Συγκέντρωση για τους 30 φυλακισμένους από την εξέγερση στο camp Σιντικής, Πέμπτη 28/5 στις 20:30 στην Καμάρα

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΚΑΜΠ ΤΗΣ ΣΙΝΤΙΚΗΣ ΣΕΡΡΩΝ;

Το καμπ της Σιντικής Σερρών, σε μια απομονωμένη χαράδρα στα σύνορα, μετατράπηκε το 2025 σε μια κλειστή φυλακή όπου 700 νέοι άνδρες κρατούνται σε καθεστώς «διοικητικής κράτησης» χωρίς να έχουν διαπράξει κανένα αδίκημα. Οι συνθήκες είναι τραγικές: υπερπληθυσμός σε κοντέινερ άλλοτε παγωμένα άλλοτε καυτά ανάλογα με την εποχή, έλλειψη ρουχισμού, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και τροφής (τον Αύγουστο του ’25 μεταφέρονται υποσιτισμένοι στο νοσοκομείο), με περιορισμένη πρόσβαση σε διερμηνεία στις γλώσσες τους, ολοκληρωτική απαγόρευση εξόδου, απαγόρευση επικοινωνίας και επαφής των έξω με τους μέσα και υπό τον διαρκή έλεγχο των ΜΑΤ και της ΟΠΚΕ. Η απομόνωση αυτή στοχεύει στην εξαφάνιση των ανθρώπων από τον κοινωνικό ιστό και την επιβολή ενός καθεστώτος απόλυτης απαξίωσης της ζωής τους.

Οι μετανάστες της Σιντικής δεν έσκυψαν το κεφάλι. Τον Αύγουστο ’25, κάποιοι επιχειρούν να αποδράσουν, συλλαμβάνονται και ένας από αυτούς, ξυλοκοπείται από μπάτσους. Συγκρατούμενοί του τον υπερασπίστηκαν με καθιστική διαμαρτυρία ενώ την επόμενη ημέρα ξεκινούν απεργία πείνας με αιτήματα σχετικά με τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, ζητώντας αξιοπρέπεια και ελευθερία. Τα αιτήματά τους δεν ικανοποιούνται. Έτσι, τον Νοέμβρη του ’25 εξεγείρονται ενώ κάποιοι κόβουν τα σύρματα και επιχειρούν να αποδράσουν. Το κράτος απάντησε με καταστολή, βασανιστήρια και την εκδικητική καταδίκη 30 μεταναστών σε φυλάκιση 3 ετών χωρίς ελαφρυντικά, σε μια δίκη-παρωδία ενώ στο καμπ τοποθετήθηκαν σταθερά δυνάμεις των ΜΑΤ. Κάποιοι από τους 30 άσκησαν έφεση. Η δίκη της έφεσης θα γίνει στις Σέρρες στις 26 Ιουνίου ’26.

Τον Μάρτη ’26 οι μετανάστες στη δομή ξεκινούν νέο κύκλο κινητοποιήσεων με συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας μέσα στο καμπ, καθώς τα προβλήματά τους επιμένουν. Τα αιτήματά τους πέρα από τις συνθήκες διαβίωσης είναι ενάντια στην αδιαφάνεια και μη ενημέρωσή τους ως προς τις διοικητικές διαδικασίες για τις αιτήσεις ασύλου και ως προς την περίοδο κράτησης τους. Στις 4/5 μετανάστες της δομής εξεγέρθηκαν και πάλι και συγκρούστηκαν με τις αστυνομικές δυνάμεις. Τέσσερις καταδικάστηκαν σε ποινή φυλάκισης δύο ετών. Στις 11/5 κρατούμενοι της δομής έκαναν τετραήμερη απεργία πείνας. Ορισμένοι αρνήθηκαν και το νερό. Σαν αποτελεσμα 7 απο αυτους να να λυποθημήσουν. Στις μαζικες κινητοποιησεις τους, φώναζαν πως θέλουν ελευθερία και δικαιοσύνη για όλους.

Η επίθεση που δέχονται οι μετανάστες στη Σιντική, αφορά πρωτίστως τους ίδιους αλλά ταυτόχρονα όλες και όλους. Είναι το οπλοστάσιο του θεσμικού ρατσισμού και του νόμου Βορίδη-Πλεύρη που απανθρωποποιεί, διαχωρίζει και υποτιμά τη ζωή, στρώνοντας το έδαφος για την εντατικότερη εκμετάλλευση όλων μας. Δεν κλείνουμε τα μάτια στη βαρβαρότητα και στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στηρίζουμε τον αγώνα των εγκλείστων της Σιντικής και απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση των 30 καταδικασθέντων. Στεκόμαστε ενάντια στην απανθρωποποίηση και τον φασισμό, προτάσσοντας την αλληλεγγύη και την κοινή δράση ντόπιων και μεταναστών σε κάθε γειτονιά.

ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΤΩΝ ΚΑΜΠ, Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ
FREE THE 30 OF SINTIKI
26 ΙΟΥΝΙΟΥ ’26: ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΣΕΡΡΩΝ

Ανοιχτή Συνέλευση για το καμπ-κολαστήριο της Σιντικής

Στις 12/11, στο καμπ μεταναστών της Σιντίκης, οι κρατούμενοι/ες ξεσηκώνονται, κόβουν τα συρματοπλέγματα και προσπαθούν να αποδράσουν. Οι δυνάμεις της ΕΛΑΣ καταφθάνουν άμεσα στο σημείο, καταστέλλουν την κίνηση των μεταναστριών και συλλαμβάνουν 30 εξ’ αυτών. Την επόμενη, οι συλληφθέντες/ φθείσες, με ορισμένη από το δικαστήριο προφανώς υπεράσπιση, καταλήγουν να καταδικάζονται με την πρωτοφανή ποινή των 3 ετών, ενώ μάλιστα ένας εξ’αυτών καταδικάζεται σε 3 έτη και 7 μήνες χωρίς αναστολή. Αυτή μάλιστα, δεν ήταν η πρώτη προσπάθεια απόδρασης των μεταναστών από το συγκεκριμένο καμπ, αφού στα μέσα Αυγούστου του περασμένου καλοκαιριού, οι άνθρωποι εκεί είχαν επιχειρήσει νέα προσπάθεια απόδρασης μην αντέχοντας να ζουν υπό άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Η προσπάθεια τους αυτή είχε πέσει και πάλι στο τοίχος της καταστολής, αφού οι κρατούμενοι/ες ξυλοκοπήθηκαν από τα σκουπίδια της ΕΛΑΣ. Αντανακλαστικά τότε, είχαν απαντήσει με απεργία πείνας, τα αιτήματα της οποίας δεν ικανοποιήθηκαν από την διοίκηση του κέντρου. Τον Μάρτιο του 2026 αρχίζουν νέες κινητοποιήσεις καθώς δεν λύθηκε κανένα από τα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζουν μέσα στο κολαστήριο της Σιντικής, ενώ προστίθεται και το αίτημα της ενημέρωσης τους γύρω από τις διαδικασίες για τις αιτήσεις ασύλου και την περίοδο κράτησης. Στις 4/5 οι μετανάστ(ρι)ες εξεγέρθηκαν και συγκρούστηκαν με την αστυνομία και το εκδικητικό αποτέλεσμα του κρατικού μηχανισμού ήταν η καταδίκη τεσσάρων σε ποινή φυλάκισης δύο ετών. Στις 11/5 κάποιοι προχώρησαν σε τετραήμερη απεργία πείνας με ορισμένους να αρνούνται και το νερό, ενώ βασικά αιτήματα των κινητοποιήσεων αποτελεί η ελευθερία και η δικαιοσύνη για όλους. Για τους 30 μετανάστες που οδηγήθηκαν στη φυλακή πρωτόδικα, έπειτα από την εξέγερση τον Νοέμβρη του 2025 στο καμπ της Σιντικής, ορίστηκε το εφετείο στις Σέρρες στις 26 Ιουνίου του 2026.

Οι κινητοποιήσεις, οι διαμαρτυρίες και οι εξεγέρσεις στα σημερινά κολαστήρια που αποκαλούνται κέντρα κράτησης μεταναστών δεν είναι παρά το φυσικό επακόλουθο και η τελευταία λύση για όλους τους ανθρώπους που διαμένουν σε αυτά. Άνθρωποι που ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους και τις περιοχές τους, στην αναζήτηση ενός καλύτερου και πιο ανθρώπινου μέλλοντος, έχουν βρεθεί κρατούμενοι/ες από το ελληνικό κράτος. Καθολικός εγκλεισμός, άθλιες συνθήκες διαβίωσης, υγιεινής, ελλειπείς μερίδες φαγητού, στιβαγμένοι υπεράριθμοι μετανάστες/ριες σε κοντέινερ, γελοία ιατρική περίθαλψη, αυστηρός έλεγχος από τις διοικήσεις και την φύλαξη των κέντρων (ενίοτε και από την ίδια την ΕΛΑΣ) είναι μόνο κάποια από τα χαρακτηριστικά της καθημερινότητας των ανθρώπων εκεί, όσο διαρκούν οι ατέρμονες γραφειοκρατικές διαδικασίες έκδοσης ασύλου τους, που τελικά δεν ξέρουν ποτέ και αν θα πάρουν. Δεν είναι παρά μόνο λίγους μήνες πριν, όταν ακούγαμε, τον υπουργό μεταναστευτικής πολιτικής και γνωστό κάθαρμα, Θάνο Πλεύρη, να εξαγγέλει με ύφος καρδηναλίων ότι πρόκειται να χειροτερέψουν ακόμα περισσότερο οι συνθήκες διαβίωσης στα κέντρα, σε μια προσπάθεια να καταστήσει σαφές στους ανθρώπους που περιφέρονται με βάρκες στις θάλασσες ή στα σύνορα των χωρών, ότι η Ελλάδα δεν θα πρέπει να αποτελεί καν επιλογή ή σκέψη για είσοδο σε αυτήν.

Ανάμεσα σε αυτά τα προαναφερθέντα κολαστήρια λοιπόν, υπάρχει ένα, αυτό της Σιντικής, που αποτελεί το πλέον χειρότερο και μάλλον, σύμφωνα με τις εξαγγελίες του ίδιου του ελληνικού κράτους, το παράδειγμα προς μίμηση για όλα τα υπόλοιπα κέντρα κράτησης μεταναστριών. Σε αυτό το καμπ λοιπόν η καθημερινότητα των κρατουμένων συνοδεύεται από συνθήκες που είναι δύσκολο για έναν άνθρωπο να τις φανταστεί, δεν γίνεται λόγος για το να τις βιώσει: Έλλειψη τροφής και γευμάτων, ολοκληρωτική απαγόρευση εξόδου, διαρκής αστυνόμευση, μηδενική επικοινωνία με τον “έξω κόσμο”, έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και ρουχισμού.

Τα κέντρα κράτησης είναι τα κολαστήρια που έχει δημιουργήσει το ελληνικό κράτος για τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς και φυσικά είναι μόνο ένα κομμάτι της συνολικής αντιμεταναστευτικής πολιτικής του. Tα pushbacks και οι επιθέσεις του ελληνικού λιμενικού, που δεν διστάζει ακόμα και να ανοίξει πυρ και να δολοφονήσει, σε βάρος μεταναστών στο Αιγαίο είναι καθημερινό φαινόμενο και επίσημα διακηρυγμένη πολιτική του κράτους. Το ναυάγιο της Πύλου, με τους 600 και πλέον νεκρούς, δεν ήταν η εξαίρεση, αλλά η κορυφή του παγόβουνου σε όλες τις επιθέσεις και τις δολοφονίες σε βάρος αυτών των ανθρώπων ανα τα χρόνια από το ελληνικό κράτος. Το τελευταίο δεν διστάζει μάλιστα να παρουσιάζει την στρατιωτικοποίηση και την ισχυρή φύλαξη και των χερσαίων συνόρων του, με αποκορύφωμα φυσικά το τι γινόταν στον Έβρο ιδίως τα προηγούμενα χρόνια (Φεβρουάριος-Μάρτιος του 2020), ως μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες, διατρανώνοντας ότι κατάφερε να την κάνει συνολικότερο κτήμα της ευρωπαικής ένωσης και να υιοθετηθεί και από άλλα κράτη εντός αυτής. Αρωγό φυσικά σε αυτή του την προσπάθεια , έχει τα ΜΜΕ, που με αισχρή προπαγάνδα επιχειρούν καθημερινά την δαιμονοποίηση των μεταναστών/ριων παρουσιάζοντας συνεχώς στοιχεία εγκληματικότητας για αυτούς, προσπαθόντας έτσι να αποσπάσει την απαραίτητη κοινωνική συναίνεση για το κράτος και την παραπάνω πολιτική του.

Λίγους μήνες πριν, μάλιστα ψηφίστηκε νέο αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο – έκτρωμα σε συνέχεια όλων των παραπάνω. Αυτό προβλέπει την εφαρμογή μέτρων που υπερβαίνουν ακόμη και τα όρια της αστικοδημοκρατικής νομιμότητας και επιχειρεί να απογυμνώσει τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς από κάθε έννοια ανθρώπινης υπόστασης. Έρχεται να ενισχύ

σει τον διαρκή πόλεμο του ελληνικού κράτους ενάντια στους μετανάστες. Αρχικά καταργείται η 7ετία, που μέχρι τώρα όριζε πως εάν κάποια μετανάστρια αποδείκνυε την 7ετή παραμονή της ή τριετή

παραμονή με αποδεδειγμένη νόμιμη εργασία στην Ελλάδα, αποκτούσε το δικαίωμα αίτησης άδειας παραμονής χωρίς προσφυγικό άσυλο. Πλέον, στο πλαίσιο του νέου νομοσχεδίου δεν προβλέπεται καμία νομιμοποίηση, ακόμα και αν βρίσκονται στη χώρα για χρόνια. Επιπλέον, αυστηροποιούνται οι ποινές για παράνομη είσοδο στη χώρα,αυξάνοντας τες από 3 μήνες σε 2 χρόνια, ή ακόμη και 3 χρόνια αν η κριθεί πιο επιβαρυμένη περίπτωση από την αστική δικαιοσύνη. Τα ασφυκτικά μέτρα όμως δεν προβλέπονται μόνο για όσες και όσους θεωρούνται “παράνομοι” από το ελληνικό κράτος, αλλά και για τους μετανάστες που έχουν πάρει προσωρινή άδεια παραμονής,με την επιτήρηση των ζωών τους να είναι πολύ πιο ασφυκτική. Την ίδια στιγμή παρατηρούμε την άλλη όψη της αντιμεταναστεύτικης πολιτικής του ελληνικού κράτους, αυτή της δημιουργίας ενός υποτιμημένου και ελεγχόμενου εργατικού δυναμικού προς όφελος της παραγωγής κεφαλαίου. Συγκεκριμένα, σε συνέχεια όλων των προηγούμενων αντιμενταστευτικών νομοσχεδίων, προβλέπεται η προσωρινή άδεια παραμονής σε όσους/ες εργάζονται για να καλυφθούν “οι ανάγκες της ελληνικής οικονομίας” σε τομείς όπως ο τουριστικός, ο κατασκευαστικός και η αγροτική παραγωγή. Η βασική κατεύθυνση παραμένει η ίδια με τα προηγούμενα έτη με βασικό σημείο πως «η άδεια διαμονής θα ανακαλείται αν αυτός/ή δεν εργάζεται» δείχνοντας απροκάλυπτα την κεντρική πολιτική του κράτους ενάντια στους μετανάστες: είτε παρανομοποιείσαι είτε δουλεύεις υποτιμημένα και συνήθως σε άθλιες συνθήκες. Και όλα αυτά αν δεν βρεθούν πρώτα αντιμέτωποι/ες με την δολοφονική πολεμική διαχείριση του ελληνικού κράτους εναντίων των μεταναστών στα σύνορα.

Στο διεθνές πλαίσιο της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης με τις όλο και πιο συνδεόμενες, πολεμικές συγκρούσεις να εξαπλώνονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη, η αντιμεταναστευτική πολιτική πηγαίνει χέρι χέρι με τις πολεμοκάπηλες βλέψεις του ελληνικού κράτους. Διεκδικώντας την ενίσχυση της γεωπολιτικής ισχύος, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξη και κυρίως του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου, αλλά και στοχεύοντας στην συνολικότερη πολεμική αναδιάρθρωση της κοινωνίας, το ελληνικό κράτος δεν αποτελεί απλό πα

ρατηρητή αυτής της κατάστασης αλλά ενεργό συνένοχο. Για αυτό το λόγο στέλνει πολεμικές φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα, F-16 στην Κύπρο, με φόντο τον ανταγωνισμό και με την Τουρκία, έχει τροφοδοτήσει με συστοιχίες πυραύλων patriot τη Σαουδική Αραβία, ενώ συγχρόνως στηρίζει πολιτικά και στρατιωτικά το κράτος-απαρτχάιντ του Ισραήλ. Παράλληλα, οι νατοϊκές και αμερικανικές βάσεις ανά την επικράτεια, όπως αυτές της Σούδας και της Αλεξανδρούπολης, λειτουργούν ως σημεία ανεφοδιασμού και υλικοστρατιωτικής τροφοδότησης του πολέμου που αιματοκυλάει τους λαούς και τις εργατικές τάξεις της Μέσης Ανατολής. Επίσης συνηγορεί και συμμετέχει στο πρόγραμμα επανεξοπλισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης ύψους 800 δις. ευρώ, ενώ συνεχίζει να βρίσκεται σταθερά στα κράτη με τις μεγαλύτερες δαπάνες σε εξοπλισμό επί του ΑΕΠ, σύμφωνα με τους στόχους της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας. Μέσα σε αυτή την συνθήκη και σε άμεση σύνδεση με την πειθάρχηση της κοινωνικής βάσης και την καλλιέργεια εθνικιστικών αφηγημάτων επιχειρεί να ενισχύσει τα αφηγήματα πέρι “μεταναστών εγκληματιών” που “θα μας κλέψουν τις δουλειές” ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν το πιο υποτιμημένο τμήμα της κοινωνικής βάσης που έρχεται αντιμέτωπο με τις χειρότερες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας. Την ίδια στιγμή το ελληνικό κράτος απαγορεύει την έκδοση ασύλου σε ιρανούς/ές μετανάστες/ριες, τους οποίους κατά τ’άλλα θέλει να “απελευθερώσει” και συνεχίζει αμείωτα τον από κοινού πόλεμο σε συνεργασία με το τουρκικό κράτος που διεξάγεται ενάντια στους μεταναστευτικούς πληθυσμούς στις επικράτειές των δύο χωρών και στο Αιγαίο.

Παρόλα αυτά,οι αντιδράσεις των καταπιεσμένων θα αποτελούν πάντα εμπόδιο στις ρατσιστικές πολιτικές εξαίρεσης των εθνών- κρατών. Η εξέγερση των μεταναστών στο καμπ της Σιντικής ήρθε να προστεθεί σε άλλες διαμαρτυρίες και συχνές απεργίες πείνας στα κέντρα, από ανθρώπους που εκτός των υπολοίπων, πολλές φορές διαμαρτύρονται για τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Διαμαρτυρίες που φυσικά μένουν στην σφαίρα του αόρατου για τα ΜΜΕ. Ωστόσο εμείς πρέπει να δείχνουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας σε αυτούς τους ανθρώπους. Αποτελούν το, πλέον εξαθλιωμένο , κομμάτι της εργατικής τάξης και ωφείλουμε να αναπτύξουμε κοινότητες αγώνα μαζί τους απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο που μας καταληστεύουν καθημερινά. Όπου υπάρχει κατάπιεση και εκμετάλλευση υπάρχει και αντίσταση.Από τον Έβρο μέχρι το Ιραν, το Σουδάν και τον μαχόμενο παλαιστινιακό λαό, χρέος μας είναι η αδιαπραγμάτευτη αλληλεγγύη με τις καταπιεσμένες αυτής της γής. Ενάντια στον καπιταλιστικό ζόφο που αναπαράγουν τα έθνη- κράτη, να προτάξουμε την διεθνιστική μας αλληλεγγύη και τις αντιστάσεις του πολυεθνικού προλεταριάτου.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ 30 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ/ΣΤΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΞΕΓΕΡΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΚΑΜΠ ΤΗΣ ΣΙΝΤΙΚΗΣ
ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΑ
ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης

Το καμπ της Σιντικής Σερρών είναι ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, μία φυλακή δηλαδή όπου άνθρωποι κρατούνται βάσει της καταγωγής τους για απροσδιόριστα χρονικά διαστήματα υπό τον έλεγχο των δυνάμεων καταστολής και συγκεκριμένα φυλάσσονται απο σταθερά στρατοπεδευμένες δυνάμεις των ΜΑΤ. Είναι ένα στρατόπεδο έξω από τις Σέρρες, σε μία χαράδρα κοντά στα σύνορα με την Βουλγαρία και άρα έξω από τον χώρο και τις σχέσεις των ανθρώπων της τοπικής κοινωνίας. Οι κρατούμενοι/ες ζουν σε κοντέινερ σε ένα από τα πιο κρύα σημεία της χώρας, με ελλείψεις σε πράγματα όπως σεντόνια, τουαλέτες, ρούχα, φαγητό, είδη υγιεινής και χωρίς ιατροφαρμακευτική κάλυψη, υπό το “δίκαιο” του κάθε ανθρωποφύλακα. Η διοίκηση τους αρνείται οποιαδήποτε ιατρική περίθαλψη και δεν συνταγογραφούν ακόμα και για τα πιο καθημερινά ζητήματα όπως τα δερματικά εξανθήματα από τα οποία υποφέρουν οι άνθρωποι λόγω έλλειψης συνθηκών υγιεινής. Περαιτέρω απομονωτική είναι η συνθήκη της διερμηνείας που είναι ζωτικής σημασίας για τους έγκλειστους. Ολόκληρο το προσωπικό του καμπ απαγορεύεται να τους μιλάει απο τις καθαρίστριες, μεχρι τους διερμηνείς και τους φύλακες, τους φέρονται απάνθρωπα και τους βρίζουν. Όλο αυτό το καθεστώς απομόνωσης πυροδοτεί πολλά ψυχολογικά προβλήματα, για τα οποία όπως γίνεται αντιληπτό δεν υπάρχει καμία μέριμνα με πολλους να πάσχουν από κατάθλιψη και να έχουν αποπειραθεί να αυτοκτονήσουν. Το καμπ αποτελείται από μία ανοιχτή και μία κλειστή δομή, στην οποία κλειστή κρατούνται άντρες κυρίως αιγυπτιακής και μπαγκλαντεσιανής καταγωγής οι οποίοι στερούνται βασικής ένδυσης και υπόδησης με αποτέλεσμα να κυκλοφορούν με κουρέλια ή γυναικεία ρούχα πχ φορέματα και να υποφέρουν από το κρύο. Λογική συνέπεια των άθλιων συνθηκών διαβίωσης ήταν οι κρατούμενοι να οργανωθούν και να διεκδικήσουν τα αυτονόητα για τις ζωές τους σε μια σειρά αγώνων που κρατάνε μέχρι σήμερα. Συγκεκριμένα:

Αύγουστος του ’25: άνθρωποι από τη δομή μεταφέρονται στο νοσοκομείο υποσιτισμένοι

8 Αυγούστου ’25: Κάποια άτομα προσπαθούν να αποδράσουν και συλλαμβάνονται. Μπάτσος εισβάλει στον θάλαμο του ενός και τον ξυλοκοπάει. Συγκρατούμενοι του συμπαραστέκονται ξεκινώντας καθιστική διαμαρτυρία.

19 Αυγούστου ’25: 266 κρατούμενοι ξεκινούν απεργία πείνας για τις συνθήκες διαβίωσης και τις καθυστερημένες διαδικασίες ασύλου. Τα αιτήματα τους δεν ικανοποιούνται.

12 Νοέμβρη ’25: Οι άνθρωποι στο camp εξεγείρονται. Κόβουν σύρματα και προσπαθούν να αποδράσουν. Φτάνουν ΟΠΚΕ και ρίχνουν χημικά και κρότου λάμψης. Την επόμενη μέρα 30 κρατούμενοι περνάνε αυτόφωρο και καταδικάζονται σε 3 χρόνια και 450 ευρώ ο καθένας. Ένας σε 3 χρόνια και 7 μήνες χωρίς αναστολή. Σήμερα βρίσκονται σε διάφορες φυλακές ανά την επικράτεια και αναμένουν την εκδίκαση της έφεσής τους. Εκδικητικά η διοίκηση του camp τοποθετεί περιμετρικά ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις που φρουρούν υπό 24ωρη βάση.

14 Μάρτη ’26: Διαδήλωση ενάντια στις άθλιες συνθήκες κράτησης και στην αδιαφάνεια των διαδικασιών ασύλου.

3 Μάη ’26: Νέα διαδήλωση που καταλήγει στην σύλληψη και καταδίκη 4 ατόμων σε διετή φυλάκιση.

Το ελληνικό κράτος που ενεργά στηρίζει και συμμετέχει στην γενοκτονία στην Παλαιστίνη, στην απέναντι ακτή της Μεσογείου, καταβάλει συστηματική προσπάθεια ώστε να μετατρέψει ολόκληρη την θάλασσα σε νεκροταφείο και πεδίο κυνηγιού ανθρώπων για τον κάθε αποκτηνωμένο λιμενόμπατσο. Σε κάθε επίπεδό του ο κρατικός και παρακρατικός μηχανισμός, σε σύνορα, σε ΑΤ, σε δικαστήρια, σε καμπ, σε φυλακές (και όχι μόνο) με νομικά και γραφειοκρατικά μέσα, ή/και με ωμή συστηματοποιημένη βία και εγκλεισμό, λειτουργεί ώστε να διαχωρίζει, να υποτιμά, να εξοντώνει κοινωνικά και φυσικά μετανάστριες και μετανάστες σε επίπεδο που πλέον τους αρνείται την ανθρώπινη ιδιότητα. Το σύστημα αυτό, σε όλη την διασύνδεσή του με την γενικευμένη ζοφερή κανονικότητα, ονομάζεται θεσμικός ρατσισμός, και δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πιο οξεία και εντατική μορφή του πολέμου που μαίνεται εναντίων όλων μας στα κάτω στρώματα της κοινωνίας. Ο θεσμικός ρατσισμός αποτελεί απαραίτητο οπλοστάσιο ώστε το κράτος να μας διαχωρίζει, να μας πειθαρχεί και να μας ξεφορτώνεται, επιτρέποντας στον καπιταλισμό να υποτιμά μαζικά ανθρώπινες ζωές και σχέσεις και να κερδοφορεί. Ο πρόσφατος νόμος Βορίδη-Πλεύρη, όπως και η υπουργική απόφαση Χρυσοχοΐδη για τις αστυνομικές δυνάμεις κατοχής σε Ρομά οικισμούς, αναβαθμίζουν την πραγματικότητα του θεσμικού ρατσισμού, όπως και συνολικά αναβαθμίζονται οι συνθήκες φτωχοποίησης, ποινικής τρομοκρατίας και πολεμικής εμπλοκής. Η παραμονή στην χώρα χωρίς παραχώρηση ασύλου, δηλαδή η ίδια η ύπαρξη ανθρώπων, τιμωρείται με ποινική φυλάκιση, ενώ μεγαλώνουν τα νόμιμα περιθώρια διοικητικής κράτησης -φυλάκισης δηλαδή χωρίς κανένα αδίκημα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του κράτους. Η υπόθεση των έγκλειστων στην Σιντική αποτελεί εφαρμογή αυτής της αναβάθμισης, ενώ μας θυμίζει κάτι που είναι ευρέως γνωστό, πως όσο άθλιος και αν είναι ο νόμος πάντα το κράτος θέλει την πραγματικότητα πέντε επίπεδα πιο βάρβαρη. Το καμπ της Σιντικής αποτελεί παράδειγμα αθλιότητας για το κράτος, καθώς μοιάζει να είναι ένα από τα πιο απομονωμένα καμπ, ενώ η λειτουργία του ως στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι ολοκληρωμένη. Θεωρούμε πως η βαρβαρότητα που εξαντλείται στο συγκεκριμένο καμπ, αναδεικνύει τη σαπίλα ολης της κοινωνίας και του κράτους κι αποτυπώνει στο μεγαλείο του τον φυλετικό ρατσισμό. Όσο αποκομμένους κι αν θέλουν τους μετανάστες απο τον αστικό ιστό και έγκλειστους στη φυλακή εμείς οφείλουμε να τους στηρίξουμε και να φέρουμε στο προσκήνιο τους αγώνες τους. Τόσο για αυτούς που προσπαθούν να επιβιώσουν σε αυτες τις άθλιες συνθήκες του καμπ όσο και για τους 30 φυλακισμένους που τιμωρήθηκαν για την αυτονόητη πράξη της απόδρασης από αυτό το κολαστήριο. Οι μετανάστες του καμπ Σιντικής διεκδικούν τα αυτονόητα, αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής, φάρμακα, γιατρούς, χαρτιά για μετακίνηση και την ελευθερία τους. Να μη κλείνουμε τα μάτια μας στους βασανισμούς και την αθλιότητα που επιβάλλει το κράτος κι ο φασισμός. Να μην αποδεχτούμε τη σκλαβιά και την απανθρωποποίηση ως όρο ζωής.

ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΤΩΝ ΚΑΜΠ, Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ

FREE 30 OF SINTIKI

ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

Μαχαλάς, Ανοιχτή Αντιρατσιστική συνέλευση στη Δυτική Θεσσαλονίκη