχύνει τη διαδικασία στρατιωτικοποίησης κάθε πτυχής των ζωών μας, αυστηροποιεί τα κριτήρια αναβολής και αποφυγής της στρατιωτικής θητείας, διαφημίζοντας παράλληλα την εθελοντική στράτευση των γυναικών χρησιμοποιώντας ένα αφήγημα περί ισότητας στις ένοπλες δυνάμεις, επιστρατεύει την ακαδημαϊκή έρευνα για τις ανάγκες της πολεμικής μηχανής, ενώ αποστειρώνει τα πανεπιστήμια από οποιαδήποτε πολιτική ή πολιτιστική δραστηριότητα καταστέλλοντας την όποια φωνή αντίστασης εντός των σχολών, και τέλος, το κράτος προωθεί τη στρατιωτική θητεία ως μια καλή επιλογή επαγγελματικής αποκατάστασης στα στείρα σχολεία της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Η δημιουργία ενός εθνικού κορμού γύρω από το γνώριμο σύνθημα πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, αποτελεί την προσπάθεια του ελληνικού κράτους να δημιουργήσει ένα εσωτερικό το οποίο δε θα φέρνει καμία αντίρρηση στις συγκρούσεις με κάποιον εξωτερικό ή και εσωτερικό εχθρό.
Εμείς, ως αναρχικοί στεκόμαστε πάντα στο πλευρό των καταπιεσμένων και όσων αγωνίζονται για την ελευθερία τους, προτάσσοντας πάντα τη διεθνιστική αλληλεγγύη ως το βασικό μας όπλο ενάντια στην κυριαρχία του σάπιου κόσμου μέσα στον οποίο λίγοι ζούνε και οι υπόλοιποι απλά επιβιώνουν. Παίρνοντας έμπνευση από τα κινήματα του παρελθόντος, έχουμε στο τώρα ένα ανοιχτό στοίχημα για το πώς θα αντιμετωπίσουμε την πολεμική απειλή και το πώς θα χτίσουμε μια συνεπή αντιπολεμική στάση απέναντι σε αυτήν. Προτάσσουμε την οργάνωση στη βάση στους χώρους εργασίας, στις σχολές μας και σε οποιοδήποτε κοινωνικό πεδίο, κόντρα στην αντίληψη του ατομικισμού και του ανταγωνισμού που μας ταΐζουν διαρκώς Κράτος και Κεφάλαιο. Οι φωνές αντίστασης να ακουστούν σε όλη την υδρόγειο, ενάντια στο εξουσιαστικό σύστημα που κοιτάει μόνο το κέρδος και ποτέ την ανθρώπινη ζωή. Μέχρι να πάψει να υπάρχει ανισότητα, καταπίεση, πόλεμος, φτώχεια και θάνατος, θα αγωνιζόμαστε για την Αναρχία, για τη Ζωή και την Ελευθερία.
ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΛΑΩΝ – ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΑΚΕΡΗ ΤΗ ΓΗ
ΟΥΤΕ ΕΘΝΙΚΟΣ ΟΥΤΕ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ – Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΙΚΟΣ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό
Αντιπολεμική Συγκέντρωση
Πέμπτη 14/05 στις 19:00, Σβώλου & Γούναρη
Ανοιχτή συνέλευση ενάντια στην πολεμική προετοιμασία
Υπομονή!
Λίγη λιτότητα ακόμα έμεινε
και θα μας στείλουν και εμάς στον πόλεμο…
Είμαστε πλέον τόσο κοντά. Σε λίγο η αυτοεκπληρούμενη προφητεία θα γίνει πραγματικότητα. Ο πόλεμος θα χτυπήσει και την δική μας πόρτα. Το μαρτύριο της σταγόνας, αυτή η βασανιστική κατρακύλα, θα τελειώσει. Θα μπορέσουμε να αγκαλιάσουμε την απελπισία μας, χωρίς τύψεις. Άλλωστε και με τη βούλα πλέον, τα πράγματα δεν θα είναι στο χέρι μας. Όταν συγκρούονται τεκτονικές πλάκες, δεν ρωτάμε το πώς και το γιατί, αλλά τρέχουμε κάτω από το τραπέζι. Ίσως μάλιστα η καταστροφή να ξαναδώσει νόημα εκεί που τώρα υπάρχει ένα τεράστιο κενό. Παρακολουθώντας την τραγωδία να εξελίσσεται, βουλιάζουμε όλο και βαθύτερα στη μοιρολατρία.
Άραγε υπάρχει διέξοδος;
Διάολε, μας έχουν κλέψει και την φαντασία. Ακόμα και την καταστροφή του κόσμου μας την έχουν δώσει σε έτοιμο σενάριο, μην τυχόν και γίνει διαφορετικά απ’ ό,τι την σκέφτηκαν. Άλλωστε, εδώ και καιρό προσπαθούν να μας περιορίσουν σε ρόλο θεατή. Η αρχική προφητεία, δυσοίωνη αλλά σαφής, ικανή για να τραβήξει την προσοχή μας: «το 2030 θα γίνει πόλεμος στην Ευρώπη/ ίσως να ζήσαμε το τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι/ ετοιμαστείτε για φέρετρα τυλιγμένα με σημαίες»
Και έπειτα, δύο ιστορίες ξεδιπλώνονται φαινομενικά παράλληλα. Στην κεντρική ιστορία, βλέπουμε την ζωή μας, εδώ: Τα ζόρια για επιβίωση, την επιβαλλόμενη λιτότητα, τον πληθωρισμό. Την καταστολή κάθε φωνής αντίστασης, τα κρατικά εγκλήματα, τον κυνισμό της εξουσίας. Τον φόβο του πολέμου, τις εξοπλιστικές δαπάνες, την απαίτηση για θυσίες στον βωμό της πατρίδας. Υπάρχει όμως και μια υποπλοκή, που παρεμβάλλεται σε επιλεγμένες στιγμές της κεντρικής ιστορίας και μας τραβάει την προσοχή: εκατόμβες νεκρών στη Μέση Ανατολή, ενεργειακή κρίση, εξεγέρσεις ενάντια στον πληθωρισμό και απόπειρες πραξικοπήματος.
Ως θεατές είμαστε εκπαιδευμένοι στους μηχανισμούς της αφήγησης που έχει στήσει η κυριαρχία. Υποσυνείδητα γνωρίζουμε ότι προοδευτικά οι δύο ιστορίες μάλλον θα συναντηθούν. Πρέπει να συναντηθούν, γιατί η μία δίνει νόημα στην άλλη, φωτίζει το ίδιο θέμα από μια άλλη οπτική. Η ακρίβεια προκαλείται από έναν πόλεμο κάπου μακριά. Η αποτροπή του πολέμου εδώ, χρειάζεται αμυντικές δαπάνες. Οι δαπάνες επιφέρουν περαιτέρω λιτότητα. Οι εξοπλισμοί χρησιμοποιούνται σε έναν νέο πόλεμο, ο οποίος με την σειρά του προκαλεί ενεργειακή κρίση. Ο μαζικός θάνατος κάποιων άλλων, αφαιρεί σημασία και από τις δικές μας ζωές. Η καταστολή που βιώνουμε, είναι προετοιμασία για να πάμε να σκοτωθούμε.
Το γεγονός ότι οι μηχανισμοί της αφήγησης μας είναι οικείοι, μας καθησυχάζει. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε να κοιτάζουμε, παρόλο που η εξέλιξη μοιάζει προδιαγεγραμμένη. Ενδόμυχα ελπίζουμε ότι θα ακολουθήσει κάποια ανατροπή ή ότι η καταστροφή στο τέλος θα φέρει τα πάνω κάτω, θα έχει, ας πούμε, μια πρωτοτυπία. Τίποτα τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Η καταστροφή που σκηνοθετούν είναι φτιαγμένη από τα ίδια υλικά με την πεζή «σταθερότητα» που μας σερβίρουν. Δεν πρόκειται να θίξει τον τρόπο λειτουργίας αυτού του κόσμου. Το σύστημα άλλωστε πάει σε πόλεμο για να λειτουργήσει καλύτερα, με σκοπό όλα να αλλάξουν και όλα να παραμείνουν ίδια. Δεν είναι απίθανο να πρέπει να πηγαίνουμε κάθε μέρα στη δουλειά, με τις βόμβες να πετάνε πάνω από τα κεφάλια μας. Για αυτό, ας μην εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στην καταστροφή. Δεν πρόκειται ούτε να μας λυτρώσει, ούτε να πάρει τα βάρη από τις πλάτες μας. Δεν θα κάνει τη δουλειά για εμάς. Η μόνη λύση είναι να πάψουμε να είμαστε θεατές!
Στο Ιράν για παράδειγμα το προσπάθησαν. Νιώσανε εξαπατημένοι με τα παραμύθια που τους σερβίρουν εδώ και τόσο καιρό. Συνειδητοποίησαν ότι ο πόλεμος και η ειρήνη αυτού του συστήματος είναι όψεις του ίδιου νομίσματος. Ότι οι δυτικές δυνάμεις και το ισλαμικό καθεστώς δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα διαφορετικό, τίποτα καινούριο. Και εξεγέρθηκαν ενάντια και στις δύο επιλογές που τους προσφέρανε. Προσπάθησαν να γράψουν την δική τους ιστορία.
Είναι δεδομένο ότι οι αφέντες αυτού του κόσμου θα προσπαθήσουν να φέρουν κάθε κίνηση μας στα μέτρα τους. Για αυτό καλούμαστε να απελευθερώσουμε την φαντασία μας. Να σκαρφιστούμε μια καταστροφή αυτού του άθλιου κόσμου, που θα ανταποκρίνεται στις δικές μας επιθυμίες. Που θα είναι φτιαγμένη από υλικά ξένα προς τους σκοπούς τους. Το ζητούμενό μας δεν είναι μόνο η επινοητικότητα. Πολλά από αυτά τα υλικά υπάρχουν ήδη τριγύρω μας, απλά είναι δεσμευμένα από τις δυνάμεις αυτού του άκαρδου κόσμου. Υπάρχουν γνώσεις και δεξιότητες φυλακισμένες σε 8ωρα. Υπάρχουν ποιότητες σχέσεων που στιγματίζονται ως «ανώμαλες» και «αποκλίνουσες». Υπάρχουν συναισθήματα που βομβαρδίζονται από την πλήξη. Υπάρχουν κοινότητες αγώνα που καταστέλλονται. Όλα αυτά καλούμαστε να απελευθερώσουμε και να τα μοιραστούμε. Να τους δώσουμε διάρκεια, να τους δώσουμε χώρο.
Ή θα σταματήσουμε τον πόλεμο
Ή θα υποστούμε τις συνέπειες του
Σε παγκόσμιο επίπεδο, τα πολεμικά στρατόπεδα έχουν ήδη παραταχθεί. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις έχουν εκτοπίσει την πολιτική μαζί με το μέχρι τώρα Διεθνές Δίκαιο. Όλοι και όλες βρίσκονται σε αναμονή μιας καινούργιας Γιάλτας και ενός νέου Διεθνούς Δικαίου που θα γεννήσουν οι πόλεμοι.
Οι στρατιωτικοί συνασπισμοί αναλαμβάνουν τη διαχείριση της πολιτικής, την παραγωγή της κυρίαρχης ιδεολογίας και της μιλιταριστικής κουλτούρας, απαραίτητης για τις πολεμικές προετοιμασίες. Η ένταση αυτή της πολεμικής προετοιμασίας, μας εισάγει σε συνθήκες πολεμικού καπιταλισμού όπου τη σύγχυση κυριαρχίας – οικονομίας αναλαμβάνουν να αποσαφηνίσουν τα συνακόλουθα
κράτη, με αιχμή του δόρατος τον δοκιμασμένο εθνικισμό της υπεροχής και των ηρωικών παραδόσεων. Βρισκόμαστε, με άλλα λόγια, στο περιβάλλον του μιλιταρισμού, ενός ιδεολογικού μηχανισμού για τη διασφάλιση της κοινωνικής συναίνεσης στις επερχόμενες πολεμικές εξελίξεις.
Ο επανεξοπλισμός της Ευρώπης, η συμμετοχή των “υπερδυνάμεων” σε πολεμικές συρράξεις, η στρατιωτική εισβολή των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα, στο Ιράν και στη Μέση Ανατολή, είτε με ευθείες επιθέσεις και απειλές, είτε με αγκυροβολημένο στόλο στη Ν.Α. Μεσόγειο και στη θάλασσα της Ν. Κίνας, η γενοκτονία στη Γάζα από το Ισραηλινό κράτος και οι σφαγές στο Σουδάν και στη Σομαλία, της Ρωσίας στην Ουκρανία επί μια τετραετία αποκαλύπτουν ότι τα πολεμικά στρατόπεδα έχουν ήδη συγκροτηθεί. Επιπλέον, οι συζητήσεις ανανέωσης των εξοπλισμών επιβεβαιώνουν την προσπάθεια επέκτασης του μιλιταρισμού και στις κοινωνίες.
Ταυτόχρονα, σε παγκόσμιο επίπεδο τα αφεντικά αναδιανέμουν τις αγορές, τους ενεργειακούς κόμβους, την επέκταση της λεηλασίας της φύσης με εξορύξεις παντού, επαναρυθμίζοντας έτσι την εμπορευματική παραγωγή σε μια διαδικασία συγκρότησης συμμαχιών.
Σε αυτές τις περιπτώσεις τα πράγματα παίρνουν τον δρόμο τους, αφού τα κράτη και οι συνασπισμοί προβάλλουν την υπέρτατη μορφή βίας που έχουν συσσωρεύσει από το τέλος του τελευταίου πολέμου. Η προβολή του στρατού και των εξοπλισμών στον δημόσιο χώρο μετατρέπει εύκολα τον εθνικισμό σε μιλιταρισμό ως κυρίαρχη ιδεολογία, στοχεύοντας στον αφιονισμό ολόκληρης της κοινωνίας, προκειμένου να προετοιμάσει την στάση όλων μας απέναντι στα κανόνια.
Από κοντά και το Ελληνικό κράτος -με πρόσφατο πρόσχημα την Κύπρο, την οποία έχει ακρωτηριάσει με τα ίδια του τα χέρια μαζί με τα εθνικιστικά καθάρματα- προκειμένου να διασπείρει τον μιλιταρισμό εντός της κοινωνίας και να αντλήσει νέες κοινωνικές συναινέσεις για την αναπαραγωγή και συνέχιση της εξουσίας του. Ο μιλιταρισμός προαναγγέλλει μια νέα δυνατή σφαλιάρα στο σβέρκο της ελληνικής κοινωνίας όσο παρακολουθούμε αδιάφοροι.
Το Ελληνικό κράτος εντάχθηκε ενεργητικά από την πρώτη στιγμή στον πόλεμο ενάντια στο Ιράν, αλλά και ενάντια στη Ρωσία και η ένταξη στα δυτικά στρατόπεδα αναιρεί κάθε αμυντικό «εθνικό» πρόσχημα. Ο στρατός του κράτους παρατάσσεται σε ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα για τα μιλιταριστικά και οικονομικά συμφέροντα του δυτικού ιμπεριαλιστικού καπιταλιστικού κρατισμού.
Φέτος, πάνω στην γενικότερη πολεμική συνθήκη του πλανήτη, ήρθε να κουμπώσει και ο Υπουργός Άμυνας Ν. Δένδιας με ένα νομοσχέδιο ταμάμ, όσον αφορά τη γενικευμένη στράτευση του ελληνικού πληθυσμού. Αυτό που φανερώνεται από τις αλλαγές που φέρνει το νομοσχέδιο Δένδια, είναι η πρόθεση πλήρους ελέγχου της στράτευσης των επόμενων γενιών. Εισάγεται ένα πλαίσιο πλήρους επιτήρησης των υποψήφιων φαντάρων το οποίο συμπληρώνεται από άλλη μια τροποποίηση που επιτρέπει στη στρατολογία να έχει πρόσβαση σε δεδομένα της ΑΑΔΕ, των ΚΕΠ και του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης, για τον αυτόματο εντοπισμό ανυπότακτων. Περαιτέρω, οι προϋποθέσεις για την απαλλαγή από την θητεία αυστηροποιούνται, ο πλέον γνωστός τρόπος απαλλαγής από την θητεία, οι αναβολές υγείας (Ι5) από εδώ και στο εξής θα περνάνε αυστηρά από Στρατιωτικές Υγειονομικές Επιτροπές, χωρίς την υποχρεωτική συμμετοχή πολιτικών ιατρών. Τέλος, θεσπίζεται η εθελοντική (προς το παρόν) στράτευση των γυναικών. Με το πρόσχημα της «ισότητας», δημιουργείται η επιλογή εθελοντικής θητείας για τον γυναικείο πληθυσμό, η γενικευμένη στράτευση φαίνεται να επεκτείνεται σε όλη την ελληνική κοινωνία.
Σήμερα είναι ζωτική και επείγουσα ανάγκη να επαναδιατυπώσουμε ένα πραγματικά αντιπολεμικό πρόταγμα, με καθαρή ματιά μέσα στο χαοτικό του κόσμου μας. Στον πόλεμο μεταξύ του ηγεμόνα και του τυράννου, τα στρατόπεδα και τα εγκλήματα δεν τα επιλέγεις, τα πολεμάς.
Μέσα σε αυτό το αντιπολεμικό πνεύμα εντάσσεται και το Global Sumud Flotilla, το οποίο κατάφερε να δημιουργήσει έναν διεθνή στόλο αλληλεγγύης με αντιπολεμικό χαρακτήρα, αμφισβητώντας τον παράνομο αποκλεισμό της Γάζας και βάζοντας ως προτεραιότητα την ίδια τη ζωή. Δεν είναι τυχαίο που ένα τέτοιο εγχείρημα καταστέλλεται βάναυσα ακόμη και 600 ναυτικά μίλια μακριά από τις ακτές της Γάζας, καθώς αποτελεί ανθρώπινο ανάχωμα απέναντι στα εγκλήματα πολέμου και τη γενοκτονία που συνεχίζει να διαπράττει το κράτος του Ισραήλ. Το τελευταίο, φοβούμενο την ενίσχυση ενός αντιπολεμικού κινήματος ικανού να σπάσει το αυταρχικό καθεστώς που έχει επιβάλλει, δρα ανεξέλεγκτα και βίαια, με τη πολύτιμη βοήθεια στρατιωτικών συμμάχων όπως η Ελλάδα.
Ενάντια στο φόβο και τη τρομοκρατία που επιχειρεί να σπείρει το κράτος του Ισραήλ όμως, ο στολίσκος συνεχίζει να βρίσκεται στο δρόμο προς τη Γάζα, με πλοία από την ελληνική γεωγραφία να προστίθενται σε αυτόν.
Έχουμε προ πολλού απαντήσει το ιστορικό δίλημμα το οποίο επανέρχεται κάθε φορά που το κράτος προετοιμάζει τις μηχανές του πολέμου: Ή η δική μας κοινωνική αντίσταση θα σταματήσει τον πόλεμο ή ο πόλεμος θα επιβάλλει την υποταγή, το δίκαιο του ισχυρού και τον θάνατο.
Αντιπολεμική συγκέντρωση-μικροφωνική Πέμπτη 14/05 στις 19:00, Αλ. Σβώλου με Δ. Γούναρη.
– Οι αμυντικές δαπάνες είναι πολεμικές πιστώσεις.
– Έξω οι εξοπλισμοί και επανεξοπλισμοί από τη ζωή και την κοινωνία.
– Η κοινωνική αντιμιλιταριστική αντίσταση θα σταματήσει τον πόλεμο ή ο πόλεμος θα επιβάλλει την υποταγή, τη θανατοπολιτική και το Δίκαιο του ισχυρού.
– Λευτεριά στην Παλαιστίνη
Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης
Αντιπολεμική Συγκέντρωση
Πέμπτη 14/5 στις 19:00, Σβώλου με Γούναρη
Οι πολεμικές επιχειρήσεις που παρακολουθούμε τους τελευταίους μήνες στη Μ. Ανατολή, έχουν υποβάλλει όλο τον κόσμο σε μία παθητική αναμονή ενός Γ’ Π.Π. που θα εκτονώσει όλη την γεωπολιτική ένταση των προηγούμενων ετών. Καθώς κοιτάμε πυραύλους να καταστρέφουν σχολεία, drones να ανασύρονται από τη θάλασσα, patriots να αναχαιτίζουν βαλλιστικές επιθέσεις και AI προσομοιώσεις για τις τακτικές κινήσεις των εμπόλεμων στρατοπέδων, αναρωτιόμαστε : είναι άραγε αυτός ο πόλεμος για τον οποίο μας προειδοποίησαν οι ευρωπαίοι ηγέτες όταν αποφάσισαν να ξοδέψουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ σε στρατιωτικό εξοπλισμό;
Στα δικά μας, το ελληνικό κράτος έχει επιβάλλει μια γενικευμένη πολεμική προετοιμασία στην ελληνική κοινωνία και προετοιμάζει το έδαφος επικοινωνιακά μέσω της όξυνσης του μιλιταρισμού και της ανάδειξης του πατριωτικού αισθήματος. Θιασώτης αυτής της καμπάνιας είναι προς το παρόν ο Δένδιας, ο οποίος αφού μας προειδοποίησε για φέρετρα Ελλήνων φαντάρων με σημαίες της Ε.Ε., έπειτα μας ανακοίνωσε όλος καμάρι την πραγματική, άμεση εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο, καθώς κάποια αμυντικά συστήματα που τοποθέτησε η Ελλάδα στη Σ. Αραβία κατέρριψαν δύο ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους. Μας καθησύχασε, επίσης, ότι τα λεφτά που δε βρήκαν τόπο στην δημόσια υγεία, παιδεία, μεταφορές, ενέργεια κλπ. επενδύθηκαν σωστά στην προστασία των πετροδόλαρων και μάλιστα ότι εμμέσως εξασφαλίζουν ότι δε θα εκτιναχθεί η τιμή του πετρελαίου στα καθ’ ημάς. Μια γνωστή πατριωτική ρητορική “λάστιχο” όπου τη μία πρέπει να φοβάσαι για τον στρατιωτικό εξοπλισμό που βολοδέρνει στα ελληνικά ύδατα, την άλλη να θες να υπερασπιστείς την πατρογονική γη και παράλληλα να προασπίσεις τα συμφέροντα του κράτους-δολοφόνου (Ισραήλ) και του βασιλιά (Σ. Αραβία).
Τα παραπάνω, φυσικά, δρουν σε ένα επίπεδο ιδεολογικό και προπαγανδιστικό, όπου το κράτος μας διδάσκει πώς θα έπρεπε να σκεφτόμαστε και πώς θα έπρεπε να νιώθουμε μπροστά στον πόλεμο, μπροστά στη στράτευση, μπροστά στην έξαρση του εθνικισμού, της στρατοκαυλίασης, της μισαλλοδοξίας, μπροστά στην όξυνση της εσωτερικής καταστολής των πολιτικών αγώνων και των κινημάτων, μπροστά στην ισοπέδωση του βιωτικού μας επιπέδου. Το κράτος μας λέει ότι σε τέτοιες περιπτώσεις υπάρχει ένα ιερό εθνικό συμφέρον, για το οποίο πρέπει να πολεμήσουμε και να σκοτωθουμε ακόμα, καθώς αφορά το καλό όλων ανεξαιρέτως (και το καλό του οικοδόμου και του ντελιβερά και της πωλήτριας και του βιομήχανου και του εφοπλιστή, όλων).
Πέρα από την παραφιλολογία και την προπαγάνδα ωστόσο υπάρχει και το υλικό επίπεδο, όπου εκεί πραγματικά οι τύποι δεν πιάνονται. Εκεί, η καμπάνια συμφιλίωσης με το θάνατο συμπληρώνεται από τις πραγματικές, χειροπιαστές της απολήξεις : εκ νέου στρατιωτικός εξοπλισμός και δισεκατομμύρια “επενδυμένα” σε νέες πολεμικές τεχνολογίες, νέα εργοστάσια για την παραγωγή αυτών, πάμπολλα επενδυτικά προγράμματα σε έρευνα, αυστηροποίηση της ήδη υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας για τους άντρες, λανσάρισμα του στρατού Α.Ε. για τις γυναίκες και προοπτικές μιας λαμπερής καριέρας μέσα στην στρατιωτική ιεραρχία, ελκυστικοί μισθοί για όλο το στρατιωτικό προσωπικό. Αυτά είναι πάνω-κάτω όσα έχουμε ακούσει τους τελευταίους μήνες για τα ελληνικά στρατά.
Βέβαια, δε χρειάζεται να ψάξουμε πολύ για να βρούμε ποιοί είναι αυτοί που κυρίως επωφελούνται οικονομικά από τέτοιες διενέξεις : δισεκατομμύρια σε οπλικά συστήματα, σε αμυντικό εξοπλισμό, σε βλήματα, σε όπλα και σε 
στρατιωτική τεχνολογία. Παράλληλα, όσο περισσότεροι στρατιώτες και άμαχοι σκοτώνονται τόσο παρατηρούμε τους δείκτες των μετοχών από τα αεροσκάφη που τους ξεκάνουν να ανεβαίνουν και την τιμή του πετρελαίου να εκτοξέυεται. Το σίγουρο είναι ότι ούτε οι τοπικές κοινωνίες του Ιράν, αλλά ούτε και καμίας άλλης χώρας που εμπλέκεται στη σφαγή, πρόκειται να δουν κανένα συμφέρον από όλα τα παραπάνω.
Σε ένα πολιτισμικό επίπεδο, ήδη η συνθήκη του πολέμου αντιμετωπίζεται ως απλά μια παγίδα για τον μέσο άνθρωπο, μια επιβεβλημένη κατάσταση που δεν έχει να του προσφέρει τίποτα και της οποίας δεν θα απολαύσει κανένα καρπό -αν φυσικά καταφέρει και επιβιώσει από τα δεινά που αυτή επιφέρει. Μοιάζει σαν η συλλογική πείρα των τελευταίων αιώνων γύρω από τους πολέμους να έχει συμπυκνωθεί στη συνειδητοποίηση πως πέρα από τις εκάστοτε πατριωτικές, εθνικές, αλυτρωτικές προφάσεις και τις αντίστοιχες μεγάλες αφηγήσεις που μας ταίζει η εξουσία, στην πραγματικότητα η συμμετοχή μας στον πολέμο εξυπηρετεί τα πολύ συγκεκριμένα δικά της συμφέροντα. Φαίνεται σαν να αποτελεί κοινό τόπο η ιδέα ότι ο πόλεμος δεν είναι παρά μια απελπισμένη κίνηση του κεφαλαίου να αναδιατάξει τις παγκόσμιες οικονομικές και γεωπολιτικές ισορροπίες και να ανοίξει νέα πεδία κερδοφορίας. Παρόλαυτα, εμείς που επωμιζόμαστε όλο το φορτίο του πολέμου, τείνουμε σε κάθε νέα εμπόλεμη κατάσταση να το ξεχνάμε αυτό. Τελικά για εμάς, αυτό είναι και το ζουμί της όλης υπόθεσης: να καταλάβουμε μια και καλή ότι ο πόλεμος είναι ακριβώς ό,τι μας λέει η πολιτική και κοινωνική μας συγκρότηση, το ένστικτο, η λογική, η “λαική σοφία”, η πείρα των γιαγιάδων μας και όχι ό,τι μας λένε οι άμεσα επωφελούμενοι από αυτόν. Είναι καταστροφή, μαυρίλα, θλίψη και απώλεια. Είναι εκατόμβες νεκρών, σπίτια γκρεμισμένα, πόλεις ισοπεδωμένες, οικογένειες που έμειναν μισές, κορμιά κατεστραμμένα. Για εμάς, για τις εξεγερμένες του Ιράν, για τους καταπιεσμένους και τις ξεριζωμένες όλης της γης, ο πόλεμος δεν είναι και ούτε θα γίνει ποτέ ιερό καθήκον, ευκαιρία ή νέα προοπτική.
Απεναντίας, καθήκον και προοπτική για εμάς αποτελεί ο αγώνας για ολική χειραφέτηση από τους δυνάστες και τους καταπιεστές μας. Χτίζοντας κοινότητες αγώνα με τους γύρω μας, να οργανωθούμε και να κοιτάξουμε τον πραγματικό εχθρό κατάματα. Να αντιληφθούμε επιτέλους ότι το συμφέρον μας δεν βρίσκεται στη συστράτευση με καμία κρατική και διακρατική μπάντα. Το συμφέρον μας είναι πάντα με τους καταπιεσμένους. Σε αυτή τη βάση, να προωθήσουμε ένα μαζικό αντιπολεμικό, αντιμιλιταριστικό κίνημα εμπλουτισμένο με τη διεθνιστική αλληλεγγύη στους βαλλόμενους και στις βαλλόμενες. Να εναντιωθούμε στην άνοδο του φασισμού και του εθνικισμού. Να αρνηθούμε να πολεμήσουμε για τα συμφέροντα των αφεντικών και των εξουσιαστών μας. Να μπλοκάρουμε με όποιο μέσο διαθέτουμε την ελληνική πολεμική μηχανή, στα εργοστάσια, στα πανεπιστήμια, στα λιμάνια και στα σύνορα. Να πάρουμε επιτέλους τις ζωές μας στα χέρια μας.
Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Σχολείο
