Την έλλειψη προσβασιμότητας στο ΑΠΘ αλλά και την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος εχθρικού στην πράξη, απέναντι στις προσπάθειες συλλογικής δράσης από φοιτητ(ρι)ες και εργαζόμενους, καταγγέλλουν τα μέλη της LABour – Αγωνιστική Παρέμβαση στην Έρευνα, ύστερα από όσα εξοργιστικά συνέβησαν την περασμένη Κυριακή, στη διάρκεια των εκλογών για το Σωματείο Εργαζόμενων στην Έρευνα και την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση (ΣΕΡΕΤΕ). Όπως τονίζεται στην ανακοίνωση, όχι μόνο υπήρξαν προβλήματα στην προσέλευση των μελών του ΣΕΡΕΤΕ για να ψηφίσουν, καθώς ήταν ανοιχτή μόνο μία είσοδος στο campus, μολονότι υπήρξε αίτηση προς την Κοσμητεία της ΝΟΠΕ για χρήση συγκεκριμένης αίθουσας, αλλά αυτό που προκάλεσε ακόμη μεγαλύτερη αγανάκτηση, ήταν το πως αντιμετωπίστηκε μέλος του σωματείου, η οποία είναι επιζήσασα του εγκλήματος των Τεμπών με βαριά αναπηρία, όταν ζήτησε να ανοίξει κάποια πιο προσβάσιμη έξοδος για να αποχωρήσει. “Παρ’ ότι μερικές “ανοιχτές πόρτες” δεν θα αρκούσαν για να χαρακτηριστεί ένα πανεπιστήμιο προσβάσιμο, ένα πλήθος από “κλειστές πόρτες” (όλες δηλαδή) σίγουρα αρκούν για να χαρακτηριστεί μη-προσβάσιμο”, σημειώνεται στην ανακοίνωση. “Ανοιχτό και προσβάσιμο πανεπιστήμιο δεν είναι ένα πανεπιστήμιο στο οποίο χρειάζεται να επαιτούμε για την προσβασιμότητα εκθέτοντας ολόκληρο το ιατρικό μας ιστορικό και απόρρητες προσωπικές λεπτομέρειες που πονούν και επανατραυματίζουν τα ανάπηρα άτομα. Δεν θα ανεχθούμε τον αποκλεισμό μας από τους χώρους που εργαζόμαστε και συνυπάρχουμε συλλογικά. Για εμάς ο αγώνας αυτός για προσβασιμότητα, για ένα ανοιχτό πανεπιστήμιο για όλες μας περνά μέσα από το Σωματείο και αποτελεί βασικό αίτημα για την επόμενη μέρα του κλάδου.”
Ακολουθεί το κείμενο της καταγγελίας
Την Κυριακή 14.12.2025 το Σωματείο Εργαζομένων στην Έρευνα και την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση (ΣΕΡΕΤΕ) είχε εκλογές, οι οποίες, για το Παράρτημα Θεσσαλονίκης, διεξήχθησαν στην Αίθουσα του Τυπογραφείου της Νομικής Σχολής. Παρά το γεγονός ότι επιλέξαμε μια από τις πλέον προσβάσιμες αίθουσες του ΑΠΘ βρεθήκαμε αντιμέτωπες με την πλέον απροσπέλαστη όψη του Πανεπιστημίου. Αν και είχαμε αιτηθεί τη χρήση της αίθουσας από την Κοσμητεία της Σχολής Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών, όλες οι είσοδοι του campus ήταν κλειδωμένες και παρέμενε ανοιχτή μια μόνο είσοδος του κτιρίου, με αποτέλεσμα να καταλήγει ταλαιπωρία για κάθε άτομο να προσεγγίσει την αίθουσα. Το αποκορύφωμα ήταν όταν, όμως, συναδέλφισσα και συντρόφισσα, βαριά ανάπηρη, επιζήσασα του εγκλήματος των Τεμπών (Ανυσία Λ.) ζήτησε από τον διοικητικό υπάλληλο της φύλαξης να της ανοίξει μια από τις εισόδους για να αποχωρήσει και της το αρνήθηκε με την πρόφαση ότι δεν μπορούσε να αφήσει το πόστο του.
Η αριστεία που βαυκαλίζεται το ΑΠΘ και το προσωπείο της προσβασιμότητας που φορά, αναλώνεται στις στιγμές που πρέπει να δουλέψουμε, καθώς όταν χρειάζεται να ανοίξει η είσοδος, ακόμη και σαββατοκύριακο, για εργασιακούς λόγους, γίνεται χωρίς δεύτερη σκέψη και αντιρρήσεις (Ναι όντως δουλεύουμε και τα Σαββατοκύριακα!). Τις στιγμές, όμως, που διεκδικούμε να υπάρξουμε στον ζωτικό μας χώρο, να συνδικαλιστούμε, να κάνουμε Γενική Συνέλευση, να ψηφίσουμε στις εκλογές του Σωματείου μας, αυτή η επίφαση εξαφανίζεται ολοσχερώς. Η αναπηρία συνιστά ίσως την πιο ξεκάθαρη απόδειξη πως η καπιταλιστική κοινωνία αδυνατεί να υπερβεί το κυνήγι της παραγωγικότητας και την ιεράρχηση του ως την αξία που καθορίζει τα πάντα. Το Πανεπιστήμιο παίρνοντας αυτή τη σκυτάλη έρχεται να θέσει «εκτός» (κυριολεκτικά και μεταφορικά) κάθε ανατρεπτική τάση.
Παρ’ ότι μερικές “ανοιχτές πόρτες” δεν θα αρκούσαν για να χαρακτηριστεί ένα πανεπιστήμιο προσβάσιμο, ένα πλήθος από “κλειστές πόρτες” (όλες δηλαδή) σίγουρα αρκούν για να χαρακτηριστεί μη-προσβάσιμο. Ανοιχτό και προσβάσιμο πανεπιστήμιο δεν είναι ένα πανεπιστήμιο στο οποίο χρειάζεται να επαιτούμε για την προσβασιμότητα εκθέτοντας ολόκληρο το ιατρικό μας ιστορικό και απόρρητες προσωπικές λεπτομέρειες που πονούν και επανατραυματίζουν τα ανάπηρα άτομα. Δεν θα ανεχθούμε τον αποκλεισμό μας από τους χώρους που εργαζόμαστε και συνυπάρχουμε συλλογικά. Για εμάς ο αγώνας αυτός για προσβασιμότητα, για ένα ανοιχτό πανεπιστήμιο για όλες μας περνά μέσα από το Σωματείο και αποτελεί βασικό αίτημα για την επόμενη μέρα του κλάδου.
LABour Θεσσαλονίκης – ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ
