Από το πρωί της 15ης Μαΐου, 100η ημέρα απεργίας πείνας του Αριστοτέλη Χαντζή και 15η ημέρα απεργίας πείνας της Suzon Doppagne, αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες μπήκαν στο εργοτάξιο της ΑΒΑΞ για τη νέα γραμμή 4 του Μετρό στο Γκύζη, ανέβηκαν στον γερανό, καταλαμβάνοντάς τον και ανακοίνωσαν πως θα πραγματοποιήσουν συμβολική απεργία πείνας σαν ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών και τους απεργούς πείνας μέχρι θανάτου. Μετά από την έναρξη της δράσης υπάρχει αστυνομική παρουσία στην περιοχή, ενώ αλληλέγγυος κόσμος ήδη πραγματοποιεί μοιράσματα κειμένων. Σε στήριξη της κινητοποίησης καλεί η Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών.
Ακολουθεί το κείμενο των Αλληλέγγυων που πραγματοποιούν την δράση:
“Σήμερα, 15/05/2026, προχωρήσαμε σε δράση κατάληψης γερανού και ανάρτησης γιγαντοπανό στο εργοτάξιο της ΑΒΑΞ για τη νέα γραμμή 4 του Μετρό στο Γκύζη, ακολουθούμενη από συμβολική απεργία πείνας μίας ημέρας, ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας Αριστοτέλη Χαντζή, από 05/02/2026, και Suzon Doppagne, από 01/05/2026, καθώς και στον αγώνα των κατοίκων της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών απέναντι στη νέα επίθεση που εξαπολύουν κράτος και κεφάλαιο μέσω του λεγόμενου σχεδίου «ανάπλασης» της Περιφέρειας Αττικής.
Εδώ και μήνες η Περιφέρεια λειτουργεί ως αιχμή του κρατικού σχεδιασμού, προωθώντας ένα θολό και σκόπιμα ασαφές πλάνο «ανάπλασης», το οποίο δεν αποσκοπεί ούτε στη βελτίωση της ζωής των κατοίκων ούτε στην κάλυψη κοινωνικών αναγκών, αλλά στην εκδίωξη της κοινότητας των Προσφυγικών και την παράδοση του χώρου στα συμφέροντα του κεφαλαίου, της εμπορευματοποίησης και της λεγόμενης «ανάπτυξης».
Πίσω από τα αφηγήματα περί «αξιοποίησης» επιχειρείται η αποξήλωση μιας ζωντανής κοινότητας αγώνα. Ενός χώρου που εδώ και χρόνια αποτελεί πεδίο συλλογικής ζωής, αλληλεγγύης, αυτοοργάνωσης και κοινωνικής αντίστασης μέσα στην καρδιά της πόλης.Η επίθεση στα Προσφυγικά δεν αφορά μόνο μια γειτονιά. Αφορά συνολικά κάθε μορφή αυτοοργανωμένης ζωής που δεν χωράει στον ασφυκτικό σχεδιασμό κράτους και κεφαλαίου. Δεν είναι τυχαίο ότι το συγκεκριμένο εγχείρημα βρίσκεται ανάμεσα σε δύο βασικούς πυλώνες του κρατικού μηχανισμού, τη ΓΑΔΑ και το Εφετείο Αθηνών. Η ύπαρξη των Προσφυγικών αποτελεί εδώ και χρόνια μια ζωντανή υπενθύμιση ότι ακόμη και μέσα στις πιο ελεγχόμενες ζώνες της μητρόπολης μπορούν να υπάρξουν κοινότητες αγώνα και αντίστασης.
Αυτό ακριβώς είναι που φοβούνται και θέλουν να εξαφανίσουν. Το αντιπαράδειγμα της κοινοτικής και συλλογικής οργάνωσης. Οι δομές που έχουν συγκροτηθεί όλα αυτά τα χρόνια — από τη δομή φούρνου και τη γυναικεία δομή μέχρι τη δομή παιδικού στεκιού και αυτομόρφωσης, τη συλλογική κουζίνα, τη δομή ρούχων, τη δομή υγείας, βιβλιοθήκης, λογιστικής και τεχνικής υποστήριξης — αποτελούν ζωντανά παραδείγματα συλλογικής οργάνωσης πέρα από τη λογική του χρήματος, του κέρδους και της εμπορευματοποίησης των ανθρώπινων αναγκών.
Σε μια περίοδο όπου το δόγμα «νόμος και τάξη» εφαρμόζεται με ολοένα και μεγαλύτερη ένταση από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, οι επιθέσεις στα καταληψιακά εγχειρήματα πολλαπλασιάζονται. Από την Εξωστρεφή και τη Ματρόζου μέχρι τον Ευαγγελισμό και τη διαρκή αστυνομοκρατία στα Εξάρχεια και τον Λόφο Στρέφη, γίνεται σαφές ότι στόχος είναι κάθε εστία συλλογικής ζωής και αντίστασης. Οι επενδύσεις real estate, η τουριστικοποίηση και η πλήρης εμπορευματοποίηση της πόλης απαιτούν «καθαρούς» χώρους, χωρίς κοινότητες αγώνα και αυτοοργάνωσης.
Σε μια εποχή όπου η συλλογική μνήμη δέχεται διαρκή επίθεση, όπου η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού κανονικοποιείται και οι νέες δυτικές σταυροφορίες παρουσιάζονται ως «πολιτισμός» και «ασφάλεια», τα Προσφυγικά και η ιστορία τους αποτελούν αγκάθι που πρέπει να ξεριζωθεί.Τα Προσφυγικά κουβαλούν μέσα τους τη μνήμη της προσφυγιάς, του ξεριζωμού και της επιβίωσης. Χτίστηκαν για να στεγάσουν ανθρώπους κυνηγημένους από πόλεμο, φτώχεια και εθνικισμό, ανθρώπους που βρέθηκαν μακριά από τις πατρίδες τους αλλά κατάφεραν να δημιουργήσουν κοινότητες ζωής και αλληλεγγύης μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες.
Ακριβώς γι’ αυτό αποτελούν μέχρι σήμερα ένα ζωντανό αντιπαράδειγμα απέναντι στον κόσμο των συνόρων, του αποκλεισμού και της κρατικής βίας. Έναν τόπο όπου άνθρωποι διαφορετικών εθνοτήτων, γλωσσών και καταγωγών συνεχίζουν να συνυπάρχουν, να οργανώνονται και να αγωνίζονται μαζί, πέρα από διαχωρισμούς και εθνικές ταυτότητες, στη βάση της αλληλεγγύης, της συλλογικής ζωής και του κοινού αγώνα.
Το 1944 οι αντιφασίστες αντάρτες χρησιμοποίησαν τα Προσφυγικά ως καταφύγιο απέναντι στον ελληνικό και βρετανικό στρατό. Τα σημάδια από τις σφαίρες παραμένουν μέχρι σήμερα στις προσόψεις των κτιρίων, όπως και το μνημείο των ανταρτών που θυμίζει καθημερινά ότι η ιστορία αυτού του τόπου είναι ιστορία αντίστασης.
Απέναντι σε αυτή τη συντονισμένη επίθεση, οι απεργίες πείνας των συντρόφων αποτελούν μια κραυγή αξιοπρέπειας — μια σηκωμένη γροθιά αντίστασης. Δεν πρόκειται για μια «ατομική επιλογή», αλλά για μια έσχατη πολιτική πράξη απέναντι στη βία, τον εκτοπισμό και την καταστολή.Στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες στους απεργούς πείνας και στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών.
Όλοι/ες στην πορεία υπεράσπισης της κοινότητας το Σάββατο 16/06/2026
Να μπλοκάρουμε τα σχέδια εκκένωσης, ανάπλασης και εμπορευματοποίησης
Τα Προσφυγικά θα παραμείνουν τόπος μνήμης, αγώνα και συλλογικής ζωή
Ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε.
Αλληλέγγυοι/αλληλέγγυες
