Συγκέντρωση αλληλεγγύης στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και τους απεργούς πείνας, Κυριακή 31/5 στις 12:00 στον Λευκό Πύργο

Το ωραιότερο σπίτι είναι αυτό που θα χτίσουμε όλοι μαζί.

Από τον χρόνο της ανέγερσης τους έως και τη σημερινή τους μορφή, τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας είναι ζωντανή απόδειξη πως η ιστορία δεν βαδίζει γραμμικά: σέρνεται, επιμένει, επιστρέφει. Τα κτήρια των Προσφυγικών κουβαλάνε πάνω τους τα ίχνη πολιτικών συγκρούσεων, κατοχικών συνεργασιών και διεθνών παρεμβάσεων που σημάδεψαν τη νεότερη ελληνική ιστορία. Από καταφύγιο κατατρεγμένων μικρασιατών προσφύγων, σε πόλο αποδοχής πυρών το Δεκέμβρη του 44′. Δεν είναι τυχαίο ότι το θέμα της “αξιοποίησης” αυτών των κτιρίων είχε ξεκινήσει από την εποχή της χούντας.Πώς φτάνουμε λοιπόν στο σήμερα όπου τα συγκροτήματα των προσφυγικών κατοικιών δέχονται ξανά μια κατάφωρη επίθεση από τους σημερινούς πραίτορες της αστικής δημοκρατίας;

Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα αξίζει να δούμε πρώτα από όλα τι είναι σήμερα και πως δημιουργήθηκαν. Εδώ και δεκαέξι χρόνια τα κατειλημμένα προσφυγικά αποτελούν ένα απελευθερωμένο έδαφος που μετουσιώνει σε πράξη την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη και την πολυπολιτισμικότητα. Η κοινότητα γεννήθηκε το 2010 μέσα σε μια περίοδο όπου ήδη ο ελλαδικός χώρος είχε σημαδευτεί από την εξέγερση του Δεκέμβρη του 08, και την έντονη κοινωνική αναταραχή που επέφερε. Παράλληλα, διαμορφωνόταν μια συνθήκη βαθιάς οικονομικής κρίσης, η οποία τα επόμενα χρόνια θα σφραγιζόταν από την επιβολή των μνημονίων και τις σκληρές αναδιαρθρώσεις στην οικονομία και την κοινωνία. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη αποσταθεροποίησης και επισφάλειας γεννήθηκε το όραμα για έναν αυτοοργανωμένο τρόπο ζωής εντος των συγκροτημάτων των προσφυγικών. Και φτάνουμε στο σήμερα, όπου το όραμα έχει πάρει σάρκα και οστά, καθώς σε αυτά τα χρόνια λειτουργίας της, η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών φιλοξενεί εκατοντάδες κατοίκους, ανάμεσα τους Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες, πενήντα παιδιά, καθώς και ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες όπως πάσχοντες από ψυχικά νοσήματα, καρκινοπαθείς και υπερήλικες. Επίσης, έχουν συγκροτηθεί δεκάδες αυτοοργανωμένες δομές που στοχεύουν στην κάλυψη βασικών αναγκών τόσο των μελών της όσο και της ευρύτερης γειτονιάς. Ενώ παράλληλα ως συνέλευση (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.) αποτελούν σημαντικό κομμάτι του ανταγωνιστικού κινήματος με την ενεργό συμμετοχή τους σε κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Δείχνουν εν ολίγοις έμπρακτα μια διαφορετική προσέγγιση της ζωής βασισμένη στην αλληλεγγύη και στο συλλογικό αγώνα μακριά από τον ατομικισμό που προωθεί το σύγχρονο καπιταλιστικό σύστημα.

Για το λόγο αυτό έχουν βρεθεί αρκετές φορές στο στόχαστρο της καταστολής με την τωρινή επίθεση να είναι η πιο έντονη. Το Καλοκαίρι του 2025, η Περιφέρεια Αττικής με τις ευλογίες του Υπουργείου Πολιτισμού, ανακοίνωσε μέσω προγραμματικης σύμβασης και χρηματοδότησης από ΕΣΠΑ (με συνολικό προϋπολογισμό τα 15 εκατομμύρια ευρώ!) την εκκίνηση σχεδιασμού για εκκένωση και “αξιοποίηση” του χώρου. Το σχέδιο περιλαμβάνει την ανάπλαση των 4 πρώτων από τα 8 κτιριακά συγκροτήματα των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας. Η προκήρυξη του διαγωνισμού και η ανάθεση του έργου προβλέπονται στο πρώτο τρίμηνο του 26, κάτι που φανερώνει την κρισιμότητα της κατάστασης. Ως πρόσχημα του σχεδίου αυτού παρουσιάζεται η δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και υποστηρικτικών δομών, μεταξύ άλλων και για συγγενείς ασθενών του Άγιος Σάββας. Είναι εξάλλου συνήθης τακτική το κράτος για να δικαιολογήσει την καταστολή και την εκκένωση κατειλημμένων δομών να προσφεύγει στη μετέπειτα αξιοποίηση τους για κοινωνικούς σκοπούς διατυμπανίζοντας τον “φιλανθρωπικό” του χαρακτήρα.

Εδώ αξίζει να σημειωθεί πως οι ίδιοι οι κάτοικοι έχουν προχωρήσει στη σύσταση Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας και έχουν διαμορφώσει μια ολοκληρωμένη πρόταση για την ανακαίνιση των κτιρίων. Το σχέδιο βασίζεται κυρίως σε ίδιους πόρους και αυτοχρηματοδότηση, ενώ υποστηρίζεται τεχνικά από μηχανικούς και άλλους επιστήμονες. Προτείνεται μια σταδιακή διαδικασία ανακαίνισης χαμηλού κόστους, η οποία σέβεται τον διατηρητέο χαρακτήρα των κτιρίων και, κυρίως, δεν προϋποθέτει την απομάκρυνση των κατοίκων από τον χώρο. Οι κάτοικοι δηλαδή δείχουν ξανά πως δεν χρειάζονται καμία βάρβαρη κρατική παρέμβαση για την “ανοικοδόμηση” των Προσφυγικών, προτάσσοντας την οργάνωση από τα κάτω σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας και αποδεικνύοντας πως πράγματι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.

Η σχεδιαζόμενη ανάπλαση της συγκεκριμένης γειτονιάς δεν συνιστά μια ουδέτερη πολεοδομική πρωτοβουλία ούτε μπορεί να εκληφθεί ως μεμονωμένη επιλογή αστικής διαχείρισης. Πρόκειται για διαδικασία που εντάσσεται στη συνολικότερη επιδίωξη του κράτους και των κυρίαρχων οικονομικών δυνάμεων να απονεκρώσουν περιοχές στις οποίες αναπτύσσονται μορφές ζωής και αγώνα που δεν υπάγονται πλήρως στους μηχανισμούς ελέγχου και κερδοφορίας τους. Οι παρεμβάσεις που προβάλλονται υπό τον ευφημιστικό τίτλο της «ανάπτυξης» λειτουργούν στην πράξη ως εργαλεία αναδιάταξης των κοινωνικών και χωρικών σχέσεων εντός της πόλης. Μέσω αυτών δημιουργούνται νέα πεδία επενδυτικής δραστηριότητας και συσσώρευσης κεφαλαίου. Έτσι η μετατροπή του αστικού χώρου σε επενδυτικό πεδίο οδηγεί σε διαδικασίες εξευγενισμού γειτονιών (gentrification), κατά τις οποίες περιοχές που ιστορικά κατοικούνταν από λαϊκά ή χαμηλότερα στρώματα μετασχηματίζονται σταδιακά σε ζώνες αυξημένης οικονομικής αξίας και τουριστικής αξιοποίησης. Γειτονιές, πλατείες, στέκια και καταλήψεις, αποτελούν πολιτικά πεδία και σημεία συνάντησης στα οποία ο κόσμος του αγώνα ζυμώνεται πολιτικά, οργανώνει τις δράσεις του και εδραιώνει τις ιδέες του. Κάτι τέτοιο είναι ασύμφορο για ένα κράτος που θέλει να εξωβελίσει οποιαδήποτε φωνή αντιστέκεται αλλά και να καθαρίσει τον κοινωνικό ιστό από όσους δεν του είναι εμπορικά χρήσιμοι.

Παράλληλα δεν είναι η τυχαία και η περίοδος στην οποία επιλέγεται μια τέτοια επίθεση. Το ελληνικό κράτος μοιάζει να έχει εισέλθει σε μια φάση διμέτωπης πολεμικής κινητοποίησης. Από τη μία πλευρά, παρεμβαίνει ενεργά στο πλέγμα των διακρατικών συγκρούσεων, λειτουργώντας ως κρίκος της ευρύτερης ιμπεριαλιστικής αρχιτεκτονικής ισχύος. Ως πιστός σύμμαχος των “σωτήρων” της Δύσης (άξονας ΗΠΑ-Ισραήλ) και όντας υπό την επήρεια ενός πολεμοχαρούς παροξυσμού, παρέχει υλικοτεχνική υποστήριξη και συνδράμει στρατιωτικά στις πολεμικές επιχειρήσεις που εκτυλίσσονται στη Μέση Ανατολή. Από την άλλη, διεξάγει έναν παράλληλο πόλεμο στο εσωτερικό κοινωνικό πεδίο, ο οποίος προσλαμβάνει τα χαρακτηριστικά μιας διαρκώς διογκούμενης κατάστασης εξαίρεσης, όπου η κυρίαρχη εξουσία αναπτύσσει ένα ολοένα και πυκνότερο πλέγμα τεχνολογιών επιτήρησης, ποινικοποίησης και προληπτικής καταστολής. Κάθε έκφανση συλλογικής αμφισβήτησης-αντίστασης και κοινωνικής διεκδίκησης αντιμετωπίζεται ως εν δυνάμει απειλητικός παράγοντας της κρατικής κανονικότητας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο επιχειρείται η αποσιώπηση, η περιθωριοποίηση και τελικώς η απονεύρωση των εξεγερσιακών κινημάτων προς όφελος της απρόσκοπτης αναπαραγωγής της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων.

Για όλους τους λόγους του κόσμου λοιπόν ο Αριστοτέλης Χαντζής και η Suzon Doppagne, μέλη της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών, προχώρησαν σε απεργία πείνας (από 5/2 και 1/5 αντίστοιχα), βάζοντας ως ανάχωμα τα ίδια τους τα σώματα. Τα αιτήματα τους αλλά και της ίδιας της κοινότητας περιλαμβάνουν την άμεση ακύρωση της σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής, εγγυήσεις για την αποκατάσταση των προσφυγικών όχι από δημόσια κεφάλαια αλλά από τη μη κερδοσκοπική εταιρεία “Κάτοικοι και φιλοι Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας Μη Κερδοσκοπική Εταιρία Αστικού Δικαίου” και ως εκ τούτου καμία απομάκρυνση των κατοίκων της κοινότητας από τα σπίτια τους. Έτσι και μεις από την πλευρά μας για όλους τους λόγους του κόσμου στεκόμαστε αδιαπραγμάτευτα στο πλευρό της κοινότητας και των κατοίκων της. Είναι χρέος μας ως αναρχικοί/ες να σταθούμε στο πλευρό του συντρόφου και της συντρόφισσας που θέτοντας σε κίνδυνο τις ζωές τους υπερασπίζονται τη συλλογική ζωή και ολόκληρη την κοινότητα αγώνα, αλλά και να ενώσουμε τις φωνές μας προπαγανδίζοντας τα αιτήματα της απεργίας και το δίκαιο του αγώνα των Προσφυγικών. Οι κατειλημμένες δομές αγώνα είναι ρήγματα μέσα στην καθημερινότητα του κέρδους και της απομόνωσης. Είναι μια έμπρακτη μορφή αμφισβήτησης των ιδιοκτησιακών σχέσεων αλλά και ολόκληρου του κρατικού συστήματος. Στις καταλήψεις γεννιόμαστε και ανθίζουμε, εμείς και οι ιδέες μας, γι αυτό θα ματώσετε για να τις πάρετε. Είναι λοιπόν καθήκον μας να εξεγερθούμε στους γδάρτες των ονείρων μας.

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών

Κυριακή 31/05 στις 12:00 στον Λευκό Πύργο

ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΚΑΙ SUZON DOPPAGNE

ΟΛΑ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΕ ΒΙΛΕΣ ΚΑΙ ΕΚΓΑΤΑΛΕΛΕΙΜΜΕΝΑ

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ

Τα Προσφυγικά στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας αποτελούν εδώ και 16 χρόνια ένα κατειλλημένο/απελευθερωμένο έδαφος όπου στεγάζονται πάνω απο 400 άνθρωποι που αυτοοργανώνουν τις ζωές τους σε καθημερινό επίπεδο, ζουν συλλογικά έχοντας φτιάξει 22 δομές αλληλεγγύης. Δίκτυα έμπρακτης και ουσιαστικής στήριξης μεταναστριών, καρκινοπαθών και οποιουδήποτε άλλου αυτό το κράτος περιθωριοποιεί και κρίνει ως μη παραγωγικό. Αυτόυς τους πληθυσμούς χρησιμοποιεί προσχηματικά τώρα η Περιφέρεια Αττικής αφου λέει πως “έρχεται να τους προστατέψει” χτίζοντας κοινωνικές κατοικίες, εκεί που ήδη όμως στεγάζονται. Βλέπετε την ειρωνία;

Λειτουργούν χωρίς κρατική στήριξη εδώ και πάρα πολλά χρονια. Το αντικαρκινικό νοσοκομείο “Ο Άγιος Σάββας” για το οποίο υποτίθεται ότι θα χτιστούν δωμάτια ειναι υποστελεχωμένο όπως και όλα τα δημόσια νοσοκομεία στη χώρα. Κι όμως το κράτος ευαγγελίζεται πως θέτει ως άμεση προτεραιότητα να χτιστούν δομές φιλοξενίας για τους θεραπευόμενους και συνοδούς του νοσοκομείου. Θα χει δωμάτια αλλά δε θα χει γιατρούς. Αυτή η “ανάπλαση” δεν αποτελεί παρά ένα ακόμη πάρτι εργολάβων με αστρονομικά ποσά, τα οποία θα μπορούσαν να δοθούν άμεσα για τη στήριξη του ΕΣΥ αν αυτός ήταν όντως ο σκοπός.

Οι καταλήψεις στα αστικά κέντρα είναι μια αντιπρόταση στη βία της καπιταλιστικής κανονικότητας. Οι άνθρωποι που μένουν σε αυτές δείχνουν πως πράγματι ένας αλλος κόσμος είναι εφικτός, αποτελώντας παράδειγμα στο εδώ και στο τώρα. Από την πλευρά μας ως κοινότητα Κατειλημμένων Καστρόπληκτων που βρίσκονται στα δυτικά τείχη της Άνω πόλης στη Θεσσαλονίκη και κατοικούνται ως τέτοια τα τελευταία 15 χρονια, παρατηρούμε τόσο στην περιοχή μας όσο και σε πολλές άλλες, την ίδια ακριβώς πάγια τακτική του κράτους να εξευγενίσει και να αποστειρώσει τις γειτονιές μας. Μια προσπάθεια τόσο να απομονώσει οποιαδήποτε πολιτική δράση ή φωνή εντός αυτών, όσο και να “καθαρίσει” τον κοινωνικό ιστό προς όφελος του κεφαλαίου και της επερχόμενης ανάπτυξής του στην περιοχή. Το gentrification συχνά παρουσιάζεται ως ανάπτυξη και αναζωογόνηση για την ίδια τη γειτονιά , όμως γνωρίζουμε καλά πως πρόκειται για μια καλοσχεδιασμένη διαδικασία εκτοπισμού των κινημάτων και όσων δε θεωρούνται εμπορικά χρήσιμοι εντός της.

Τέλος οφείλουμε να παρατηρήσουμε πως η επίθεση στα προσφυγικά της Αλεξάνδρας δε μας εκπλήσσει καθώς δεν έρχεται εν μέσω μιας κοινωνικοπολιτικής νηνεμίας παρα σε ένα γενικότερο κλίμα επίθεσης προς το κίνημα. Το τελευταίο διάστημα η αυξανόμενη καταστολή και αστυνόμευση στους χώρους μας, οι συνεχείς εκκενώσεις καταλήψεων και στεκιών, οι προκλητικές έφοδοι των μπάτσων στα πανεπιστήμια και οι ακόλουθες συλλήψεις συντροφιών μας δεν έχουν σταματημό. Όλα τα παραπάνω εντάσσονται σε ένα συνολικό πλαίσιο καταστολής απο πλευράς της κυβέρνησης και σε μια συνεχή προσπάθεια συντηρητικοποίησης και πειθάρχησης της ευρύτερης κοινωνίας.

Εν συνεχεία του αγώνα των Κατειλημμένων Προσφυγικών να υπάρχουν και να λειτουργούν ως κέντρο αγώνα και ζωής, ο κάτοικος και μέλος της κοινότητας προσφυγικών Αριστοτέλης Χαντζής ξεκίνησε απεργία πείνας από 05/02 αντιστεκόμενος στην εκκένωση τους. Δηλώνει ότι δε σκοπεύει να σταματήσει την απεργία, παρά τους κινδύνους που αυτό έχει ήδη επιφέρει στην υγεία του, έως ότου τα αιτήματα να ικανοποιηθούν. Την πρωτομαγιά η Suzon Doppagne, επίσης μέλος της κοινότητας, ξεκίνησε απεργία πείνας βάζοντας κι αυτή το σώμα της ανάχωμα στον αγώνα που δίνεται για τα προσφυγικά.

Τα αιτήματα της Κοινότητας, που εκφράζονται μέσα και από την απεργία πείνας, είναι:

•ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.

• ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.

• ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ

ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΣΤΡΟΠΛΗΚΤΑ ΩΣ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

Κατειλημμένα Καστρόπληκτα

Ⓐ Αλληλεγγύη στον αγώνα της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών

Στηρίζουμε την συγκέντρωση αλληλεγγύης, Κυριακή 31/5, 12:00 στον Λευκό Πύργο

Νίκη στις απεργίες πείνας του Α. Χαντζή (από 5/2) και Suzon Doppagne (από 1/5)

Να ζήσουμε σε γειτονιές ελεύθερες, αυτο-οργάνωσης και αλληλεγγύης

Η ιστορία της γειτονιάς των Προσφυγικών στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας είναι μια ιστορία αλληλεγγύης και αντίστασης. Μια γειτονιά που χτίστηκε το 1933 για να στεγάσει τις ανάγκες και τα όνειρα των Μικρασιατών, που ακόμη ένας πόλεμος μετέτρεψε σε πρόσφυγες. Μια γειτονιά που το 1944 μετατράπηκε σε αντιφασιστικό και αντάρτικο προπύργιο και οι “πληγές” από τις σφαίρες του εθνικού στρατού και των Βρετανών είναι ακόμη ορατές στο σώμα της, στους τοίχους των κτιρίων της.

Μια γειτονιά που αφέθηκε στην τύχη της να ρημάζει από το Κράτος, που κατάντησε πιάτσα ναρκεμπόρων, αν και απέχει μια ανάσα από την ΓΑΔΑ, βρήκε εν τέλει νέα ζωή μέσα από τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες της περιόδου των μνημονίων, όταν το 2010 μεγάλο μέρος της καταλήφθηκε, τόσο από κόσμο του κινήματος, όσο και από ανθρώπους της τάξης μας που είχαν ανάγκη στέγασης.

Επί 16 χρόνια, παρά τις τεράστιες δυσκολίες, η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να μετατρέψει τα πρώην άδεια, παρατημένα κτίρια σε μια γειτονιά αντίστασης, αλληλεγγύης και αυτο-οργάνωσης, όπου συμβιώνουν εκατοντάδες άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων, ανάμεσα τους και δεκάδες παιδιά.

Μιλώντας κάνεις για τα Προσφυγικά, θα πρέπει να αναφερθεί στις δεκάδες δομές που δημιουργήθηκαν ώστε να καλύψουν τις ανάγκες ανθρώπων από τα πιο υποβαθμισμένα κοινωνικά στρώματα, αναφορικά με την υγεία, την στέγαση, την φύλαξη των ανηλίκων παιδιών, την αναψυχή κλπ. Πρέπει να αναφερθεί στις οριζόντιες διαδικασίες λήψης αποφάσεων που εμπλέκουν ενεργά όλα τα μέλη της κοινότητας σε κάθε μία απόφαση που αφορά την καθημερινότητα τους.

Πρέπει να αναφερθεί στην αλληλεγγύη αναμεταξύ των κατοίκων αλλά και προς άλλες ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, όπως οι συγγενείς των ασθενών του γειτονικού αντικαρκινικού νοσοκομείου “Άγιος Σάββας”, που αναγκάζονταν να κοιμούνται στα οχήματα τους κατά τις ημέρες των θεραπειών των ανθρώπων τους και πλέον έχουν την δυνατότητα να επωφεληθούν από την νέα δομή φιλοξενίας που η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δημιούργησε για να αντιμετωπίσει το σοβαρό αυτό ζήτημα, που το Κράτος απλά αγνοούσε επιδεικτικά.

Οφείλουμε εδώ να τονίσουμε πως όλες οι δομές των Προσφυγικών είναι ανοιχτές και προσβάσιμες σε κάθε κάτοικο των γειτονικών περιοχών που έχει ανάγκη ή επιθυμεί να τις χρησιμοποιήσει ή να συμμετάσχει σε αυτές.

Αυτή είναι η κοινότητα που Κράτος και Κεφάλαιο, μέσω της Περιφέρειας Αττικής, θέλουν να διαλύσουν για να την μετατρέψουν σε ακόμη ένα φαγοπότι “ανάπλασης”. Φυσικά δεν είναι η πρώτη περίσταση που τα Προσφυγικά δέχονται επίθεση ή απειλούνται με εκκένωση. Ωστόσο, αυτή την φορά φαίνεται πως η ιστορία έχει πάει ένα βήμα παραπέρα, αφού έχει εγκριθεί μια σύμβαση ύψους 15 εκατομμυρίων ευρώ για την εκκένωση και την δήθεν ανάπλαση της γειτονιάς, κάτι που σχεδιάζεται να ξεκινήσει μέσα στους επόμενους μήνες. Μάλιστα το “έργο” έχει ντυθεί και με τον μανδύα της “κοινωνικής στέγης” και άλλων υποδομών δήθεν προς όφελος αναξιοπαθούντων κοινωνικών ομάδων. Κάτι φυσικά που δεν μας ξεγελά, καθώς είναι αναρίθμητα τα παραδείγματα όπου κινηματικές υποδομές εκκενώθηκαν με παρόμοιες προφάσεις και εν τέλει αφέθηκαν να σαπίσουν. Θα αναφέρουμε απλά και μόνο ένα που αφορά την πόλη μας: Το κτίριο της Κατάληψης Δέλτα, πρώην φοιτητικές εστίες που το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης παράτησε στην τύχη τους, αφού ξεσπίτωσε πρώτα τους/τις φοιτητ(ρι)ες. Όσο το κτήριο τελούσε υπό κατάληψη, από το 2007, στέγαζε δεκάδες ανθρώπους και υποδομές. Από την εκκένωση του το 2012 και έπειτα, το κτήριο έχει μείνει να ρημάζει επάνω στη Εγνατία, στο κέντρο της πόλης.

Είναι προφανές ότι τα Προσφυγικά αποτελούν αγκάθι στα πλευρά του κόσμου της εξουσίας και του κέρδους, καθώς αποτελούν εκτός των άλλων και ένα ζωντανό αντιπαράδειγμα κοινωνικής αυτο-οργάνωσης, σε επίπεδο μάλιστα ολόκληρης γειτονιάς.

Εν αναμονή της επιχειρούμενης καταστολής και εν μέσω του αγώνα εναντίον της, στις 5/2/2026, ο σύντροφος Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος και μέλος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών, ξεκίνησε απεργία πείνας μέχρι θανάτου. Η υγεία του συντρόφου βρίσκεται πλέον σε άμεσο κίνδυνο, σύμφωνα και με την ενημέρωση των γιατρών. Από τις 1/5/2026 σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου βρίσκεται και η συντρόφισσα Suzon Doppagne. Αυτές οι απεργίες πείνας, όμως, δεν επιδιώκουν να στρέψουν την προσοχή γύρω από τα πρόσωπα των δυο συντρόφων, αλλά να αποτελέσουν μια αφορμή ώστε όλος ο κόσμος να έρθει σε επαφή και να γνωρίσει την Κοινότητα, να αναδείξουν τον συλλογικό αγώνα.

Ως Οριζόντια Κίνηση, ως αναρχικοί/ές αλλά και μέλη της εργατικής τάξης, που αισθανόμαστε καθημερινά στο πετσί μας τον εκβιασμό του κόστους ζωής και στέγασης, στεκόμαστε χωρίς δεύτερη σκέψη αλληλέγγυοι/ες στον αγώνα της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών και στην απεργία πείνας του Α. Χαντζή.

Απαιτούμε την ικανοποίηση των αιτημάτων του συλλογικού αγώνα:

-ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.

-ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ
ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.

-ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ

ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΚΑΙ SUZON DOPPAGNE

Συγκέντρωση αλληλεγγύης:

Κυριακή 31/05 12:00 ΛΕΥΚΟΣ ΠΥΡΓΟΣ

Διανύουμε μια ιστορική περίοδο κατά την οποία η επιβολή του σύγχρονου ολοκληρωτισμού στο εσωτερικό των δυτικών μητροπόλεων βαθαίνει και επεκτείνεται σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής. Η κρατική τρομοκρατία κλιμακώνεται καθημερινά: από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και τις δολοφονίες στα σύνορα, μέχρι την ολοκληρωτική υποτίμηση των ζωών των εργαζομένων, τη διάλυση της δημόσιας υγείας και παιδείας, την ποινικοποίηση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, τον ασφυκτικό έλεγχο στα πανεπιστήμια, τις γυναικοκτονίες, τη συγκάλυψη κυκλωμάτων trafficking και παιδοβιασμών, τις κρατικές δολοφονίες στα Τέμπη και τη συστηματική προσπάθεια συγκαλύψεως του εγκλήματος. Το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα δεν έχει πλέον τίποτε να υποσχεθεί πέρα από πόλεμο, εξαθλίωση, επιτήρηση και θάνατο.

Την ίδια στιγμή, τα κράτη εξοπλίζονται πυρετωδώς, προετοιμάζοντας τόσο τις διακρατικές πολεμικές συγκρούσεις όσο και την εσωτερική κοινωνική καταστολή απέναντι στον εσωτερικό εχθρό, δηλαδή απέναντι όσους δεν σιωπούν, δεν συναινούν, δεν σκύβουν το κεφάλι. Απέναντι σε όσους συνεχίζουν να αγωνίζονται για την ελευθερία, την ισότητα και τη ζωή, για έναν κόσμο αλληλεγγύης και κοινωνικής αυτοοργάνωσης.

Αιχμή αυτής της κατασταλτικής στρατηγικής αποτελεί διαχρονικά η επίθεση στις καταλήψεις και συνολικά στο αναρχικό κίνημα. Η κρατική εξουσία γνωρίζει πολύ καλά ότι οι κατειλημμένοι χώροι δεν είναι απλώς κτίρια υπό κατάληψη, αλλά εστίες αγώνα, κοινότητες αντίστασης και κοινωνικά εργαστήρια όπου χτίζονται σχέσεις αλληλοβοήθειας, συλλογικής ζωής και ταξικής αντεπίθεσης. Για αυτό και επιχειρεί να τους απομονώσει, να τους συκοφαντήσει και τελικά να τους εκκενώσει, στο πλαίσιο της στρατηγικής της προληπτικής αντιεξέγερσης.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η συνεχιζόμενη επίθεση στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Με πρόσχημα την ανάπλαση, την αξιοποίηση των κτηρίων και την κοινωνική κατοικία, το κράτος, η Περιφέρεια Αττικής και οι μηχανισμοί του επιχειρούν να εκκενώσουν μια ζωντανή αυτοοργανωμένη κοινότητα που εδώ και χρόνια στεγάζει εκατοντάδες ανθρώπους, πρόσφυγες, αγωνιστές και δομές κοινωνικής αλληλεγγύης.

Η προγραμματική σύμβαση για την “αποκατάσταση” τεσσάρων κτιρίων και η εξαγγελία έργων εκατομμυρίων ευρώ αποτελούν ακόμα μία απόπειρα κρατικής και καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης του χώρου, με σκοπό την εκκαθάριση των κοινωνικών αντιστάσεων και την επιβολή ενός αποστειρωμένου μοντέλου διαχείρισης της ζωής και της κατοικίας. Την ώρα που μιλούν για κοινωνική κατοικία, επιχειρούν να ξεριζώσουν μια ήδη υπάρχουσα κοινότητα κοινωνικής κατοικίας από τα κάτω, μια κοινότητα που οικοδομήθηκε χωρίς κράτος, ΜΚΟ, χορηγούς και διαμεσολαβητές.

Την ίδια στιγμή, η σύγκρουση αυτή έχει περάσει σε ένα ιδιαίτερα οξύ σημείο, καθώς δύο απεργοί πείνας της Κοινότητας των Προσφυγικών συνεχίζουν έναν αγώνα ζωής ενάντια στην εκκένωση και την καταστροφή της κοινότητας. Ο Αριστοτέλης Χαντζής βρίσκεται σε πολυήμερη απεργία πείνας, από τις 5 του Φλεβάρη με την υγεία του να έχει επιδεινωθεί δραματικά και με επαναλαμβανόμενα περιστατικά λιποθυμίας και κατάρρευσης, ενώ ακόμη ένα άτομο, η Suzon Doppagne έχει προχωρήσει σε απεργία πείνας σε ένδειξη αλληλεγγύης και συμμετοχής στον ίδιο αγώνα. Παρά τις απειλές, τα τελεσίγραφα και τις συνεχείς αστυνομικές επιχειρήσεις τρομοκράτησης, οι αγώνες στα Προσφυγικά συνεχίζονται. Οι μαζικές πορείες αλληλεγγύης, οι δημόσιες παρεμβάσεις, οι δράσεις αντίστασης και οι συμβολικές καταλήψεις απέναντι στα εργοτάξια και τα σχέδια εκκένωσης δείχνουν πως τίποτα δεν έχει τελειώσει και πως η κοινωνική σύγκρουση παραμένει ανοιχτή.

Είμαστε εδώ για να τους υπενθυμίσουμε ξανά πως οι αγώνες μας δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν. Τα «τελεσίγραφα» καίγονται στους δρόμους και οι επιθέσεις των ένστολων καθαρμάτων που εισβάλλουν μέσα στο σκοτάδι της νύχτας στα Σπίτια του Αγώνα θα απαντώνται με ανακαταλήψεις, ανοικοδομήσεις και μαζικές συγκρούσεις, κάτω από το φως της μέρας. Στα Προσφυγικά, όπως σε κάθε κατειλημμένο χώρο αγώνα, υπερασπιζόμαστε κάτι πολύ περισσότερο από κτίρια: υπερασπιζόμαστε τη δυνατότητα των από τα κάτω να οργανώνουν συλλογικά τη ζωή τους, έξω και ενάντια στους θεσμούς της εξουσίας. Το αναρχικό κίνημα γεννήθηκε μέσα από σχέσεις αμοιβαίας κοινωνικής αλληλοβοήθειας, αναπτύχθηκε και ενέπνευσε με το όπλο της αλληλεγγύης και αυτό παραμένει το ιδανικό και ο προσανατολισμός του για την κοινωνία που οραματίζεται, για τον κόσμο που θα χωρά μέσα του όλους τους κόσμους

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ

ΔΕΚΑ ΕΚΑΤΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ

Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό- Μαύρο & Κόκκινο μέλος της Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

Κάτω τα Χέρια απ’ τα Προσφυγικά

Ενώ η απεργός Suzon Doppagne την Κυριακή θα είναι στην 31η ημέρα απεργίας πείνας, η ζωή του Αρίστου Χαντζή κρέμεται κυριολεκτικά από μία κλωστή. Διακυβεύεται η ζωή των απεργών, η ζωή των 400 ανθρώπων της κοινότητας, η ζωή της πρότασης που αποτελούν τα Προσφυγικά, η προοπτική νίκης του κάθε επόμενου αγώνα.
Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να πεθαίνουμε η μία μετά την άλλη και να μην κουνιέται φύλλο.
Για τα Προσφυγικά
Η κατοικία είναι βασικό κοινωνικό αγαθό και υποδομή ζωής. Σε συνθήκες στεγαστικής κρίσης, εκτόξευσης των ενοικίων και εμπορευματοποίησης του αστικού χώρου, η υπεράσπισή της απαιτεί αυτοοργάνωση, συλλογικές μορφές διαχείρισης, αλληλεγγύη. Οι καταλήψεις δεν αναδύονται αυθόρμητα ως αντίδραση στην έλλειψη στέγης αλλά σε περιόδους κρίσης των κυρίαρχων μοντέλων αστικής πολιτικής, θέτουν υπό αμφισβήτηση τον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται η ιδιοκτησία, η ανακαίνιση και η διαχείριση του κτηριακού αποθέματος, δηλαδή των άδειων και αναξιοποίητων κτηρίων μιας πόλης.
Εδώ και 16 χρόνια, τα Προσφυγικά αποτελούν μια τέτοια ζωντανή εμπειρία κοινωνικής κατοικίας στην πράξη. Η κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών στους Αμπελόκηπους στο κέντρο της Αθήνας, αριθμεί πάνω από 400 κατοίκους: ντόπιους, μετανάστες, ανάμεσά τους 50 παιδιά, ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, καρκινοπαθείς, υπερήλικες. Άρα τα Προσφυγικά αποτελούν ήδη μία ζωντανή κοινωνική κατοικία για εκατοντάδες ανθρώπους που η κρίση και η κατάρρευση κάθε κοινωνικής δομής, τους εξώθησε στον δρόμο, στην εξαθλίωση και στο περιθώριο.
Είναι ένα έμπρακτο παράδειγμα αυτοοργάνωσης στην καρδιά της μητρόπολης, που έχει καταφέρει το χτίσιμο σχέσεων αλληλεγγύης και την κάλυψη των αναγκών των κατοίκων της, με τη δημιουργία 22 δομών που περιλαμβάνουν τη σίτιση, την υγεία, την παιδική απασχόληση, τη γυναικεία δομή και πολλές ακόμα. Η Κοινότητα συμμετέχει ενεργά επίσης σε όλες τις κοινωνικές κινήσεις του ελλαδικού χώρου όσο και στο ευρύτερο διεθνιστικό κίνημα. Σημαντικό να αναφερθεί επίσης πως η δομή υγείας, έχει κατασκευάσει ξενώνες φιλοξενίας φίλων και συγγενών των καρκινοπαθών του νοσοκομείου Άγιος Σάββας (που βρίσκεται δίπλα), σε συνεργασία με το σωματείο εργαζομένων του νοσοκομείου.
Ωστόσο το κράτος, με την Περιφέρεια και τον Δήμο Αττικής, το Υπουργείο Πολιτισμού, τη ΔΥΠΑ, αλλά και την ίδια την κυβέρνηση, έχουν άλλες ορέξεις για το οικοδομικό συγκρότημα των Προσφυγικών. Δε θα γινόταν άλλωστε με το ευρύτερο κλίμα καταστολής κινημάτων και κάθε σχεδιασμένο χτύπημα των σχέσεων που ανθίζουν απο τα κάτω με βάση τον αντικρατισμό και τον αντικαπιλισμό, να μείνουν ανέγγιχτα απο το μακρύ χέρι του κράτους. Έτσι απο το καλοκαίρι του 2025 υπάρχει ένα σχέδιο “ανάπλασης” των Προσφυγικών, με τη χρηματοδότηση ΕΣΠΑ ύψους 15 εκατομμυρίων ευρώ, με υποτιθέμενο σκοπό την δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και ξενώνων για τους συγγενείς του Αγίου Σάββα.
Η χρήση του όρου της «κοινωνικής» κατοικίας όπως χρησιμοποιείται από τους παραπάνω φορείς στον δημόσιο λόγο είναι παραπλανητική, καταχρηστική και προσχηματική (κάτι που δεν γίνεται για πρώτη φορά) και κινδυνεύει να λειτουργήσει ως επίφαση που νομιμοποιεί περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της δημόσιας γης, εμπορευματοποίηση της κατοικίας και στοχεύει στην κερδοσκοπία από αυτά. Αποτελεί αποκορύφωμα της υποκρισίας και απανθρωπιάς το να πετάξουν στον δρόμο πάνω από 400 ανθρώπους για να βολέψουν 50 άλλους και αυτό για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες της δικής τους στεγαστικής πολιτικής, που έχει ως βασικό κίνητρο το κέρδος και όχι τις κοινωνικές ανάγκες όπως θέλει ψευδώς να επιδεικνύει. Παράλληλα, οταν μιλάν για «ανάπτυξη» και «ανάπλαση» της περιοχής, στην πραγματικότητα αυτό θα οδηγήσει βίαια όπως και σε τόσα άλλα παραδείγματα εξευγενισμού στην πόλη, στην εκτόξευση των ενοικίων και του κόστους ζωής στην ευρύτερη περιοχή, στην τουριστικοποίηση και στον εκτοπισμό των κατοίκων που δεν θα αντέξουν την ακρίβεια προς όφελος των πλουσιότερων.
Σε αυτό το κλίμα και στο πλαίσιο υπεράσπισης της κοινότητας, ο σύντροφος Αρίστος Χαντζής, ως ύστατο μέσο πίεσης ξεκίνησε απεργία πείνας μέχρι θανάτου εντός των Προσφυγικών απο τις 05 Φεβρουαρίου. Σύμφωνα με τη δομή υγείας της κοινότητας που τον παρακολουθεί καθημερινά, κάθε μέρα θα μπορούσε να επιφέρει μη αναστρέψιμες βλάβες αλλά και άμεσο κίνδυνο για την ίδια του τη ζωή. Μέχρι στιγμής οι αρμόδιοι θεσμικοί φορείς και τα καθοδηγούμενα από αυτούς ΜΜΕ, έχουν αποσιωπήσει επιδεικτικά το ζήτημα και εξωθούν τον απεργό πείνας στον θάνατο με την εγκληματική τους αμέλεια να σταθούν στο ύψος των πολιτικών τους ευθυνών. Είναι χρέος των κινημάτων και όλης της κοινωνίας να αντιταχθούμε στην ανάπλαση της κοινότητας Προσφυγικών, στην εκκένωση σπιτιών και τον ξεριζωμό μιας ολόκληρης γειτονιάς εκατοντάδων ανθρώπων που ζει με αυτάρκεια, προτάσσοντας ένα απο τα πιο φωτεινά παραδείγματα κοινοτικής, αντικαπιταλιστικής οργάνωσης ζωής. Να σταθούμε δίπλα στο σύντροφο Αρίστο και να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στην Κοινότητα με όποια μέσα μπορούμε.
Είναι ευθύνη όλων μας να στηρίξουμε τον αγώνα των Προσφυγικών για τη διεκδίκηση μορφών κατοικίας και συνύπαρξης πέρα από τη λογική της αγοράς αλλά και για το δικαίωμα των κοινοτήτων στη ζωή και στην πόλη μέσω της αυτοοργάνωσης. Το κράτος προσπαθεί γελοιωδώς να μας πείσει πως μπορεί να διαμεσολαβήσει στις ανάγκες και στις σχέσεις που έχουν δομήσει οι εκατοντάδες σύντροφοι και κάτοικοι των προσφυγικών και που καλύπτουν με επιτυχία εδώ και τόσα χρόνια.
Τα αιτήματα της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών:
• Άμεση ακύρωση της σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής
• Παραμονή όλων των κατοίκων των προσφυγικών στα σπίτια, στον τόπο και στην περιοχή που διαμένουν και έχουν συνδεθεί κοινωνικά-πολιτισμικά και οργανικά μαζί τους
• Να δοθούν έμπρακτες εγγυήσεις για την αποκατάσταση των προσφυγικών από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία με την επωνυμία «Κάτοικοι και Φίλοι Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας Α.Μ.Κ.Ε.» με τη δική της χρηματοδότηση! Ούτε ευρώ δημοσίου χρήματος για την «ανάπλαση» των Προσφυγικών!
• Άμεση παραίτηση της Δ.ΥΠ.Α. από τη σύμβαση! Νέες εργατικές κατοικίες και στέγαση των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων στα 80.000 άδεια σπίτια της Αθήνας
• Άμεση παραίτηση του Υπουργείου Πολιτισμού από τη σύμβαση! Πολιτισμός για τους ανθρώπους και την κοινωνία και όχι για τις μπίζνες και τις εταιρείες
• Παραίτηση του νοσοκομείου «Ο Άγιος Σάββας» από οποιαδήποτε συμμετοχή στη σύμβαση! Δομές φιλοξενίας από την κοινότητα για την κοινωνία. Να δοθούν όλα τα χρήματα στη στελέχωση του νοσοκομείου «Ο Άγιος Σάββας»

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 31/05 ΣΤΙΣ 12:00 ΣΤΟΝ ΛΕΥΚΟ ΠΥΡΓΟ

ΑΡΙΣΤΟ ΓΕΡΑ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ
Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Ανοιχτή Συνέλευση Υπεράσπισης Προσφυγικών Θεσσαλονίκης